0111-KDIB1-2.4010.214.2026.2.BD

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo pismem z 26 maja 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

1. Informacje wstępne.

Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością posiadającą miejsce siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wobec czego jako polski rezydent podatkowy podlega na terytorium RP obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych [(t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 554 ze zm. – przyp. organu] (dalej: ustawa o CIT).

Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystuje usługi marketingowe polegające na wskazaniu osób potencjalnie zainteresowanych jej ofertą handlową (w praktyce rynkowej określane jako „ciepłe leady”) oraz wyselekcjonowanych osób gotowych do zawarcia umów z wnioskodawcą (tzw. „gorące leady”).

Wnioskodawca przy nabyciu tych usług będzie współpracować z podmiotem zewnętrznym, z którym Wnioskodawcę będzie łączyć umowa o świadczenie usług.

2. Specyfika biznesowo-techniczna.

Istotne dla zrozumienia istoty przedstawianego zdarzenia przyszłego jest wyjaśnienie techniczno- organizacyjnych aspektów świadczenia opisanych usług przez Wnioskodawcę.

Z racji na postęp technologiczny dający coraz szerzej zakrojone możliwości automatyzacji procesów usługi na rzecz Wnioskodawcy będą świadczone w znacznej mierze w sposób zautomatyzowany, bez udziału czynnika ludzkiego. Etapem ww. usług który będzie zautomatyzowany jest etap generowania „ciepłych leadów”.

Wnioskodawca zawrze w związku umowę z podmiotem singapurskim, który to podmiot nie ma siedziby lub miejsca zarządu na terytorium RP, czyli jest podmiotem wymienionym w art. 3 ust. 2 ustawy o CIT (dalej: Podmiot Zagraniczny), w ramach której będzie mógł jako użytkownik końcowy korzystać z oprogramowania będącego własnością Podmiotu Zagranicznego, lecz wyłącznie na potrzeby swojej działalności gospodarczej (dalej: „licencja użytkownika końcowego” lub „EULA”).

Wśród kluczowych cech wskazanej EULA wyróżnić należy:

1.  ograniczony i niewyłączny charakter;

2.  ograniczenie praw Wnioskodawcy wynikających z tej umowy wyłącznie do korzystania z egzemplarza oprogramowania wyłącznie do własnego użytku wewnętrznego, na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej oraz dla wewnętrznych celów biznesowych;

3.  brak prawa do dalszego odpłatnego udostępniania, w tym odsprzedaży, cedowania, przenoszenia, dystrybucji Licencji i udzielania sublicencji podmiotom trzecim;

4.  brak prawa do wprowadzania jakichkolwiek zmian lub modyfikacji w oprogramowaniu;

5.  wynagrodzenie nie obejmuje odrębnej usługi udostępniania infrastruktury, hostingu ani przechowywania danych jako samodzielnego świadczenia.

Co do podpunktów 2. i 3. – umowa będzie zawierać szczególne postanowienie, które uwzględni specyfikę działalności Wnioskodawcy i zezwoli na nieodpłatne korzystanie z oprogramowania przez zespół usługodawcy, lecz wyłącznie w takim zakresie, w jakim jest to konieczne do realizacji usług będących przez usługodawcę. Umowa zostanie ukształtowana tak, że Wnioskodawca nie będzie mógł przenieść żadnych praw z niej wynikającej na usługodawcę, lecz będzie mógł dopuścić personel usługodawcy do korzystania z egzemplarza oprogramowania wyłącznie w takim zakresie, w jakim będzie to czynić na rzecz i korzyść Wnioskodawcy. Usługodawca nie będzie płacić Wnioskodawcy żadnego wynagrodzenia z opisanego tytułu, ani nie będzie posiadać jakichkolwiek samodzielnych praw do korzystania z egzemplarza oprogramowania. Specyfikę obecności usługodawcy w opisanym zdarzeniu przyszłym należy porównać do zwyczajnego podwykonawcy wykonującego jedynie usługę z wykorzystaniem narzędzi dostarczanych przez zamawiającego – podwykonawca taki ma wyłącznie wykonać pracę, która nie daje mu podstaw do roszczenia sobie jakichkolwiek praw do narzędzi zapewnianych przez zamawiającego.

