0114-KDIP3-2.4011.673.2026.1.JK2

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą (począwszy od czerwca 2022 r.). Od początku prowadzonej działalności jest on opodatkowany na zasadach ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Kodem PKD prowadzonej działalności jest 62.01.Z (działalność związana z oprogramowaniem).

Wnioskodawca jest podatnikiem VAT zwolnionym.

Wnioskodawca świadczy specjalistyczne usługi informatyczne w zakresie tworzenia i integracji systemów IT.

Celem sprostania rosnącym wymaganiom rynku IT Wnioskodawca będzie nabywać usługi informatyczne od zagranicznych kontrahentów (dalej: Kontrahenci). Usługi informatyczne polegają m.in. na: wdrożeniu i rozwoju oprogramowania, testowaniu oprogramowania, utrzymaniu/wsparciu oprogramowania tzw. maintenance.

Kontrahenci są osobami fizycznymi prowadzącymi działalność gospodarczą opodatkowanymi podatkiem dochodowym od osób fizycznych w kraju zamieszkania lub osobami prawnymi opodatkowanymi podatkiem dochodowym od osób prawnych w kraju swojej siedziby, które nie mają polskiej rezydencji podatkowej i tym samym podlegają ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Szczegółowy zakres prac jest każdorazowo określany w formie zlecenia określającego opis projektu i zakres prac do wykonania, termin realizacji oraz zasady kalkulacji wynagrodzenia.

Kontrahenci zobowiązują się do wykonywania czynności objętych przedmiotem Umów zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, z najwyższą starannością oraz lojalnością wobec Wnioskodawcy, a także w zgodzie z zasadami etyki oraz dbając o Pana interesy.

Jednocześnie, w Umowach z Kontrahentami zostanie zawarta tzw. klauzula zabezpieczająca Wnioskodawcę i dotycząca (hipotetycznych) praw autorskich. Zostanie ona ujęta w celu uregulowania przeniesienia ewentualnych autorskich praw majątkowych do utworów, jeśli takie utwory powstałyby w toku współpracy. Jeśli taki utwór powstałby, wówczas zgodnie z Umową wynagrodzenie za świadczone usługi informatyczne należne Kontrahentowi uznawane jest za pokrywające ten aspekt, aczkolwiek wynagrodzenie za usługi informatyczne nie wyodrębnia tego elementu.

Wynagrodzenie jest należne Kontrahentom za świadczone usługi informatyczne, niezależnie od uzyskanego efektu, a nie za wykonanie utworu i przeniesienie do niego praw autorskich na rzecz Wnioskodawcy - ponieważ takie utwory nie zostały określone w zleceniach. Kwestia zawarcia w umowie klauzuli poufności oraz klauzuli dotyczącej praw autorskich stanowi rodzaj zabezpieczenia przed możliwymi roszczeniami Kontrahentów o prawa autorskie oraz ochronę Wnioskodawcę przed naruszeniem tajemnicy informacji poufnych. Klauzula ta stanowi rodzaj zastrzeżenia w umowie, że ewentualne prawa autorskie do powstałych w toku współpracy utworów przysługują Wnioskodawcy.

Usługi informatyczne świadczone przez Kontrahentów nie obejmują również udzielania licencji na oprogramowanie. Efekty prac powstające w związku z realizacją usług informatycznych nabywanych od Kontrahentów są w każdym przypadku wykorzystywane wyłącznie przez klientów Wnioskodawcę.

Wnioskodawca nie sprzedaje własnego oprogramowania na rzecz swoich klientów, a jedynie świadczy usługi informatyczne w zakresie tworzenia, rozwijania i utrzymywania oprogramowania na zlecenie i potrzeby konkretnych klientów. Tym samym, Wnioskodawca nie nabywa takiego oprogramowania od swoich Kontrahentów.

Z tytułu realizacji usług informatycznych objętych Umowami Kontrahenci będą otrzymywać wynagrodzenie.

W praktyce, usługi informatyczne świadczone przez Kontrahentów będą obejmować następujące czynności dla poszczególnych stanowisk:

a) Deweloper:

- projektowanie i tworzenie kodów w związku z rozwijaniem, rozszerzaniem i uaktualnianiem aplikacji;

- testowanie i sprawdzanie jakości kodów;

- tworzenie dokumentacji technicznej aplikacji;

- dokumentowanie szczegółów wdrożenia aplikacji.

b) Specjalista IT:

- wsparcie techniczne w projektowaniu, rozwijaniu, rozszerzaniu i uaktualnianiu aplikacji;

- wsparcie wdrożeniowe;

- integracja aplikacji z istniejącą infrastrukturą;

- przygotowanie koncepcji projektu rozwiązania technicznego;

- dostosowanie aplikacji do wymagań klienta;

- instalacja, konfiguracja i bieżące monitorowanie aplikacji;

- definiowanie i przekazywanie wymagań projektowych;

- wsparcie w przypadku zakłóceń w działaniu aplikacji.

c) Analityk techniczny:

- rozwiązywanie problemów zgłaszanych przez użytkowników aplikacji;

- zapewnienie wsparcia technicznego dla aplikacji;

- rozwiązywanie problemów technicznych związanych z funkcjonowaniem aplikacji;

- współpraca z zespołami zajmującymi się tworzeniem aplikacji, wdrażaniem i testowaniem aplikacji;

d) Tester:

- planowanie działań testowych;

- opracowanie przypadków testowych i zaprojektowanie środowiska testowego;

- przeprowadzanie testów

- interpretacja wyników testów oraz opracowanie raportów z postępów testów i zidentyfikowanych nieprawidłowości;

- dokumentowanie przeprowadzonych testów.

e) Administrator:

- instalacja, konfigurowanie i wdrażanie aplikacji;

- opracowanie koncepcji tworzenia kopii zapasowych i archiwizacji;

- bieżące administrowanie aplikacjami;

- administrowanie wydajnością aplikacji;

- rozwiązywanie bieżących incydentów w funkcjonowaniu aplikacji.

f) Inżynier IT:

- wykonywanie integracji kodu i wdrożeń aplikacji;

- administrowanie usługami w chmurze wykorzystywanymi do aplikacji;

- wdrażanie monitoringu aplikacji i ich użytkowników;

- administrowanie aplikacją w oparciu o rozwiązania monitorujące;

- wsparcie techniczne.

g) Architekt IT:

- ustalanie standardów w zakresie projektowania, rozwoju, jakości i testowania;

- projektowanie architektury systemu w oparciu o wymogi klientów;

- współpraca z zespołami programistów;

- administrowanie architekturą w cyklu życia systemu;

- określanie zakresu prac związanych z rozwojem systemów;

- przygotowywanie dokumentacji systemowej;

- optymalizowanie systemów z punktu widzenia wydajności, bezpieczeństwa i jakości.

