0111-KDIB2-1.4010.337.2023.1.AS

Czy Wnioskodawca postąpił prawidłowo, zaliczając w roku podatkowym 2022 do kosztów uzyskania przychodów nadwyżkę Kosztów usług niematerialnych wyłączoną w latach podatkowych 2018-2021 z kosztów uzyskania przychodów do wysokości hipotetycznego limitu skalkulowanego dla roku podatkowego 2022 zgodnie z art. 15e ust. 1 i 12 ustawy o CIT (tj. 3 miliony złotych + 5% tzw. podatkowego współczynnika EBITDA), nie uwzględniając przy tym wartości kosztów usług niematerialnych ponoszonych w roku podatkowym 2022, które mogłyby się mieścić w katalogu zawartym w przepisie art. 15e ust. 1 ustawy o CIT, gdyby przepis ten nie został uchylony. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w kolejnych latach począwszy od roku podatkowego 2023, Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów nadwyżkę Kosztów usług niematerialnych niezaliczoną do kosztów uzyskania przychodów w poprzednich latach podatkowych w taki sposób, że kwota nadwyżki Kosztów usług niematerialnych podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w każdym z kolejnych pięciu lat podatkowych (licząc od roku poniesienia Kosztów usług niematerialnych - powstania nadwyżki tych kosztów ponad kwotę limitu) do wysokości kwoty hipotetycznego limitu skalkulowanego dla danego roku podatkowego zgodnie z art. 15e ust. 1 i 12 ustawy o CIT (tj. 3 miliony złotych+ 5% tzw. podatkowego współczynnika EBITDA). Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w kolejnych latach począwszy od roku podatkowego 2023, na potrzeby ustalenia wysokości Kosztów usług niematerialnych podlegających zaliczeniu na podstawie art. 60 ust. 1 Ustawy nowelizującej do kosztów uzyskania przychodów danego roku podatkowego nie bierze się pod uwagę ponoszonych w tym roku podatkowym kosztów, które mogłyby się mieścić w katalogu zawartym w przepisie art. 15e ust. 1 ustawy o CIT, gdyby przepis ten nie został uchylony, tzn. że wartość ponoszonych w danym roku podatkowym kosztów, które mogłyby się mieścić w katalogu zawartym w przepisie art. 15e ust. 1 ustawy o CIT, gdyby przepis ten nie został uchylony nie pomniejsza wartości („nie konsumuje”) limitu ustalonego w oparciu o art. 15e ust 1 i 12 ustawy o CIT dla danego roku podatkowego.