0111-KDIB1-3.4010.295.2026.3.JKU

Interpretacja indywidualna

- stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 3 lipca 2026 r., które wpłynęło w tym samym dniu oraz pismem z 31 sierpnia 2026 r., które wpłynęło w tym samym dniu.

 

Treść wniosku wspólnego jest następująca:

 

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca Spółka A, będąca podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, jest polskim rezydentem podatkowym prowadzącym działalność gospodarczą i jest powiązana ściśle kapitałowo, zarządczo i gospodarczo ze Spółką B w Niemczech, a obydwie spółki należą do nieformalnej grupy, holdingu spółek, zarejestrowanego w Niemczech.

Spółka A od 1 stycznia 2023 r. nabywa od podmiotu zagranicznego Spółki B usługę hostingu zgodnie z zawartą umową o świadczeniu usług w zakresie hostingu dla serwerów dedykowanych pomiędzy spółkami A i B, za którą Spółka B wystawia co miesiąc fakturę (odwrotne obciążenie). Usługa ta polega wyłącznie na udostępnieniu przez Spółkę B Spółce A przestrzeni dyskowej na serwerze dostawcy (Spółki B) w celu przechowywania danych i utrzymania strony internetowej Spółki A.

Wnioskodawca nie ma fizycznego dostępu do serwera, nie zarządza jego infrastrukturą, a jedynie korzysta z jego funkcjonalności jako użytkownik końcowy. Dostawca usługi nie posiada w Polsce siedziby ani oddziału.

Spółka A nie otrzymała od Spółki B certyfikatu rezydencji podatkowej ani oświadczenia Beneficjenta Rzeczywistego.

W piśmie z 31 sierpnia 2026 r., będącym uzupełnieniem wniosku, wskazali Państwo, że:

Spółka B jest podmiotem powiązanym ze Spółką w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Łączna kwota należności wypłacanych na rzecz Spółki B z tytułu usług hostingu oraz należności, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie przekroczyła w żadnym z lat objętych wnioskiem kwoty 2.000.000 zł. W związku z powyższym Spółka nie była zobowiązana do złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Pytania

 

 1. Czy opisana usługa hostingu podlega art. 7 (Zyski przedsiębiorstw) umowy między Polską, a Niemcami w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, czy art. 22 (Inne dochody) tej samej umowy?

 2. Jaką stawkę podatku u źródła od faktur wystawionych przez Spółkę B powinna zastosować Spółka A do czasu otrzymania od Spółki B certyfikatu rezydencji podatkowej i oświadczenia beneficjenta rzeczywistego?

 3. Jaką stawkę podatku u źródła od faktur wystawionych przez Spółkę B powinna zastosować Spółka A po otrzymaniu od Spółki B certyfikatu rezydencji podatkowej i oświadczenia beneficjenta rzeczywistego?

 4. Czy w przypadku niezastosowania poboru podatku u źródła od faktur zakupowych za usługę hostingu od 01 stycznia 2023 r. do 30 kwietnia 2026 r. wnioskodawca powinien naliczyć podatek u źródła i jednocześnie dokonać korekty złożonych deklaracji CIT-10Z i IFT-2R? (pytanie przeformułowane pismem z 31 sierpnia 2026 r.)

 5. W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy za prawidłowe, tj. że wynagrodzenie za usługę hostingu nie podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, czy w sytuacji, gdy Spółka A zastosowała pobór podatku u źródła od należności za usługę hostingu od otrzymanych faktur w okresie od 1 maja 2026 r. do 31 lipca 2026 r., powinna wystąpić o zwrot pobranego i wpłaconego podatku u źródła? (pytanie przeformułowane pismem z 31 sierpnia 2026 r.)

Państwa stanowisko w sprawie (przeformułowane pismem z 3 lipca 2026 r. oraz pismem z 31 sierpnia 2026 r.)

Ad. 1

W ocenie Wnioskodawcy, wynagrodzenie wypłacane przez Spółkę A na rzecz Spółki B z tytułu usługi hostingu należy kwalifikować jako zysk przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 7 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku. Świadczona usługa polega na udostępnieniu przestrzeni dyskowej na serwerze Spółki B w celu przechowywania danych i utrzymania strony internetowej Spółki A. Wnioskodawca nie uzyskuje żadnych praw do urządzenia, infrastruktury technicznej ani oprogramowania, nie korzysta z urządzenia przemysłowego w rozumieniu art. 12 ust. 3 UPO, ani nie nabywa praw o charakterze licencyjnym. Usługa ma charakter wyłącznie techniczny i stanowi typową usługę gospodarczą świadczoną przez przedsiębiorstwo. W konsekwencji dochód Spółki B nie mieści się w żadnej kategorii dochodów szczególnych, co wyklucza zastosowanie art. 22 UPO (Inne dochody). Art. 22 ma charakter subsydiarny i znajduje zastosowanie jedynie w przypadku dochodów, które nie mogą zostać zakwalifikowane do innych artykułów umowy, co w niniejszym stanie faktycznym nie zachodzi.

