PiO.3120.4.11.2025.I

Interpretacja indywidualna po wyroku Sądu

Na podstawie art. 14j § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026, poz. 622 z późn. zm.), art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 707 z późn. zm.) oraz Uchwały nr III/11/2024 Rady Miejskiej w Nowym Tomyślu z dnia 28 maja 2024 roku w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości, związanych z nowo uruchamianą działalnością gospodarczą oraz poszerzeniem zakresu prowadzonej działalności gospodarczej (Dziennik Urzędowy Województwa Wielkopolskiego z 11 czerwca 2024 roku poz. 5514), Burmistrz Nowego Tomyśla działając jako organ podatkowy właściwy w sprawach podatków i opłat lokalnych na terenie Gminy Nowy Tomyśl:

1)  ponownie rozpatruje wniosek z dnia 18 listopada 2025 roku (data wpływu: 18 listopada 2025 roku) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie stosowania zwolnień w podatku od nieruchomości, tj. art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym od I stycznia 2023 roku (Dz. U. z 2023 r. poz. 70, tekst jedn. z późn. zm.), w związku z §1 w zw. z § 3 Uchwały III/11/2024 z dnia 28 maja 2024 roku Rady Miejskiej w Nowym Tomyślu – uwzględniając przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 maja 2026 roku, sygn. akt: I SA/Po 449/26 (data wpływu prawomocnego wyroku: 24 sierpnia 2026 r.);

2)  stwierdza, że stanowisko X Sp. z o.o., zgodnie z którym X Sp. z o.o. będzie podatnikiem podatku od nieruchomości od nowopowstałej inwestycji zrealizowanej na wynajmowanej nieruchomości dla przemijającego użytku w zakresie wzniesionych budynków i budowli, a przez to będzie uprawniona do ich zwolnienia z podatku na podstawie Uchwały III/11/2024 z dnia 28 maja 2024 roku Rady Miejskiej w Nowym Tomyślu jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie

I. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

W dniu 18 listopada 2025 roku do tutejszego organu podatkowego wpłynął wniosek firmy X Sp. z o.o. (zwana dalej również: „Spółką”) oraz Y Sp. z o. o. o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego dotyczącej podatku od nieruchomości.

Wniosek dotyczy zaistniałego stanu faktycznego oraz możliwości zastosowania względem niego art. 3 ust 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2023 roku (Dz. U. z 2023 r. poz. 70, tekst jedn. z późn. zm.) w związku z § 1 w związku z § 3 Uchwały nr III/11/2024 Rady Miejskiej w Nowym Tomyślu z dnia 28 maja 2024 roku w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości, związanych z nowo uruchamianą działalnością gospodarczą oraz poszerzeniem zakresu prowadzonej działalności gospodarczej.

Wniosek Spółki zawiera oświadczenie, o którym mowa w art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej.

II. Stan faktyczny zawarty we wniosku

Spółka X Sp. z o.o. jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie (…). W związku z potrzebą uruchomienia nowej działalności gospodarczej Spółka podjęła decyzję o wynajęciu nieruchomości położonej w A., o łącznej powierzchni (…) m², obejmującej działki ewidencyjne o numerach: 1/1, 2/2, 3/3, 4/4, 5/5, 6/6 oraz częściowo działki o numerach: 7/7, 8/8, 9/9, 10/10 oraz 11/11. X Sp. z o.o. oraz Y Sp. z o.o. zawarły umowę najmu 30 stycznia 2023 roku (dalej: „Umowa”). Wynajęta nieruchomość stanowi własność Y Sp. z o.o. z siedzibą w Y (dalej: „Y"). Działki będące przedmiotem najmu znajdują się w miejscowości A. – miejscowości położonej w województwie wielkopolskim, w gminie Nowy Tomyśl. Strony Umowy wspólnie ustaliły, że sama inwestycja zostanie zrealizowana na ww. działkach, a zabudowania będą miały charakter przemijającego użytku, z uwagi na fakt, że okres najmu wynosić ma 30 lat od 1 lutego 2023 roku. Umowa przewiduje możliwość jej wypowiedzenia przez obie strony.

