0114-KDIP2-1.4010.230.2026.2.PP

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 16 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, który dotyczy ustalenia:

·      czy wynagrodzenia wypłacane przez Spółkę na rzecz Kontrahentów z USA, Wielkiej Brytanii, Indii, Meksyku, Kolumbii oraz Hongkongu z tytułu nabycia ograniczonych praw do eksploatacji filmów i seriali we własnych kanałach telewizyjnych oraz na własnej platformie streamingowej (…), bez prawa sublicencjonowania, reprodukcji, modyfikacji i dalszego obrotu prawami, stanowią należności licencyjne w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,

·      czy w przypadku uznania, że opisane wynagrodzenia nie mieszczą się w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, Spółka nie jest zobowiązana jako płatnik do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego u źródła,

·      czy w przypadku uznania, że opisane wynagrodzenia nie są objęte zakresem art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, Spółka nie jest zobowiązana do sporządzania i przekazywania informacji IFT-2R oraz IFT-2.

Uzupełnili go Państwo w odpowiedzi na wezwanie pismem z 23 lipca 2026 r. (data wpływu 23 lipca 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

Wniosek dotyczy ustalenia, czy Spółka, nabywając od podmiotów zagranicznych z USA, Wielkiej Brytanii, Indii, Meksyku, Kolumbii oraz Hongkongu ograniczone prawa do eksploatacji filmów i seriali we własnych kanałach telewizyjnych oraz na własnej platformie streamingowej (…), bez prawa sublicencjonowania, reprodukcji, modyfikacji i dalszego obrotu prawami, jest zobowiązana do poboru podatku u źródła.

 I.      Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest polską spółką akcyjną, polskim rezydentem podatkowym oraz podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych od całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania.

Spółka prowadzi działalność w sektorze medialnym, audiowizualnym i streamingowym. Przedmiotem działalności Spółki jest w szczególności:

1.  nadawanie własnych kanałów telewizyjnych;

2.  eksploatacja treści audiowizualnych w kanałach linearnych;

3.  prowadzenie własnej platformy streamingowej (…);

4.  świadczenie usług (…) oraz (…);

5.  udostępnianie filmów i seriali użytkownikom końcowym;

6.  budowa i komercjalizacja biblioteki treści audiowizualnych dla własnych usług medialnych.

W ramach prowadzonej działalności Spółka zawiera oraz będzie zawierała umowy z zagranicznymi kontrahentami posiadającymi siedzibę lub rezydencję podatkową w następujących państwach i terytoriach:

1.  Stany Zjednoczone Ameryki;

2.  Wielka Brytania;

3.  Indie;

4.  Meksyk;

5.  Kolumbia;

6.  Hongkong.

Dalej łącznie: „Kontrahenci" albo „Licencjodawcy".

Kontrahenci są podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą w zakresie produkcji, dystrybucji, sprzedaży lub licencjonowania filmów, seriali, programów audiowizualnych i innych treści ekranowych.

Spółka posiada albo będzie posiadała aktualne certyfikaty rezydencji podatkowej Kontrahentów. Według wiedzy Spółki Kontrahenci nie posiadają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zakładu w rozumieniu właściwych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

II.       Charakter nabywanych praw

Na podstawie zawieranych umów Spółka uzyskuje ograniczone, niewyłączne prawa do eksploatacji filmów i seriali wyłącznie w zakresie niezbędnym do prowadzenia własnej działalności medialnej.

Eksploatacja ta obejmuje w szczególności:

1.  emisję filmów i seriali w kanałach telewizyjnych Spółki;

2.  udostępnianie filmów i seriali na własnej platformie (…);

3.  udostępnianie treści w modelu (…);

4.  udostępnianie treści w modelu (…);

5.  udostępnianie treści w modelu (…);

6.  udostępnianie treści w kanałach (…) prowadzonych przez Spółkę;

7.  publiczne komunikowanie treści użytkownikom końcowym w ramach własnych usług Spółki.

Nabywane prawa są ograniczone funkcjonalnie i służą wyłącznie umożliwieniu Spółce emisji i udostępniania treści we własnych usługach.

Spółka nie nabywa praw autorskich do filmów ani seriali. Spółka nie staje się właścicielem praw autorskich ani praw pokrewnych. Spółka nie nabywa prawa do swobodnego rozporządzania utworami.

W szczególności Spółka nie uzyskuje prawa do:

1.  sublicencjonowania filmów lub seriali na rzecz osób trzecich;

2.  dalszej odsprzedaży praw;

3.  przeniesienia praw na inne podmioty;

4.  reprodukowania utworów w celu dalszej dystrybucji;

5.  tworzenia kopii handlowych;

6.  modyfikowania, skracania, przerabiania lub adaptowania utworów;

7.  tworzenia utworów zależnych;

8.  ingerowania w treść filmów lub seriali;

9.  wykorzystywania elementów filmów lub seriali poza własnymi usługami;

10.  udzielania licencji, sublicencji lub innych praw eksploatacyjnych podmiotom trzecim.

Spółka wykorzystuje nabyte prawa wyłącznie we własnym zakresie - jako nadawca kanałów telewizyjnych i operator własnej platformy streamingowej.

III.      Model gospodarczy transakcji

Z ekonomicznego punktu widzenia Spółka nabywa dostęp do gotowego kontentu audiowizualnego, który może zostać pokazany użytkownikom końcowym w ramach własnej działalności.

Spółka nie nabywa praw w celu dalszego handlu prawami autorskimi. Spółka nie prowadzi działalności polegającej na pośrednictwie w odsprzedaży praw licencyjnych. Spółka nie udostępnia nabytych praw innym nadawcom, operatorom platform, dystrybutorom lub podmiotom trzecim.

Nabywane prawa mają charakter operacyjny i konsumpcyjny z perspektywy działalności Spółki. Są one niezbędne do emisji i udostępniania filmów i seriali użytkownikom końcowym.