Wnioskodawca pragnie podkreślić, że Umowy które zostaną podpisane z przedsiębiorcami zagranicznymi (Kontrahentami) dotyczą świadczenia usług informatycznych, niezależnie od uzyskanego efektu, polegających m.in. na: tworzeniu i testowaniu kodów dla aplikacji, opracowywaniu dokumentacji technicznej, wdrożeniu aplikacji, monitorowaniu funkcjonowania aplikacji, wsparciu technicznym itp. Zarówno Umowy jak i zlecenia zawarte z Kontrahentami nie będą zawierać zapisów określających utwory jakie powinien wytworzyć Kontrahent. Na bazie zleceń Kontrahenci nie są zobowiązani do wykonania jakichkolwiek utworów i przeniesienia na Wnioskodawcę praw autorskich z tego tytułu.

Łączna kwota wypłat dokonanych na rzecz tego samego Kontrahenta nie będzie przekraczać w latach kolejnych kwoty 2.000.000 zł.

Podmioty zagraniczne, od których będą nabywane usługi informatyczne nie prowadzą pozarolniczej działalności gospodarczej poprzez położony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej zagraniczny zakład w rozumieniu art. 5a pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Aktualnie Wnioskodawca nie posiada danych o konkretnych kontrahentach, od których będzie nabywać dane usługi, ponieważ jest na etapie ich dobierania.

Podmioty zagraniczne, od których będą nabywane usługi informatyczne będą rzeczywistymi właścicielami należności w rozumieniu art. 5a pkt 33d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Pytanie

Czy płatności za świadczenie usług informatycznych ponoszone przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahentów będących osobami fizycznymi są objęte zakresem stosowania art. 29 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji czy na Wnioskodawcy będą ciążyły obowiązki płatnika z tego tytułu?

Pana stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy płatności za świadczenie usług informatycznych ponoszone przez niego na rzecz Kontrahentów będących osobami fizycznymi nie są objęte zakresem stosowania art. 29 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji nie będą na nim ciążyły obowiązki płatnika z tego tytułu.

Zgodnie z art. 3 ust. 2a Ustawy PIT, osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z kolei w myśl art. 3 ust. 2b pkt 7 Ustawy o PIT, za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się m.in. dochody (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia.

Zgodnie z art. 3 ust. 2d Ustawy o PIT, za dochody (przychody), o których mowa w ust. 2b pkt 7, uważa się przychody wymienione w art. 29 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których mowa w ust. 2b pkt 1-6.

Na podstawie art. 29 ust. 1 Ustawy o PIT:

„Podatek dochodowy od uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez osoby, o których mowa w art. 3 ust. 2a, przychodów:

1) z działalności określonej w art. 13 pkt 2 i 6-9 oraz z odsetek innych niż wymienione w art. 30a ust. 1, z praw autorskich lub z praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, w tym także środka transportu, oraz za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) — pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu;

2) z opłat za usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub sportowej, wykonywanej przez osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania za granicą, a organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej — pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu;

3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu w portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych — pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 10% przychodów;

4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga posiadania biletu lotniczego przez pasażera — pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 10% przychodów;

5) z tytułu świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze — pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu”.

Jednocześnie, zgodnie z art. 41 ust. 4 Ustawy o PIT, osoby prawne, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 29, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4d, 5, 10, 12 i 21, zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat.

Z treści ww. przepisów wynika, że od niektórych przychodów osiąganych na terytorium Polski przez podatników podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu pobierany jest podatek dochodowy w sposób zryczałtowany. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany jest przez podmiot polski wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta w trybie i na zasadach wymienionych w art. 41 Ustawy o PIT.

W związku z powyższym kluczowe jest potwierdzenie czy należności wypłacane przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahentów będących osobami fizycznymi za nabywane dla celów dalszej odsprzedaży usługi informatyczne stanowią tytuł, o którym jest mowa w art. 29 ust. 1 Ustawy o PIT.

Przede wszystkim Wnioskodawca zauważa, że przychody z tytułu opisanych w stanie faktycznym usług informatycznych nie zostały wymienione w art. 29 ust. 1 Ustawy o PIT jako podlegające opodatkowaniu podatkiem u źródła. Zdaniem Wnioskodawcy nie można ich także uznać za przychody ze świadczeń o charakterze podobnym do jednej z usług zawartych w katalogu usług wymienionych w tym przepisie. W tym zakresie Wnioskodawca wskazuje na poniższe.

Usługi informatyczne a usługi doradcze

Zdaniem Wnioskodawcy usług informatycznych świadczonych przez Kontrahentów nie można uznać za usługi doradcze. Zgodnie z internetowym słownikiem PWN (https://sjp.pwn.pl) pojęcie „doradztwo” oznacza „udzielanie fachowych porad”. Przedmiotem usług informatycznych nie jest natomiast udzielanie Wnioskodawcy ani klientom Wnioskodawcy jakichkolwiek porad. Kontrahenci wykorzystują w ramach świadczenia przedmiotowych usług jedynie swoją wiedzę dla zapewnienia prawidłowego wdrożenia, rozwoju i utrzymania oprogramowania.

Efektem usług informatycznych nie jest więc doradztwo w zakresie możliwych sposobów postępowania, jest nim natomiast wsparcie operacyjne we wdrożeniu, rozwoju i utrzymaniu oprogramowania.

W interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 3 lipca 2019 r., sygn. 0111-KDIB1- 1.4010.247.2019.1.BSA, za prawidłowe uznano, że:

„usług IT nie można uznać również za usługę o charakterze doradczym. Istotą usługi doradczej jest bowiem zaproponowanie najbardziej korzystnego sposobu postępowania w danym przypadku. Jak wskazano wyżej, istotą Usług IT jest przede wszystkim zapewnienie prawidłowego funkcjonowania wykorzystywanego przez Wnioskodawcę Oprogramowania”.

