0111-KDIB1-2.4010.344.2026.2.ANK

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe a w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest w części prawidłowe a w części nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 12 sierpnia 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

X Sp. z o.o. („Wnioskodawca”) – jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania w Polsce.

W zaistniałym stanie faktycznym występują dwa podmioty powiązane:

·      M GmbH, z siedzibą w Niemczech („M GmbH”)

·      oraz Wnioskodawca.

M GmbH i Wnioskodawca zawarli umowę ważną w skutkach od (...) 2024 roku, której warunki zostały podsumowane poniżej:

1. Strony i tło transakcji

Sprzedającym był M GmbH, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Niemczech … (także: „Sprzedawca”).

Kupującym był X Sp. z o.o., …. (także: „Nabywca”)

Sprzedawca prowadzi działalność w zakresie hurtowej sprzedaży… . Częścią tej działalności była sprzedaż do klientów biznesowych z siedzibą w Polsce ( … „S”).

Sprzedawca zamierzał zbyć S, natomiast Nabywca zamierzał nabyć tę część działalności.

Strony wynegocjowały transakcję w ciągu 2023 r. i wdrożyły ją na początku 2024 r. ze skutkiem gospodarczym od 1 stycznia 2024 r.

2. Przedmiot i zakres transakcji (…)

Przedmiotem transakcji było odpłatne zbycie przez Sprzedawcę na rzecz Nabywcy określonych składników związanych z S

Sprzedawca sprzedał Nabywcy – z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w § 2 umowy – wszystkie składniki majątkowe wymienione w § 1 umowy i przyporządkowane do S, a Nabywca je nabył. Sprzedawca zobowiązał się do przeniesienia własności (w tym praw oczekiwanych) do Sprzedawanych Aktywów na Nabywcę, a Nabywca zobowiązał się do przyjęcia przeniesienia z skutkiem rzeczowym na dzień …. , zgodnie z § 5 umowy.

Do Sprzedawanych Aktywów należały w szczególności:

·      umowy dystrybucyjne (kontrakty z dystrybutorami) oraz listy klientów,

·      bazy danych oraz dane klientów, w każdym przypadku o ile dotyczyły S i były wyszczególnione w Załączniku 1 do umowy.

·      wszelkie prawa i roszczenia, które były wyłącznie lub przeważająco związane ze Sprzedawanymi Aktywami, w tym prawa z gwarancji producentów i sprzedawców,

·      wszelkie księgi i zapisy (books and records) jakie były związane ze Sprzedawanymi Aktywami oraz inne dokumenty i dane (w formie papierowej i elektronicznej), które są wykorzystywane lub dostępne w związku ze Sprzedawanymi Aktywami („…”), z wyjątkiem tych ksiąg i zapisów, które Sprzedawca musi zatrzymać na podstawie obowiązującego prawa, regulacji, wytycznych lub decyzji organu albo których nie można technicznie oddzielić od innych plików lub danych.

Załącznik 1 („…”) zawiera opis Sprzedawanych Aktywów oraz model finansowy S, w tym m.in.:

·      wskazanie, że przedmiotem transakcji jest „transfer of …”,

·      uzasadnienie wydzielenia działalności w Polsce („… ”),

·      przyjętą wartość operacji (…) opartą na wielokrotności …,

·      wartość przejmowanych aktywów według wartości księgowej netto (…)

·      prognozowane dane finansowe (…), marży brutto, kosztów operacyjnych i zysku operacyjnego (EBIT).

Umowa wprost wskazuje, że inne niż wymienione w Załączniku 1 lub w inny sposób przyporządkowane do S składniki majątkowe nie są objęte sprzedażą i przeniesieniem (tzw. „…”)

Przedmiot transakcji nie obejmował co do zasady przejęcia innych aktywów niż te, które są:

·      ujęte w Załączniku 1 lub

·      w inny sposób przyporządkowane do S.

Sprzedawca oświadczył, że jest prawowitym właścicielem Sprzedawanych Aktywów oraz że jest w pełni uprawniony do przeniesienia na Nabywcę własności tych aktywów wolnych od praw osób trzecich.

Ryzyka podatkowe Sprzedawcy dotyczące wcześniejszych okresów rozliczeniowych, aż do dnia … , w związku ze Sprzedawanymi Aktywami pozostają po stronie Sprzedawcy i nie są przejmowane przez Nabywcę (klauzula „… ”).

W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo ponadto:

Sprzedawcą był M GmbH z siedzibą w Niemczech, natomiast Nabywcą – X Sp. z o.o. Sprzedawca prowadził działalność w zakresie… , której częścią była sprzedaż do klientów biznesowych z siedzibą w Polsce. Strony wynegocjowały transakcję w 2023 r. i wdrożyły ją na początku 2024 r., ze skutkiem gospodarczym od 1 stycznia 2024 r.

Transakcja miała charakter asset deal i obejmowała odpłatne zbycie składników przyporządkowanych do S. Sprzedawca zobowiązał się przenieść własność Sprzedawanych Aktywów, w tym praw oczekiwanych, na Nabywcę, a Nabywca zobowiązał się przyjąć ich przeniesienie.

Sprzedawane Aktywa obejmowały w szczególności:

·      umowy dystrybucyjne i listy klientów;

·      bazy danych i dane klientów, o ile dotyczyły S i zostały wskazane w Załączniku nr 1;

·      prawa i roszczenia wyłącznie lub przeważająco związane ze Sprzedawanymi Aktywami, w tym prawa z gwarancji producentów i sprzedawców;

·      B and R oraz inne dokumenty i dane w formie papierowej i elektronicznej związane ze Sprzedawanymi Aktywami.

B and R nie obejmowały ksiąg i zapisów, które Sprzedawca musiał zachować na podstawie obowiązującego prawa, regulacji, wytycznych lub decyzji organu albo których nie można było technicznie oddzielić od innych plików lub danych.

Załącznik nr 1 zawierał opis Sprzedawanych Aktywów i model finansowy S. Wskazywał m.in. na „transfer of… ”, uzasadniał wydzielenie działalności utworzeniem nowej spółki w Polsce oraz zawierał prognozowane dane dotyczące sprzedaży, marży brutto, kosztów operacyjnych i EBIT.

Umowa wyłączała ze sprzedaży składniki inne niż wymienione w Załączniku nr 1 lub w inny sposób przyporządkowane do S. Sprzedawca oświadczył, że jest właścicielem Sprzedawanych Aktywów i jest uprawniony do przeniesienia ich własności bez praw osób trzecich. Ryzyka podatkowe dotyczące wcześniejszych okresów pozostały po stronie Sprzedawcy.

Przedmiotem transakcji nie była jednak sama baza klientów ani odrębnie zidentyfikowany pakiet informacji handlowych lub organizacyjnych. Umowa nie zawierała szczegółowego wykazu odrębnych aktywów niematerialnych ani precyzyjnego opisu przekazywanych procedur, metod działania, instrukcji, procesów, analiz rynkowych lub know-how marketingowego.

Ekonomicznym przedmiotem transakcji był S jako łączny zestaw relacji biznesowych, praw, danych i dokumentacji reprezentujący pozycję rynkową oraz potencjał do generowania zysku. Bazy danych i dane klientów były jednym z elementów tak określonego przedmiotu transakcji.

Ad a) Zespół informacji dotyczących handlu i organizacji współpracy.

Nabyte składniki zawierały informacje dotyczące sprzedaży oraz współpracy z dystrybutorami i klientami, ponieważ obejmowały umowy dystrybucyjne, listy klientów, bazy danych, dane klientów oraz B and R.

Nie stanowiły one jednak jednego, odrębnie wyodrębnionego i zidentyfikowanego zbioru wiedzy dotyczącego sposobu prowadzenia sprzedaży lub organizowania współpracy. Umowa określała kategorie Sprzedawanych Aktywów, lecz nie opisywała indywidualnie treści i granic pakietu informacji, który miałby stanowić samodzielny przedmiot nabycia.

Przeniesione dane i dokumenty odzwierciedlały stan relacji handlowych, zawartych umów i prowadzonej wcześniej działalności. Ich przekazanie nie było natomiast równoznaczne z przekazaniem doświadczenia Sprzedawcy rozumianego jako utrwalony sposób prowadzenia działalności, metoda organizacji sprzedaży lub wiedza o sposobie osiągania określonego rezultatu gospodarczego.