Wynagrodzenie płacone Kontrahentom może mieć formę:

1.  stałej opłaty licencyjnej;

2.  opłaty za określony okres eksploatacji;

3.  opłaty za określone terytorium;

4.  opłaty za określony zakres pól eksploatacji;

5.  opłaty minimalnej gwarantowanej;

6.  opłaty zależnej od wyników oglądalności lub przychodów;

7.  modelu mieszanego.

Niezależnie od modelu kalkulacji wynagrodzenia, zakres praw Spółki pozostaje ograniczony do własnej eksploatacji treści.

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

W piśmie z 23 lipca 2026 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie wskazali Państwo, że:

·    Filmy i seriale będące przedmiotem umów (Distribution Agreement) zawieranych przez Wnioskodawcę stanowią utwory audiowizualne w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych i korzystają z ochrony przewidzianej tą ustawą.

Jednocześnie Wnioskodawca podkreśla, że zawierane umowy nie prowadzą do nabycia przez Wnioskodawcę autorskich praw majątkowych do tych utworów ani do uzyskania uprawnień właściwych dla właściciela praw autorskich.

Na podstawie zawieranych umów Wnioskodawca uzyskuje jedynie ograniczone uprawnienie do korzystania z gotowych utworów audiowizualnych poprzez ich udostępnianie odbiorcom końcowym na własnych kanałach telewizyjnych (…) oraz na własnej platformie (…) (…), wyłącznie na oznaczonym terytorium oraz przez okres wskazany w umowie.

W szczególności Wnioskodawca nie nabywa prawa do rozporządzania utworami, ich dalszego licencjonowania, udzielania sublicencji, przenoszenia praw na osoby trzecie ani korzystania z utworów poza zakresem wyraźnie określonym w zawartych umowach.

W konsekwencji przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest dystrybucja gotowych treści audiowizualnych do odbiorców końcowych, przy zachowaniu pełni autorskich praw majątkowych po stronie kontrahentów.

·    Wynagrodzenie wypłacane Kontrahentom jest należne na podstawie umów (Distribution Agreement) , których przedmiotem jest umożliwienie Wnioskodawcy dystrybucji gotowych utworów audiowizualnych do odbiorców końcowych za pośrednictwem własnych kanałów telewizyjnych oraz własnej platformy (…).

Umowy przewidują udzielenie Wnioskodawcy ograniczonego prawa do korzystania z gotowych utworów wyłącznie w zakresie niezbędnym do prowadzenia działalności polegającej na ich emisji i udostępnianiu odbiorcom końcowym. Jednocześnie nie dochodzi do przeniesienia autorskich praw majątkowych ani do przyznania Wnioskodawcy uprawnień pozwalających na samodzielne rozporządzanie tymi prawami.

Wnioskodawca nie jest uprawniony do swobodnego dysponowania prawami autorskimi do utworów, ich dalszego komercyjnego licencjonowania, udzielania sublicencji ani wykonywania innych uprawnień przysługujących właścicielowi autorskich praw majątkowych.

W ocenie Wnioskodawcy o kwalifikacji podatkowej wynagrodzenia nie przesądza wyłącznie nazwa zawartej umowy ani użyta w niej terminologia, lecz rzeczywisty zakres praw i obowiązków stron oraz ekonomiczny charakter transakcji.

Ekonomicznym celem zawieranych umów jest bowiem umożliwienie Wnioskodawcy prowadzenia działalności polegającej na dystrybucji gotowych treści audiowizualnych do odbiorców końcowych, przy zachowaniu przez kontrahentów pełni autorskich praw majątkowych do tych utworów.

·    Zdarzenia przyszłe jakie będą miały miejsce będą oparte na analogicznym kształcie Umów Dystrybucyjnych z takim samym ograniczeniem uprawnień do rozporządzania przedmiotem Umowy Dystrybucyjnej.

Ponadto przedstawili Państwo, że charakter działalności Wnioskodawcy:

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą polegającą na tworzeniu, prowadzeniu i komercyjnym wykorzystywaniu kanałów telewizyjnych oraz platform dystrybucji treści audiowizualnych, w tym platform (…).

W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca zawiera z zagranicznymi kontrahentami umowy określane jako Distribution Agreement lub Multiple Rights Distribution Agreement, których gospodarczym celem jest umożliwienie dystrybucji gotowych filmów i seriali do odbiorców końcowych za pośrednictwem prowadzonych przez Wnioskodawcę kanałów telewizyjnych oraz platform streamingowych.

Kontrahenci pozostają właścicielami autorskich praw majątkowych do wszystkich utworów objętych umowami.

Pytania

1.  Czy wynagrodzenia wypłacane przez Spółkę na rzecz Kontrahentów z USA, Wielkiej Brytanii, Indii, Meksyku, Kolumbii oraz Hongkongu z tytułu nabycia ograniczonych praw do eksploatacji filmów i seriali we własnych kanałach telewizyjnych oraz na własnej platformie streamingowej (…), bez prawa sublicencjonowania, reprodukcji, modyfikacji i dalszego obrotu prawami, stanowią należności licencyjne w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT?

2.  Czy w przypadku uznania, że opisane wynagrodzenia nie mieszczą się w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, Spółka nie jest zobowiązana jako płatnik do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego u źródła?

