WPiOL-VI.3120.310.7.2026.AJE

Interpretacja indywidualna

Na podstawie art. 14j § 1 i § 3 w związku z art. 14b-14 c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 622 ze zm.) oraz upoważnienia Prezydenta Miasta Szczecin z dnia 29 stycznia 2026 r. (…) w sprawie wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń w zakresie postępowania podatkowego dotyczącego podatków i opłat lokalnych,

stwierdzam,

że stanowisko Strony wyrażone we wniosku z dnia 24.07.2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej jest prawidłowe.

Uzasadnienie

W dniu 24.07.2026 r. Spółka z o.o. (…) wystąpiła z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

(…) Sp. z o.o. jest dzierżawcą części nieruchomości położonej w (…), która to nieruchomość składa się z działek gruntu (…) dla których prowadzona jest księga wieczysta nr (…) oraz działek gruntu (…), dla której jest prowadzona księga wieczysta (…). Dzierżawca na mocy porozumienia trójstronnego z dnia (…).2025 r. wszedł w prawa i obowiązki umowy dzierżawy z dnia (…).2020 r., gdzie wydzierżawiającym jest użytkownik wieczysty opisanego wyżej gruntu, a przedmiotem dzierżawy jest część wskazanej wyżej nieruchomości o powierzchni (…). Na gruncie dzierżawionym przez wnioskodawcę posadowiona jest myjnia samochodowa samoobsługowa, której właścicielem jest wnioskodawca. Zgodnie z § 7 ust. 10 zawartej umowy dzierżawy, dzierżawca w terminie do 15 stycznia każdego roku kalendarzowego, a w przypadku konieczności skorygowania deklaracji w terminie 7 dni od dnia zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania – zobowiązany jest dostarczyć wydzierżawiającemu pisemne oświadczenie zawierające informacje niezbędne do prawidłowego złożenia deklaracji na podatek od nieruchomości. Należy również wskazać, że dzierżawca po zakończeniu umowy dzierżawy zobowiązany jest usunąć na własny koszt zamontowaną myjnię wraz z związanymi z nią instalacjami (z wyłączeniami określonymi w § 11 ust. 2 umowy dzierżawy), tj. przywrócić nieruchomość do stanu pierwotnego. W przypadku pozostawienia elementów konstrukcji myjni, wydzierżawiający usunie je na koszt własny, a następnie tym kosztem obciąży dzierżawcę.

Dzierżawca przede wszystkim będzie używać nieruchomości w celu eksploatacji na niej samoobsługowej myjni samochodowej wraz z wszelkimi przyłączami, infrastrukturą, według projektu i technologii poprzedniego dzierżawcy, od którego nabył prawo własności przedmiotowej myjni samochodowej. Wskazana myjnia stanowi odrębną od nieruchomości gruntowej budowlę, która będzie połączona z nią tylko dla przemijającego użytku, na czas obowiązywania umowy dzierżawy, nie stając się jej częścią składową.

W związku z powyższym Wnioskodawca zadał następujące pytanie:

„Kto na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest podmiotem zobowiązanym do złożenia co roku deklaracji na podatek od nieruchomości (DN-1) i zapłaty podatku od nieruchomości w zakresie budowli w postaci myjni samochodowej posadowionej na nieruchomości będącej przedmiotem umowy dzierżawy?”

Stanowisko Wnioskodawcy

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że to on jako właściciel budowli jest jedynym podatnikiem zobowiązanym do złożenia deklaracji DN-1 i zapłaty podatku w zakresie budowli w postaci myjni samochodowej posadowionej na dzierżawionym gruncie, ponieważ zgodnie z przyjętym stanowiskiem w sądach administracyjnych myjnia samochodowa nie stanowi części składowej nieruchomości. Obiekt w postaci myjni samochodowej, posadowionej na nieruchomości gruntowej opisanej powyżej, jest budowlą, a więc zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi ona osobny przedmiot opodatkowania. Dalej, do budowli posadowionych na ww. nieruchomości należy zaliczyć nie tylko myjnię samochodową (urządzenie), ale również przynależną do niej infrastrukturę techniczną w postaci m.in. kontener techniczny, system podgrzewania wody oraz części budowlanych m.in. posadzki, wiaty. Wskazana budowla nie stanowi części składowej gruntu, a tym samym budowla ta stanowi wyłączną własność dzierżawcy i jest wykorzystywana przez wnioskodawcę do wykonywania działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podatkiem od nieruchomości są m.in. osoby prawne będące użytkownikami wieczystymi gruntu.