Zgodnie z zawartą Umową najmu nieruchomości, Spółka przeprowadza inwestycję, polegającą na budowie zakładu (...) na tej nieruchomości. W związku z tym, działki należące do Y zostały wynajęte Spółce w 2023 roku. Nowopowstały kompleks obiektów został wyposażony w (…), zapewniając (…) nowych miejsc pracy.

Spółka powzięła wątpliwości w zakresie możliwości skorzystania ze zwolnień w podatku od nieruchomości, wprowadzonych na mocy Uchwały III/11/2024 Rady Miejskiej w Nowym Tomyślu z dnia 28 maja 2024 roku, w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości, związanych z nowo uruchamianą działalnością gospodarczą oraz poszerzeniem zakresu prowadzonej działalności gospodarczej.

III. Pytanie Spółki

W treści wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego Spółka zadała pytanie: „Czy w zakresie nowopowstałych budynków i budowli Spółka będzie podatnikiem podatku od nieruchomości, a w konsekwencji będzie uprawniona do skorzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie Uchwały III/11/2024 Rady Miejskiej w Nowym Tomyślu jako nowo utworzonej inwestycji?”

IV. Stanowisko Spółki

Spółka stoi na stanowisku, że będzie podatnikiem podatku od nieruchomości od nowopowstałej inwestycji zrealizowanej na wynajmowanej nieruchomości dla przemijającego użytku w zakresie wzniesionych budynków i budowli, a przez to będzie uprawniona do ich zwolnienia z podatku na podstawie Uchwały.

V. Uzasadnienie stanowiska Spółki

W pierwszej kolejności Spółka wskazuje, że zgodnie z Uchwałą III/11/2024 Rady Miejskiej w Nowym Tomyślu w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości, związanych z nowo uruchamianą działalnością gospodarczą oraz poszerzeniem zakresu prowadzonej działalności gospodarczej:

„§ 1. Niniejsza uchwała wprowadza zwolnienia w podatku od nieruchomości związane z nowo uruchomioną działalnością gospodarczą oraz poszerzeniem zakresu dotychczas prowadzonej działalności gospodarczej, stanowiące pomoc "de minimis" w rozumieniu Rozporządzenia Komisji (UE) 2023/2831 z 13 grudnia 2023 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 295 z 15.12.2023 r.).

§ 3.1. Zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki lub ich części, budowle lub ich części i grunty zajęte na prowadzenie nowo uruchomionej działalności gospodarczej, z wyłączeniem działalności handlowej”. 2. Przez nowo uruchomioną działalność gospodarczą rozumie się działalność gospodarczą podjętą na terenie gminy Nowy Tomyśl przez podmiot, który w roku poprzedzającym rok podatkowy nie prowadził działalności gospodarczej, chyba że była to działalność rolnicza lub leśna. Za nowo uruchomioną działalność gospodarczą nie uważa się przypadków, gdy działalność gospodarcza podejmowana jest w następstwie zmiany właściciela lub zmiany formy prawnej prowadzonej działalności gospodarczej, a także zmiany firmy”.

Spółka wskazała na spełnienie przesłanki wskazanej w § 3 Uchwały, z uwagi na fakt, że podjęła działalność gospodarczą na terenie gminy Nowy Tomyśl, a w roku poprzedzającym rok podatkowy nie prowadziła takiej działalności gospodarczej. Działki będące przedmiotem najmu, na których Spółka wzniosła budynki i budowle, znajdują się w A. – gminie Nowy Tomyśl. Ponadto, w ocenie Spółki, w niniejszej sprawie nie zaistniała negatywna przesłanka w postaci podjęcia działalności gospodarczej w następstwie zmiany właściciela lub zmiany formy prawnej prowadzonej działalności gospodarczej, a także zmiany firmy. W § 9 Uchwały, wskazano, że zwolnień wynikających z przepisów Uchwały nie stosuje się wobec przedsiębiorców zalegających z zapłatą zobowiązań wobec budżetu gminy Nowy Tomyśl. W związku z tym, Spółka oświadczyła, że nie zalega z zapłatą zobowiązań wobec budżetu gminy Nowy Tomyśl.