3.  Czy w przypadku uznania, że opisane wynagrodzenia nie są objęte zakresem art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, Spółka nie jest zobowiązana do sporządzania i przekazywania informacji IFT-2R oraz IFT-2?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy:

1.  wynagrodzenia wypłacane na rzecz Kontrahentów nie stanowią należności licencyjnych w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT;

2.  opisane płatności nie są wynagrodzeniem za przeniesienie praw autorskich, sublicencję, reprodukcję, modyfikację ani dalsze korzystanie z praw autorskich przez Spółkę w sensie właściwym dla należności licencyjnych;

3.  płatności te mają charakter wynagrodzenia za ograniczone prawo wykorzystania gotowych treści audiowizualnych w ramach własnej działalności nadawczej i streamingowej;

4.  przy braku zakładu Kontrahentów w Polsce, płatności te powinny być traktowane jako zyski przedsiębiorstwa Kontrahentów, opodatkowane zasadniczo w państwie ich rezydencji;

5.  Spółka nie jest zobowiązana do poboru podatku u źródła;

6.  Spółka nie jest zobowiązana do sporządzania informacji IFT-2R ani IFT-2, ponieważ płatności nie mieszczą się w katalogu art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Zakres art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, podatek dochodowy z tytułu określonych przychodów uzyskanych na terytorium Polski przez nierezydentów pobiera się m.in. od przychodów:

1.  z praw autorskich lub praw pokrewnych;

2.  z praw do projektów wynalazczych;

3.  ze znaków towarowych;

4.  ze wzorów zdobniczych;

5.  z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego;

6.  za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego;

7.  za know-how.

Katalog ten nie obejmuje każdej płatności związanej z treściami audiowizualnymi. Aby płatność podlegała WHT, musi stanowić wynagrodzenie za korzystanie z praw autorskich lub praw pokrewnych w rozumieniu tego przepisu.

W niniejszej sprawie Spółka nie nabywa praw autorskich. Spółka nie nabywa prawa do rozporządzania prawami. Spółka nie nabywa prawa do dalszego licencjonowania treści. Spółka nie nabywa prawa do reprodukcji, kopiowania, przerabiania ani tworzenia utworów zależnych.

Spółka nabywa jedynie ograniczone prawo do pokazania filmów i seriali użytkownikom końcowym we własnych kanałach i na własnej platformie (…).

W ocenie Spółki tego rodzaju płatności nie powinny być kwalifikowane jako należności licencyjne objęte art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Istotnym elementem opisanego stanu faktycznego jest brak prawa sublicencjonowania.

Spółka nie może przekazać nabytych praw innemu podmiotowi. Nie może ich sprzedać, odsprzedać ani sublicencjonować. Nie może udzielić dostępu do praw innemu nadawcy, platformie, operatorowi kablowemu, dystrybutorowi ani pośrednikowi.

Tym samym Spółka nie występuje jako podmiot wykorzystujący prawa autorskie w celu dalszego obrotu tymi prawami. Spółka występuje jako końcowy użytkownik gospodarczy treści, który wykorzystuje je wyłącznie w swojej działalności medialnej.

Brak sublicencji odróżnia niniejszy stan faktyczny od klasycznego modelu licencji praw autorskich, w którym licencjobiorca uzyskuje możliwość dalszego komercyjnego zarządzania prawami.

Spółka nie uzyskuje prawa do reprodukcji utworów w rozumieniu tworzenia kolejnych kopii przeznaczonych do dalszego obrotu.

Spółka może dokonywać wyłącznie takich czynności technicznych, które są niezbędne do emisji i udostępnienia treści użytkownikom końcowym, np. technicznego wgrania pliku do systemu emisyjnego, kodowania sygnału, dostosowania formatu technicznego, przygotowania metadanych lub integracji materiału z biblioteką (…).

Czynności te nie mają samodzielnego znaczenia gospodarczego. Nie stanowią nabycia prawa reprodukcji ani prawa do tworzenia kopii handlowych. Są jedynie czynnościami pomocniczymi i technicznymi koniecznymi do wykonania umowy.

Spółka nie może również dokonywać zmian w treści utworów, ingerować w ich warstwę artystyczną, zmieniać fabuły, montażu, dialogów, ścieżki dźwiękowej ani tworzyć wersji pochodnych.

Wynagrodzenie wypłacane przez Spółkę nie jest ekonomicznie wynagrodzeniem za korzystanie z praw autorskich w szerokim sensie właścicielskim. Jest ono wynagrodzeniem za możliwość włączenia gotowego kontentu do własnej oferty programowej.

Spółka płaci za możliwość legalnego pokazania filmów i seriali swoim widzom oraz użytkownikom końcowym. Nie płaci za przejęcie praw autorskich ani za możliwość dalszego obrotu prawami.

Tym samym płatności mają charakter operacyjnego kosztu pozyskania treści do oferty medialnej, a nie klasycznej należności licencyjnej.

Stanowisko Spółki znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 13 stycznia 2023 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.772.2022.1.AW.

W sprawie tej organ uznał za prawidłowe stanowisko podatnika, zgodnie z którym opłaty za prawo dostępu do serwisu streamingowego nie podlegały podatkowi u źródła. W interpretacji wskazano, że podatnik nie nabywał praw do utworów audiowizualnych, nie miał prawa do korzystania z tych utworów w sposób właściwy dla licencji oraz nie mógł samodzielnie nimi rozporządzać .

W przywołanej interpretacji istotne były następujące okoliczności:

1.  polska spółka świadczyła usługi telewizyjne i (…);

2.  kontrahent zagraniczny posiadał serwis streamingowy;

3.  spółka sprzedawała dostęp do tego serwisu swoim abonentom;

4.  spółka nie uzyskiwała prawa do modyfikacji treści;

5.  spółka nie decydowała o repertuarze;

6.  spółka nie nabywała praw do poszczególnych utworów;

7.  wypłacane należności nie zostały uznane za należności licencyjne.

W ocenie Wnioskodawcy w niniejszej sprawie wniosek jest analogiczny, a nawet silniejszy z gospodarczego punktu widzenia. Spółka nie nabywa bowiem praw do dalszego sublicencjonowania ani rozporządzania treściami, a korzysta z nich wyłącznie we własnych kanałach i na własnej platformie.

Wnioskodawca wskazuje również na znaczenie Komentarza do Modelowej Konwencji OECD.

Zgodnie z podejściem prezentowanym w Komentarzu OECD, płatności dokonywane w ramach transakcji, w których nabywca uzyskuje jedynie ograniczone uprawnienia konieczne do dystrybucji lub wykorzystania produktu bez prawa reprodukcji i bez eksploatacji praw autorskich jako takich, nie powinny być automatycznie traktowane jako należności licencyjne.