Stanowisko takie zostało również zaprezentowane w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 2 grudnia 2019 r., sygn. 0111-KDIBI-2.4010.416.2019.1.AK (którą Wnioskodawca powołuje w ślad za innymi interpretacjami – której Wnioskodawca nie znalazł w EURECE samodzielnie), która dotyczy co prawda art. 21 ustawy o CIT, ale przepis ten jest odpowiednikiem art. 29 ust. 1 Ustawy o PIT: Ponadto, świadczenie Usług informatycznych nie powoduje uzyskania przez Nierezydenta przychodu z tytułu świadczeń wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, w szczególności z praw autorskich lub praw pokrewnych czy też z know-how (Licencje "end-user" nabywane od Nierezydentów w opinii Wnioskodawcy również nie mieszczą się w katalogu świadczeń wymienionych w art. 21 ust. 1 Ustawy o CIT). Wspomniane Usługi informatyczne to świadczenia inne niż nabycie licencji na programy komputerowe.

W związku z tym, wypłata przez Wnioskodawcę na rzecz danego Nierezydenta wynagrodzenia za przedmiotowe usługi informatyczne, serwisowe i maintanance nie jest objęta obowiązkiem poboru podatku u źródła. Niniejsze nie jest w szczególności uzależnione od dysponowania przez Wnioskodawcę certyfikatem rezydencji podatkowej danego Nierezydenta, na rzecz którego wypłacane jest wynagrodzenie z tytułu niniejszych usług”.

W świetle powyższych argumentów, w ocenie Wnioskodawcy usługi informatyczne świadczone przez Kontrahentów nie mogą być uznane za usługi doradcze warunkujące obowiązek poboru podatku u źródła.

Usługi informatyczne a przetwarzanie danych

W ocenie Wnioskodawcy w ramach usług informatycznych świadczonych przez Kontrahentów nie dochodzi także do „przetwarzania danych”. Zgodnie z definicją słownikową zawartą w słowniku PWN (https://sjp.pwn.pl), „przetwarzanie” oznacza „opracowywanie zebranych danych”. Przedmiotem usług świadczonych przez Kontrahentów nie jest natomiast opracowywanie danych. Celem opracowania danych byłoby bowiem uzyskanie z danych dostępnych po ich zebraniu i zestawieniu lub matematycznemu przekształceniu ich zbiorczego przedstawienia w formie wyniku matematycznego lub ukazania ich całościowego wpływu na, przykładowo, zjawiska gospodarcze w prowadzonej działalności.

Dane w przypadku usług informatycznych są jedynie wtórnie wykorzystywane w toku realizowanych prac i służą opracowaniu oraz zabezpieczeniu właściwego funkcjonowania aplikacji/systemów.

Wnioskodawca podkreśla, że po stronie Kontrahenta nie dochodzi do świadczenia usługi polegającej na przetwarzaniu danych. Kontrahent może jedynie stworzyć aplikację/system, za pomocą którego klient Wnioskodawcy ma możliwość przetwarzania danych na własne potrzeby.

W interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 17 marca 2017 r., znak: 2461-IBPB-1- 3.4510.1021.2016.3.APO, zaakceptowano prawidłowość argumentacji wnioskodawcy wykluczającej uznanie świadczenia usług informatycznych za przetwarzanie danych. Wnioskodawca w złożonym wniosku zaznaczył, że:

„zakres przedmiotowy wskazywanych w stanie faktycznym usług wykracza jednak poza dokonywanie prac nad analizą danych i ich obróbkę, przekształcanie ich treści i postaci. Zamówione przez Spółki usługi sprowadzały się do udzielania pomocy technicznej w związku z wykorzystaniem niektórych narzędzi i programów komputerowych. Dokonywanie operacji na danych komputerowych stanowi jedynie jedną z pomocniczych funkcji używanych programów”.

Analogiczne stanowisko znajduje się także m.in. w przywołanej powyżej interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 2 grudnia 2019 r., sygn. 0111-KDIBI-2.4010.416.2019.1.AK:

„Pojęcie "przetwarzania danych" dotyczy natomiast czynności mających charakter odtwórczy i obejmuje elementy takie jak porządkowanie, archiwizowanie, zabezpieczanie oraz udostępnianie zbiorów danych.

"Przetwarzać" zatem to przykładowo "opracować zebrane dane". Wobec powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, nabywane Usługi informatyczne nie są podobne do usług przetwarzania danych bowiem ich celem jest realne wsparcie techniczne o charakterze wykonawczym, a nie przetwarzanie/opracowywanie istniejących zbiorów danych”.

W świetle powyższych argumentów, w ocenie Wnioskodawcy usługi informatyczne świadczone przez Kontrahentów nie mogą być uznane za usługi przetwarzania danych warunkujące obowiązek poboru podatku u źródła.

Usługi informatyczne a usługi zarządzania i kontroli

W ocenie Wnioskodawcy nabyte od Kontrahentów usługi informatyczne nie posiadają również cech pozwalających na zakwalifikowanie ich jako usług zarządzania i kontroli. W celu ustalenia cech charakterystycznych dla usług zarządzania i kontroli należy również odwołać się do definicji pojęcia „zarządzać” zawartej w słowniku języka polskiego PWN (https://sjp.pwn.pl). Według definicji słownikowej zarządzać to nic innego jak „wydać polecenie”, „sprawować nad czymś zarząd”, z kolei „kontrola” to „sprawdzanie czegoś, zestawianie stanu faktycznego ze stanem wymaganym”, „nadzór nad kimś lub nad czymś”, „instytucja lub osoba sprawująca nad czymś nadzór”.

Jednocześnie usługi zarządzania i kontroli zostały potraktowane przez ustawodawcę jako jedno świadczenie, zatem aby można było uznać usługi informatyczne za takie świadczenie lub świadczenie o podobnym charakterze, powinno ono polegać zarówno na jednoczesnym pełnieniu nad kimś lub nad czymś nadzoru/kontroli, jak i zarządzaniu.

