0113-KDIPT1-3.4012.418.2026.2.MK

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT z faktur wystawionych przez podmiot, który nie był zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. Uzupełnili go Państwo – w  odpowiedzi na wezwanie – pismami z 26 maja 2026 r. oraz 27 maja 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Spółka …. jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT).

W okresie od października 2024 r. do kwietnia 2025 r. Spółka dokonywała odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur otrzymanych od kontrahenta … (NIP: …), dokumentujących nabycie towarów/usług związanych z działalnością opodatkowaną VAT.

Następnie 4 czerwca 2025 Spółka została poinformowana przez właściwy organ podatkowy (III Urząd Skarbowy), że kontrahent … został wykreślony z rejestru podatników VAT we wrześniu 2024  r., w związku z czym – zdaniem organu – Spółka nie była uprawniona do odliczenia podatku VAT z  faktur wystawionych przez ten podmiot po tej dacie.

W związku z powyższym Spółka została wezwana do dokonania korekty deklaracji VAT za wskazany okres.

Spółka … działała w dobrej wierze, transakcje były realne i udokumentowane, a fakt korekty spowodował chwilowy brak płynności finansowej spółki co nadwyrężyło relacje z innymi kontrahentami.

Obecnie kontrahent… złożył do organów podatkowych zaległe pliki JPK, w których wykazał przedmiotowe transakcje oraz faktury wystawione na rzecz Spółki.

Uzupełnienie wniosku

W odpowiedzi na pytanie:

Czy Kontrahent, który wystawił faktury będące przedmiotem pytania, złożył deklaracje VAT (z wykazanym podatkiem należnym) za wskazane we wniosku okresy rozliczeniowe oraz faktycznie zapłacił podatek, w których powstał obowiązek podatkowy z tytułu czynności udokumentowanych ww. fakturami?

Wskazali Państwo:

Według wiedzy Wnioskodawcy kontrahent złożył deklaracje VAT oraz wykazał podatek należny. Na dowód przesłał dokumenty. Wnioskodawca załącza je do wniosku uzupełniającego.

Elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem nie były przedmiotem kontroli lub postępowania.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym Spółce … przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur wystawionych przez kontrahenta… w okresie od października 2024 r. do kwietnia 2025 r., pomimo że kontrahent ten był w tym czasie wykreślony z  rejestru podatników VAT, jeżeli obecnie wykazał te transakcje w złożonych plikach JPK?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur wystawionych przez kontrahenta … w okresie od października 2024 r. do kwietnia 2025 r.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego.

W niniejszej sprawie nabywane towary/usługi były wykorzystywane do działalności opodatkowanej VAT, a transakcje miały charakter rzeczywisty.

W ocenie Wnioskodawcy sam fakt wykreślenia kontrahenta z rejestru podatników VAT nie może automatycznie pozbawiać prawa do odliczenia podatku naliczonego, jeżeli nabywca działał w dobrej wierze oraz dochował należytej staranności przy realizacji transakcji.

Ponadto kontrahent wykazał przedmiotowe transakcje w złożonych plikach JPK, co potwierdza ich faktyczne wykonanie oraz rozliczenie po stronie sprzedawcy.

W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z przedmiotowych faktur.

Zgodnie z wyrokiem TSUE z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie C-101/16 (SC Paper Consult SRL przeciwko Direcția Regională a Finanțelor Publice Cluj-Napoca, Administrația Județeană a Finanțelor Publice Bistrița Năsäud) przepisy Dyrektywy VAT (tj. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28  listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej) sprzeciwiają się przepisom krajowym, które odmawiają podatnikowi prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej z tego względu, że podmiot który świadczył usługi i wystawi z tego tytułu fakturę, na której wyraźnie zostały wykazane wydatki i podatek od wartości dodanej, został uznany za organ podatkowy państwa członkowskiego za nieaktywny.

Co więcej, w wyroku TSUE z dnia 22 października 2015 w sprawie C-277/14 (PPUH Stehcemp sp. j. Florian Stefanek, Janina Stefanek, Jarosław Stefanek przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Łodzi) Trybunał Sprawiedliwości uznał, że przepisy VI dyrektywy (obecnie dyrektywy 2006/112/WE) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, które odmawiają podatnikowi prawa do odliczenia podatku VAT z uwagi na to, że faktura została wystawiona przez podmiot, który należy uważać za podmiot nieistniejący i nie ma możliwości ustalenia tożsamości rzeczywistego dostawcy towarów. Chyba że zostanie wykazane, w świetle obiektywnych przesłanek i  bez wymagania od podatnika, aby dokonał ustaleń, do których nie jest on zobowiązany, że ów podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, iż rzeczona dostawa wiązała się z przestępstwem w  zakresie VAT.