W załączonej interpretacji z 13 stycznia 2023 r. podatnik powoływał się właśnie na pkt 14.4 Komentarza OECD, wskazując, że opłaty za dystrybucję bez prawa kopiowania nie stanowią wynagrodzenia za użytkowanie praw autorskich, ale powinny być traktowane jako zyski przedsiębiorstwa.

Zdaniem Wnioskodawcy analogiczna logika powinna mieć zastosowanie do filmów i seriali. Jeżeli Spółka nie otrzymuje prawa do reprodukcji, sublicencjonowania, modyfikacji lub dalszego obrotu prawami, a jedynie prawo do pokazania gotowych treści w ramach własnej usługi, płatności nie powinny być uznawane za należności licencyjne.

Polska posiada umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z państwami wskazanymi we wniosku; wykaz takich umów publikuje Ministerstwo Finansów na portalu podatki.gov.pl.

1)  USA

W przypadku kontrahentów z USA, przy klasycznej kwalifikacji jako należności licencyjne, właściwa umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania może przewidywać opodatkowanie takich należności w Polsce.

Jednak w ocenie Spółki w opisanym modelu nie dochodzi do wypłaty należności licencyjnych.

Spółka nie nabywa praw autorskich do filmów i seriali. Spółka nie nabywa prawa do sublicencjonowania, reprodukcji ani modyfikacji. Płatność powinna być kwalifikowana jako zysk przedsiębiorstwa kontrahenta amerykańskiego. W przypadku braku zakładu kontrahenta w Polsce, Polska nie powinna mieć prawa do opodatkowania tej płatności.

2)  Wielka Brytania

Analogicznie, w przypadku kontrahentów z Wielkiej Brytanii, decydujący powinien być rzeczywisty charakter płatności.

Jeżeli Spółka nabywa wyłącznie ograniczone prawo do eksploatacji gotowych treści we własnym kanale TV i na własnej platformie (…), bez prawa sublicencji i reprodukcji, płatność nie powinna być uznana za należność licencyjną.

Powinna być kwalifikowana jako zysk przedsiębiorstwa brytyjskiego kontrahenta.

3)  Indie

W przypadku Indii Spółka wskazuje, że definicje należności licencyjnych w umowach podatkowych z Indiami bywają szerokie, a praktyka interpretacyjna wymaga szczególnej ostrożności.

Nie zmienia to jednak faktu, że w analizowanym stanie faktycznym Spółka nie nabywa praw do sublicencjonowania, reprodukcji, modyfikacji ani dalszego obrotu prawami.

W konsekwencji, nawet w relacji z kontrahentem indyjskim, płatność powinna zostać oceniona przez pryzmat rzeczywistego zakresu praw nabywanych przez Spółkę. Jeżeli Spółka nabywa wyłącznie prawo do emisji i udostępnienia gotowych filmów i seriali użytkownikom końcowym, bez prawa eksploatacji praw autorskich jako takich, nie powinna powstać należność licencyjna objęta WHT.

4)  Meksyk

W przypadku Meksyku Spółka nabywa prawa w takim samym ograniczonym zakresie jak w relacjach z pozostałymi Kontrahentami.

Brak prawa sublicencjonowania, brak prawa reprodukcji, brak prawa modyfikacji oraz brak prawa do dalszego obrotu prawami przesądza, że płatność nie ma charakteru należności licencyjnej, lecz powinna być kwalifikowana jako zysk przedsiębiorstwa meksykańskiego kontrahenta.

5)  Kolumbia

W przypadku Kolumbii Spółka wskazuje, że płatność dotyczy wyłącznie możliwości użycia gotowych filmów i seriali w ramach własnej działalności medialnej.

Spółka nie nabywa praw autorskich ani prawa do dalszego zarządzania prawami. W konsekwencji płatność nie powinna podlegać WHT w Polsce jako należność licencyjna.

6)  Hongkong

W przypadku kontrahentów z Hongkongu transakcja również powinna być oceniana przez pryzmat zakresu praw nabywanych przez Spółkę.

Spółka nie nabywa praw własności intelektualnej jako takich, lecz jedynie ograniczone uprawnienie do emisji lub udostępnienia gotowej treści użytkownikom końcowym. Tym samym płatność powinna być kwalifikowana jako zysk przedsiębiorstwa kontrahenta z Hongkongu.

Spółka wskazuje, że posiada lub będzie posiadała aktualne certyfikaty rezydencji Kontrahentów.

Spółka dochowa należytej staranności w zakresie weryfikacji statusu Kontrahentów, w szczególności poprzez:

1.  uzyskanie certyfikatu rezydencji;

2.  uzyskanie oświadczenia o rzeczywistym właścicielu należności, jeżeli będzie to wymagane;

3.  uzyskanie oświadczenia o braku zakładu w Polsce;

4.  analizę umowy i zakresu praw;

5.  analizę rzeczywistego charakteru płatności;

6.  weryfikację, czy Kontrahent prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą.

Jednocześnie Spółka podkreśla, że niniejszy wniosek dotyczy przede wszystkim pierwotnej kwalifikacji płatności na gruncie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Jeżeli dana płatność w ogóle nie mieści się w katalogu art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, to obowiązek poboru podatku u źródła nie powstaje już na poziomie ustawy krajowej.

Ministerstwo Finansów wskazuje, że zasady WHT dotyczą wypłat objętych zakresem przepisów o podatku u źródła, z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Zgodnie z art. 26 ustawy o CIT obowiązki informacyjne IFT-2R oraz IFT-2 dotyczą wypłat należności objętych zakresem art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy o CIT.

Jeżeli więc dana płatność nie stanowi należności wymienionej w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, to nie powstaje obowiązek poboru podatku u źródła ani obowiązek sporządzenia informacji IFT-2R.