Zdaniem Wnioskodawcy zakres usług informatycznych świadczonych przez Kontrahentów jest inny od samego sprawowania zarządu i kontroli, gdyż obejmuje czynności o charakterze wykonawczym, a ich zasadniczym celem jest zapewnienie prawidłowego wdrożenia i działania systemów u klientów Wnioskodawcy. Tym samym nie można twierdzić, że usługi IT świadczone na rzecz Wnioskodawcy są usługami zarządzania i kontroli bądź świadczeniami o podobnym charakterze, bowiem ich cel oraz charakter są odmienne.

W tym miejscu Wnioskodawca wskazuje, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że dla kwalifikacji podatkowej świadczenia nie ma znaczenia użyte nazewnictwo, lecz faktyczny charakter usług, np. wyrok WSA w Poznaniu z 13 marca 2019 r., sygn. akt I SA/Po 991/18.

W kontekście powyższego Wnioskodawca zauważa, że usługi związane z wdrożeniem, testowaniem, rozwojem i utrzymaniem systemów informatycznych są czynnościami przede wszystkim o charakterze technicznym, związanym z obsługą systemów i sieci komputerowych, a ich zasadniczym celem jest utrzymanie oraz zapewnienie prawidłowego działania. Z powyższych względów nie należy tych usług interpretować w sposób szeroki, sprowadzając ich do tzw. funkcji zarządczych i kontrolnych.

W świetle powyższych argumentów, w ocenie Wnioskodawcy usługi informatyczne świadczone przez Kontrahentów nie mogą być uznane za usługi zarządzania i kontroli warunkujące obowiązek poboru podatku u źródła.

Usługi informatyczne a usługi o podobnym charakterze

Ponadto, w ocenie Wnioskodawcy, usługi informatyczne świadczone przez Kontrahentów nie są także „podobne” do pozostałych usług wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o PIT.

Zgodnie z ugruntowanym podejściem, aby usługi nabywane od nierezydentów mogły zostać uznane za „świadczenia o podobnym charakterze”, powinny posiadać cechy wskazujące na podobieństwo pod względem prawnym do świadczeń enumeratywnie wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy PIT.

Podkreśla się także, że „świadczenia o podobnym charakterze” powinny być równorzędne, a zatem powinny spełniać takie same przesłanki albo powinny z nich wynikać takie same prawa i obowiązki dla stron.

Zdaniem Wnioskodawcy w świetle powyższych analiz, usług informatycznych świadczonych przez Kontrahentów nie sposób uznać za „świadczenia o podobnym charakterze” do żadnych z usług wymienionych enumeratywnie w art. 29 ust. 1 Ustawy o PIT. Nie są one bowiem podobne pod względem prawnym, nie wykazują licznych cech wspólnych ani nie spełniają takich samych przesłanek co świadczenia doradcze, przetwarzania danych, zarządzania i kontroli oraz inne, enumeratywnie wskazane w art. 29 ust. 1 pkt 5 Ustawy PIT.

Analogiczne stanowisko znalazło się w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 3 lipca 2019 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.247.2019.1.BSA, w której wskazano, że:

„nie sposób również uznać usług IT za usługi o podobnym charakterze. Aby można było uznać te usługi za usługi o podobnym charakterze powinny one posiadać cechy, które wskazywałyby na podobieństwo pod względem prawnym do świadczeń wymienionych w art. 21 ustawy o p.d.o.p. W ocenie Wnioskodawcy, również poszczególne elementy Usług IT, jako związane z utrzymaniem, konserwacją, a także obsługą i stałym rozwojem wykorzystywanego w działalności Spółki Oprogramowania”.

W świetle powyższych argumentów, w ocenie Wnioskodawcy usługi informatyczne świadczone przez Kontrahentów nie mogą być uznane za świadczenia o podobnym charakterze warunkujące obowiązek poboru podatku u źródła.

Reasumując powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, płatności za świadczenie usług informatycznych ponoszone przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahentów będących osobami fizycznymi nie są objęte zakresem stosowania art. 29 ust. 1 Ustawy o PIT, a w konsekwencji na Wnioskodawcy nie będą ciążyły żadne obowiązki płatnika z tego tytułu.

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzeniu w wielu interpretacjach podatkowych wydawanych przez Dyrektora KIS, m.in. w interpretacji z dnia 16 lutego 2023 r. sygn. 0114-KDIP3- 2.4011.1157.2022.4.JK2, w której Organ zajął poniższe stanowisko: „Zatem usługi informatyczne opisane przez Państwa w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym nie mieszczą się w kategorii przychodów (dochodów) wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 5. Z tytułu wypłaty powyższych należności obowiązek poboru zryczałtowanego podatku dochodowego nie wystąpi, ponieważ ten rodzaj usługi nie jest objęty zakresem art. 29 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jeżeli umowa nie przenosi na Państwa żadnych praw autorskich do oprogramowania ani nie obejmuje również udzielania licencji na oprogramowanie to nie stanowi ona żadnej z należności, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a przez to jej wypłata nie podlega tzw. podatkowi u źródła i na Państwu nie ciążą/nie będzie ciążyły z tego tytułu obowiązki płatnika.”

Stanowisko Wnioskodawcy w szczególności co do braku opodatkowania WHT należności wypłacanych na rzecz kontrahentów świadczących usługi IT (którzy w ramach świadczonych usług przenoszą prawa autorskie, ale które to świadczenie nie stanowi głównego elementu usługi) znajduje potwierdzenie w interpretacji podatkowej z dnia 30 lipca 2025 r. sygn. 0114-KDIP2-1.4010.258.2025.3.PP:

W danej interpretacji Wnioskodawca podał m.in. następujące okoliczności w zakresie stanu faktycznego:

Głównym zakresem umowy zawartej z danym kontraktorem jest świadczenie usługi informatycznej. Ewentualne przeniesienie praw majątkowych do utworów nie stanowi dla Wnioskodawcy odrębnych świadczeń, lecz nieodłączne czynności pomocnicze w stosunku do usługi zasadniczej, jaką jest świadczenie usługi informatycznej na potrzeby klienta końcowego.