W ramach transakcji Wnioskodawca nie otrzymał instrukcji operacyjnych, metod prowadzenia negocjacji, algorytmów cenowych, szczegółowych strategii sprzedaży ani procedur organizowania współpracy z klientami lub dystrybutorami. Wniosek wskazuje, że umowa nie zawierała precyzyjnego opisu takich elementów.

Ad b) Wynik ustaleń i negocjacji oraz poufność.

Poszczególne umowy, dane i dokumenty mogły odzwierciedlać rezultaty wcześniejszych ustaleń lub negocjacji Sprzedawcy z dystrybutorami i klientami. Ewentualna poufność dotyczyła jednak poszczególnych danych lub postanowień umownych, a nie odrębnie wyodrębnionego pakietu wiedzy handlowej lub organizacyjnej.

Z treści umowy nie wynika, aby jej przedmiotem było przekazanie unikalnych, niepublicznych i specjalistycznych informacji handlowych lub organizacyjnych, których ujawnienie mogłoby spowodować uszczerbek po stronie Sprzedawcy.

Samo przekazanie dokumentów odzwierciedlających wyniki wcześniejszych negocjacji nie jest równoznaczne z przekazaniem metod, wiedzy lub doświadczenia, dzięki którym rezultaty te zostały wypracowane. W szczególności nie wskazano na transfer metod prowadzenia negocjacji, algorytmów cenowych ani szczegółowych strategii sprzedaży.

Sama baza klientów nie stanowi know-how wyłącznie z tego względu, że jest bazą danych. Może ona odzwierciedlać istniejący stan relacji handlowych, pozostając odrębną od poufnych metod prowadzenia działalności.

Dla uznania informacji za know-how wymagane jest łączne wystąpienie konkretnych informacji tworzących zorganizowany zbiór związany z wiedzą w określonej dziedzinie, ich niematerialnego, poufnego, zidentyfikowanego i zbywalnego charakteru oraz możliwości gospodarczego wykorzystania przez nabywcę.

Ad c) Istotność gospodarcza i możliwość osiągnięcia efektu gospodarczego.

Nabyte składniki miały znaczenie gospodarcze dla prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności w zakresie hurtowej sprzedaży …na rynku polskim. Ich znaczenie wynikało jednak z łącznego przejęcia umów, relacji biznesowych, baz danych, dokumentacji oraz związanych z nimi praw i roszczeń.

Nabyte składniki nie zapewniały Wnioskodawcy osiągnięcia określonego poziomu sprzedaży, marży, EBIT ani przychodu. Reprezentowały potencjalną możliwość kontynuowania i rozwijania działalności na rynku polskim, wymagającą dalszych, samodzielnych działań handlowych Wnioskodawcy.

Przedmiotem transakcji był stan relacji biznesowych i możliwość osiągania zysków na danym rynku, a nie wiedza handlowa pozwalająca bezpośrednio uzyskać określony rezultat gospodarczy. Przedmiot transakcji stanowił szansę rynkową, której wartość odpowiadała przewidywanym przyszłym wynikom, a nie nabyciu samej wiedzy fachowej.

Załącznik nr 1 określał wartość operacji na … tys. EUR, na podstawie wielokrotności … wynoszącej …. Wartość księgowa netto przejmowanych aktywów wynosiła natomiast … tys. EUR, a model finansowy obejmował prognozowaną sprzedaż netto, marżę brutto, koszty operacyjne i EBIT.

Powyższy sposób kalkulacji wskazuje, że cena odnosiła się do prognozowanej zdolności całego S do generowania przyszłych wyników gospodarczych, a nie do konkretnego i samodzielnie wycenionego pakietu informacji.

Ad d) Postać i identyfikacja.

Umowy, bazy danych, B and R oraz inne dokumenty i dane miały postać papierową lub elektroniczną i mogły zostać zidentyfikowane jako poszczególne składniki objęte transakcją.

Umowa i Załącznik nr 1 identyfikowały Sprzedawane Aktywa oraz składniki przyporządkowane do S. Jednocześnie umowa wyłączała ze sprzedaży aktywa niewymienione w Załączniku nr 1 i nieprzyporządkowane w inny sposób do tego S.

Nie został jednak wyodrębniony jeden zamknięty pakiet informacji stanowiący samodzielne know-how. Umowa nie opisywała indywidualnie treści i zakresu takiego pakietu, lecz określała przedmiot transakcji jako S mający charakter ekonomiczny.

Należy zatem odróżnić techniczną identyfikowalność umów, danych i dokumentów od identyfikowalności know-how jako konkretnego, zorganizowanego, poufnego i zbywalnego zbioru informacji.

Ad e) Zdatność do gospodarczego wykorzystania.

Nabyte składniki nadawały się do gospodarczego wykorzystania w działalności Wnioskodawcy, ponieważ były przyporządkowane do S i dotyczyły sprzedaży … klientom biznesowym w Polsce.

Ich funkcją było jednak umożliwienie kontynuowania i rozwijania działalności na rynku polskim, a nie przekazanie kompletnej metody prowadzenia tej działalności. Ekonomiczna użyteczność wynikała z łącznego wykorzystania umów, relacji biznesowych, baz danych, danych klientów, B and R oraz związanych z nimi praw i roszczeń.

Same informacje i dokumenty nie były wystarczające do prowadzenia sprzedaży ani generowania przychodów bez wykorzystania własnej organizacji, zasobów, doświadczenia i bieżącej aktywności handlowej Wnioskodawcy.

Zdatność do gospodarczego wykorzystania dotyczyła zatem poszczególnych składników składających się łącznie na pozycję rynkową i szansę biznesową, a nie samodzielnego pakietu wiedzy.

Ad f) Przewidywany okres używania.

Wnioskodawca zakładał uzyskiwanie gospodarczych efektów transakcji przez okres dłuższy niż rok.

Założenie to odnosiło się do przewidywanego okresu uzyskiwania korzyści z przejętej pozycji rynkowej, relacji biznesowych i potencjału S , a nie do okresu używania odrębnie nabytego know-how. Umowa nie wyodrębniała bowiem takiego pakietu informacji jako samodzielnego przedmiotu transakcji.

Sam przewidywany okres uzyskiwania korzyści nie przesądza o kwalifikacji przedmiotu transakcji jako know-how, ponieważ przesłanki konkretności, poufności, identyfikowalności, zbywalności i gospodarczego wykorzystania powinny zostać spełnione łącznie w odniesieniu do określonego zbioru informacji.

Ad g) Wykorzystanie w działalności gospodarczej.

Nabyte składniki były wykorzystywane przez Wnioskodawcę w działalności związanej z hurtową sprzedażą artykułów … na rynku polskim.

W działalności wykorzystywane były łącznie umowy dystrybucyjne, relacje biznesowe, bazy i dane klientów, B and R oraz związane z nimi prawa i roszczenia.

Okoliczność wykorzystywania tych składników w działalności gospodarczej nie oznacza jednak, że tworzyły one jeden pakiet know-how. Przedmiotem nabycia była pozycja rynkowa oraz możliwość obsługi określonego segmentu klientów, a nie odrębnie zidentyfikowana wiedza handlowa lub organizacyjna.

Ad h) Sposób ustalenia wynagrodzenia.

Wynagrodzenie zostało ustalone globalnie jako cena za S, a nie jako wynagrodzenie za bazę klientów lub wyraźnie określony pakiet informacji stanowiących know-how.

Załącznik nr 1 zawierał model finansowy S . Przyjęta wartość operacji wynosiła … tys. EUR i została oparta na wielokrotności …wynoszącej …, podczas gdy wartość księgowa netto przejmowanych aktywów wynosiła … tys. EUR.

Model finansowy obejmował prognozowane dane dotyczące sprzedaży netto według … , a ponadto marży brutto, kosztów operacyjnych i EBIT.

Mechanizm ustalenia ceny odwoływał się zatem do prognozowanej zdolności całego S do generowania przyszłych wyników gospodarczych, a nie do wartości konkretnego zbioru informacji.