Takie stanowisko zostało również zaakceptowane w interpretacji Dyrektora KIS z 13 stycznia 2023 r., w której organ uznał za prawidłowe stanowisko podatnika, że skoro płatność nie mieści się w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, to podatnik nie ma również obowiązku sporządzenia informacji IFT-2R .

W ocenie Wnioskodawcy:

1.  Spółka nie nabywa praw autorskich do filmów i seriali.

2.  Spółka nie nabywa prawa do sublicencjonowania.

3.  Spółka nie nabywa prawa do reprodukcji.

4.  Spółka nie nabywa prawa do modyfikowania utworów.

5.  Spółka nie nabywa prawa do tworzenia utworów zależnych.

6.  Spółka nie nabywa prawa do dalszego obrotu prawami.

7.  Spółka wykorzystuje treści wyłącznie we własnych kanałach i na własnej platformie (…).

8.  Płatności mają charakter wynagrodzenia za ograniczone prawo eksploatacji gotowego kontentu w działalności własnej.

9.  Płatności nie mieszczą się w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

10.  Przy braku zakładu Kontrahentów w Polsce płatności powinny być kwalifikowane jako zyski przedsiębiorstwa.

11.  Spółka nie powinna być zobowiązana do poboru WHT.

12.  Spółka nie powinna być zobowiązana do sporządzania IFT-2R oraz IFT-2.

Ponadto, w piśmie z 23 lipca 2026 r. doprecyzowali Państwo własne stanowisko:

Zasadnicze znaczenie dla oceny przedstawionego stanu faktycznego ma rzeczywisty gospodarczy charakter zawieranych umów.

Ich podstawowym celem nie jest obrót prawami autorskimi ani udostępnianie autorskich praw majątkowych jako odrębnego przedmiotu świadczenia.

Celem gospodarczym jest umożliwienie Wnioskodawcy prowadzenia działalności polegającej na dystrybucji gotowych treści audiowizualnych do odbiorców końcowych.

Zakres praw uzyskiwanych przez Wnioskodawcę jest ściśle ograniczony do tego celu.

W szczególności Wnioskodawca:

·      nie nabywa autorskich praw majątkowych;

·      nie może przenosić uzyskanych praw na osoby trzecie;

·      nie może udzielać sublicencji;

·      nie może swobodnie komercjalizować praw autorskich;

·      nie może wykorzystywać utworów poza zakresem wynikającym z umowy.

Wnioskodawca nie uzyskuje zatem pozycji ekonomicznej odpowiadającej właścicielowi praw autorskich ani podmiotowi uprawnionemu do dalszego obrotu tymi prawami.

Element polegający na udzieleniu ograniczonego uprawnienia do emisji stanowi wyłącznie instrument prawny konieczny do zgodnego z prawem wykonywania działalności dystrybucyjnej. Jest on funkcjonalnie podporządkowany zasadniczemu świadczeniu, którym jest umożliwienie rozpowszechniania gotowych treści audiowizualnych przez oznaczony czas, na oznaczonym terytorium i za pośrednictwem ściśle określonych kanałów dystrybucji.

W konsekwencji, sama okoliczność, że wykonywanie działalności dystrybucyjnej wymaga udzielenia ograniczonego uprawnienia wynikającego z prawa autorskiego, nie przesądza automatycznie o kwalifikacji podatkowej wynagrodzenia jako należności licencyjnych.

Dla prawidłowej kwalifikacji podatkowej decydujące znaczenie powinien mieć rzeczywisty przedmiot ekonomiczny świadczenia, zakres przekazanych uprawnień oraz całokształt praw i obowiązków stron wynikających z zawartych umów, a nie wyłącznie nazwa umowy lub użyta przez strony terminologia.

Analizowane umowy mają charakter umów dystrybucyjnych, w których element upoważnienia do korzystania z utworów ma charakter wyłącznie akcesoryjny wobec zasadniczego celu gospodarczego, jakim jest umożliwienie dystrybucji gotowych treści audiowizualnych do odbiorców końcowych.

A.  Model biznesowy Wnioskodawcy

A S.A. prowadzi działalność polegającą na:

·      prowadzeniu kanałów telewizyjnych w oparciu o koncesje (…),

·      prowadzeniu platform (…) i (…), zarejestrowanych w (…),

·      dystrybucji treści audiowizualnych we własnych kanałach TV i na własnej Platformie (…),

·      sprzedaży czasu reklamowego we własnych kanałach TV,

·      sprzedaży powierzchni sponsoringowej we własnych kanałach TV,

·      dystrybucji własnych kanałów telewizyjnych operatorom.

Wnioskodawca nie prowadzi działalności polegającej na obrocie prawami autorskimi.

Nie nabywa bibliotek filmowych w celu ich dalszej odsprzedaży.

Nie zajmuje się handlem prawami własności intelektualnej.

Jego działalność polega na udostępnianiu odbiorcom końcowym gotowych filmów i seriali za pomocą własnych kanałów dystrybucji.

Ekonomicznym źródłem przychodów Wnioskodawcy są:

·      wpływy reklamowe ze sprzedaży czasu reklamowego w nadawanych kanałach TV,

·      opłaty operatorskie,

·      wpływy abonamentowe od subskrybentów usług (…),

·      przychody z platform streamingowych.

Nie są nim przychody z dalszego licencjonowania praw autorskich.

B.  Charakter Distribution Agreement

Umowy zawierane przez Wnioskodawcę zostały skonstruowane jako Distribution Agreement.

Ich zasadniczym przedmiotem jest umożliwienie dystrybucji gotowych treści audiowizualnych.

Ekonomiczny cel umowy polega na tym, że:

‒    producent lub międzynarodowy dystrybutor umożliwia Wnioskodawcy wykorzystanie gotowego filmu lub serialu wyłącznie poprzez jego emisję na wskazanych kanałach dystrybucji

‒    Wnioskodawca nie uzyskuje natomiast prawa do samodzielnego korzystania z utworu w sposób odpowiadający właścicielowi praw autorskich.