Z kolei Dyrektor KIS zajął następujące stanowisko: „Z analizy charakteru opisanych we wniosku usług wynika, że wynagrodzenie z tytułu ww. usług informatycznych nie mieści się w kategorii przychodów (dochodów) wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ww. ustawy. Zauważyć bowiem należy, że cel i zakres tych usług jest odmienny od usług wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT.

Z tytułu wypłaty powyższych należności obowiązek poboru zryczałtowanego podatku dochodowego nie wystąpi, ponieważ ten rodzaj usługi nie jest objęty zakresem art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Jeżeli głównym zakresem umowy zawartej między Państwem a Kontraktorami (będącymi osobami prawnymi) jest świadczenie usługi informatycznej, a ewentualne przeniesienie praw majątkowych do utworów nie stanowi dla Państwa odrębnych świadczeń, a nieodłączne czynności pomocnicze w stosunku do usługi zasadniczej, jaką jest świadczenie usługi informatycznej na potrzeby klienta końcowego oraz nie są Państwo w stanie wyodrębnić części wynagrodzenia przypadającego za wykonanie usług informatycznych oraz za przeniesienie praw autorskich - to wynagrodzenie to nie stanowi żadnej z należności, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 i pkt 2a ustawy CIT. Zatem wypłata ww. wynagrodzenia nie podlega tzw. podatkowi u źródła i na Państwu nie ciążą/nie będzie ciążyły z tego tytułu obowiązki płatnika.

W przypadku świadczeń, od których nie mają Państwo obowiązku poboru zryczałtowanego podatku dochodowego, nie mają Państwo również obowiązku pozyskiwania certyfikatu rezydencji od odbiorcy płatności z tytułu takich świadczeń.”

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Wskazana wyżej zasada ograniczonego obowiązku podatkowego stanowi, że Rzeczpospolita Polska ma prawo do opodatkowania osób fizycznych niebędących jej rezydentami podatkowymi, ale tylko w zakresie dochodów uzyskiwanych ze źródła przychodów położonych na jej terytorium. Nie są natomiast w Polsce opodatkowane osoby fizyczne z tytułu dochodów, których źródło jest położone za granicą. Warunkiem posiadania w Polsce statusu podmiotu o ograniczonym obowiązku podatkowym jest brak na terytorium Polski miejsca zamieszkania lub zakładu.

Stosownie do art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Na podkreślenie zasługuje również fakt, że katalog dochodów (przychodów) wymienionych w art. 3 ust. 2b ww. ustawy, nie jest katalogiem zamkniętym. Tak więc, ustawodawca dopuszcza istnienie także innych dochodów, które należy uznać za osiągnięte na terytorium Polski. W przepisie tym przewidziano opodatkowanie oparte na zasadzie „źródła”. Jeżeli źródło przychodów nierezydenta znajduje się na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, to Rzeczypospolita Polska ma prawo opodatkować dochody uzyskane z tego źródła na zasadach obowiązujących w tym państwie (ograniczony obowiązek podatkowy).

Według art. 3 ust. 2d ww. ustawy:

Za dochody uzyskane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się również dochody pochodzące od polskiego płatnika, wypłacone osobie, która usługi określone w umowie zawartej pomiędzy stronami wykonuje za granicą.

W myśl art. 4a ww. ustawy:

Zasady opodatkowania w Polsce przychodów uzyskanych przez nierezydentów reguluje m.in. art. 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jak stanowi art. 29 ust. 2 ww. ustawy:

Obowiązki płatników podatku dochodowego określone zostały w art. 41 i art. 42 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ww. ustawy:

Natomiast w myśl art. 41 ust. 4 ww. ustawy:

Zgodnie z art. 42 ust. 1 ww. ustawy:

W myśl art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wątpliwość Pana budzi kwestia czy będzie Pan zobowiązany do obowiązków płatnika z tytułu dokonywania płatności zagranicznym Kontrahentom za świadczenie usług informatycznych.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że o tym, czy dane świadczenie należy zakwalifikować do usług opodatkowanych podatkiem zryczałtowanym na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, sama nazwa umowy o świadczenie usługi nie może być wyłącznym czynnikiem determinującym daną usługę jako należącą do katalogu świadczeń podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Decydujące znaczenie dla stwierdzenia, że dane usługi mieszczą się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym ma treść postanowień umowy zawartej z kontrahentem zagranicznym, a przede wszystkim charakter rzeczywiście wykonywanych świadczeń.

Z treści wniosku wynika, że świadczy specjalistyczne usługi informatyczne w zakresie tworzenia i integracji systemów IT. Będzie Pan nabywać usługi informatyczne od zagranicznych kontrahentów. Usługi informatyczne polegają m.in. na: wdrożeniu i rozwoju oprogramowania, testowaniu oprogramowania, utrzymaniu/wsparciu oprogramowania tzw. maintenance. Kontrahenci są osobami fizycznymi prowadzącymi działalność gospodarczą opodatkowanymi podatkiem dochodowym od osób fizycznych w kraju zamieszkania. Szczegółowy zakres prac jest każdorazowo określany w formie zlecenia określającego opis projektu i zakres prac do wykonania, termin realizacji oraz zasady kalkulacji wynagrodzenia. Wynagrodzenie jest należne Kontrahentom za świadczone usługi informatyczne, niezależnie od uzyskanego efektu, a nie za wykonanie utworu i przeniesienie do niego praw autorskich na Pana rzecz - ponieważ takie utwory nie zostały określone w zleceniach. Usługi informatyczne świadczone przez Kontrahentów nie obejmują również udzielania licencji na oprogramowanie. Nie sprzedaje Pan własnego oprogramowania na rzecz swoich klientów, a jedynie świadczy usługi informatyczne w zakresie tworzenia, rozwijania i utrzymywania oprogramowania na zlecenie i potrzeby konkretnych klientów. Nie nabywa Pan takiego oprogramowania od swoich Kontrahentów. Umowy, które zostaną podpisane z przedsiębiorcami zagranicznymi (Kontrahentami) dotyczą świadczenia usług informatycznych, niezależnie od uzyskanego efektu, polegających m.in. na: tworzeniu i testowaniu kodów dla aplikacji, opracowywaniu dokumentacji technicznej, wdrożeniu aplikacji, monitorowaniu funkcjonowania aplikacji, wsparciu technicznym itp. Zarówno Umowy jak i zlecenia zawarte z Kontrahentami nie będą zawierać zapisów określających utwory jakie powinien wytworzyć Kontrahent. Na bazie zleceń Kontrahenci nie są zobowiązani do wykonania jakichkolwiek utworów i przeniesienia na Pana praw autorskich z tego tytułu.