Wskazać należy również, że EULA będzie ukształtowana w taki sposób, że Wnioskodawca będzie płacić wyłącznie za czas faktycznego użycia oprogramowania będącego przedmiotem EULA. Model rozliczeń będzie skonstruowany w taki sposób, że Wnioskodawca w istocie nie będzie płacić za oprogramowanie, lecz za faktyczne wykorzystanie narzędzi cyfrowych opartych na tym oprogramowaniu.

3. Specyfika prawnoautorska EULA.

Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że EULA nie będzie mieć charakteru licencji wyłącznej w rozumieniu art. 67 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 24 z późn. zm., dalej: „upapp”), tym samym, właściciel praw do oprogramowania może udzielić licencji na jego użytkowanie na tych samych polach eksploatacji również innym podmiotom. Ponadto, w ramach zawartej przez Wnioskodawcę umowy nie nastąpi przeniesienie praw czy też udzielenie prawa do korzystania z autorskich praw majątkowych w zakresie określonym w art. 74 ust. 4 upapp., tj. Wnioskodawca nie nabędzie prawa do trwałego lub czasowego zwielokrotnienia oprogramowania w całości lub w części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie, tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w oprogramowaniu lub do rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, oprogramowania lub jego kopii. Tym samym, EULA dotyczyć będzie zatem wyłącznie udostępnienia prawa do korzystania z określonych egzemplarzy oprogramowania dla własnych potrzeb Wnioskodawcy w zakresie praw przysługujących użytkownikowi końcowemu, zgodnie z EULA.

Co więcej, Wnioskodawca nie będzie udzielać swoim klientom sublicencji na niniejsze oprogramowanie, ponieważ nie stanowi to w żadnym stopniu przedmiotu działalności Wnioskodawcy.

W efekcie, zawierając EULA, Wnioskodawca nabędzie jedynie wąski zakres uprawnień, który ograniczy w praktyce do użytkowania egzemplarza oprogramowania zgodnie z jego przeznaczeniem, na własne potrzeby Wnioskodawcy, w granicach postanowień EULA. Wnioskodawca nabędzie prawo do korzystania z egzemplarza Oprogramowania jedynie dla własnych potrzeb (jako użytkownik końcowy), bez możliwości zarobkowego udostępniania Oprogramowania podmiotom trzecim.

W związku z powyższym, Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy wypłata wynagrodzenia na rzecz zagranicznego Dostawcy z tytułu nabycia praw do korzystania z Oprogramowania opisanego w niniejszym stanie faktycznym [winno być – zdarzeniu przyszłym], będzie podlegać w Rzeczypospolitej Polskiej tzw. podatkowi u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo dane identyfikujące podmiot zagraniczny posiadający siedzibę na terytorium Singapuru.

Pytanie

Czy wynagrodzenie, które Wnioskodawca będzie uiszczał na rzecz Podmiotu Zagranicznego w ramach EULA mieści się w hipotezie przepisu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, tj. czy zapłata wynagrodzenia spowoduje powstanie obowiązku poboru podatku u źródła od wypłacanych należności?

Państwa stanowisko w sprawie

Wynagrodzenie, które Wnioskodawca będzie uiszczał na rzecz Podmiotu Zagranicznego w ramach EULA nie mieści się w hipotezie przepisu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, tj. zapłata wynagrodzenia nie spowoduje powstania obowiązku poboru podatku u źródła od wypłacanych należności.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.