Strony nie przypisały odrębnej części ceny do bazy klientów, B and R ani pakietu know-how. Wniosek wskazuje, że wynagrodzenie określono globalnie jako cenę za S.

Ad i) Prawa autorskie, licencje, znaki towarowe, patenty i prawa pokrewne.

W ramach transakcji nie doszło do udzielenia licencji na korzystanie z praw autorskich, praw pokrewnych, znaków towarowych ani patentów. Nie wypłacono również wynagrodzenia za korzystanie lub prawo do korzystania z urządzeń przemysłowych, handlowych lub naukowych ani za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego.

Nie doszło także do odrębnie wynagradzanego przeniesienia praw autorskich, praw pokrewnych, znaków towarowych, patentów ani innych praw własności przemysłowej.

Jeżeli określone elementy dokumentacji były objęte prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, ich przekazanie miało charakter akcesoryjny wobec sprzedaży Sprzedawanych Aktywów i nie zostało odrębnie wycenione.

Transakcja miała charakter jednorazowej i definitywnej sprzedaży S wraz z przyporządkowanymi do niego aktywami, a nie bieżącego udostępniania praw lub informacji przez Sprzedawcę.

Pytania

1.  Czy nabycie opisanego we wniosku S (…) stanowiło nabycie wartości niematerialnej i prawnej w rozumieniu art. 16b ust. 1 pkt 7 uCIT?

2.  Czy wynagrodzenie za sprzedany S, wypłacone przez Spółkę na rzecz zagranicznego odbiorcy, podlegało opodatkowaniu na gruncie art. 21 ust. 1 pkt 1 uCIT?

Państwa stanowisko w sprawie

1.  Nabycie opisanego we wniosku S nie stanowiło nabycia wartości niematerialnej i prawnej w rozumieniu art. 16b ust. 1 pkt 7 uCIT.

2.  Wynagrodzenie za sprzedany S wypłacone przez Spółkę na rzecz zagranicznego odbiorcy, nie podlegało opodatkowaniu na gruncie art. 21 ust. 1 pkt 1 uCIT.

V. Uzasadnienie stanowiska

W przedmiocie pytania nr 1

Nabycie opisanego we wniosku S w Polsce S nie stanowiło nabycia wartości niematerialnej i prawnej w rozumieniu art. 16b ust. 1 pkt 7 uCIT.

1.  Ramy prawne

Zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 7 uCIT amortyzacji podlegają – nabyte od innego podmiotu, nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania – wartości stanowiące równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how), o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok i wykorzystywane w działalności gospodarczej podatnika.

Z tego przepisu wynika, że aby dane świadczenie można było uznać za podatkową wartość niematerialną i prawną w postaci know-how, muszą być spełnione łącznie m.in. następujące warunki:

·      przedmiotem nabycia są konkretne informacje (zorganizowany zbiór informacji) związane z wiedzą w określonej dziedzinie (handlowej, przemysłowej itp.),

·      informacje te mają charakter niematerialny, poufny, zidentyfikowany oraz zbywalny,

·      istnieje możliwość ich gospodarczego wykorzystania przez nabywcę w prowadzonej działalności,

·      zostały nabyte odpłatnie od innego podmiotu.

2.  Charakter nabytego świadczenia – „potencjał do generowania zysku”, a nie know-how

W analizowanym stanie faktycznym Strony określają przedmiot transakcji jako:

·      nabycie S z terytorium Polski,

·      w szczególności poprzez nabycie baz danych dystrybutorów, umów oraz klientów z terytorium Polski.

Umowa nie zawiera szczegółowego wykazu poszczególnych aktywów niematerialnych ani precyzyjnego opisu przekazywanej wiedzy (np. specyficznych procedur, metod działania, instrukcji, opisów procesów, analiz rynkowych czy know-how marketingowego).

W praktyce przedmiotem transakcji jest zatem zorganizowany zestaw relacji biznesowych/szans rynkowych, określony przez Strony jako S (w praktyce: „potencjał do generowania zysku”), a nie skonkretyzowany pakiet informacji o charakterze know-how.

W szczególności:

·      sam zbiór danych o klientach (np. nazwy, dane kontaktowe, historia zakupów) nie jest automatycznie równoznaczny z know-how w rozumieniu art. 16b ust. 1 pkt 7 uCIT; jest to raczej baza klientów, odzwierciedlająca określony stan relacji handlowych, a nie zestaw poufnych informacji o charakterze technicznym czy organizacyjnym,

·      brak jest wskazania, aby przeniesione zostały konkretne, odrębnie zidentyfikowane informacje lub procedury, które można byłoby wyodrębnić i zakwalifikować jako know-how (np. metody prowadzenia negocjacji, algorytmy cenowe, szczegółowe strategie sprzedaży itp.),

·      wynagrodzenie zostało określone globalnie jako cena za S, a nie jako równowartość wyraźnie określonego pakietu informacji stanowiących know-how.

W konsekwencji, przedmiotem nabycia nie był zbywalny pakiet informacji o cechach know-how, lecz specyficzna pozycja rynkowa i szansa biznesowa związana z możliwością obsługi określonego segmentu klientów. Taka „pozycja rynkowa” lub „potencjał do generowania zysków” nie jest wymieniona w katalogu wartości niematerialnych i prawnych w art. 16b uCIT, a przez to nie podlega amortyzacji podatkowej.

W tym kontekście warto podkreślić za orzecznictwem, że katalog wartości niematerialnych i prawnych jest katalogiem zamkniętym (tak też: wyrok NSA z 27.06.2019 r., sygn. II FSK 2178/17, tożsamo NSA w wyroku z 15.01.2015 r. sygn. II FSK 3176/12), przez co nie można w nim uwzględnić aktywów/składników literalnie w nim nieuwzględnionych takich np. jak np. segment biznesowy czy potencjał do generowania zysku.

Tożsamy wniosek można wysnuć z praktyki interpretacyjnej tut. Organu, który uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy w interpretacji indywidualnej (z 19 stycznia 2024 r. sygn. 0111-KDIB2-1.4010.469.2023.4.KK, w której wskazano: „Strony wskazują, że przepisy art. 16b ust. 1 i 2 ustawy o CIT, zawierają zamknięty katalog WNiP podlegających amortyzacji na gruncie ustawy o CIT. W konsekwencji, wszelkie inne prawa, które nie zostały ujęte w ww. przepisach, nie stanowią WNiP na gruncie przepisów ustawy o CIT.”

3.  Brak spełnienia przesłanek know-how z art. 16b ust. 1 pkt 7 uCIT.

Analizowane świadczenie nie spełnia kluczowych kryteriów podatkowego know-how:

1.  Brak skonkretyzowanego, zidentyfikowanego przedmiotu.

·      Umowa nie opisuje indywidualnie przekazywanych informacji ani ich zakresu.

·      Przedmiot transakcji został ujęty jako S, co ma charakter ekonomiczny, a nie informacyjny.

2.  Brak przesłanki poufności i specyficznej wiedzy.

·      Z opisu stanu faktycznego nie wynika, aby przekazano unikalne, niepubliczne, specjalistyczne informacje handlowe lub organizacyjne, których ujawnienie mogłoby spowodować uszczerbek dla zbywcy.

·      Baza klientów co do zasady nie stanowi know-how w rozumieniu prawa podatkowego jedynie z tego powodu, że jest bazą danych – może istnieć niezależnie od poufnych metod działania.

3.  Brak jednoznacznego powiązania z „informacjami związanymi z wiedzą”.

·      Przedmiotem świadczenia jest stan relacji biznesowych i wynik ekonomiczny (możliwość osiągania zysków na danym rynku), a nie „informacje związane z wiedzą w dziedzinie handlowej”, w rozumieniu art. 16b ust. 1 pkt 7 uCIT.

·      Przedmiotem jest raczej nabycie „szansy rynkowej”, której wartość w praktyce odpowiada przewidywanym przyszłym zyskom, a nie nabycie samej wiedzy fachowej.

W efekcie transakcja nie mieści się w definicji nabycia know-how zawartej w art. 16b ust. 1 pkt 7 uCIT.