Dodatkowo w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 1  września 2015  r. (sygn. akt | SA/Rz 594/15) oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w  Gliwicach z dnia 6 czerwca 2016 r. (sygn. akt III SA/GI 2404/15), czytamy, że zgodnie z którymi sam brak rejestracji sprzedawcy jako podatnika VAT nie pozbawia nabywcy prawa do odliczenia podatku naliczonego z wystawionych przez taki podmiot faktur, przy stwierdzeniu, że faktury te dokumentują rzeczywiste transakcje i spełnione zostały warunki materialne prawa do odliczenia.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Według art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy:

Stosownie do art. 86 ust. 10 ustawy:

W myśl art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy:

Zgodnie z art. 86 ust. 11 ustawy:

Z kolei, stosownie do art. 86 ust. 13 ustawy:

Zgodnie z tymi przepisami, z odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 10 i ust. 10b pkt 1 ustawy można skorzystać dopiero w rozliczeniu za okres, w którym spełnione są łącznie trzy przesłanki:

1)    powstał obowiązek podatkowy w odniesieniu do nabywanych towarów i usług,

2)    doszło do faktycznego nabycia tych towarów i usług,

3)    podatnik jest w posiadaniu faktury dokumentującej tę transakcję.

Ustawodawca dał zatem podatnikom możliwość do odliczenia podatku naliczonego w określonych terminach, pod warunkiem spełnienia przez nich zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, m.in. tego, że zakupy towarów i usług udokumentowane fakturami VAT będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz nie zaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.

W myśl uregulowań art. 88 ust. 3a ustawy:

Na mocy art. 88 ust. 4 ustawy:

Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy:

Jak wskazuje art. 96 ust. 3 ustawy:

Według art. 96 ust. 4 ustawy:

Jednocześnie w art. 96 ust. 4 ustawy został dokonany wyraźny podział podatników podatku od towarów i usług na „podatników VAT czynnych” oraz „podatników VAT zwolnionych”, co znajduje odzwierciedlenie w odmiennym kształtowaniu praw obowiązków tych dwóch grup podatników.

Stosownie do art. 96 ust. 9a

W myśl art. 96 ust. 13 ustawy:

Jak stanowi art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:

Z ww. przepisów wynika zatem, że podmiot, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jest zobowiązany do wystawienia faktury.

Natomiast, w myśl art. 15 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 108 ust. 1 ustawy:

Tym samym w celu skutecznej realizacji prawa, o którym mowa w art. 86 ust. 1 ustawy, podatnik wywodzący takie prawo winien je udokumentować fakturami spełniającymi wymogi formalne określone w art. 106e ustawy o VAT.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Spółka …. jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W okresie od października 2024 r. do kwietnia 2025 r. Spółka dokonywała odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur otrzymanych od kontrahenta … (NIP: ….), dokumentujących nabycie towarów/usług związanych z działalnością opodatkowaną VAT. Następnie 4 czerwca 2025 Spółka została poinformowana przez właściwy organ podatkowy (Urząd Skarbowy), że kontrahent … został wykreślony z rejestru podatników VAT we wrześniu 2024 r., w związku z czym – zdaniem tego organu – Spółka nie była uprawniona do odliczenia podatku VAT z faktur wystawionych przez ten podmiot po tej dacie. W związku z  powyższym Spółka została wezwana do dokonania korekty deklaracji VAT za wskazany okres. Spółka … działała w dobrej wierze, transakcje były realne i udokumentowane, a fakt korekty spowodował chwilowy brak płynności finansowej spółki co nadwyrężyło relacje z innymi kontrahentami. Obecnie kontrahent … złożył do organów podatkowych zaległe pliki JPK, w  których wykazał przedmiotowe transakcje oraz faktury wystawione na rzecz Spółki. Według wiedzy Wnioskodawcy kontrahent złożył deklaracje VAT oraz wykazał podatek należny.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur wystawionych przez kontrahenta w okresie od października 2024 r. do kwietnia 2025 r., pomimo że kontrahent ten był w tym czasie wykreślony z rejestru podatników VAT, jeżeli obecnie wykazał te transakcje w złożonych plikach JPK.