W myśl art. 3 ust. 2 ustawy o CIT, podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z powyższego przepisu wynika zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, zgodnie z którą dane państwo ma prawo opodatkować podmiot niebędący jego rezydentem jeżeli na jego terytorium znajduje się źródło uzyskiwania przychodów przez ww. podmiot zagraniczny.

Należy wskazać, iż polski ustawodawca określił zamknięty katalog dochodów (przychodów), których uzyskanie przez podmioty zagraniczne powoduje powstanie obowiązku potrącenia podatku od tych należności u źródła. Przedmiotowy obowiązek spoczywa na podmiocie polskim wypłacającym należności zagranicznemu kontrahentowi.

Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how), (...) - ustala się w wysokości 20% przychodów.

W konsekwencji, w przedmiotowej sprawie należy ustalić, czy wynagrodzenie z tytułu EULA nie mieści się w katalogu określonym w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, w związku z czym, czy wypłata ww. należności Podmiotowi Zagranicznemu nie spowoduje powstania obowiązku poboru podatku u źródła.

W opinii Wnioskodawcy, wskazany wyżej przepis nie obejmuje swoim zakresem przypadku nabycia licencji użytkownika końcowego. Zatem pobór podatku u źródła nie dotyczy sytuacji udostępniania „egzemplarza” danego utworu dla własnych potrzeb nabywcy, tj. sytuacji udzielenia licencji użytkownika końcowego - czyli wyłącznie do korzystania z oprogramowania we własnym zakresie (tj. w wypadku Wnioskodawcy dla własnych potrzeb biznesowych - w zakresie praw przysługujących użytkownikowi końcowemu, zgodnie z EULA zawartą przez Wnioskodawcę).

Odnosząc powyższe rozważania do opisu zdarzenia przyszłego należy przypomnieć, że przedmiotem wniosku jest licencja stanowiąca w istocie licencję użytkownika końcowego. Umożliwia ona bowiem Wnioskodawcy użytkowanie określonego egzemplarza oprogramowania i podejmowanie w jego zakresie wyłącznie takich działań, jakie są niezbędne do prawidłowego korzystania z oprogramowania. Powyższą sytuację można porównać do nabycia książki przez konsumenta. W takim przypadku konsument nie nabywa prawa do korzystania z autorskich praw majątkowych do książki, a jedynie prawo do używania konkretnego egzemplarza. Analogicznie, nabywca licencji użytkownika końcowego nabywa wyłącznie prawo do użytkowania danego oprogramowania zgodnie z jego przeznaczeniem.

Nie sposób zatem postawić znaku równości pomiędzy licencjami sensu stricto, do których odnoszą się przepisy upapp oraz przepis art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a będącą przedmiotem wniosku licencją użytkownika końcowego. Ponadto, Wnioskodawca pragnie zwrócić uwagę, że wynagrodzenie dla Podmiotu Zagranicznego, nie będzie stanowić zapłaty z tytułu innych świadczeń o podobnym charakterze do tych, które zostały wskazane przez Ustawodawcę art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Podkreślić należy, że przedmiotem licencji użytkownika końcowego nie są prawa autorskie, lecz jest to umowa uprawniająca do używania egzemplarza utworu. Istotą takiej umowy jest udzielenie zgody na korzystanie z egzemplarza dzieła dla własnych potrzeb użytkownika. Użytkownik końcowy nie korzysta z praw do utworu, ani też nie przysługują mu uprawnienia przynależne właścicielowi praw autorskich czy też przynależne licencjobiorcy w typowym modelu licencyjnym obejmującym prawa autorskie, a nie jedynie korzystanie z pewnych funkcjonalności na własne potrzeby. Wszak w modelu licencji końcowej nabywca nabywa bardziej usługę polegającą na dostępie do „cyfrowych narzędzi” a nie jakiekolwiek uprawnienia prawnoautorskie na jakichkolwiek polach eksploatacji.