4.  Skutki podatkowe – brak WNiP i brak amortyzacji.

Skoro nabyty „potencjał do generowania zysku”:

-     nie jest know-how w rozumieniu art. 16b ust. 1 pkt 7 uCIT,

-     nie jest też inną wartością niematerialną i prawną wymienioną w art. 16b ust. 1 uCIT (np. licencją, prawem autorskim, znakiem towarowym), to nie spełnia warunków uznania za podatkową wartość niematerialną i prawną. W konsekwencji nie podlega amortyzacji podatkowej.

Poniesiony przez Spółkę wydatek stanowi zatem koszt uzyskania przychodów inny niż bezpośrednio związany z przychodami, o którym mowa w art. 15 ust. 1 uCIT (tj. koszt pośredni), potrącany jednorazowo w dacie jego poniesienia (tj. w dacie ujęcia w księgach rachunkowych, zgodnie z przyjętą polityką rachunkowości), a nie stopniowo w drodze odpisów amortyzacyjnych.

Tezę tą wspierają wnioski z praktyki interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej („Dyrektor KIS”). Tak np. w interpretacji z 18 kwietnia 2023 r. sygn. 0111-KDIB2-1.4010.28.2023.4.KK (stanowisko wnioskodawcy uznano za prawidłowe), w analogicznej co do istoty świadczenia zdaniem Wnioskodawcy sprawie exit fee, stwierdzono:

„Biorąc powyższe, pod uwagę należy stwierdzić, że opłaty z tytułu Exit Fee nie można zaliczyć do bezpośrednich kosztów uzyskania przychodów, a zatem wydatek ten nie mieści się w dyspozycji norm prawnych określonych w art. 15 ust. 4, 4b oraz 4c u.p.d.o.p., określających zasady rozpoznania kosztów bezpośrednio związanych z przychodami. Nie można bowiem przyporządkować konkretnej wartości kosztu do konkretnej wartości sprzedaży w danym roku podatkowym.

W konsekwencji, opłatę Exit Fee należy uznać za pośredni koszt podatkowy. Tego rodzaju koszty, chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami, nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami.”

Podobnie w interpretacji z dnia 30 stycznia 2025 r. sygn. 0111-KDIB1-1.4010.719.2024.2.BS (stanowisko wnioskodawcy prawidłowe, odstąpienie od oceny prawnej) wskazano:

„Analogiczne stanowisko zostało prezentowane przez DKIS w interpretacji indywidualnej z dnia 21 kwietnia 2021 r., gdzie Organ uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe i stwierdził, że: "Zapłaty Exit-Fee nie można zaliczyć do bezpośrednich kosztów uzyskania przychodów, a zatem wydatek ten nie mieści się w dyspozycji norm prawnych określonych w art. 15 ust. 4, 4b oraz 4c ustawy CIT określających zasady rozpoznania kosztów bezpośrednio związanych z przychodami. Nie można bowiem przyporządkować konkretnej wartości kosztu do konkretnej wartości sprzedaży w danym roku podatkowym. W konsekwencji koszt zapłaty Exit-Fee należy uznać za pośredni koszt podatkowy. Tego rodzaju koszty, chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami, nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami. W konsekwencji, taki koszt będzie potrącalny w momencie poniesienia określonym zgodnie z art. 15 ust. 4e cytowanego przepisu, tj. w dniu, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury/rachunku".

Stanowisko to zostało potwierdzone w licznych interpretacjach indywidualnych DKIS, przykładowo:

-     interpretacji indywidualnej z 12 sierpnia 2024 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.276.2024.4.AK;

-     interpretacji indywidualnej z 18 sierpnia 2023 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.329.2023.3.JKU;

-     interpretacji indywidualnej z 27 września 2022 r., Znak: 0114-KDIP2-1.4010.53.2022.1.KW.

W konsekwencji, w opinii Wnioskodawcy, Wynagrodzenie powinno stanowić koszt pośredni, który, ze względu na ujęcie go księgach w 2024 r., na podstawie wystawionej na rzecz Spółki faktury, należy rozpoznać dla celów CIT jednorazowo w 2024 r. (…) Powyższe stanowisko potwierdzono m.in. w interpretacji indywidualnej z dnia 24 marca 2022 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.34.2022.2.BD, gdzie Organ wskazał, że: „(...) exit-fee stanowi koszt pośrednio związany z przychodami i wydatek z tego tytułu powinien być ujmowany w kosztach uzyskania przychodów jednorazowo w dacie poniesienia, bez względu na sposób rozliczenia tego wydatku dla celów bilansowych”.

5. Podsumowanie

·      Przedmiotem transakcji między M GmbH a Wnioskodawcą jest nabycie S - de facto „potencjału do generowania zysku” (w tym baz dystrybutorów, umów oraz klientów), a nie skonkretyzowanego pakietu informacji o cechach know-how.

·      Taki „potencjał do generowania zysku” nie spełnia przesłanek know-how określonych w art. 16b ust. 1 pkt 7 uCIT oraz nie jest inną wartością niematerialną i prawną z katalogu art. 16b ust. 1. uCIT.

·      W konsekwencji nabycie to nie stanowi nabycia wartości niematerialnej i prawnej podlegającej amortyzacji, a wydatek z tego tytułu powinien zostać rozpoznany jako koszt uzyskania przychodów jednorazowo w momencie jego poniesienia.

Na powyższe wskazują także wnioski płynące z utrwalonej linii interpretacyjnej Dyrektora KIS. Tak np. rozstrzygnięto w interpretacjach indywidualnych:

·      z 18 sierpnia 2024 r. 0111-KDIB1-2.4010.276.2024.4.AK (stanowisko wnioskodawcy Dyrektor KIS określił jako prawidłowe)

W szczególności należy wskazać, że w związku z zawartymi Umowami przeniesione zostały zarówno składniki materialne, takie jak:

-     niskocenne środki trwałe (laptopy wraz z urządzeniami peryferyjnymi takimi jak monitory, dyski zewnętrzne, myszki, klawiatury itp.).

-     jak i składniki niematerialne np.:

-     baza danych w postaci danych klientów w systemie (…).

W opinii Wnioskodawcy, pozyskanie przez Nabywcę możliwości generowania zysków w związku z przeniesieniem składników majątkowych związanych z obszarem sprzedażowo- marketingowych przez Zbywcę nie zostało wymienione w katalogu zawartym w treści art. 16b ust. 1 i 2 ustawy o CIT. W omawianej sytuacji nie doszło bowiem w szczególności do przeniesienia autorskich lub pokrewnych praw majątkowych, ani też do nabycia licencji, czy też praw określonych w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej lub know-how.

·      z 12 września 2023 r. 0114-KDIP2-2.4010.355.2023.1.AS (stanowisko wnioskodawcy prawidłowe, odstąpiono od uzasadnienia)

Informacje objęte listą klientów i listą podwykonawców mają charakter poufny i są związane ze sprzedażą usług. Jednakże, informacje te nie mają charakteru wyjątkowego, są zbiorem danych teleadresowych, które Spółka nabywała od Zbywcy w formie list. Wnioskodawca wykonywał dotychczas zbliżone usługi w zakresie transportu i logistyki w podobnym modelu, zatem lista klientów i lista podwykonawców zawierające podstawowe informacje teleadresowe nie stanowią informacji uznawanych za know-how.

·      z 24 kwietnia 2023 r. 0111-KDIB2-1.4010.28.2023.4.KK (stanowisko wnioskodawcy Dyrektor KIS określił jako prawidłowe)

Jednocześnie błędna byłaby kwalifikacja Exit Fee jako wartości stanowiącej równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how). Nabywca będzie, co prawda, korzystało ze wsparcia Zbywcy jako podmiotu powiązanego w ramach grupy kapitałowej w podejmowaniu decyzji biznesowych, skorzysta z pozycji rynkowej Zbywcy oraz z jego baz klientów, jednak nie dojdzie do spełnienia przesłanek koniecznych do uznania Exit Fee za wartość niematerialną i prawną (know-how) podlegającą amortyzacji zgodnie z przepisami ustawy o CIT. Podkreślić w tym miejscu należy, że jak wskazano w stanie faktycznym, oprócz Exit Fee, na rzecz Zbywcy, zostanie również przekazane wynagrodzenie z tytułu transferu poszczególnych składników majątku, które to obejmie również wynagrodzenie za bazę klientów. Exit Fee wypłacane jest bowiem za pozyskanie potencjału do generowania zysków, w związku z przejęciem funkcji i ryzyka pełnionych dotychczas przez Zainteresowanego w obszarze działalności brokerskiej w zakresie reklamy [...] dających w przyszłości potencjał do generowania zysku po stronie Wnioskodawcy. Nabywca będzie pozyskiwać również nowych klientów oraz rozwijać działalność biznesową we własnym zakresie. Exit Fee będzie zatem przede wszystkim rekompensatą, która w przypadku transakcji między podmiotami niezależnymi musiałaby zostać wypłacona.