Ponieważ Spółka B nie posiada zakładu na terytorium Polski, zgodnie z art. 7 ust. 1 UPO jej dochód z tytułu usługi hostingu podlega opodatkowaniu wyłącznie w państwie rezydencji, tj. w Niemczech.

Ad. 2

W ocenie Wnioskodawcy, Spółka A nie jest zobowiązana do poboru podatku u źródła od wynagrodzenia wypłacanego na rzecz Spółki B z tytułu usługi hostingu, niezależnie od faktu, że do momentu wypłaty wynagrodzenia Spółka A nie dysponuje certyfikatem rezydencji podatkowej ani oświadczeniem beneficjenta rzeczywistego.

Jak wskazano w stanowisku dotyczącym pytania nr 1, wynagrodzenie za usługę hostingu stanowi zysk przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 7 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Spółka B nie posiada zakładu na terytorium Polski, wobec czego - zgodnie z art. 7 ust. 1 UPO - jej dochód z tytułu świadczenia usługi hostingu podlega opodatkowaniu wyłącznie w państwie rezydencji, tj. w Niemczech.

W związku z powyższym, po stronie Spółki A nie powstaje obowiązek poboru podatku u źródła, a tym samym Spółka A nie stosuje żadnej stawki WHT do wypłat dokonywanych na rzecz Spółki B. Brak certyfikatu rezydencji podatkowej oraz oświadczenia beneficjenta rzeczywistego nie wpływa na kwalifikację dochodu na gruncie UPO, a jedynie na możliwość zastosowania preferencji podatkowych w sytuacjach, w których WHT występuje. W niniejszym stanie faktycznym WHT nie występuje, ponieważ dochód jest objęty art. 7 UPO.

Ad. 3

W ocenie Wnioskodawcy, po otrzymaniu od Spółki B certyfikatu rezydencji podatkowej oraz oświadczenia beneficjenta rzeczywistego, Spółka A nie jest zobowiązana do poboru podatku u źródła od wynagrodzenia wypłacanego na rzecz Spółki B z tytułu usługi hostingu. Dokumenty te potwierdzają jedynie, że Spółka B jest rezydentem podatkowym Niemiec oraz że jest rzeczywistym odbiorcą należności, co umożliwia stosowanie postanowień Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania między Polską a Niemcami.

Jak wskazano w stanowisku dotyczącym pytania nr 1, wynagrodzenie za usługę hostingu stanowi zysk przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 7 UPO Polska–Niemcy. Usługa hostingu polega wyłącznie na udostępnieniu przestrzeni dyskowej na serwerze Spółki B, bez przekazywania jakichkolwiek praw do urządzenia, infrastruktury technicznej czy oprogramowania. Spółka A korzysta jedynie z funkcjonalności serwera jako użytkownik końcowy, co oznacza, że wynagrodzenie nie stanowi należności licencyjnych ani użytkowania urządzenia przemysłowego w rozumieniu art. 12 UPO. Zgodnie z art. 7 ust. 1 UPO, zyski przedsiębiorstwa jednego państwa mogą być opodatkowane w drugim państwie wyłącznie wtedy, gdy przedsiębiorstwo prowadzi działalność poprzez zakład położony w tym drugim państwie. Spółka B nie posiada zakładu na terytorium Polski, wobec czego jej dochód z tytułu świadczenia usługi hostingu podlega opodatkowaniu wyłącznie w państwie rezydencji, tj. w Niemczech.

W konsekwencji, nawet po otrzymaniu certyfikatu rezydencji podatkowej oraz oświadczenia beneficjenta rzeczywistego, Spółka A nie stosuje żadnej stawki podatku u źródła, ponieważ dochód objęty art. 7 UPO, nie podlega opodatkowaniu w Polsce. Dokumenty te nie powodują powstania obowiązku poboru podatku u źródła, lecz jedynie potwierdzają możliwość stosowania postanowień UPO, które w niniejszym stanie faktycznym wyłączają obowiązek poboru WHT.

Ad. 4

W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku niezastosowania poboru podatku u źródła od faktur zakupowych za usługę hostingu od 1 stycznia 2023 r. do 30 kwietnia 2026 r., Spółka A nie jest zobowiązana do naliczenia podatku u źródła ani do dokonania korekty złożonych deklaracji CIT‑10Z oraz IFT‑2R.

Jak wskazano w stanowisku dotyczącym pytań nr 1-3, wynagrodzenie wypłacane na rzecz Spółki B z tytułu usługi hostingu stanowi zysk przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 7 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Spółka B nie posiada zakładu na terytorium Polski, wobec czego jej dochód z tytułu świadczenia usługi hostingu podlega opodatkowaniu wyłącznie w państwie rezydencji, tj. w Niemczech.