Logikę tę popiera również treść Komentarza do Modelowej Konwencji OECD. W pkt 14 komentarza do art. 12 Modelowej Konwencji wskazane zostało, że prawa umożliwiające jedynie faktyczne korzystanie z programu, nie stanowią tytułu do naliczania opłat licencyjnych.

Zdaniem Wnioskodawcy, powyższe stanowi dodatkowy argument przemawiający za koniecznością wyraźnego odróżnienia licencji sensu stricto od licencji użytkownika końcowego na gruncie opodatkowania podatkiem u źródła.

W tym miejscu należy przypomnieć, że jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, EULA obejmie jedynie prawo do użytkowania egzemplarza oprogramowania na własne potrzeby Wnioskodawcy – w zakresie praw przysługujących użytkownikowi końcowemu. W efekcie, w świetle powyższych rozważań, w ocenie Wnioskodawcy, wynagrodzenie jakie będzie uiszczać z tytułu EULA na rzecz Podmiotu Zagranicznego, nie będzie stanowić wynagrodzenia z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy CIT, a w konsekwencji nie podlegać, z tego tytułu, podatkowi u źródła w Polsce. Tym samym, w przypadku gdy Wnioskodawca będzie uiszczał opłaty za Licencje, nie będzie ciążył na nim obowiązek płatnika.

Podsumowując, w opinii Spółki, z tytułu wynagrodzenia za Licencje dotyczące Oprogramowania nie dojdzie do powstania obowiązku poboru podatku u źródła, a co za tym idzie, Spółka nie pełni w tym zakresie funkcji płatnika.

Powyższe stanowisko potwierdza również utrwalona praktyka interpretacyjna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z ostatniego roku, której przykłady stanowią następujące interpretacje indywidualne z:

·      31 marca 2026 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.78.2026.1.KW (szczególnie istotna z racji na obecność wątku korzystania przez współpracowników Wnioskodawcy):

„Jak wynika z wniosku Spółka nabywa od amerykańskiego Dostawcy licencje na wykorzystanie na użytek własny Oprogramowania oraz jej współpracowników (tzw. licencje użytkownika końcowego). W ramach licencji nie nastąpi przeniesienie na Spółkę jakiekolwiek majątkowych praw autorskich do ww. Oprogramowania, Spółka nie będzie miała prawa do rozporządzania tymi licencjami czy też dokonywania zmian w Oprogramowaniu. Zatem jak wcześniej wskazano zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji, zawartym w pkt 14 do art. 12, prawa umożliwiające jedynie faktyczne korzystanie z programu, nie stanowią tytułu do naliczania opłat licencyjnych.

Wobec powyższego płatności dokonywane przez Państwa na rzecz Dostawcy z siedzibą w Stanach Zjednoczonych nie stanowią należności licencyjnych. Oznacza to, że dokonując wypłaty takich należności nie są Państwo zobowiązani do potrącenia od nich zryczałtowanego podatku dochodowego.

Obowiązek pobrania przez płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 26 ust. 1 updop, dotyczy wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 tej ustawy. W przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie obejmuje on Państwa, gdyż wypłacane przez Państwa należności z tytułu nabycia Oprogramowania dla własnych potrzeb oraz współpracowników Spółki nie stanowią należności licencyjnych, na podstawie ww. art. 21 updop w zw. z art. 13 ust. 3 UPO. Nie są zatem Państwo zobowiązani do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od tych płatności.”;

•      8 sierpnia 2025 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.413.2025.2.PP:

„Jak wynika z wniosku zamierza Pan nabyć od szwedzkiej spółki licencję na korzystanie ze specjalistycznego oprogramowania do projektowania konstrukcji budowlanych. Oprogramowanie to będzie Pan wykorzystywał na własny użytek do prowadzenia działalności gospodarczej. Oprogramowanie zostanie nabyte na zasadzie licencji na korzystanie z programu komputerowego przez końcowego użytkownika. W związku z zakupem licencji nie dojdzie do przeniesienia praw autorskich. Nie nabędzie Pan również prawa do modyfikowania oprogramowania, dokonywania w nim istotnych zmian czy rozpowszechniania w jakikolwiek sposób. Zatem, zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji, zawartym w pkt 14 do art. 12, prawa umożliwiające jedynie faktyczne korzystanie z programu, nie stanowią tytułu do naliczania opłat licencyjnych.