W dalszej kolejności, Spółka odniosła się do wskazanej w zadanym pytaniu kwestii, czy w zakresie nowopowstałych budynków i budowli będzie podatnikiem podatku od nieruchomości, wskazując, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1)  właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

2)  posiadaczami samoistnymi nieruchomości tub obiektów budowlanych;

3)  użytkownikami wieczystymi gruntów;

4)  posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a)  wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b)  jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

W ocenie Spółki, biorąc pod uwagę zaistniały stan faktyczny i cechy szczególne inwestycji realizowanej przez Spółkę, należy przyjąć, że niewątpliwie jest ona właścicielem budynków i budowli związanych z jej prowadzeniem. Nadto, w treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, Spółka wskazała, iż mając na uwadze analizowany stan faktyczny, istotnym przepisem dla prawidłowego zidentyfikowania podatnika podatku od nieruchomości jest art. 47 KC, zgodnie z którym „Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych” (§ 1). „Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego” (§ 2). „Przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych” (§ 3). Wykładnia powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że jeżeli obiekt stanowi część składową nieruchomości to nie może on być co do zasady odrębnym przedmiotem własności. Przepisy wprowadzają dwa wyjątki, w których dany obiekt na potrzeby KC nie stanowi części składowej nieruchomości: tj.:

1)  istnieje możliwość odłączenia rzeczy od nieruchomości bez jej uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego, lub

2)  rzecz została połączona z nieruchomością jedynie dla przemijającego użytku.

Co istotne, powyższe przesłanki są samodzielne i nie muszą wystąpić łącznie dla uznania, że obiekt nie stanowi części składowej gruntu.

W dalszej kolejności Spółka wskazała, że zgodnie z art. 48 KC do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane. Jednocześnie na gruncie art. 47 § 2 KC częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Przy czym zgodnie z art. 47 § 1 KC część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. W ocenie Spółki, wykładnia powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że w przypadku rzeczy, które zostały połączone z nieruchomością jedynie dla przemijającego użytku, nie należy ich kwalifikować jako części składowych tej nieruchomości.

W treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Spółka wskazała, iż w doktrynie prawa jednolicie przyjmuje się pogląd, że określenie „przemijający użytek" nie oznacza chwilowego lub krótkotrwałego użytku, gdyż za taki uznaje się połączenie na z góry ustalony czas. Jednocześnie Spółka zwróciła uwagę, iż w orzecznictwie przez lata pojawiały się różne poglądy, na podstawie jakich kryteriów należy oceniać, czy dana rzecz stała się częścią składową nieruchomości. W związku z czym należy wyróżnić następujące kryteria:

•      subiektywne – decydująca jest wyłącznie wola stron umowy;

•      obiektywne – istotne jest gospodarcze przeznaczenie, w związku z czym należy badać fizyczne i funkcjonalne połączenia obiektu z gruntem;

•      mieszane – należy jednocześnie brać pod uwagę kryterium obiektywne (połączenie części składowej z rzeczą musi mieć charakter trwały, fizyczny, funkcjonalny i zarazem ekonomiczny) oraz subiektywne (wolę dokonujących połączenia).