Reasumując wnioski płynące z interpretacji tut. Organu:

·      Dyrektor KIS w wydawanych interpretacjach akceptuje, że zapłata za „potencjał do generowania zysków” wynikający z przejęcia funkcji/ryzyk, pozycji rynkowej itp. (analogicznie jak w niniejszej sprawie) – nie jest nabyciem know-how ani innym WNiP, a tylko taki potencjał (w formie Segmentu biznesowego) jest przedmiotem niniejszego Wniosku.

·      WNiP powstaje dopiero przy nabyciu konkretnej, zidentyfikowanej i utrwalonej wartości, takiej jak know-how, z określoną wartością i możliwością samodzielnego gospodarczego wykorzystania. W analizowanej sprawie nie można mówić o WNiP w świetle powyższych przesłanek.

·      W związku z tym, skoro świadczenie:

o  nie wiąże się z przeniesieniem odrębnej, zidentyfikowanej bazy know-how,

o  dotyczy wyłącznie ekonomicznego potencjału, reorganizacji, współpracy, wsparcia czy działań usługowych,

o  to zapłata za w/w S – czyli potencjał do generowania zysku nie stanowi WNiP w rozumieniu art. 16b uCIT, a co za tym idzie – podlega jednorazowemu ujęciu w kosztach podatkowych jako koszt pośredni.

Mając to na względzie Wnioskodawca wnosi o uznanie za prawidłowe jego stanowiska, że nabycie opisanego we wniosku (S) nie stanowiło nabycia wartości niematerialnej i prawnej w rozumieniu art. 16b ust. 1 pkt 7 uCIT.

W przedmiocie pytania nr 2

Wynagrodzenie za sprzedany S w Polsce (S), wypłacone przez Spółkę na rzecz zagranicznego odbiorcy, nie podlegało opodatkowaniu na gruncie art. 21 ust. 1 pkt 1 uCIT.

1.  Zakres art. 21 ust. 1 pkt 1 uCIT

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 uCIT, podatek u źródła („WHT”) pobiera się od przychodów uzyskiwanych na terytorium Polski przez nierezydentów z tytułu:

-     odsetek,

-     praw autorskich lub praw pokrewnych,

-     praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych,

-     w tym również ze sprzedaży tych praw,

-     należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego,

-     za korzystanie lub prawo do korzystania z urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego,

-     a także za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how).

Przepis ten nie może być interpretowany rozszerzająco – opodatkowaniu podlegają wyłącznie przychody mieszczące się wprost w powyższym katalogu. Katalog wynikający z art. 21 ust. 1 uCIT ma bowiem charakter zamknięty w przeciwieństwie np. do art. 21 ust. 1 pkt 2a uCIT. Wskazuje się na to wprost w doktrynie, tak np.: „Katalog opisanych wyżej kategorii przychodów opodatkowanych ryczałtowo jest zamknięty.” - P. Małecki, M. Mazurkiewicz [w:] P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT. Podatki i rachunkowość. Komentarz, wyd. XVI, Warszawa 2025, art. 21.

Tym samym, skoro wynagrodzenie za sprzedany S nie mieści się w zakresie znaczeniowym art. 21 ust. 1 uCIT – to nie powinno być opodatkowane w ramach tego przepisu.

2.  Wynagrodzenie dotyczy przeniesienia „potencjału do generowania zysku”, a nie praw/świadczeń z art. 21 ust. 1 pkt 1 uCIT

Jak wskazano w stanie faktycznym, przedmiotem transakcji pomiędzy M GmbH a Wnioskodawcą jest przeniesienie:

-     S reprezentującego w istocie ekonomicznej „potencjał do generowania zysku” na terytorium Polski,

-     w szczególności poprzez przekazanie baz danych klientów, dystrybutorów oraz umów z terytorium Polski.

Nie dochodzi przy tym do:

-     udzielenia licencji na korzystanie z praw autorskich, praw pokrewnych, znaków towarowych, patentów itp.,

-     wypłaty wynagrodzenia za korzystanie lub prawo do korzystania z urządzeń przemysłowych, handlowych lub naukowych,

-     wypłaty wynagrodzenia za udostępnienie „tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego” ani innych praw typowo „technicznych”.

W szczególności, jak wykazano w uzasadnieniu stanowiska nr 1:

-     nabywany S - „potencjał do generowania zysku” nie stanowi know-how w rozumieniu art. 16b ust. 1 pkt 7 uCIT,

-     nie zostało przeniesione skonkretyzowane, zidentyfikowane „informacyjne” know-how (poufna, specjalistyczna wiedza handlowa lub organizacyjna),

-     mamy do czynienia z ekonomiczną kategorią „szansy biznesowej” / pozycji rynkowej, a nie z wynagrodzeniem za udostępnienie informacji związanych z wiedzą w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 uCIT.

Skoro nabywane świadczenie nie spełnia kryteriów know-how (ani innych praw wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 1 uCIT), to wynagrodzenie wypłacane X GmbH nie mieści się w katalogu należności objętych WHT na podstawie tego przepisu. Mając to na uwadze – nie może być ono opodatkowane w myśl i na zasadach wynikających z art. 21 ust.1 uCIT.

3.  Charakter transakcji – jednorazowa sprzedaż „potencjału”, a nie wynagrodzenie licencyjne (...)

Istotne jest także, że transakcja ma charakter:

-     jednorazowej sprzedaży określonego S (wraz z bazą dostawców oraz klientów),

-     a nie bieżącego udostępniania praw/informacji przez zagranicznego kontrahenta.

Wynagrodzenie nie stanowi:

-     opłaty za korzystanie z prawa lub za prawo do korzystania z prawa,

-     lecz cenę za definitywne przeniesienie pewnej pozycji rynkowej/szansy biznesowej do polskiej spółki.

Tym samym nie jest to typowa „należność licencyjna” – lecz zapłata ceny za zbycie prawa / aktywów o charakterze ekonomicznym, które nie mieszczą się w katalogu art. 21 ust. 1 pkt 1 uCIT. Przepis ten co prawda obejmuje również „sprzedaż” niektórych praw (np. autorskich, patentów), ale nie dotyczy kategorii „potencjału do generowania zysku”, który nie został zakwalifikowany jako żadne z wymienionych w nim praw/tytułów.

4.  Zakaz wykładni rozszerzającej przepisów o podatku u źródła

Przepisy o WHT jako regulacje wprowadzające szczególną (ryczałtową) formę opodatkowania nierezydentów na terytorium Polski, powinny być interpretowane ściśle (tj. zawężająco). Nie jest dopuszczalne:

-     obejmowanie zakresem art. 21 ust. 1 pkt 1 uCIT świadczeń, które nie zostały w nim wskazane,

-     kwalifikowanie każdej transakcji dotyczącej aktywów niematerialnych jako „należności licencyjnych” lub „know-how”.

W analizowanym przypadku brak jest podstaw, aby rozszerzać pojęcie „informacji związanych ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how)” na nabycie ogólnego „potencjału do generowania zysku”, który – jak wskazano – nie spełnia kryteriów know-how w rozumieniu przepisów podatkowych.

Powyższe tezy znajdują oparcie także w praktyce interpretacyjnej tut. Organu, w szczególności w interpretacjach:

-     z 24 marca 2022 r. sygn. 0111-KDIB1-2.4010.34.2022.2.BD

„Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy zgodnie z którym wydatek z tytułu zapłaty za potencjał do generowania zysku stanowi koszt pośrednio związany z przychodami i wydatek z tego tytułu powinien być ujmowany w kosztach uzyskania przychodów jednorazowo w dacie poniesienia, bez względu na sposób rozliczenia tego wydatku dla celów bilansowych należy uznać za prawidłowe. (...)