W konsekwencji, po stronie Spółki A nie powstaje obowiązek poboru podatku u źródła, a zatem Spółka A nie była zobowiązana do naliczenia WHT od wypłat dokonywanych od 1 stycznia 2023 r. Brak obowiązku poboru podatku u źródła oznacza również, że Spółka A nie była zobowiązana do składania deklaracji CIT‑10Z ani informacji IFT‑2R w odniesieniu do tych płatności.

Skoro obowiązek poboru podatku u źródła nie występował, to Spółka A nie powinna dokonywać korekt złożonych deklaracji CIT‑10Z i IFT‑2R, ponieważ korekta deklaracji jest uzasadniona wyłącznie w sytuacji, w której podatek powinien zostać pobrany, a nie został. W niniejszym stanie faktycznym podatek u źródła nie powinien być pobierany, co wyklucza konieczność korekt.

Od dnia 1 stycznia 2023 r. do 30 kwietnia 2026 r. Spółka A, jako płatnik, nie pobierała podatku u źródła od wynagrodzenia wypłacanego Spółce B z tytułu usług hostingu, uznając, że wynagrodzenie to nie stanowi należności podlegających opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Ad. 5

Zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli wynagrodzenie za usługę hostingu nie podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, to pobór podatku od takich należności byłby nienależny. W konsekwencji Spółka A, w zależności od okoliczności i spełnienia warunków wynikających z przepisów ustawy o CIT, byłaby uprawniona do wystąpienia z wnioskiem o zwrot nienależnie pobranego podatku u źródła.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zakres podmiotowy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest ściśle związany z instytucją ograniczonego i nieograniczonego obowiązku podatkowego. Powstanie obowiązku podatkowego wyznacza siedziba lub zarząd usytuowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (zasada rezydencji), bądź też osiąganie dochodów na tym terytorium (zasada źródła). Zasada ograniczonego obowiązku podatkowego wynika z zasady źródła, która wiąże się z opodatkowaniem dochodu powstałego na terytorium państwa polskiego bez względu na miejsce (kraj), w którym podatnik ma swoją siedzibę lub zarząd, co oznacza opodatkowanie dochodu uzyskanego w Polsce.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

W świetle art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT:

W myśl art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:

W stosunku do niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku spoczywa na podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu. Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT.

Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

W myśl natomiast art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:

Z treści ww. przepisów wynika, że od niektórych przychodów osiąganych na terytorium Polski przez podatników podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu pobierany jest podatek dochodowy w sposób zryczałtowany. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany jest przez podmiot polski wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o CIT.

Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:

Na mocy art. 22a ustawy o CIT:

W myśl art. 22b ustawy CIT:

Powyższe regulacje prawne wskazują na fakt, że w przypadku podmiotu, który nie ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, a uzyskuje przychody na tym terytorium, w kwestii sposobu opodatkowania pierwszeństwo mają postanowienia właściwej umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu. Przy czym, zastosowanie stawki podatku wynikającej z takiej umowy lub niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika do celów podatkowych, uzyskanym od niego zaświadczeniem (certyfikatem rezydencji), wydanym przez właściwy organ administracji podatkowej oraz obowiązek dochowania przez płatnika warunków należytej staranności.

Jak wynika z opisu sprawy nabywają Państwo od 1 stycznia 2023 r. od podmiotu zagranicznego Spółki B usługę hostingu zgodnie z zawartą umową o świadczeniu usług w zakresie hostingu dla serwerów dedykowanych pomiędzy spółkami A i B, za którą Spółka B wystawia co miesiąc fakturę (odwrotne obciążenie). Usługa ta polega wyłącznie na udostępnieniu przez Spółkę B Spółce A przestrzeni dyskowej na serwerze dostawcy (Spółki B) w celu przechowywania danych i utrzymania strony internetowej Spółki A.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy przeanalizować zakres art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, w którym mieszczą się m.in. przychody z tytułu należności za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego.

Kluczowym dla rozstrzygnięcia tej sprawy jest rozumienie zwrotu „użytkowanie lub prawo użytkowania urządzenia przemysłowego”.

Przepisy ustawy o CIT nie zawierają definicji urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego. Według Słownika języka polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl) słowo „urządzenie” oznacza „mechanizm lub zespół mechanizmów, służący do wykonania określonych czynności”. Podobnie według Słownika języka polskiego (PWN Warszawa 1996 r. tom III, str. 575) urządzenie jest rodzajem mechanizmu lub zespołem elementów, przyrządów, służącym do wykonywania określonych czynności, ułatwiającym pracę; urządzenie przeładunkowe, transportowe.