Wobec powyższego, usługi informatyczne nie są objęte zakresem art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż jak Pan wskazał, wynagrodzenie jest należne Kontrahentom za świadczone usługi informatyczne, niezależnie od uzyskanego efektu, a nie za wykonanie utworu i przeniesienie do niego praw autorskich na Pana rzecz.

A zatem w tej sprawie w dalszej kolejności należy przeanalizować art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Powyższy przepis art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zawiera otwarty katalog usług, których świadczenie podlega opodatkowaniu ww. podatkiem „u źródła”, czyli w Polsce, czego dowodem jest użyte przez ustawodawcę sformułowanie „oraz świadczeń o podobnym charakterze”. Za „świadczenia o podobnym charakterze” należy uznać świadczenia o podobnym zakresie działań w ramach świadczonych usług. Oznacza to, że aby dane świadczenie można było zakwalifikować do katalogu wskazanego powyżej, należy spełnić takie same przesłanki, aby daną usługę uzyskać, albo wynikają z niej takie same prawa i obowiązki dla stron. Innymi słowy, lista ta obejmuje również takie świadczenia, które zasadniczo są podobne do wymienionych, lecz mogą być np. inaczej określane, przy czym decydujące znaczenie dla stwierdzenia, że dane usługi mieszczą się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym ma treść postanowień umowy zawartej z kontrahentem zagranicznym, a przede wszystkim, charakter rzeczywiście wykonywanych świadczeń.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że świadczenia w nim wymienione można podzielić na dwie grupy. Pierwszą stanowią świadczenia wyraźnie nazwane, drugą tworzą świadczenia mające podobny charakter do świadczeń nazwanych. W tej drugiej grupie mieszczą się świadczenia posiadające cechy charakterystyczne dla świadczeń wprost wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ale dodatkowo posiadające również elementy charakterystyczne dla świadczeń innych od skonkretyzowanych w tym przepisie. Dla uznania, że świadczenie niewymienione wprost w art. 29 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy jest objęte jego zakresem decydujące jest, aby elementy charakterystyczne dla świadczeń wprost wymienionych w omawianym przepisie przeważały nad cechami charakterystycznymi dla świadczeń w nim niewymienionych.

Z treści ww. przepisu wynika, że od niektórych przychodów osiąganych na terytorium Polski przez podatników podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu pobierany jest podatek dochodowy w sposób zryczałtowany. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany jest przez podmiot polski wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta w trybie i na zasadach wymienionych w art. 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zakresem przedmiotowym art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych objęte są: usługa doradcza, usługa księgowa, badanie rynku, usługa prawna, usługa reklamowa, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usługa rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczenia o podobnym charakterze. Pojęcia ww. usług nie zostały zdefiniowane w powołanej ustawie. Wobec braku w ustawie powyższych definicji należy, zdaniem Organu podatkowego, posiłkowo odwołać się przede wszystkim do wykładni językowej tych pojęć.

Usługi doradcze

Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN „doradztwo” oznacza udzielanie fachowych porad, natomiast termin „doradzać” znaczy udzielić porady, wskazać sposób postępowania w jakiejś sprawie. Użyty w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych termin „usługi doradztwa” należy rozumieć w związku z tym szeroko.

Potwierdza to jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych, według którego termin „doradztwo” obejmować może szereg usług doradczych np. podatkowe, prawne, finansowe i inne (zob. wyrok NSA z 10 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1567/12, wyrok NSA z 2 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1441/13, wyrok NSA z 2 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1530/13, wyrok WSA w Poznaniu z 28 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Po 1202/14, wyrok WSA w Gdańsku z 28 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 175/12, wyrok WSA w Łodzi z 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 168/13).

Według sądów administracyjnych, odwołując się do powszechnego języka polskiego można stwierdzić, że przez doradztwo rozumie się udzielanie fachowych zaleceń, porad, zwłaszcza prawnych, ekonomicznych czy finansowych. Stosownie do definicji podanej w ww. słowniku, poradnictwo to „zorganizowana forma udzielania porad w jakimś zakresie”. Doradca to ten kto udziela fachowych zaleceń czy porad, wskazówek, to ktoś, kto posiadaną wiedzę wykorzystuje na wskazywanie najlepszych, najbardziej optymalnych rozwiązań, nakłaniając odbiorcę takiej usługi do zastosowania się do rady, porady, wskazówki, dyrektywy postępowania. Zdaniem sądów administracyjnych, świadczenie usługi doradztwa należy postrzegać jako wykorzystanie swojej wiedzy, znajomości rzeczy poprzez wskazywanie najlepszych, najskuteczniejszych rozwiązań do ich zastosowania do danego problemu.

Również w doktrynie przedmiotu przyjmuje się szerokie ujęcie terminu usługi doradcze, uznając, że doradztwo, w bardzo ogólnym znaczeniu, jest usługą świadczoną przez jedną osobę/instytucje na rzecz drugiej osoby/instytucji, która zleca wykonanie tej usługi. W literaturze przedmiotu bardzo różnorodnie formułowane są zadania stojące przed usługami doradczymi, np. doradztwo określane jest jako:

·       przejęcie zadań,

·       pośrednictwo w zakresie przekazywania wiedzy,

·       pośrednictwo w przekazywaniu specjalnych informacji,

·       pomoc w rozwiązywaniu problemów,

·       pomoc w podejmowaniu decyzji,

·       przekazywanie informacji zmniejszających ryzyko,

·       przygotowanie i przekazywanie informacji służących rozwiązaniu kompleksowych problemów,

·       przekazywanie specyficznej wiedzy, celem usprawnienia działań,

·       identyfikacja i rozwiązywanie problemów,

·       przekazywanie zaleceń dotyczących usprawniania działań oraz pomoc w ich wdrożeniu,

·       dawanie wskazówek dotyczących postępowania.