W szczególności exit-fee:

-     nie stanowi żadnego ze świadczeń, o których mowa w przepisach o podatku u źródła (art. 21 ust. 1 pkt 1 uCIT),

-     nie jest płatnością za know-how,

-     nie należy również do usług niematerialnych wymienionych w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 2a uCIT.

W opinii Organu, stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym przy wypłacie exit-fee Spółka nie jest zobowiązana do pobrania podatku u źródła od wypłacanej kwoty, jest prawidłowe.

Przeniesienie na Wnioskodawcę potencjału do generowania zysku w postaci informacji o klientach, cenach produktów czy strategii marketingowej przez podmiot powiązany wcześniej ze Spółką nie stanowi również "należności licencyjnych" o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.”

-     z dnia 21 kwietnia 2021 r. 0111-KDIB1-2.4010.24.2021.3.DP

„A zatem, stanowisko Wnioskodawcy zgodnie z którym Exit Fee stanowi koszt pośrednio związany z przychodami i wydatek z tego tytułu powinien być ujmowany w kosztach uzyskania przychodów jednorazowo w dacie poniesienia, bez względu na sposób rozliczenia tego wydatku dla celów bilansowych należy uznać za prawidłowe.5. Konsekwencja dla obowiązków płatnika (…)

Nie sposób również uznać wydatku w postaci zapłaty Exit Fee za usługi niematerialne, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, tj. świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze.

W konsekwencji, zważywszy, iż zapłata Exit Fee nie kwalifikuje się do przychodów wskazanych w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do poboru podatku u źródła na podstawie art. 26 ust. 1 tej ustawy.”

Skoro zatem wypłacane wynagrodzenie nie mieści się w katalogu należności wskazanych w art. 21 ust. 1 uCIT, w szczególności nie stanowi należności z tytułu odsetek, praw autorskich, praw pokrewnych, praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych, wzorów zdobniczych, udostępnienia tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, korzystania z urządzeń ani know-how, to na Wnioskodawcy jako płatniku nie ciążył obowiązek poboru WHT w Polsce od tego wynagrodzenia.

W konsekwencji:

-     wynagrodzenie za sprzedany S/ „potencjał do generowania zysku” wypłacane na rzecz M GmbH nie podlegało opodatkowaniu na gruncie art. 21 ust. 1 pkt 1 uCIT,

-     Spółka nie występuje w tym zakresie w roli płatnika WHT. 

Uzupełnienie uzasadnienia stanowiska Wnioskodawcy

1. Przedmiot transakcji nie stanowił know-how

Dla uznania nabytego świadczenia za know-how przedmiotem nabycia powinny być konkretne informacje tworzące zorganizowany zbiór związany z wiedzą w określonej dziedzinie. Informacje te powinny mieć charakter niematerialny, poufny, zidentyfikowany i zbywalny, nadawać się do gospodarczego wykorzystania oraz zostać odpłatnie nabyte od innego podmiotu.

W analizowanej transakcji:

·      nie wyodrębniono samodzielnego pakietu wiedzy;

·      nie określono treści i granic takiego pakietu;

·      nie przekazano odrębnie zidentyfikowanych metod, instrukcji lub procedur prowadzenia sprzedaży;

·      nie ustalono odrębnego wynagrodzenia za know-how;

·      cena odzwierciedlała prognozowaną wartość całego S ;

·      baza klientów była jednym z elementów szerszego zespołu umów, relacji, danych, praw i dokumentacji.

Nawet jeśli poszczególne dane były utrwalone, gospodarczo użyteczne lub częściowo poufne, nie oznacza to, że cały S stanowił zorganizowany i zbywalny pakiet know-how. Przedmiotem transakcji był stan relacji biznesowych oraz szansa rynkowa związana z możliwością obsługi określonego segmentu klientów.

Ekonomicznym przedmiotem nabycia był S jako pozycja rynkowa i potencjał do generowania przyszłych korzyści, a nie sama baza klientów lub skonkretyzowane know-how.

Pozycja rynkowa i potencjał do generowania zysku nie zostały wymienione w zamkniętym katalogu wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji. Wniosek powołuje w tym zakresie wyroki NSA z 27 czerwca 2019 r., sygn. II FSK 2178/17, oraz z 15 stycznia 2015 r., sygn. II FSK 3176/12.

2. Potencjalna możliwość uzyskiwania przychodów.

Nabyte składniki wspierały możliwość osiągania przychodów w ujęciu ogólnym, lecz nie były związane z konkretnym przychodem. Ich wartość wynikała z prognozowanego potencjału ekonomicznego S, co odzwierciedlały prognozy sprzedaży, marży, kosztów operacyjnych i EBIT oraz zastosowana wielokrotność… .

Przedmiotem nabycia była zatem szansa rynkowa, której wartość odpowiadała przewidywanym przyszłym wynikom, a nie wiedza fachowa pozwalająca bezpośrednio osiągnąć określony rezultat.

Praktyka interpretacyjna powołana we wniosku potwierdza stanowisko, zgodnie z którym wydatek na nabycie potencjału do generowania zysku stanowi koszt pośrednio związany z przychodami, ujmowany jednorazowo w dacie poniesienia.

W konsekwencji zapłata za S jako potencjał do generowania zysku nie stanowi wydatku na nabycie WNiP, lecz koszt pośredni podlegający jednorazowemu ujęciu w kosztach podatkowych.

3. Konsekwencje w zakresie WHT.

Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie WHT nie opiera się wyłącznie na definitywnym charakterze sprzedaży. Decydujące znaczenie ma to, że przedmiotem transakcji nie było skonkretyzowane know-how ani inne prawo lub świadczenie objęte art. 21 ust. 1 pkt 1 uCIT.

Transakcja stanowiła jednorazową sprzedaż S wraz z przyporządkowanymi aktywami, a nie bieżące udostępnianie praw lub informacji. Wynagrodzenie nie stanowiło opłaty za korzystanie z prawa lub za prawo do korzystania z prawa, lecz cenę za definitywne przeniesienie pozycji rynkowej i szansy biznesowej.

Art. 21 ust. 1 pkt 1 uCIT obejmuje również sprzedaż niektórych praw, takich jak prawa autorskie lub patenty, lecz nie obejmuje potencjału do generowania zysku, który nie został zakwalifikowany jako jedno z praw lub świadczeń wskazanych w tym przepisie.

Ponieważ wynagrodzenie nie dotyczyło know-how, praw autorskich, praw pokrewnych, praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych, wzorów zdobniczych, tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego ani korzystania z urządzeń, nie mieściło się w katalogu należności objętych WHT na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 uCIT.

W konsekwencji wynagrodzenie za S wypłacone na rzecz M GmbH nie podlegało opodatkowaniu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 uCIT.

Podsumowanie.

Przedmiotem transakcji był S obejmujący określone umowy, dane, dokumentację, prawa i roszczenia, reprezentujący pozycję rynkową oraz potencjał do generowania zysku. Baza klientów była jednym z elementów tego szerszego przedmiotu transakcji.

Nie nabyto odrębnego, skonkretyzowanego i zidentyfikowanego pakietu wiedzy, nie określono jego treści i granic, nie przekazano metod lub procedur prowadzenia sprzedaży ani nie ustalono odrębnego wynagrodzenia za know-how.

Nabycie S nie stanowiło zatem nabycia know-how ani innej wartości niematerialnej i prawnej podlegającej amortyzacji. Wydatek powinien zostać rozpoznany jako koszt pośredni, jednorazowo w dacie poniesienia.

Wynagrodzenie nie stanowiło również płatności za know-how ani inne prawo lub świadczenie objęte art. 21 ust. 1 pkt 1 uCIT, dlatego na Wnioskodawcy nie ciążył obowiązek poboru WHT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe a w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”):

Kwestię kosztów ujmowanych w formie odpisów amortyzacyjnych reguluje art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, zgodnie z którym:

W art. 16 ustawy o CIT określono jakie wydatki nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, natomiast art. 16a-16m ww. ustawy określają zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych.