Zgodnie z internetowym Słownikiem języka polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl), pojęcie „przemysł” oznacza produkcję materialną polegającą na wydobywaniu z ziemi bogactw naturalnych i wytwarzaniu produktów w sposób masowy przy użyciu urządzeń mechanicznych. Natomiast słowo „handel” oznacza działalność polegającą na kupnie, sprzedaży lub wymianie towarów i usług (Słownik języka polskiego www.sjp.pwn.pl). W zakresie pojęcia „przemysł” mieści się także przemysł paliwowo-energetyczny rozumiany jako „dział gospodarki zajmujący się wydobywaniem surowców energetycznych takich jak: węgiel, ropa naftowa i gaz ziemny oraz przetwarzaniem ich w elektrowniach i rafineriach” (por. serwis internetowy wikipedia.org).

Pojęcia przemysłowy, handlowy oznaczają odpowiednio - związany z przemysłem, handlem, mający zastosowanie w przemyśle, handlu (w tym w usługach) itp.

Zatem, pojęcie „urządzenie przemysłowe, naukowe lub handlowe” oznacza rodzaj mechanizmu lub zespół elementów, przyrządów, służący do wykonywania określonych czynności lub ułatwiający pracę, związany z produkcją materialną lub procesem sprzedaży towarów i usług oraz nauką, czyli szeroko rozumianą działalnością komercyjną.

Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok z 6 czerwca 2018 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 1773/16 oraz z 5 czerwca 2018 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 1540/16):

Na powyższe wskazuje także NSA w wyroku z 17 lipca 2019 r., sygn. akt II FSK 1308/17:

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2016 r., sygn. akt II FSK 2416/14:

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 maja 2024 r. sygn. akt II FSK 1087/21:

Tym samym, zarówno wykładnia językowa, jak i wykładnia celowościowa, prowadzą do wniosku, że pojęcie urządzenia przemysłowego obejmuje wszelkie urządzenia wykorzystywane w profesjonalnym obrocie, przy czym muszą one być związane z działalnością danego podmiotu. Nie muszą one jednak być wykorzystywane bezpośrednio w procesie produkcji, wąsko rozumianego handlu (hurtowego, detalicznego), czy nauki. Tym samym, serwery należy uznać za urządzenia przemysłowe.

Wskazać należy, że serwer (chmura), podobnie jak każdy komputer, jest „urządzeniem”, niezależnie od tego, że urządzenia te funkcjonują w powiązaniu z siecią internetową i wymagają odpowiedniego oprogramowania. Wobec tego jeżeli urządzenia te wykorzystywane są w związku z prowadzoną przez polskiego podatnika działalnością przemysłową, handlową lub naukową, to należy je zakwalifikować do „urządzeń przemysłowych, handlowych lub naukowych” w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Stąd odpłatność z tytułu usługi zakupu dostępu do wirtualnej przestrzeni dyskowej określanej jako tzw. chmura internetowa jest odpłatnością z tytułu użytkowania urządzenia przemysłowego. Przedstawiona we wniosku usługa polega na oddaniu do dyspozycji określonej objętości dysku serwera komputerowego w celu przechowywania na nim zapisanych plików.

Infrastruktura informatyczna, zarówno w wymiarze fizycznym, jak i wirtualnym stanowi mechanizm lub zespół elementów służących do wykonywania określonych czynności, tym samym należy ją traktować jako urządzenie przemysłowe. Serwery, routery, switch’e oraz firewall’e podobnie jak każdy komputer są „urządzeniami” niezależnie od tego czy urządzenia te funkcjonują w powiązaniu z siecią internetową i wymagają odpowiedniego oprogramowania. W związku z tym jeżeli urządzenia te wykorzystywane są przez Państwa w związku z prowadzoną przez Państwa działalnością to należy je zakwalifikować do urządzeń przemysłowych w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Stąd odpłatność z tytułu przechowywania danych i innych zasobów komputerowych w przestrzeni dyskowej na serwerze czyli korzystania przez Państwa Spółkę z oprogramowania działającego w chmurze internetowej wypłacana na rzecz Spółki B - będzie odpłatnością z tytułu użytkowania urządzenia przemysłowego jakim jest w przedmiotowej sprawie serwer.

Okoliczność, że nie mają Państwo fizycznego dostępu do serwera, nie zarządzają jego infrastrukturą, a jedynie korzystają z jego funkcjonalności jako użytkownik końcowy nie ma znaczenia, bowiem i tak wykorzystują Państwo przestrzeń dyskową w swojej działalności tylko za pośrednictwem nowoczesnych środków komunikacji. Współcześnie nie należy ograniczać przymiotnika „przemysłowy” do kategorii przedmiotów produkowanych w fabrykach. O tym czy coś w danej branży jest przemysłowe decyduje stałe wykorzystanie w prowadzonej przez dany podmiot działalności gospodarczej. W związku z tym pojęcie „urządzenie przemysłowe” należy interpretować szerzej, a jego definiowanie przez pryzmat przemysłu w jego tradycyjnym rozumieniu jest archaiczne. Zatem w dzisiejszych czasach nie znajduje uzasadnienia zawężanie urządzenia przemysłowego wyłącznie do przemysłu ciężkiego czy lekkiego.