W niniejszym stanie faktycznym, w ocenie wnioskodawcy, myjnia samochodowa na gruncie art. 47 § 3 Kodeksy cywilnego jest przedmiotem połączony z rzeczą (nieruchomością gruntową) tylko dla przemijającego użytku i nie stanowi jej części składowej.

Dodatkowo za argumentem przemawiającym za tym, że myjnia nie jest częścią składową nieruchomości dzierżawionej stoi fakt, że myjnia samochodowa była przedmiotem umowy sprzedaży zawartej miedzy wnioskodawcą jako kupującym a inną osobą prawną, która nie była właścicielem gruntu, a zgodnie z art. 47 § 1 Kodeksu cywilnego część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności więc myjnia de facto nie mogłaby stanowić przedmiotu sprzedaży. W niniejszym stanie faktycznym występują dwa rodzaje przedmiotów opodatkowania: grunty, oddane przez wydzierżawiającego dzierżawcy w posiadanie zależne, oraz posadowione na tych gruntach budowle stanowiące własność dzierżawcy gruntu. Mając powyższe na uwadze, wnioskodawca wskazuje, że dla każdego z ww. przedmiotów zobowiązanymi z tytułu podatku od nieruchomości będą dwa osobne podmioty:

1)  Wnioskodawca w zakresie posadowionych na gruncie budowli, stanowiącej odrębny przedmiot własności,

2)  Wydzierżawiający w zakresie gruntów stanowiących przedmiot dzierżawy.

Użytkownikiem wieczystym nieruchomości gruntowej jest wydzierżawiający i to on w tym zakresie będzie podatnikiem, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Nie zmienia tego oddanie gruntu w dzierżawę, ponieważ to dzierżawca staje się zobowiązanym tylko z tytułu zapłaty podatku od budowli posadowionych na gruncie z uwagi na to, że posadowiona na tym gruncie myjnia jest własnością wnioskodawcy.

W tym miejscu należy wskazać, że orzecznictwo sądów administracyjnych jednolicie wskazuje, że myjnie samochodowe należy opodatkować jako budowle wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2024 r., sygn. akt: I SA/GI 80/19). Instalacje oraz przyłącza stanowią w istocie części składowe obiektu. Pomiędzy elementami budowlanymi i niebudowlanymi obiektu myjni istnieją powiązania fizyczne i funkcjonalne, tworzące gospodarczą całość jednej złożonej rzeczy.

W związku z powyższym, to wnioskodawca jako właściciel obiektu budowlanego w postaci myjni samochodowej, jest zobowiązanym w zakresie podatku od nieruchomości należnego od budowli posadowionej na nieruchomości gruntowej (…).

Wniosek Spółki zawiera także oświadczenie o którym mowa w art. 233 § 1 Kodeksu karnego oraz oświadczenie, o którym mowa w art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej, o następującej treści:

„Ja, niżej podpisany, pouczony o odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 w związku z § 6 Kodeksu karnego za składanie fałszywych oświadczeń składam, stosownie do art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej, oświadczenie następującej treści:

Oświadczam, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego.”

Po rozpatrzeniu stanowiska Wnioskodawcy organ podatkowy zważył co następuje:

W myśl art. 14b § 1 i 14j Ordynacji podatkowej Dyrektor Biura Krajowej Informacji Podatkowej, a w zakresie swojej właściwości wójt, burmistrz, (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że organ wydający interpretację dokonuje jedynie oceny prawnej stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, bez możliwości jego modyfikowania, czy też prowadzenia postępowania dowodowego w trybie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej. Wobec powyższego interpretacja może dotyczyć wyłącznie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, gdyż organ nie prowadzi żadnego postępowania dowodowego, nie ocenia też wiarygodności danych przedstawionych we wniosku.

Obowiązek podatkowy i zasady opodatkowania podatkiem od nieruchomości normuje ustawa o podatkach i opłatach lokalnych z dnia 12 stycznia 1991 r. (Dz. U. z 2025 poz. 707 ze zm., dalej u.p.o.l.).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.l. „Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1)  właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

2)  posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

3)  użytkownikami wieczystymi gruntów;

4)  posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a)  wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b)  jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2”.