Na podstawie art. 16b ust. 1 ustawy o CIT:

Państwa wątpliwość dotyczy ustalenia czy nabycie opisanego we wniosku S stanowiło nabycie wartości niematerialnej i prawnej w rozumieniu art. 16b ust. 1 pkt 7 ustawy o CIT.

Z art. 16b ust. 1 ustawy o CIT wynika, iż amortyzacji podlega m.in. know-how rozumiane jako wartość stanowiąca równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej. Przy czym składnik ten powinien spełniać następujące warunki:

·      być nabyty,

·      nadawać się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania,

·      przewidywany okres jego używania powinien być dłuższy niż rok,

·      być wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą albo oddany przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1 ustawy o CIT.

W tym miejscu warto zauważyć, że w określonych sytuacjach przewidzianych prawem podatkowym, koszty dotyczące wartości niematerialnych i prawnych mogą być potrącalne w formie odpisów amortyzacyjnych. Ustawodawca nie pozwala bowiem kosztów tych zaliczyć bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów, pozwala natomiast na stopniowe zaliczanie ich do kosztów uzyskania przychodów poprzez dokonywanie odpisów amortyzacyjnych.

W prawie bilansowym i podatkowym amortyzacja oznacza koszt związany ze stopniowym zużywaniem się środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Amortyzacja to zatem stopniowe a więc rozciągnięte w czasie wliczanie w koszty działalności firmy jej wydatków inwestycyjnych.

Prawo polskie nie zawiera jednoznacznej definicji pojęcia know-how. Można wesprzeć się w tym zakresie przepisami prawa europejskiego. Rozporządzenie Nr 772/2004 w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień o transferze technologii (Dz. U. L. 123 z 27 kwietnia 2004 r.) stanowi, że know-how to pakiet nieopatentowanych informacji praktycznych, wynikających z doświadczenia i badań, które są:

·      niejawne, czyli nie są powszechnie znane lub łatwo dostępne,

·      istotne, czyli ważne i użyteczne z punktu widzenia wytwarzania produktów objętych umową, oraz

·      zidentyfikowane, czyli opisane w wystarczająco zrozumiały sposób, aby można było sprawdzić czy spełniają kryteria niejawności i istotności.

Słownik Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN S.A. wersja internetowa) definiuje pojęcie know-how jako «praktyczna umiejętności lub wiedza w zakresie technologii produkcji lub technik zarządzania».

Termin know-how oznacza więc zdolność, wiedzę lub umiejętność uzyskania określonego rezultatu lub prowadzenia jakiejś działalności. Know-how składa się z wiadomości i doświadczeń o charakterze technicznym, administracyjnym, finansowym albo innego rodzaju, nadających się do stosowania w pracy przedsiębiorstwa lub do wykonywania zawodu. Pojęcie know-how obejmuje doświadczenia o charakterze technicznym i techniczno-organizacyjnym oraz doświadczenia o charakterze organizacyjnym, finansowym i handlowym przydatne do prowadzenia przedsiębiorstwa, które nie są związane z cyklem produkcyjnym. Z szerokiej definicji know-how można zatem wyodrębnić kategorię know-how technicznego oraz know-how nietechnicznego, obejmującego wiedzę organizacyjną lub handlową przydatną nie tylko w procesie produkcji.

Know-how techniczne jest pojęciem zbliżonym do projektów wynalazczych. Należą tu wszelkie kategorie rozwiązań technicznych, łącznie z wynalazkami, którym przysługuje zdolność patentowa. Za przedmiot know-how uznane mogą być również doświadczenia techniczno-organizacyjne dotyczące wynalazków i wzorów użytkowych, jeśli ze względu na brak którejkolwiek przesłanki zdolności patentowej albo zdolności rejestracyjnej nie są ani wynalazkami, ani wzorami użytkowymi, ani projektami racjonalizatorskimi w rozumieniu przepisów o prawie własności przemysłowej, a przedstawiają jednak znaczną wartość ekonomiczną i użyteczną. Przedmiotem know-how nietechnicznego są z kolei informacje o charakterze organizacyjnym, finansowym lub handlowym przydatne do prowadzenia przedsiębiorstwa (np. projekty/informacje usprawniające organizację i zbyt w handlu).

W orzecznictwie sądowo-administracyjnym (m.in. wyrok NSA z 15 marca 2012 r. sygn. akt I FSK 973/11) przyjmuje się, że know-how nietechniczne obejmuje wszelkiego rodzaju wiadomości i doświadczenia o charakterze nietechnicznym, które nadają się do wykorzystania w działalności przedsiębiorstwa lub wykonywania zawodu. Zdaniem sądów administracyjnych cechy know-how technicznego odnoszą się także do know-how nietechnicznego. Według stanowiska sądów powyższe cechy należy rozumieć następująco:

·      cecha poufności powoduje, że know-how mogą stanowić jedynie informacje, które nie zostały ujawnione, nie są powszechnie znane, czy też łatwo dostępne. Przesłanka ta nie musi oznaczać wymogu bezwzględnej tajemnicy, wystarczy, by informacja nie była dostępna osobom zainteresowanym w sposób zwykły i dozwolony,

·      istotność know-how oznacza, iż są to informacje ważne dla całości lub zasadniczej części sposobu wytwarzania produktu lub świadczenia usług, muszą także spełniać u nabywcy określoną funkcję, czyli być użyteczne,

·      identyfikowalność know-how oznacza, iż zostało ono opisane lub utrwalone, czyli zmaterializowane, i to w taki sposób, iż możliwe jest sprawdzenie posiadania przez nie pozostałych cech oraz powoduje, iż nabywca nie jest ,,nadmiernie ograniczony w wykorzystaniu nabytych informacji”.

Know-how jest zbywalne i może być udostępniane na podstawie umów upoważniających do korzystania, np. z poufnych projektów wynalazczych umów licencji know-how oraz umów przenoszących know-how. Zaś rozumiane jako pewien zakres wiedzy i doświadczeń może być także przedmiotem umowy sprzedaży. W takiej sytuacji nastąpi przeniesienie na nabywcę praw, które służyły wyłącznie dysponentowi know-how. Zbywca, przenosząc know-how, jest zobowiązany zapewnić prawną i faktyczną możliwość korzystania z pewnej wiedzy oraz do powstrzymywania się od jednoczesnego korzystania z tej wiedzy, jak również do nieujawniania know-how, jeżeli jest ono tajemnicą. Podstawowym obowiązkiem przekazującego know-how jest przekazanie odbiorcy określonych w umowie poufnych informacji. Dysponent jest natomiast zobowiązany do podejmowania starań o utrzymanie przedmiotu know-how w tajemnicy.

Reasumując powyższe, informacje mogą być uznane za know-how jeżeli:

·      stanowią dobro niematerialne występujące w postaci wiedzy, zebranych doświadczeń, danych z kluczami ich zastosowań, pozwalające na osiągnięcie określonego efektu gospodarczego,

·      można je przeliczyć na rzeczywistą wartość materialną,

·      powinny być zdobyte w ramach wypracowanego doświadczenia,

·      powinny mieć charakter poufny i istotny,

·      powinna być to wiedza zidentyfikowana, utrwalona we właściwy sposób i dająca się przekazać.

Jak wynika z wniosku w ramach transakcji nie doszło do udzielenia licencji na korzystanie z praw autorskich, praw pokrewnych, znaków towarowych ani patentów. Nie wypłacono również wynagrodzenia za korzystanie lub prawo do korzystania z urządzeń przemysłowych, handlowych lub naukowych ani za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego. Nie doszło także do odrębnie wynagradzanego przeniesienia praw autorskich, praw pokrewnych, znaków towarowych, patentów ani innych praw własności przemysłowej.

Transakcja miała charakter jednorazowej i definitywnej sprzedaży S wraz z przyporządkowanymi do niego aktywami, a nie bieżącego udostępniania praw lub informacji przez Sprzedawcę. Przeniesione dane i dokumenty odzwierciedlały stan relacji handlowych, zawartych umów i prowadzonej działalności a ich przekazanie nie było równoznaczne z przekazaniem doświadczenia Sprzedawcy. Jak Państwo wskazali, z treści umowy nie wynika aby przedmiotem było przekazanie unikalnych, niepublicznych i specjalistycznych informacji handlowych lub organizacyjnych.

Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania oraz informacje zawarte we wniosku należy stwierdzić, że S w tym Baza Klientów, nie będzie posiadała cechy charakterystyczne dla wartości niematerialnej i prawnej (know-how). Zatem nabycie przez Państwa ww. S w tym Bazy Klientów nie będzie można uznać za nabycie wartości niematerialnej i prawnej (know-how) wskazanej w art. 16b ust. 1 pkt 7 ustawy o CIT.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 że nabycie przez Państwa ww. S nie będzie można uznać za nabycie wartości niematerialnej i prawnej know-how wskazanej w art. 16b ust. 1 pkt 7 ustawy o CIT - należy uznać za prawidłowe.

Ad 2.

W myśl art. 3 ust. 2 ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o CIT:

W świetle art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:

W przepisie tym, wyrażona jest zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w myśl której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jej rezydentami podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła.

W stosunku do niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku spoczywa na podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu. Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.

Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Jak stanowi art. 21 ust. 2 ustawy CIT:

W art. 21 ustawy o CIT, wymienione zostały określone rodzaje należności wypłacane przez podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku uzyskania których, podmiot zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a obowiązanym do jego naliczenia, potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego jest podmiot polski. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany jest przez polski podmiot wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta, w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o CIT.

Stosownie zatem do przepisu art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:

W świetle powyższego stwierdzić należy, że dany podmiot zobowiązany jest do obliczenia, pobrania i zapłaty zryczałtowanego podatku dochodowego jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki:

−     należności wypłacane przez spółkę będącą polskim rezydentem podatkowym stanowią dochód podatnika, który nie posiada na terytorium Polski siedziby lub zarządu (nierezydenta podatkowego w Polsce),

−     płatność dokonywana jest tytułem należności wymienionej w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT,

−     umowa w sprawie zapobieżenia podwójnego opodatkowania zawarta z krajem rezydencji podmiotu, na rzecz którego dokonywana jest płatność, nie wyłącza tego dochodu z opodatkowania na terytorium Polski.

Jak wskazał Wnioskodawca, w ramach transakcji nie doszło do udzielenia licencji na korzystanie z praw autorskich, praw pokrewnych, znaków towarowych ani patentów. Nie wypłacono również wynagrodzenia za korzystanie lub prawo do korzystania z urządzeń przemysłowych, handlowych lub naukowych ani za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego.

W opinii organu, stanowisko Wnioskodawcy zgodnie z którym, przy wypłacie Spółka nie jest zobowiązana do pobrania podatku u źródła od wypłacanej kwoty, jest w tej części prawidłowe. Należy wskazać, że przedmiotowy wydatek w postaci zapłaty wynagrodzenia nie spełnia przesłanek do zakwalifikowania ww. płatności do przychodów wymienionych w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT. Należy wskazać, że wynagrodzenie za przedstawioną w opisie sprawy transakcję sprzedaży S nie stanowi żadnego ze świadczeń, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT. Przede wszystkim nie stanowi „należności licencyjnych”, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Powyższe pojęcie nie zostało zdefiniowane w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych. Wskazane w tym przepisie kategorie przychodów stanowiące tzw. „należności licencyjne” są swego rodzaju wynagrodzeniem za użytkowanie lub prawo do użytkowania określonych praw. Należy w tym miejscu odnieść się do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku (dalej: „Komentarz OECD”). W Komentarzu OECD podkreśla się, iż należności licencyjne są związane na ogół z prawami lub majątkiem stanowiącym różne formy własności literackiej i artystycznej, elementy własności intelektualnej określone w tekście, jak również informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej. Co więcej, definicja ta obejmuje wynagrodzenia za użytkowanie lub za prawo do użytkowania wymienionych praw, niezależnie od tego, czy były one lub czy powinny być uwzględnione w rejestrze państwowym. W punkcie 10.1 Komentarza do tego przepisu Konwencji wskazano natomiast, że wypłaty dokonane jedynie w zamian za uzyskanie wyłącznych praw do dystrybucji jakiegoś produktu lub usługi na danym terytorium nie stanowią należności licencyjnych, ponieważ nie są dokonane jako wynagrodzenie za użytkowanie lub prawo użytkowania mienia, objętego definicją. Za przykład „wypłaty dokonywanej jedynie w zamian za uzyskanie wyłącznych praw”, uznać należy także płatność dokonywaną przez Spółkę na rzecz podmiotu powiązanego tytułem Exit Fee.

Nie sposób również uznać wydatku w postaci zapłaty za S za usługi niematerialne, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, tj. świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze.

W konsekwencji, zważywszy, iż zapłata za S - z wyłączeniem elementów dokumentacji które były objęte prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi - nie kwalifikuje się do przychodów wskazanych w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do poboru podatku u źródła na podstawie art. 26 ust. 1 tej ustawy.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy w tym zakresie należało uznać za prawidłowe.

W odniesieniu natomiast do elementów dokumentacji które były objęte prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, pomimo że ich przekazanie miało charakter akcesoryjny wobec sprzedaży Sprzedawanych Aktywów i nie zostało odrębnie wycenione to jako należności licencyjne podlegają opodatkowaniu podatkiem u źródła w myśl art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.

W odniesieniu do sposobu ustalenia wynagrodzenia, z wniosku wynika, że wynagrodzenie zostało ustalone globalnie jako cena za , a nie jako wynagrodzenie za bazę klientów lub wyraźnie określony pakiet informacji stanowiących know-how.

Mimo jednak tego, Wnioskodawca wskazuje w opisie stanu faktycznego, że wynagrodzenie obejmuje wynagrodzenie za:

·      umowy dystrybucyjne (kontrakty z dystrybutorami) oraz listy klientów,

·      bazy danych oraz dane klientów, w każdym przypadku o ile dotyczyły …i były wyszczególnione w Załączniku 1 do umowy.

·      wszelkie prawa i roszczenia, które były wyłącznie lub przeważająco związane ze Sprzedawanymi Aktywami, w tym prawa z gwarancji producentów i sprzedawców,

·      wszelkie księgi i zapisy (books and records) jakie były związane ze Sprzedawanymi Aktywami oraz inne dokumenty i dane (w formie papierowej i elektronicznej), które są wykorzystywane lub dostępne w związku ze Sprzedawanymi Aktywami („Books and Records”), z wyjątkiem tych ksiąg i zapisów, które Sprzedawca musi zatrzymać na podstawie obowiązującego prawa, regulacji, wytycznych lub decyzji organu albo których nie można technicznie oddzielić od innych plików lub danych.

Powyższe okoliczności mimo ustalenia łącznego wynagrodzenia na rzecz Nabywcy, pozwalają stwierdzić, że określone elementy dokumentacji objęte są prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi.

Organ nie zgadza się aby Transakcję potraktować jako jednorazową i definitywną sprzedaż S wraz z przyporządkowanymi do niego aktywami.

Jak wynika z wniosku, określone elementy dokumentacji były objęte prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi i pomimo, że ich przekazanie miało charakter akcesoryjny wobec sprzedaży Sprzedawanych Aktywów i nie zostało odrębnie wycenione nie oznacza, że płatności za nie można automatycznie wyłączyć z opodatkowania podatkiem u źródła. Ustawodawca wprost wskazuje, że opodatkowaniu na podstanie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT podlegają przychody m.in. z praw autorskich lub praw pokrewnych, (…) w tym również ze sprzedaży tych praw.

Jak wskazano w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 stycznia 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 1424/19 :

Wskazać również należy, że sama nazwa Transakcji nie może być jedynym czynnikiem determinującym, który zakwalifikuje daną usługę jako należącą do katalogu świadczeń podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych. Decydujące znaczenie dla stwierdzenia, iż dane usługi mieszczą się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym ma treść postanowień umowy zawartej z kontrahentem zagranicznym, a przede wszystkim charakter rzeczywiście wykonywanych świadczeń.

Zatem w zakresie elementów dokumentacji które były objęte prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, pomimo że ich przekazanie miało charakter akcesoryjny wobec sprzedaży Sprzedawanych Aktywów stanowią należności licencyjne podlegające opodatkowaniu podatkiem u źródła w myśl art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

W tym zakresie pytanie nr 2 jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji i wyroków wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosujecie się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.