Doradcy mogą więc pomóc zleceniodawcy w przygotowaniu decyzji, rozwiązaniu problemów, usprawnieniu działania itp. Można przyjąć, że usługi doradztwa stanowią usługi zlecone przez daną organizację (klienta) i wykonane przez odpowiednio przygotowane i wykwalifikowane osoby (doradców), które pomagają zidentyfikować występujące problemy organizacyjne, zanalizować istniejące trudności, sformułować rozwiązanie badanych problemów, oraz które - w przypadku wyrażenia takiego życzenia przez klienta - pomagają we wdrożeniu rozwiązania. Działalność doradcza może dotyczyć różnych dziedzin, obszarów i obiektów, a zatem może być rozpatrywana w wielu aspektach.

Usługi księgowe

Pod pojęciem „księgowość” według Słownik języka polskiego PWN rozumie „prowadzenie ksiąg, w które wpisuje się wpływy, wydatki, transakcje i inne zmiany stanu majątkowego przedsiębiorstwa lub instytucji”.

Usługi badania rynku

Przez usługi badania rynku należy rozumieć zespół czynności polegających na gromadzeniu informacji o zjawiskach i procesach na rynku, ich przyczynach, stanie aktualnym i tendencjach rozwojowych. Usługi te mają przyczynić się m.in. do zwiększenia sprzedaży. Celem badań rynku jest zdobycie informacji o kształtowaniu się mechanizmów rynkowych takich, jak popyt, podaż, ceny, potencjału, zachowania, zwyczaje, preferencje, lojalność oraz wrażliwość cenowa konsumentów, działania konkurencji, funkcjonowanie systemu dystrybucji, sprzedaży itp. Usługi badania rynku mają dostarczyć informacji nieodzownych w procesie podejmowania decyzji. Mimo, że badania te nie wykluczają w sposób całkowity ryzyka, to jednak ich zastosowanie wyraźnie ogranicza ryzyko wpisane w działalność biznesową i przyczynia się do tego, że podejmowane decyzje będą w mniejszym zakresie obarczone błędami.

Usługi zarządzania i kontroli

Według Słownika języka polskiego PWN „zarządzać”, oznacza kierować, administrować czymś” (E. Sobol, Słownik języka polskiego PWN, Warszawa 1996). W tym kontekście, za zarządzanie należy uznać władcze uprawnienie w stosunku do realizowanego projektu lub działalności gospodarczej. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN, „kierować” oznacza „stać na czele czegoś, wskazywać sposób postępowania”.

Z kolei kontrola, to:

1. porównanie stanu faktycznego ze stanem wymaganym i ustalanie ewentualnych odstępstw, sprawdzanie, czy coś jest zgodne z obowiązującymi przepisami,

2. nadzór nad czymś albo nad kimś, czuwanie nad prawidłowym przebiegiem czegoś, wpływ na rozwój wydarzeń.

Zarządzanie jest to celowe podejmowanie, przez odpowiednie osoby (kadrę), decyzji i działań prowadzących - dzięki wykorzystaniu posiadanych zasobów - do osiągnięcia złożonych celów w sposób skuteczny i sprawny (racjonalny), lub celowe dysponowanie tymi zasobami.

Pojęcie „zarządzania”, musi być rozumiane szeroko jako zbiór różnorodnych czynności i działań zmierzających do osiągnięcia określonego celu związanego z interesem (potrzebą) danego przedmiotu zarządzania. Jest to zestaw metod i technik opartych na akceptowanych zasadach zarządzania (administrowania) używanych do planowania, oceny i kontrolowania pożądanych rezultatów.

Powyższa definicja „zarządzania” zyskała aprobatę w orzecznictwie sądów administracyjnych. Dla przykładu można wymienić wyrok WSA w Warszawie z 19 czerwca 2015 r. (sygn. akt III SA/Wa 491/15), wyrok WSA w Warszawie z 19 kwietnia 2017 r. (sygn. akt III SA/Wa 875/16) oraz wyrok WSA w Warszawie z 24 lipca 2017 r. (sygn. akt III SA/Wa 2118/16).

Pojęcie „zarządzania i kontroli”, musi być zatem rozumiane szeroko jako zbiór różnorodnych czynności i działań zmierzających do osiągnięcia określonego celu związanego z interesem (potrzebą) danego przedmiotu zarządzania i kontroli.

Usługi przetwarzania danych

W odniesieniu do definicji obejmującej przetwarzanie danych wskazać należy, że zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (https://sjp.pwn.pl) „przetworzyć” oznacza «przekształcić coś twórczo»; «opracować zebrane dane, informacje itp., wykorzystując technikę komputerową». Przetwarzanie danych polega zatem na przekształcaniu treści i postaci danych wejściowych; usługi przetwarzania danych mają zatem charakter odtwórczy i obejmują elementy takie jak: porządkowanie, archiwizowanie, zabezpieczenie oraz udostępnianie zbiorów danych.

Przetwarzanie danych związane jest zatem z opracowywaniem określonych danych przy wykorzystywaniu mocy obliczeniowej i zasobów pamięci infrastruktury komputerowej (hardware i software).

Usługi rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu

Usługi rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu to usługi związane z pozyskiwaniem ofert pracy, wyszukiwaniem pracowników oraz kierowaniem ich do pracy.

Usługi reklamowe

Pojęcie „reklama” według „Słownika języka polskiego” pod red. M. Szymczyka (Wyd. Naukowe PWN, Warszawa 2002 r.) oznacza rozpowszechnianie informacji o towarach, ich zaletach, wartości, miejscach i możliwościach nabycia, chwalenie kogoś, zalecanie czegoś przez prasę, radio, telewizję i inne podobne środki, np. plakaty, napisy i ogłoszenia służące temu celowi.

Internetowy słownik języka polskiego PWN podaje, że reklama to:

·       działanie mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług,

·       plakat, napis, ogłoszenie, krótki film itp. służące temu celowi.