Odnosząc powyższe do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wskazać należy, że wynagrodzenie wypłacane na rzecz Spółki B z tytułu udostępnienia przestrzeni dyskowej na serwerze dostawcy (Spółki B) w celu przechowywania danych i utrzymania strony internetowej będzie korzystaniem przez Państwa Spółkę z oprogramowania działającego w chmurze internetowej, a więc urządzenia przemysłowego i będzie mieściło się w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Obowiązek pobrania przez płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, dotyczy wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 tej ustawy. W przedstawionym opisie sprawy obejmuje on Państwa, gdyż wypłacane przez Państwa należności za świadczone ww. usługi na rzecz Spółki B wchodzą w zakres przedmiotowy art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Są zatem Państwo zobowiązani do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od tych płatności na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.

W tym stanie rzeczy, w myśl art. 21 ust. 2 ustawy o CIT należy przeanalizować, czy postanowienia umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, nie wyłączają lub nie ograniczają prawa Polski do opodatkowania przedmiotowych dochodów.

Przepisy poszczególnych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania zawierają rozwiązania szczególne w stosunku do przepisów ustaw podatkowych i na podstawie art. 91 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997 Nr 78, poz. 483 ze zm.), mają pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową.

W niniejszej sprawie zastosowanie będą miały postanowienia umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. (Dz. U. z 2005 r. nr 12 poz. 90, dalej: „UPO”).

W myśl art. 3 ust. 2 UPO:

Jak stanowi art. 7 UPO:

 1. Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.

 2. Jeżeli przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa wykonuje działalność w drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład, to, z zastrzeżeniem postanowień ustępu 3 niniejszego artykułu, w każdym Umawiającym się Państwie należy przypisać temu zakładowi takie zyski, które mógłby on osiągnąć, gdyby wykonywał taką samą lub podobną działalność w takich samych lub podobnych warunkach jako samodzielne przedsiębiorstwo i był całkowicie niezależny w stosunkach z przedsiębiorstwem, którego jest zakładem.

 3. Przy ustalaniu zysków zakładu dopuszcza się odliczanie nakładów ponoszonych dla tego zakładu włącznie z kosztami zarządzania i ogólnymi kosztami administracyjnymi niezależnie od tego, czy powstały w tym Państwie, w którym położony jest zakład, czy gdzie indziej.

 4. Jeżeli w Umawiającym się Państwie istnieje zwyczaj ustalania zysków zakładu przez podział całkowitych zysków przedsiębiorstwa na jego poszczególne części, to postanowienia ustępu 2 niniejszego artykułu nie wykluczają ustalenia przez to Umawiające się Państwo zysku do opodatkowania według zwykle stosowanego podziału; sposób stosowanego podziału zysku musi jednak być taki, żeby wynik był zgodny z zasadami zawartymi w tym artykule.

 5. Zakładowi nie można przypisać zysku tylko z tytułu samego zakupu dóbr lub towarów dla przedsiębiorstwa.

 6. Przy stosowaniu poprzednich ustępów ustalanie zysków zakładu powinno być dokonywane każdego roku w taki sam sposób, chyba że istnieją uzasadnione powody, aby postąpić inaczej.

 7. Jeżeli w zyskach mieszczą się dochody, które zostały odrębnie uregulowane w innych artykułach niniejszej umowy, to postanowienia tych innych artykułów nie będą naruszane przez postanowienia niniejszego artykułu.

 

Zgodnie z treścią art. 12 ust. 1-6 UPO:

 1. Należności licencyjne, powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.

 2. Jednakże należności licencyjne, o których mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu, mogą być także opodatkowane w Umawiającym się Państwie, w którym powstają, i zgodnie z jego ustawodawstwem, ale jeżeli osoba uprawniona do należności licencyjnych ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5 procent kwoty brutto należności licencyjnych.

 3. Określenie „należności licencyjne” użyte w niniejszym artykule oznacza wszelkiego rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla kin, wszelkiego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego lub za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za informacje dotyczące doświadczenia w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej. Postanowienie to stosuje się odpowiednio do wszelkiego rodzaju wypłat za użytkowanie lub prawo do użytkowania nazwy, zdjęcia lub innych podobnych praw osobistych oraz do wypłat otrzymywanych jako wynagrodzenie za nagranie przez radio lub telewizję występów sportowców lub artystów.