Odnosząc się do powyższego należy zwrócić uwagę, że prawo do odliczenia podatku naliczonego jest podstawowym i fundamentalnym prawem podatnika, wynikającym z konstrukcji podatku od towarów i usług jako podatku od wartości dodanej. Unormowanie to jest implementacją wcześniej obowiązującego art. 17 ust. 2 lit. a VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977  r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej. To samo wynika  z art. 168 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE. L. 347, s. 1 ze zm.), która weszła w życie  z dniem 1 stycznia 2007 r. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że odliczenie przysługuje jedynie w  odniesieniu do podatku powstałego w wyniku czynności wykonanej przez innego podatnika, a dla realizacji tego prawa – stosownie do art. 178 lit. a tej Dyrektywy – konieczne jest posiadanie faktury wystawionej zgodnie z art. 220, art. 236, art. 238, art. 239 i art. 240 Dyrektywy. Sama faktura nie tworzy prawa do odliczenia podatku w niej wykazanego. Prawo do odliczenia przysługuje zatem wówczas, gdy podatek naliczony związany jest z faktycznie dokonanymi czynnościami opodatkowanymi. Potwierdzeniem tego może być wyrok Trybunału Sprawiedliwości z  13 grudnia 1989 r. w sprawie Genius Holding BV  v. Staatssecretaris van Financien, C-342/87, w  którym stwierdzono, że zgodnie z artykułem 17 (2) podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku VAT przewidzianego w VI Dyrektywie z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w  odniesieniu do podatków faktycznie należnych, tj. podatków przypadających do zapłaty z tytułu działalności podlegającej opodatkowaniu lub zapłaconych, o ile były one należne. Zasada ta nie dotyczy podatku, który jest należny tylko z tego powodu, że został wykazany na fakturze. Dysponowanie przez nabywcę fakturą wystawioną przez zbywcę stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia. Prawo do odliczenia podatku jest następstwem powstania obowiązku podatkowego powstałego na poprzednim etapie obrotu.

Zatem sam fakt otrzymania faktury z wykazanym podatkiem VAT nie jest wystarczającą przesłanką do realizacji prawa do dokonania obniżenia podatku należnego.

Aby powstało prawo do odliczenia, u wystawcy faktury podatek VAT musi być wymagalny, co oznacza, że powstał obowiązek podatkowy z tytułu czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem oraz powstała także podstawa opodatkowania z tytułu zrealizowania jednej z czynności podlegających opodatkowaniu VAT. Niewystarczającym przy tym dla prawa do odliczenia podatku z danej faktury jest jedynie ustalenie, że dana dostawa towarów (świadczenie usług) została wykonana, jeżeli nie zostanie wykazane, że to w wyniku czynności udokumentowanej tą właśnie fakturą rodzącej u sprzedawcy powstanie obowiązku podatkowego, doszło do nabycia tego towaru (usługi). Przyznanie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury nieodzwierciedlającej rzeczywiście dokonanej czynności przez jej wystawcę, oznaczałoby, że prawo do odliczenia przysługuje z tytułu samego posiadania faktury z wykazanym podatkiem, który nie jest należny od podmiotu, który fakturę tę wystawił.

W kontekście prawa do odliczenia VAT z faktur wystawionych przez podmioty niezarejestrowane należy również wskazać na wyrok w sprawie C-438/09 Dankowski, w którym TSUE orzekł, co następuje:

Również TSUE w ww. wyroku w sprawach C-80/11 i C-142/11 stwierdził, że:

W niniejszej sprawie należy również przytoczyć wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie C-439/04 z dnia 6 lipca 2006 r., z którego wynika, że w przypadku gdy dostawa jest realizowana na rzecz podatnika, który nie wiedział i nie mógł wiedzieć o tym, że dana transakcja jest wykorzystywana do celów oszustwa, które zostało popełnione przez sprzedawcę, art. 17 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej przez dyrektywę 95/7, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby przepis prawa krajowego, zgodnie z którym stwierdzenie nieważności umowy sprzedaży na mocy przepisu prawa cywilnego, który powoduje bezwzględną nieważność umowy jako sprzecznej  z zasadami porządku publicznego, powodował utratę prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej zapłaconego przez podatnika.

Natomiast gdy na podstawie obiektywnych okoliczności zostanie ustalone, że dostawa została zrealizowana na rzecz podatnika, który wiedział lub powinien wiedzieć, że nabywając towar, uczestniczył w transakcji wykorzystanej do popełnienia oszustwa w podatku od wartości dodanej, stwierdzenie niemożności skorzystania z prawa do odliczenia należy do sądu krajowego.

Jednocześnie należy zauważyć, że prawidłowe funkcjonowanie systemu podatku VAT wymaga dobrej wiary podmiotów gospodarczych.