Jak wynika z uzasadnienia wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 27 października 2011 r. w sprawie C-530/09 kluczowe dla uznania, danego świadczenia za usługę reklamy jest powiązanie z przekazaniem komunikatu mającego na celu poinformowanie publiczności o istnieniu bądź jakości produktu lub usług.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przy wykładni przepisów ustawy dotyczących reklamy przeważa wykładnia gramatyczna. W wyroku z 12 czerwca 1997 r., sygn. akt I SA/Ka 192-193/97 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że reklama to działanie mające kształtować popyt poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o towarach w celu zachęcenia ich do nabycia towarów od tego właśnie a nie innego podmiotu gospodarczego. Reklama musi zawierać elementy wartościujące towar lub zachęcające do jego kupna, a za reklamę należy uznać wszystko, co zawiera informacje, które nie są niezbędne do zawarcia umowy (I. Konieczna, J. Ruszyński, Problematyka kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w podatku dochodowym od osób prawnym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Poznań 1997, s. 29-30).

Według J. Kamińskiego i W. Maruchina za reklamę należy uznać wszystko to, co zawiera informacje dodatkowe, które nie są niezbędne do złożenia oferty czy zawarcia umowy (J. Kamiński, W. Maruchin, Ustawa o VAT. Komentarz, Wyd. 2, Warszawa 1996, s. 52-53). Natomiast autorzy „Komentarza do podatku dochodowego od osób prawnych” B. Brzeziński i M. Kalinowski (B. Brzeziński, M. Kalinowski, Komentarz do podatku dochodowego od osób prawnych, Warszawa 1996, s. 143-144) uznają za reklamę działania, których celem jest kształtowanie popytu poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o towarach bądź usługach, ich cechach i przeznaczeniu w celu zachęcenia ich do nabywania towarów bądź usług od tego właśnie a nie innego podmiotu gospodarczego. Technicznym sposobem reklamy może być ogłoszenie prasowe, radiowe lub telewizyjne, a także plakat czy afisz stały, a ponadto rozsyłanie folderów i innych informacji handlowych nabywcom. Nie znaczy to jednak, że tylko te media mogą być wykorzystane do rozpowszechniania informacji i reklamy.

Z kolei pod pojęciem usług reklamowych rozumie się wszelką działalność promocyjną, w wyniku której lub w trakcie której następuje przekazywanie treści mających za zadanie informować o istnieniu lub cechach oferowanych towarów lub usług w celu zwiększenia sprzedaży tych produktów. Usługi reklamowe mogą być wykonywane zarówno przez podmioty, które profesjonalnie zajmują się świadczeniem usług reklamowych, jak i podmioty, dla których wykonanie usługi reklamowej nie jest realizowane w ramach ich podstawowej działalności gospodarczej.

Usługi gwarancji i poręczeń

Umowa poręczenia uregulowana została w art. 876-887 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.). Poręczenie jest umową jednostronnie zobowiązującą, w której poręczyciel zobowiązuje się względem wierzyciela wykonać zobowiązanie na wypadek, gdyby dłużnik zobowiązania nie wykonał.

Odnośnie „gwarancji” jak wskazano w wyjaśnieniach Ministerstwa Finansów opublikowanych na stronie internetowej, gwarancja również jest umową jednostronnie zobowiązującą. Na podstawie tej umowy gwarancji gwarant zobowiązuje się na rzecz beneficjenta gwarancji, że po spełnieniu przez beneficjenta określonych warunków zapłaty, wykona on na rzecz beneficjenta świadczenie pieniężne (suma gwarancyjna). Umowa gwarancji nie ma swojej regulacji ustawowej, z wyjątkiem fragmentarycznej regulacji zawartej w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.) (art. 80 i nast.), dotyczącej jednego z jej rodzajów, tj. umowy gwarancji bankowej. Zgodnie z przepisem art. 81 tej ustawy:

Gwarancją bankową jest jednostronne zobowiązanie banku-gwaranta, że po spełnieniu przez podmiot uprawniony (beneficjenta gwarancji) określonych warunków zapłaty, które mogą być stwierdzone określonymi w tym zapewnieniu dokumentami, jakie beneficjent załączy do sporządzonego we wskazanej formie żądania zapłaty, bank ten wykona świadczenie pieniężne na rzecz beneficjenta gwarancji - bezpośrednio albo za pośrednictwem innego banku.

Usługi o podobnym charakterze

Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego „charakter” to inaczej „zespół cech właściwych danemu przedmiotowi lub zjawisku, odróżniających je od innych przedmiotów i zjawisk tego samego rodzaju” (https://sjp.pwn.pl/szukaj/charakter.html). W związku z tym, aby uznać, że dane usługi mają charakter podobny do wskazanych powyżej, należy przyjąć, iż wspomniany „właściwy zespół cech odróżniających” powinien stanowić główny element danej usługi oraz przeważać nad odmiennymi cechami usług wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wskazuje się również, że świadczenie takie powinno spełniać takie same przesłanki albo winny wynikać z niego takie same prawa i obowiązki dla stron jak ze świadczeń wymienionych w cytowanym przepisie. Innymi słowy, lista ta obejmuje również świadczenia, które zasadniczo są podobne do wymienionych, lecz mogą być np. inaczej określane.

Z analizy charakteru opisanych we wniosku usług wynika, że wynagrodzenie z tytułu ww. usług informatycznych nie mieści się w kategorii przychodów (dochodów) wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy. Zauważyć bowiem należy, że cel i zakres tych usług jest odmienny od usług wskazanych w art. 29 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy. Z tytułu wypłaty powyższych należności obowiązek poboru zryczałtowanego podatku dochodowego nie wystąpi, ponieważ ten rodzaj usługi nie jest objęty zakresem art. 29 ust. 1 ww. ustawy. Jeżeli umowa nie przenosi na Pana żadnych praw autorskich ani nie obejmuje również udzielania licencji na korzystanie z wytworzonych praw autorskich to nie stanowi ona żadnej z należności, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a przez to jej wypłata nie podlega tzw. podatkowi u źródła i na Panu nie będą ciążyły z tego tytułu obowiązki płatnika.

W związku z powyższym, dokonując wypłaty wynagrodzenia z tytułu świadczenia usług informatycznych Kontrahentom będącymi osobami fizycznymi oraz zagranicznymi rezydentami nie będzie Pan zobowiązany do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od ww. płatności na rzecz wskazanych podmiotów zagranicznych na podstawie art. 41 ust. 4 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Tym samym, Pana stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych oraz wyroków informuję, że wydane zostały one w indywidualnej sprawie i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.