 4. Postanowienia ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu nie mają zastosowania, jeżeli osoba uprawniona do należności licencyjnych, mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, prowadzi w drugim Umawiającym się Państwie, z którego pochodzą należności licencyjne, działalność gospodarczą poprzez zakład w nim położony, bądź wykonuje wolny zawód w oparciu o stałą placówkę tam położoną, a prawa lub majątek, z tytułu których wypłacane są należności licencyjne, faktycznie wiążą się z działalnością tego zakładu lub stałej placówki. W takim przypadku stosuje się postanowienia artykułu 7 lub artykułu 14.

 5. Uważa się, że należności licencyjne powstają w Umawiającym się Państwie, jeżeli ich płatnikiem jest osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym Państwie. Jednakże, jeżeli osoba płacąca należności licencyjne, bez względu na to, czy ma ona miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, posiada w Umawiającym się Państwie zakład lub stałą placówkę, w związku z działalnością których powstał obowiązek zapłaty należności licencyjnych, a należności te są pokrywane przez ten zakład lub stałą placówkę, wówczas uważa się, iż należności licencyjne powstają w Państwie, w którym położony jest zakład lub stała placówka.

 6. Jeżeli w wyniku szczególnych powiązań między płatnikiem a osobą uprawnioną do należności licencyjnych lub między nimi a osobą trzecią kwota należności licencyjnych płacona za użytkowanie, prawo lub informację, przekracza kwotę, którą płatnik i osoba uprawniona do należności licencyjnych uzgodniliby bez tych powiązań, wówczas postanowienia tego artykułu stosuje się tylko do tej ostatniej wymienionej kwoty. W takim przypadku nadwyżka ponad wymienioną kwotę podlega opodatkowaniu zgodnie z ustawodawstwem każdego Umawiającego się Państwa i z uwzględnieniem innych postanowień niniejszej umowy.

 

W myśl art. 22 UPO:

 1. Dochody osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, bez względu na to, gdzie są osiągane, a które nie są objęte postanowieniami poprzednich artykułów niniejszej umowy, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

 2. Postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu nie mają zastosowania do dochodów niebędących dochodami z majątku nieruchomego, określonego w artykule 6 ustęp 2, jeżeli osoba osiągająca takie dochody, posiadająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, prowadzi w drugim Umawiającym się Państwie działalność gospodarczą poprzez zakład w nim położony lub wykonuje w tym drugim Państwie wolny zawód w oparciu o stałą placówkę w nim położoną i gdy prawo lub majątek, z tytułu których osiąga dochód, są faktycznie związane z działalnością takiego zakładu lub stałej placówki. W takim przypadku stosuje się postanowienia artykułu 7 lub artykułu 14 .

 3. Jeżeli w wyniku specjalnych powiązań pomiędzy osobą, o której mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu, a inną osobą, lub pomiędzy nimi obydwiema a osobą trzecią, kwota dochodu, o której mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu, przekracza kwotę, która mogłaby być uzgodniona pomiędzy nimi, gdyby takie powiązania nie istniały, postanowienia tego artykułu mają zastosowanie tylko do ostatniej wymienionej kwoty. W takim przypadku nadwyżka wypłaty podlega opodatkowaniu zgodnie z prawem każdego z Umawiających się Państw i z uwzględnieniem innych postanowień niniejszej umowy.

Interpretując przepisy zawarte w ww. UPO należy zwrócić uwagę na tekst Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku, stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienia Komentarza do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Zatem obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem.

Odnosząc powyższe do przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wskazać należy, że serwery należy zaliczyć do kategorii urządzeń przemysłowych, handlowych lub naukowych w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 updop oraz art. 12 ust. 3 UPO. W konsekwencji ww. usługi w zakresie w jakim polegają na udostępnieniu/obejmują udostępnianie urządzenia przemysłowego (udostępnienie przestrzeni dyskowej w celu przechowywania danych i utrzymania strony internetowej) w przedstawionym powyżej rozumieniu mieszczą się w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 1 updop oraz jednocześnie w art. 12 ust. 3 UPO.

Zatem, nie zgadzam się z Państwa stanowiskiem, że opisana usługa hostingu podlega art. 7 UPO. Nie stanowi również innych dochodów, o których mowa w art. 22 UPO.

Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest nieprawidłowe.

Weryfikacja zastosowania stawki podatku lub zwolnienia, wynikające z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, powinna się odbywać z należytą starannością. Obowiązek dochowania należytej staranności, o której mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT spoczywa na płatniku, który dokonując wypłaty nie pobiera podatku u źródła na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, stosuje zwolnienie lub obniżoną stawkę.