Z treści powyższego przepisu wynika, że ustawodawca określił odrębnie podmiot zobowiązany w podatku od nieruchomości w odniesieniu do właścicieli obiektów budowlanych oraz do użytkowników wieczystych gruntów.

Przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. bazuje na pojęciu prawa własności, które to pojęcie należy interpretować zgodnie z regulacjami Kodeksu Cywilnego.

W tym miejscu należy wskazać na przepis ustawy Kodeks cywilny dotyczący nieruchomości, niezbędny do rozstrzygania w przedmiotowej sprawie art. 47 § 1 Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. § 2 Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. § 3 Przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych.

Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania (art. 48 Kodeksu cywilnego).

Organ podatkowy wskazuje, że w przedmiotowej sprawie przesądzające znaczenie ma zatem ustalenie, kto jest właścicielem samoobsługowej myjni samochodowej oraz czy została ona połączona z gruntem tylko dla przemijającego użytku.

Wnioskodawca przedstawia następujący stan faktyczny:

1.  (…) Sp. z o.o. jest dzierżawcą części nieruchomości (…).

2.  Dzierżawca na mocy porozumienia trójstronnego wszedł w prawa i obowiązki umowy dzierżawy z dnia (…).2020 r.

3.  Wydzierżawiającym jest użytkownik wieczysty gruntu.

4.  Na dzierżawionej nieruchomości posadowiona jest samoobsługowa myjnia samochodowa.

5.  Właścicielem przedmiotowej myjni jest Dzierżawca.

6.  Zgodnie z zapisami umowy: „Dzierżawca po zakończeniu umowy dzierżawy zobowiązany jest na własny koszt zamontowaną myjnię wraz z związanymi z nią instalacjami (z włączeniami określonymi w § 11 ust. 2 umowy dzierżawy), tj. przywrócić nieruchomość do stanu pierwotnego. W przypadku pozostawienia elementów konstrukcji myjni, Wydzierżawiający usunie je na własny koszt, a następnie tym kosztem obciąży Dzierżawcę.”

7.  Nieruchomość będzie wykorzystywana przez dzierżawcę w celu eksploatacji na niej myjni samochodowej samoobsługowej wraz z wszelkimi przyłączami, infrastrukturą, według projektu i technologii poprzedniego dzierżawcy, od którego nabył prawo własności przedmiotowej myjni samochodowej.

8.  Wskazana myjnia stanowi odrębną od nieruchomości gruntowej budowlę, która będzie połączona z nią tylko dla przemijającego użytku, na czas obowiązywania umowy dzierżawy, nie stając się jej częścią składową.

Podkreślenia wymaga, że zgodnie z przepisami art. 14b Ordynacji podatkowej podatnik jest zobowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy nie jest upoważniony ani zobowiązany do prowadzenia własnych ustaleń w tym zakresie, a także nie może kwestionować danych przedstawionych przez Wnioskodawcę.

Zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym organ podatkowy wskazuje, że samoobsługowa myjnia samochodowa jest odrębnym przedmiotem własności. Przeniesienie prawa własności nastąpiło w wyniku sprzedaży i jej właścicielem jest obecnie Wnioskodawca, ponadto została ona posadowiona na gruncie dla przemijającego użytku, co jednoznacznie wynika z przedstawionych we wniosku, zapisów z umowy dzierżawy. Kluczowym w przedmiotowej sprawie jest art. 47 § 1 Kodeksu cywilnego „Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych”. Dodatkowo art. 47 § 3 K.c. wprowadza wyjątek „Przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych”. W przedstawionym stanie faktycznym, obie przesłanki zostały spełnione - przedmiotowa samoobsługowa myjnia samochodowa, została związana z gruntem jedynie dla przemijającego użytku. Nie stała się ona częścią składową gruntu i zachowała status odrębnego przedmiotu własności.

W konsekwencji prawo użytkowania wieczystego gruntu przysługuje innemu podmiotowi, natomiast prawo własności budowli innemu.