C. Zakres przekazywanych praw

Zakres uprawnień Wnioskodawcy jest każdorazowo ograniczony.

Obejmuje on wyłącznie możliwość:

·      emisji telewizyjnej określonej do ilości powtórzeń lub czasu w jakim taka emisja może się odbywać,

·      udostępniania (…) na określony czas,

·      wykorzystania na określonym terytorium,

·      wykorzystania przez oznaczony okres,

·      wykorzystania na określonych polach eksploatacji wskazanych w umowie (TV, (…)).

Jednocześnie Wnioskodawca nie uzyskuje prawa do:

·      sprzedaży praw,

·      ich dalszego licencjonowania,

·      udzielania sublicencji,

·      swobodnego udostępniania osobom trzecim,

·      przenoszenia praw,

·      wykonywania praw zależnych,

·      rozporządzania prawami autorskimi.

Wszystkie prawa autorskie pozostają przez cały okres obowiązywania umowy przy kontrahencie.

D. Znaczenie elementu licencyjnego

Nie ulega wątpliwości, że wykonywanie działalności nadawczej wymaga uzyskania zgody właściciela praw autorskich.

Bez takiej zgody emisja filmu byłaby niemożliwa.

Nie oznacza to jednak, że ekonomicznym przedmiotem umowy staje się obrót prawami autorskimi.

Element licencyjny jest jedynie konsekwencją obowiązywania prawa autorskiego.

Stanowi instrument prawny umożliwiający zgodne z prawem wykonanie zasadniczego świadczenia.

Nie jest natomiast świadczeniem dominującym.

E.  Świadczenie dominujące

Zdaniem Wnioskodawcy świadczeniem dominującym jest:

umożliwienie dystrybucji gotowych treści audiowizualnych do odbiorców końcowych.

To właśnie za tę możliwość wypłacane jest wynagrodzenie, którego wysokość zależna jest od ilości emisji oraz okresu czasu w jakim takie emisje mogą mieć miejsce.

Nie jest ono zapłatą za nabycie prawa do ekonomicznego wykorzystywania praw autorskich jako odrębnego dobra majątkowego.

Element licencyjny pozostaje funkcjonalnie podporządkowany usłudze dystrybucyjnej.

F.  Znaczenie dla kwalifikacji podatkowej

Prawo autorskie określa jedynie instrument prawny umożliwiający zgodne z prawem korzystanie z utworów.

Natomiast przepisy prawa podatkowego wymagają ustalenia rzeczywistego charakteru ekonomicznego wypłacanego wynagrodzenia.

Dlatego sam fakt, że umowa przewiduje udzielenie ograniczonego uprawnienia do emisji filmu lub serialu, nie przesądza automatycznie, iż całe wynagrodzenie stanowi należność licencyjną w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT oraz właściwych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Wnioskodawca zawiera z zagranicznymi kontrahentami umowy, których celem jest umożliwienie emisji gotowych filmów i seriali na prowadzonych kanałach telewizyjnych oraz platformach (…).

Ekonomicznym celem stron nie jest obrót prawami autorskimi.

Wnioskodawca nie uzyskuje możliwości samodzielnego dysponowania tymi prawami.

Nie uzyskuje również prawa do ich dalszej komercjalizacji.

Całość uzyskanych uprawnień podporządkowana jest wyłącznie prowadzeniu działalności polegającej na dystrybucji gotowych treści audiowizualnych.

Oznacza to, że element wynikający z prawa autorskiego nie stanowi samodzielnego przedmiotu świadczenia.

Stanowi jedynie konieczny instrument prawny umożliwiający wykonanie zasadniczej usługi gospodarczej.

Wynagrodzenie wypłacane kontrahentowi nie stanowi zapłaty za przeniesienie ekonomicznego władztwa nad prawami autorskimi.

Stanowi ono zapłatę za możliwość wykorzystania gotowych treści audiowizualnych w działalności nadawczej prowadzonej przez Wnioskodawcę.

Z perspektywy ekonomicznej Wnioskodawca nabywa możliwość:

·      zwiększenia atrakcyjności swojej oferty programowej,

·      emisji określonych filmów,

·      pozyskiwania widowni,

·      generowania przychodów reklamowych,

·      prowadzenia działalności streamingowej.

Nie nabywa natomiast prawa do czerpania korzyści z dalszego obrotu prawami autorskimi.

Kluczowym elementem analizowanych umów jest okoliczność, że kontrahenci przez cały okres obowiązywania umów pozostają właścicielami autorskich praw majątkowych.

Wnioskodawca nie może:

·      sprzedać praw,

·      przenieść praw,

·      ustanowić sublicencji,

·      rozporządzać nimi,

·      wykorzystywać ich poza zakresem określonym w umowie.

Prawa te pozostają w pełni pod kontrolą kontrahenta.

W konsekwencji nie dochodzi do ekonomicznego udostępnienia prawa własności intelektualnej jako odrębnego dobra majątkowego.

Zdaniem Wnioskodawcy przedstawiony stan faktyczny należy oceniać z uwzględnieniem rzeczywistego charakteru ekonomicznego analizowanych transakcji.

Przedmiotem zawieranych umów nie jest obrót prawami autorskimi.

Przedmiotem umów jest umożliwienie dystrybucji gotowych treści audiowizualnych.

Zakres przekazanych praw ma charakter wyłącznie funkcjonalny.

Nie dochodzi do przekazania ekonomicznego władztwa nad prawami autorskimi.

Nie dochodzi do umożliwienia Wnioskodawcy dalszej komercjalizacji tych praw.

W konsekwencji kwalifikacja podatkowa wynagrodzenia powinna zostać dokonana z uwzględnieniem rzeczywistego charakteru gospodarczego świadczenia oraz zakresu praw faktycznie przekazywanych Wnioskodawcy.