Dokonując weryfikacji należytej staranności należy odnosić się do aspektów istotnych z punktu widzenia stosowania danej preferencji podatkowej. W szczególności dotyczy to:

 1. weryfikacji statusu kontrahenta jako podatnika (rzeczywistego właściciela) w stosunku do otrzymanej należności, w tym poprzez pryzmat prowadzenia rzeczywistej działalności gospodarczej przez ten podmiot;

 2. weryfikacji rezydencji podatkowej odbiorcy należności;

 3. weryfikacji otrzymanych dokumentów pod kątem ich zgodności ze stanem faktycznym (w tym na podstawie informacji dostępnych publicznie).

W myśl natomiast art. 4a pkt 12 ustawy o CIT:

Jak wynika z powołanych przepisów ustawy o CIT, certyfikat rezydencji jest dokumentem wydawanym przez właściwą administrację podatkową, potwierdzającym określony stan faktyczny - miejsce rezydencji podatnika dla celów podatkowych, którym w przypadku podatników podatku dochodowego od osób prawnych jest miejsce siedziby. Wydając takie zaświadczenie właściwy organ potwierdza, że - na moment wydania tego dokumentu bądź na moment w nim określony - stan faktyczny wskazany w jego treści jest zgodny ze stanem faktycznym, wynikającym z ewidencji, rejestrów prowadzonych przez ten organ bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Certyfikat może zatem dotyczyć wyłącznie zaistniałych, tj. teraźniejszych lub przeszłych stanów faktycznych, nigdy przyszłych okoliczności faktycznych.

Jednocześnie, certyfikat rezydencji stanowi dokument, w oparciu o który możliwe jest ustalenie, czy od należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz w art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, dokonywanych na rzecz danego podatnika, powinien zostać pobrany przez płatnika podatek, a jeśli tak, jaka stawka podatku (tj. wynikająca z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, czy postanowień stosownej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania) powinna zostać zastosowana.

Wskazać w tym miejscu należy, że to na płatniku spoczywa ciężar udowodnienia, iż prawidłowo zrealizował ciążące na nim obowiązki.

Uwzględniając treść powołanego art. 4a pkt 12 ustawy o CIT oraz uregulowania wynikające z art. 26 ustawy o CIT, certyfikat rezydencji to dokument:

- wystawiony przez właściwe dla podatnika organy administracji podatkowej,

- wskazujący dane identyfikujące podatnika, w tym jego nazwę i siedzibę, datę wystawienia oraz ewentualnie okres ważności dokumentu,

- zawierający stwierdzenie, że podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w państwie jego siedziby.

Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z przytoczonym powyżej art. 26 ust. 1 zdanie drugie ustawy o CIT, dla zastosowania korzystniejszych dla podatnika stawek wynikających z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania nie jest wystarczający sam fakt posiadania przez niego rezydencji podatkowej w kraju, z którym Polskę łączy taka umowa, ale dodatkowo musi to zostać potwierdzone wydaniem specjalnego dokumentu, jakim jest certyfikat rezydencji.

Certyfikatu rezydencji nie może zastąpić inny dowód (np. dokument potwierdzający prowadzenie przez określony podmiot działalności gospodarczej na terytorium danego kraju, a nawet informacja o nadaniu numeru identyfikacji podatkowej, czy też decyzja podatkowa). Zatem, warunkiem zastosowania stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobrania podatku zgodnie z taką umową jest udokumentowanie miejsca siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.

Zatem, prawidłowa realizacja obowiązków przez płatnika wymaga uzyskania przez niego certyfikatu rezydencji aktualnego na moment dokonywania wypłat na rzecz podatnika. Certyfikat rezydencji musi potwierdzać fakt rezydencji podatkowej w dacie uzyskania dochodu.

Warunek udokumentowania miejsca siedziby podatnika za pomocą certyfikatu rezydencji nie przesądza jednak o tym, że są Państwo, jako płatnik, w dniu dokonania wypłaty zobowiązani posiadać aktualny certyfikat rezydencji. Płatnik może, w dniu dokonania wypłaty, zastosować stawkę podatku wynikającą z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub zastosować zwolnienie zgodnie z taką umową. Udokumentowanie rezydencji podatkowej może nastąpić zarówno przed, jak i po dokonaniu płatności.

W razie uzyskania certyfikatu po dokonaniu płatności, taki certyfikat powinien potwierdzać rezydencję podatkową za okres, w którym została dokonana płatność. Ustawa o CIT nie wymaga od płatnika posiadania certyfikatu rezydencji potwierdzającego siedzibę podatnika w momencie dokonywania wypłaty należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT.

Wskazać dodatkowo należy na treść art. 26 ust. 2e ustawy o CIT,

Jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2 000 000 zł na rzecz tego samego podatnika, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami są obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat według stawki podatku określonej w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł:

 1) z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;

 2) bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Reasumując, Państwa stanowisko w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 2 i 3 jest nieprawidłowe.