Wobec powyższego płatności, które dokonywać będzie Pan na rzecz Dostawcy oprogramowania z siedzibą w Szwecji nie będą stanowić należności licencyjnych. Oznacza to, że dokonując wypłaty takich należności nie będzie Pan zobowiązany do potrącenia od nich zryczałtowanego podatku dochodowego.

Obowiązek pobrania przez płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 26 ust. 1 updop, dotyczy wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 tej ustawy. W przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie będzie on Pana obejmował, gdyż należności, które będzie Pan wypłacał z tytułu nabycia oprogramowania dla własnych potrzeb nie będą stanowić należności licencyjnych o których mowa w ww. art. 21 updop w zw. z art. 12 ust. 3 UPO. Zatem nie będzie Pan zobowiązany do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od tych płatności.”;

•      17 lipca 2025 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.317.2025.1.AK (Organ odstąpił od uzasadnienia prawnego stanowiska Wnioskodawcy uznając je za prawidłowe):

„Jak wskazano, Spółka planuje nabywać Sublicencję o charakterze niewyłączonym, w celu korzystania z Oprogramowania jako jego użytkownik, w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Spółka będzie wykorzystywać Oprogramowanie wyłącznie na własny użytek. Jednocześnie Spółka nie dysponuje prawem do wprowadzania zmian w Oprogramowaniu w żadnym zakresie. Co więcej, Spółka nie dysponuje również prawem do rozpowszechniania (w tym użyczania lub najmowania) Oprogramowania ani jego kopii. Na podstawie udzielonej Sublicencji Spółka nie może np. wprowadzić zmian w Oprogramowaniu i rozpocząć jego dalszego rozpowszechniania, jako sprzedaży nowego (ulepszonego) produktu rynkowego. Jak też wskazano, Spółka nie ma też prawa do udzielania jakichkolwiek sublicencji na rzecz osób trzecich; Spółka nie może też upoważnić żadnej innej osoby do korzystania z Oprogramowania w tym znaczeniu, że nie może go udostępnić innemu podmiotowi. 

Ponadto, w ramach udzielonej Sublicencji nie zostają na Spółkę przeniesione jakiekolwiek majątkowe prawa autorskie do Oprogramowania. Zakres udzielonej przez Licencjodawcę Sublicencji nie pozwala zatem Spółce na jakiekolwiek wykorzystywanie tego programu komercyjnie (jego rozpowszechnianie czy sublicencjonowanie). Na Spółkę nie scedowano żadnych praw, które pozwalałby jej na eksploatację handlową Oprogramowania - np. prawo do zmodyfikowania Oprogramowania w dowolnym zakresie i następnie jego sprzedaż pod nową nazwą.

Mając na względzie wskazane powyżej okoliczności, w ocenie Spółki Sublicencja nabyta przez Spółkę od Licencjodawcy ma charakter licencji użytkownika końcowego (end-user license). Wobec tego opłaty ponoszone z tytułu tej Sublicencji nie powinny być traktowane jako „należności licencyjne” - przychody z tytułu praw autorskich i praw pokrewnych, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT.

A zatem, zgodnie z pytaniem i przedstawionym stanowiskiem we wniosku, ponoszone przez Spółkę Opłaty Sublicencyjne, jako dotyczące tzw. „licencji użytkownika końcowego” („end-user license”), nie podlegają opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT, a w konsekwencji Spółka, dokonując ich wypłaty, nie będzie zobowiązana jako płatnik do pobrania podatku u źródła od tych wypłat na podstawie art. 26 ust. 1 Ustawy o CIT”.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.