Reasumując stanowisko Wnioskodawcy

Wynagrodzenie wypłacane przez Wnioskodawcę nie jest wynagrodzeniem za ekonomiczne udostępnienie praw autorskich jako samodzielnego przedmiotu obrotu. Jest wynagrodzeniem za umożliwienie dystrybucji gotowych treści audiowizualnych w modelu Distribution Agreement. Ograniczone uprawnienia wynikające z prawa autorskiego mają charakter wyłącznie akcesoryjny wobec zasadniczego świadczenia gospodarczego i nie mogą automatycznie przesądzać o kwalifikacji całego wynagrodzenia jako należności licencyjnej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie ustalenia czy wynagrodzenia wypłacane przez Spółkę na rzecz Kontrahentów z USA, Wielkiej Brytanii, Indii, Meksyku, Kolumbii oraz Hongkongu z tytułu nabycia ograniczonych praw do eksploatacji filmów i seriali we własnych kanałach telewizyjnych oraz na własnej platformie streamingowej (…), bez prawa sublicencjonowania, reprodukcji, modyfikacji i dalszego obrotu prawami, stanowią należności licencyjne w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT – jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Ad. 1

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm.; dalej: „ustawy o CIT”):

Jak stanowi art. 3 ust. 3 ustawy o CIT:

Natomiast stosownie do art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:

W przepisie tym, wyrażona została zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w myśl której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jego rezydentami podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła.

Tytuły należności których wypłata rodzi po stronie wypłacającego (polskiego rezydenta podatkowego) obowiązek poboru podatku (art. 26 ust. 1 ustawy o CIT) zostały wymienione w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, zgodnie z którym:

Z treści przepisów ustawy o CIT wynika, że od niektórych przychodów osiąganych na terytorium Polski przez podatników podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu pobierany jest podatek dochodowy w sposób zryczałtowany. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany jest przez podmiot polski wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o CIT.

W myśl art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 26 ust. 2e ustawy o CIT:

Przy czym, jak wynika z art. 26 ust. 7 ustawy o CIT:

Z kolei art. 26 ust. 7a ustawy o CIT stanowi, że:

Jednocześnie szczegółowe reguły składnia tego rodzaju oświadczenia określają przepisy art. 26 ust. 7b-7c i art. 26 ust. 1f ustawy o CIT.

W myśl art. 4a pkt 12 ustawy o CIT:

Natomiast, stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:

Powyższe regulacje prawne wskazują na fakt, że w przypadku podmiotu, który nie ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, a uzyskuje przychody na tym terytorium, w kwestii sposobu opodatkowania pierwszeństwo mają postanowienia właściwej umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu. Przy czym, zastosowanie stawki podatku wynikającej z takiej umowy lub niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika do celów podatkowych, uzyskanym od niego zaświadczeniem (certyfikatem rezydencji), wydanym przez właściwy organ administracji podatkowej.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że uzyskują Państwo ograniczone, niewyłączne prawa do eksploatacji filmów i seriali wyłącznie w zakresie niezbędnym do prowadzenia własnej działalności medialnej. Eksploatacja ta obejmuje emisję filmów i seriali w kanałach telewizyjnych Spółki, udostępnianie filmów i seriali na własnej platformie (…), udostępnianie treści w modelu (…), udostępnianie treści w kanałach (…) prowadzonych przez Spółkę oraz publiczne komunikowanie treści użytkownikom końcowym w ramach własnych usług Spółki. Zawierane z zagranicznymi Kontrahentami umowy nie prowadzą do nabycia przez Państwa autorskich praw majątkowych do tych utworów ani do uzyskania uprawnień właściwych dla właściciela praw autorskich. Na podstawie zawieranych umów uzyskują Państwo jedynie ograniczone uprawnienie do korzystania z gotowych utworów audiowizualnych (filmów i seriali) poprzez ich udostępnianie odbiorcom końcowym na własnych kanałach telewizyjnych oraz na własnej platformie (…). Nie nabywają Państwo praw autorskich do filmów ani seriali - nie stają się Państwo właścicielem praw autorskich ani praw pokrewnych. Nie nabywają Państwo również prawa do rozporządzania utworami, ich dalszego licencjonowania, udzielania sublicencji, przenoszenia praw na osoby trzecie ani korzystania z utworów poza zakresem wyraźnie określonym w zawartych umowach. Przedmiotem Państwa działalności jest dystrybucja gotowych treści audiowizualnych do odbiorców końcowych, przy zachowaniu pełni autorskich praw majątkowych po stronie Kontrahentów.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia:

‒    czy wynagrodzenia wypłacane przez Spółkę na rzecz Kontrahentów z USA, Wielkiej Brytanii, Indii, Meksyku, Kolumbii oraz Hongkongu z tytułu nabycia ograniczonych praw do eksploatacji filmów i seriali we własnych kanałach telewizyjnych oraz na własnej platformie streamingowej (…), bez prawa sublicencjonowania, reprodukcji, modyfikacji i dalszego obrotu prawami, stanowią należności licencyjne w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,

‒    czy w przypadku uznania, że opisane wynagrodzenia nie mieszczą się w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, Spółka nie jest zobowiązana jako płatnik do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego u źródła,

‒    czy w przypadku uznania, że opisane wynagrodzenia nie są objęte zakresem art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, Spółka nie jest zobowiązana do sporządzania i przekazywania informacji IFT-2R oraz IFT-2.

W związku z przedstawionym opisem sprawy należy stwierdzić, że ustalenie czy wynagrodzenie wypłacane zagranicznym Kontrahentom z tytułu nabycia na podstawie licencji praw do eksploatacji filmów i seriali we własnych kanałach telewizyjnych oraz na własnej platformie streamingowej (…), podlega obowiązkowi poboru podatku u źródła uzależnione jest od prawnej kwalifikacji tego prawa.