Organ podatkowy, znajduje potwierdzenie swojego stanowiska w argumentach wyrażonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w prawomocnym wyroku z dnia 20 maja 2026 r. sygn. akt I SA/Po 449/26: „Stanowisko w tym zakresie przedstawiła skarżąca słusznie wyjaśniając, że z art. 47 KC wynika, że uznanie przedmiotu za część składową wymaga spełnienia przesłanek w dwóch kategoriach:

1.  Połączenie będzie miało charakter fizyczny (materialny),

2.  Połączenie musi mieć charakter trwały (nie dla przemijającego użytku).

Dopiero spełnienie obu wskazanych przesłanek daje uzasadnienie do tego, aby stwierdzić, że dany przedmiot jest częścią składową gruntu i co za tym idzie dzieli jej los w zakresie prawa własności.

Pierwszą przesłanką uznania przedmiotu za część składową rzeczy jest jej fizyczne (materialne) i funkcjonalne połączenie z rzeczą.

Połączenie to musi być takiego rodzaju, że odłączenie części składowej nie może nastąpić bez uszkodzenia całości lub przedmiotu odłączonego (więź fizykalno-przestrzenna) bądź bez istotnej zmiany całości lub przedmiotu odłączonego (więź funkcjonalna). Może zostać zatem odłączona jakaś część składowa, nie wpływając na uszkodzenie całości ani na uszkodzenie tej części, jednakże odłączenie to wpłynie na zmianę całości lub części. Dla określenia, że dany element stanowi część składową rzeczy nie ma znaczenia, że element ten da się technicznie łatwo zdemontować. Wskazane w przepisie "uszkodzenia" czy też "zmiany" następują wtedy, gdy rzecz nie może funkcjonować bez odłączonej części i traci swoje gospodarcze przeznaczenie. Drugą przesłanką uznania przedmiotu za część składową rzeczy jest to, aby połączenie go z rzeczą nie nastąpiło dla przemijającego użytku. Przedmiot połączony z rzeczą dla przemijającego użytku nie stanowi jej części składowej, nawet jeżeli odłączenie takiego przedmiotu spowoduje, że przedmiot ten lub rzecz, do której został przyłączony, uległyby uszkodzeniu lub istotnej zmianie. Ważne jest zatem ustalenie, jak należy rozumieć pojęcie "przemijającego użytku". Chwilowy użytek nie oznacza okresu krótkotrwałego, ponieważ nie chodzi o długość czasu, a o stałość lub niestałość połączenia.

W orzeczeniach Sądu Najwyższego został wyrażony pogląd, że o tym, czy połączenie następuje jedynie dla przemijającego użytku, rozstrzyga co do zasady zamiar istniejący w chwili połączenia (por. posiadające walor aktualności mimo zmiany stanu prawnego wywody zawarte w uzasadnieniu wyroku SN z dnia 4 listopada 1963 r. I CR 855/62 OSNC 1964/10/209, a także wyrok z dnia 13 kwietnia 2018 r., ICSK 522/17, LEX nr 2486856). Połączenie następuje dla przemijającego użytku, jeżeli w chwili połączenia zamierzone było przyszłe rozłączenie zespalanych przedmiotów. Powiązanie takie nie ma zatem w założeniu trwałego, lecz jedynie czasowy charakter. Mając na względzie charakter praw rzeczowych, należy jednak przyjąć, że intencja ta ma rozstrzygające znaczenie wtedy, gdy znajduje odzwierciedlenie na zewnątrz i jest dostrzegalna także z obiektywnego punktu widzenia. Zamiar nietrwałego połączenia wynikał z przedstawionego stanu faktycznego, co pominięto w zaskarżonej interpretacji.

Dodać należy, że pojęcie przemijającego użytku nie jest równoznaczne z użytkiem krótkotrwałym, a zatem nawet przedmiot przyłączony do rzeczy na czas dłuższy może nie stać się jej częścią składową. Określenie "chwilowy użytek" nie oznacza okresu krótkotrwałego. Istotna jest nie długość czasu, tylko stałe lub niestałe połączenie, na co mogą wskazywać okoliczności konkretnej sprawy (por. orzeczenia SN z 16 kwietnia 1958 r., 4 CR 376/57, RPiES 1959/1, s. 334, i z 19 kwietnia 1950 r., To.C 441/49, PiP 1950/11, s. 161), a także zamiar towarzyszący połączeniu, pod warunkiem, że został uzewnętrzniony i daje się potwierdzić przy zastosowaniu kryteriów obiektywnych.