Odnosząc się do Państwa pytania oznaczonego we wniosku nr 4 wskazać należy, że zgodnie z definicją zawartą w art. 8 Ordynacji podatkowej:

Z uwagi na powyższe na płatniku ciążą trzy podstawowe obowiązki, tj.:

- obliczenie,

- pobranie,

- wpłacenie

- podatku, zaliczki.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych jedynie w art. 26 przewiduje obowiązki płatnika wobec urzędu skarbowego i podatnika związane z dokonywaniem wypłat należności z tytułów ściśle określonych w tym artykule.

W myśl art. 26 ust. 3a ustawy o CIT,

Art. 26 ust. 3d ustawy o CIT stanowi natomiast, że

Zgodnie z art. 26a ustawy o CIT,

  1. W terminie do końca pierwszego miesiąca roku następującego po roku podatkowym, w którym powstał obowiązek zapłaty podatku, płatnicy, o których mowa w art. 26 , i podatnicy, o których mowa w art. 22 ust. 4b, art. 25a oraz art. 26 ust. 1b i 4, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według siedziby podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników wymienionych w art. 3 ust. 2 , do urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, roczne deklaracje sporządzone według ustalonego wzoru.

  2. Roczne deklaracje sporządzane przez płatników, o których mowa w art. 26 ust. 2b, mają charakter zbiorczy i nie wskazują podatników, o których mowa w art. 26 ust. 2a zdanie pierwsze.

 3. Płatnicy, o których mowa w ust. 1, przekazują kwoty podatku w terminie do 7 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zgodnie z ust. 1, 2-2b, 2d i 2e pobrano podatek, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według siedziby podatnika wykonuje swoje zadania, albo - w przypadku dochodu, o którym mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. f - na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według siedziby płatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników wymienionych w art. 3 ust. 2 oraz podatników będących osobami uprawnionymi z papierów wartościowych zapisanych na rachunkach zbiorczych, których tożsamość nie została płatnikowi ujawniona w trybie przewidzianym w ustawie, o której mowa w art. 4a pkt 15 , na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania. Płatnicy są obowiązani przesłać podatnikom, o których mowa w:

1) art. 3 ust. 1 - informację o wysokości pobranego podatku,

2) art. 3 ust. 2 , oraz urzędowi skarbowemu - informację o dokonanych wypłatach i pobranym podatku

        - sporządzone według ustalonego wzoru.

 

Obowiązek przesłania tych informacji podatnikom oraz urzędowi skarbowemu nie powstaje w przypadku i w zakresie określonych w ust. 2a zdanie pierwsze.

                3a. Płatnicy są obowiązani przesłać informację, o której mowa w ust. 3 pkt 1, w terminie przekazania kwoty pobranego podatku, a informację, o której mowa w ust. 3 pkt 2, w terminie do końca trzeciego miesiąca roku następującego po roku podatkowym, w którym dokonano wypłat, o których mowa w ust. 1, również wówczas, gdy płatnik w roku podatkowym sporządzał i przekazywał informacje w trybie przewidzianym w ust. 3b.

Jak wynika z art. 81 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej,

Z przytoczonych przepisów Ordynacji podatkowej wynika generalne prawo do dokonywania korekty uprzednio złożony deklaracji. Korekta deklaracji ma na celu poprawienie błędów, które zostały popełnione przy poprzednim jej sporządzeniu i może dotyczyć każdej jej pozycji (chyba, że przepisy odrębne stanowią inaczej). Innymi słowy, korekta deklaracji polega na ponownym wypełnieniu formularza deklaracji (w sposób poprawny) i ponownym jej złożeniu. Skorzystanie przez podatnika z przewidzianej przepisami prawa możliwości skorzystania z instytucji korekty deklaracji powoduje, iż złożona przez podatnika deklaracja korygująca zastępuje uprzednio złożoną deklarację, pozbawiając uprzednio złożoną deklarację mocy prawnej.

Odnosząc się natomiast od obowiązku sporządzenia deklaracji oraz stosownej informacji przez płatników podatku u źródła zauważyć należy, że informację o wysokości przychodu (dochodu) uzyskanego przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych niemających siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co do zasady sporządza płatnik zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, który dokonuje wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust 1 ustawy o CIT. Informacje takie zamieszczane są na formularzu IFT-2/IFT-2R. Płatnik zobowiązany jest także do złożenia deklaracji o wysokości pobranego zryczałtowanego podatku dochodowego od podatników podatku dochodowego od osób prawnych niemających siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (CIT-10Z).

Zatem, nie zgadzam się z Państwa stanowiskiem, że Spółka A nie jest zobowiązana do naliczenia podatku u źródła ani do dokonania korekty złożonych deklaracji CIT‑10Z oraz IFT‑2R.

Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 4 jest nieprawidłowe.

W związku z uznaniem Państwa stanowiska za nieprawidłowe, pytanie oznaczone we wniosku nr 5 uznaję za bezzasadne.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.