Ustawa o CIT nie zawiera definicji praw autorskich, dlatego dokonując prawnej kwalifikacji prawa do wyświetlenia filmu należy sięgnąć do przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 24 ze zm., dalej: „u.p.a.p.p”)

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.p.a.p.p.:

Jak wynika z treści powołanego przepisu, cechami pozwalającymi na zakwalifikowanie danego zakresu aktywności ludzkiej do kategorii utworów jest twórczy i indywidualny charakter. Dodatkowo, w art. 1 ust. 2 u.p.a.p.p., ustawodawca wskazał przykładowe kategorie utworów, stanowiące przedmiot prawa autorskiego.

Analizując przedmiot ochrony praw autorskich, należy stwierdzić, iż prawa autorskie dotyczą ochrony utworów (dzieł). Przedmiotem praw autorskich jest utwór, a więc każdy wytwór intelektualny, któremu można przypisać cechę twórczości i indywidualności niezależnie od jego postaci, wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia. W ustawowym katalogu wprost wymienia się utwory audiowizualne (w tym filmowe) jako przedmiot prawa autorskiego.

Zgodnie z art. 41 ust. 2 u.p.a.p.p:

Stosownie do art. 43 ust. 1 i 2 u.p.a.p.p.:

Zgodnie z art. 67 u.p.a.p.p.:

Łączna subsumcja art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT oraz powołanych przepisów prawa autorskiego nie pozostawia wątpliwości, że prawa autorskie, które będą licencjonowane podlegają w Polsce opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym.

Licencję charakteryzowaną przez przepisy ustawy o prawie autorskim należy przeciwstawić „licencji” użytkownika końcowego. Na podstawie tej drugiej nie dochodzi bowiem do udzielenia prawa do korzystania z autorskich praw majątkowych, a jedynie do udzielenia prawa do używania określonego egzemplarza utworu. Zatem można twierdzić, że licencja to nie to samo co uprawnienie użytkownika końcowego. W stosunku do tych ostatnich, jeśli utwór nie jest przeznaczony do dalszej odsprzedaży (rozpowszechniania), tylko do wewnętrznego użytku, to wtedy mamy do czynienia z nabyciem licencji jako end-user. Licencja końcowa (tzw. end-user agreement lub end-user license) pozwala na używanie utworu, ale nie pozwala na ich modyfikowanie, poprawianie, kopiowanie, rozpowszechnianie.

Z opisu wniosku i jego uzupełnienia wynika, że Państwo w związku z nabyciem praw do eksploatacji filmów i seriali we własnych kanałach telewizyjnych oraz na własnej platformie streamingowej nie nabędą Państwo prawa do sublicencjonowania, reprodukcji, kopiowania, modyfikacji i dalszego obrotu prawami. Będą Państwo natomiast rozpowszechniać gotowe treści audiowizualne (filmy i seriale) przez oznaczony czas, na oznaczonym terytorium i za pośrednictwem ściśle określonych kanałów dystrybucji.

Emitowanie filmów i seriali kanałach telewizyjnych oraz na własnej platformie streamingowej będzie miało więc charakter komercyjny – odpłatny lub nieodpłatny – w zależności czy dostęp do kanałów lub platformy będzie płatny.

Odnosząc się do powyższego, organ zauważa, że nabywane licencje na wyświetlanie filmów i seriali które mają być nabywane związku z prowadzoną działalnością gospodarczą tj. wyświetlania ich na Państwa kanałach telewizyjnych oraz Państwa platformie streamingowej, nie będą wykorzystywane wyłącznie na Państwa własne potrzeby. Nie będą Państwo tzw. użytkownikiem końcowym. Z tytułu nabycia prawa do wykorzystania filmów i seriali w celu w celu emisji i udostępnienia ich widzom na kanałach telewizyjnych oraz platformie streamingowej należącej do Państwa, czyli prezentacji osobom korzystającym z Państwa kanałów telewizyjnych/platformy streamingowej, będą mieli Państwo obowiązek pobrać podatek u źródła w związku z dokonywaniem ww. płatności na rzecz nierezydentów. Jak wskazano bowiem, będziecie Państwo wykorzystywali nabyte licencje na wyświetlenie filmów i seriali do publicznej prezentacji, a więc zdaniem organu, nie ma mowy w tym przypadku o wykorzystywaniu tych licencji wyłącznie na własne potrzeby.

Zatem przychody uzyskiwane z tytułu udzielanych praw do eksploatacji filmów i seriali w Państwa platformie streamingowej oraz kanałach telewizyjnych przez podmioty zagraniczne nie posiadające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zakładu, stanowią zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT przychód podlegający opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym według 20 % stawki podatku.

W związku z tym, że opisane wynagrodzenie mieści się w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, będą Państwo zobowiązani jako płatnik do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego u źródła.

W związku z powyższym Państwa stanowisko do pytania 1 należy uznać za nieprawidłowe.

Ad. 2 i 3

W związku z faktem, że odpowiedzi na pytania nr 2 i 3 oczekują Państwo w przypadku uznania, że opisane we wniosku wynagrodzenia nie mieszczą się w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a w odpowiedzi na pytanie nr 1 wskazano, że przychody uzyskiwane z tytułu udzielanych praw do eksploatacji filmów i seriali w Państwa platformie streamingowej oraz kanałach telewizyjnych przez podmioty zagraniczne nie posiadające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zakładu, stanowią zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT przychód podlegający opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym według 20 % stawki podatku, to odpowiedź na pytania nr 2 i 3 jest niezasadna.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym oraz zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

W odniesieniu do powołanej we wniosku interpretacji indywidualnej wskazać należy interpretacja o sygn. 0111-KDIB1-2.4010.772.2022.1.AW została wydana w innym stanie faktycznym, ponieważ dotyczyła ona opłat ponoszonych przez Spółkę na rzecz Kontrahenta z tytułu sprzedaży dostępu do aplikacji abonentom Spółki, a nie prawa do eksploatacji filmów i seriali we własnych kanałach telewizyjnych oraz na własnej platformie streamingowej (…).

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.