Powyższe wywody dotyczą przedmiotu opodatkowania, a nie przemijającego władania rzeczą przez podatnika.”

Zgodnie z art. 235 § 1 Kodeksu cywilnego budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez użytkownika wieczystego stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.

§ 2 Przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.

Wskazana regulacja w zakresie wieczystego użytkowania stanowi wyjątek od zasady „superficies solo cedit”, gdyż z mocy wyraźnego przepisu ustawy własność budynków i innych urządzeń stanowi odrębny od gruntu przedmiot własności i przysługuje użytkownikowi wieczystemu, który nabył lub wzniósł na takim gruncie budynki i inne urządzenia. Powyższe dotyczy także sytuacji, gdy obiekty zostały wzniesione przez najemcę/dzierżawcę. Tym samym budynek, a także budowle trwale połączone z gruntem wzniesione przez najemcę/dzierżawcę wywodzącego swe prawa od użytkownika wieczystego, traktować należy jako wzniesiony - w rozumieniu art. 235 § 1 k.c. - przez użytkownika wieczystego, a zatem to jemu przysługuje prawo własności takiego budynku/budowli (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt III CZP 60/11).

W niniejszej sprawie istotne jest natomiast, że przedmiotowa samoobsługowa myjnia samochodowa zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym – nie stanowi części składowej gruntu, ponieważ została połączona z gruntem jedynie dla przemijającego użytku w rozumieniu art. 43 § 3 Kodeksu cywilnego. Ponadto została nabyta od innego podmiotu jako odrębny przedmiot własności. W takiej sytuacji, w odniesieniu do gruntu zastosowanie znajduje art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., natomiast w odniesieniu do budowli (myjni) zastosowanie znajduje w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.

Podsumowując, na podstawie przedstawionego stanu faktycznego oraz powołanych przepisów prawa, organ podatkowy stwierdza, że przedmiotowa samoobsługowa myjnia samochodowa jako odrębny od gruntu przedmiot własności:

–    została połączona z gruntem jedynie dla przemijającego użytku w rozumieniu art. 47 § 3 Kodeksu cywilnego,

–    nie stanowi części składowej gruntu,

–    nie stanowi własności wieczystego użytkownika gruntu.

Organ podatkowy, odpowiadając na pytanie Wnioskodawcy - „Kto na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest podmiotem zobowiązanym do złożenia co roku deklaracji na podatek od nieruchomości (DN-1) i zapłaty podatku od nieruchomości w zakresie budowli w postaci myjni samochodowej posadowionej na nieruchomości będącej przedmiotem umowy dzierżawy?”- stwierdza, że zgodnie z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym podatnikiem w podatku od nieruchomości, w zakresie samoobsługowej myjni samochodowej jest Wnioskodawca jako jej właściciel, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zatem to Wnioskodawca jest zobowiązany do zgłoszenia obowiązku podatkowego poprzez złożenie deklaracji DN-1 na podatek od nieruchomości.

Z uwagi na to, że organ wydający interpretację dokonuje jedynie oceny prawnej stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę, bez możliwości jego modyfikowania, czy też prowadzenia postępowania dowodowego w trybie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej ustalenie faktycznego spełnienia tych przesłanek, organ podatkowy może wyjaśnić dopiero w postępowaniu podatkowym. Organ podatkowy w trakcie prowadzonego postępowania ma prawo badać czy dany stan faktyczny odpowiada stanowi przedstawionemu w interpretacji i wyciągnąć odpowiednie wnioski, gdy ustali rozbieżności pomiędzy nimi.

Niniejsza interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku z dnia 23.07.2026 roku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacje indywidualne przepisów prawa podatkowego oraz informacje dotyczące tych interpretacji będą zamieszczane, na zasadach określonych w art. 14i § 2–5 Ordynacji podatkowej, w Systemie Informacji Celno-Skarbowej EUREKA, dostępnym na stronie internetowej Ministerstwa Finansów.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli sytuacja Spółki będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i Spółka zastosuje się do interpretacji.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Wnioskodawca ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Prezydenta Miasta Szczecin (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

–    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Prezydent Miasta Szczecin, Plac Armii Krajowej 1, 70-456 Szczecin (art. 47 § 1 PPSA), albo

–    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres: AE:PL-28973-99101-RJRDH-31 (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).