Dobra wiara – zgodnie z opinią Rzecznika Generalnego w połączonych sprawach C-131/13, C-163/13 i C-164/13) (Staatssecretaris van Financiën przeciwko Schoenimport „Italmoda” Mariano Previti vof (C-131/13) oraz Turbu.com BV (C-163/13), Turbu.com Mobile Phone’s BV (C-164/13) przeciwko Staatssecretaris van Financiën) – jest rozumiana w sposób szeroki, wykraczający poza klasyczne znaczenie tego pojęcia. Wymóg dobrej wiary spełnia bowiem podatnik, który nie tylko nie uczestniczy czynnie w oszustwie, ale również nawet nie wie i nie może wiedzieć, że bierze w nim udział. Jest zatem wymagane, aby podatnik był uczciwy, ale także, by w razie potrzeby, podjął środki ostrożności celem upewnienia się w przedmiocie legalności prowadzonych transakcji. Jeżeli transakcja jest związana z oszustwem, skorzystanie z prawa do odliczenia jest uzależnione od dochowania przez podatnika należytej staranności, a więc od braku świadomego uczestnictwa w  oszustwie i od podjęcia środków koniecznych celem pozyskania informacji dotyczących legalności przeprowadzanej transakcji. Przy czym wymóg dobrej wiary nie stanowi wymogu co do rezultatu, lecz zwykły wymóg odnoszący się do podjętych środków. Podmioty gospodarcze podejmujące wszelkie możliwe działania, których podjęcia można się od nich w sposób uzasadniony domagać celem zapewnienia, że realizowane przez nie transakcje nie są związane z oszustwem, powinny móc powołać się na ich legalność.

W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości akcentuje się, że przezorny przedsiębiorca powinien, zależnie od okoliczności konkretnego przypadku, zasięgnąć informacji na temat podmiotu, u którego zamierza nabyć towary lub usługi, w celu upewnienia się co do jego wiarygodności (zob. np. pkt 38 postanowienia w sprawie Jagiełło, C-33/13).

Należy również wskazać, że możliwość zawarcia transakcji z podmiotem uczestniczącym w oszustwie podatkowym, to także element ryzyka związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, z którym obecnie muszą liczyć się przedsiębiorcy.

Takie zdarzenia wyznaczają uczestnikom obrotu gospodarczego jeszcze wyższe standardy staranności kupieckiej. Problem ten dostrzegł także ustawodawca, wprowadzając do ustawy nowe regulacje, tj.  obowiązujący od 1 stycznia 2014 r. przepis z art. 106m, który wprowadza pojęcie autentyczności pochodzenia i integralności faktury, wskazuje, że autentyczność pochodzenia, integralność treści oraz czytelność faktury można zapewnić za pomocą dowolnych kontroli biznesowych, które ustalają wiarygodną ścieżkę audytu między fakturą a dostawą towarów lub świadczeniem usług (art.  106m ust. 4).

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie Spółka … działała w  dobrej wierze, transakcje były realne i udokumentowane. Faktury dokumentowały nabycie towarów/usług związanych z działalnością opodatkowaną VAT. Obecnie kontrahent …złożył do organów podatkowych zaległe pliki JPK, w których wykazał przedmiotowe transakcje oraz faktury wystawione na rzecz Spółki. Według wiedzy Wnioskodawcy kontrahent złożył deklaracje VAT oraz wykazał podatek należny.

Wobec powyższego oraz mając na uwadze, że czynności udokumentowane wskazanymi we wniosku fakturami były opodatkowane podatkiem VAT, a Spółka nabyte od kontrahenta usługi wykorzystuje do czynności opodatkowanych, stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy, Spółce przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego  z faktur wystawionych przez kontrahenta w okresie od października 2024 r. do kwietnia 2025 r. tj. w okresie,  w którym kontrahent był wykreślony z rejestru podatników VAT, ale kontrahent złożył deklaracje VAT za ten okres oraz wykazał podatek należny i wykazał te transakcje w złożonych plikach JPK

Z odliczenia podatku mogą Państwo skorzystać w rozliczeniu za poszczególne okresy, w których łącznie spełnione zostały przesłanki z art. 86 ust. 10 i 10b pkt 1 ustawy.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zaznaczam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku.

Wskazuję, że Organ wydając interpretację przepisów prawa podatkowego na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie prowadzi postępowania podatkowego w rozumieniu tej ustawy. Niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach podanego przez Państwa stanu faktycznego. Tut. Organ informuje, iż nie jest właściwy do przeprowadzenia postępowania dowodowego, które w przedmiotowej sprawie umożliwiłoby weryfikację opisanego stanu faktycznego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29  sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o  postępowaniu przed  sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej  jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w  terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na  adres Krajowej Informacji Skarbowej na  platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i  art.  54  § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co  do  zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz  powołaną podstawą prawną (art.  57a  PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.