Konstatując powyższe Spółka wskazała, iż ostatni z wyżej wymienionych sposobów jest obecnie dominujący w orzecznictwie. Tylko jednoczesne badanie woli stron wraz z uwzględnieniem fizycznych i funkcjonalnych cech obiektu pozwała na prawidłowe odczytanie określenia „dla przemijającego użytku". W związku z tym, podstawa stanowiska Spółki uwzględnia kryterium mieszane. Nadto, Spółka wskazała, iż powyższy pogląd znajduje potwierdzenie w ugruntowanej linii orzeczniczej sądów powszechnych, jak również literaturze prawniczej, przykładowo Mariusz Fras i Magdalena Habdas w komentarzu do części ogólnej KC wskazali, że „Podnosi się, że decydujące znaczenie powinny mieć kryteria natury subiektywnej, a zatem polegające na badaniu zamiaru stron umowy. Zgodnie z innymi poglądami, prymarne znaczenie powinny mieć kryteria natury obiektywnej dostrzegalne dla zewnętrznego obserwatora. Wydaje się jednak, że za właściwe należy uznać kryterium mieszane uwzględniające zarówno kryterium obiektywne, jak i wolę dokonujących połączenia”.

Podsumowując Spółka uważa, że w przypadku obiektów (lub ich części), których posadowienie na terenie nieruchomości należącej do podmiotu trzeciego zostało połączone z nieruchomością jedynie dla przemijającego użytku, podatnikiem podatku od nieruchomości będzie, co do zasady, podmiot, który poniósł nakłady na ich wytworzenie - nie istnieją tu bowiem przesłanki, aby uznać, że stały się one częścią składową gruntu należącego do podmiotu trzeciego. Według Spółki, o prawidłowości stanowiska Spółki świadczy również pogląd podkreślany w orzecznictwie, że o połączeniu rzeczy do przemijającego użytku decyduje wola podmiotu przyłączającego rzecz. Przemijający użytek według zamiaru osoby dokonującej przyłączenia musi być określony w czasie, nawet wtedy, kiedy miałby trwać długo. (Postanowienie Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z 12.07.2018 r., II Ca 380/18, LEX nr 3741768). W przypadku Spółki, umowa została zawarta na okres 30 lat. O przemijającym użytku, w ocenie Spółki, świadczy również postanowienie umowne wskazane w punkcie 11.1, które zobowiązuje Spółkę (najemcę) do wydania i opuszczenia nieruchomości w dacie wygaśnięcia Umowy. Co więcej, strony wspólnie ustaliły, że jeśli po rozwiązaniu tub wygaśnięciu umowy, Spółka (najemca) nie opuści nieruchomości, nie zostanie to uznane za przedłużenie Umowy lub za nowo zawartą Umowę. Zastrzegły również, że art. 674 Kodeksu cywilnego nie znajduje zastosowania. (Punkt 11.5 Umowy). W ocenie Spółki, biorąc pod uwagę powyższe, obowiązek podatkowy może dotyczyć zarówno właściciela gruntu, jak i właściciela budynku lub budowli, jeśli stanowią one odrębny od gruntu przedmiot własności.

Spółka wskazała na kluczowe według niej elementy sprawy:

•      Spółka nie jest właścicielem gruntu lecz jego posiadaczem zależnym (najemcą),

•      budynki i budowle zostały wzniesione przez Spółkę na cudzym gruncie,

•      strony ustaliły, że połączenie obiektów z gruntem ma charakter przemijający, a nie trwały.

W ocenie Spółki powyższe oznacza, że jeśli budynki i budowle zostały połączone z gruntem wyłącznie dla przemijającego użytku, nie stają się częścią składową gruntu i nie przechodzą na własność właściciela gruntu. Jeżeli zatem budynki i budowle nie są częścią składową gruntu (bo zostały połączone dla przemijającego użytku), to nie stają się własnością właściciela gruntu, lecz pozostają własnością Spółki, która je wybudowała. W dalszej kolejności Spółka wskazała, iż w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych, m.in. w prawomocnych wyrokach WSA w Gdańsku z 2024 roku (I SA/Gd 191/24, I SA/Gd 192/24), podkreślono, że „opodatkowaniu podlegają bowiem zarówno budowle będące częścią składową gruntu, jak również nią niebędące. Wskazany w art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych spójnik rozłączny 'lub' oznacza, iż nie ma znaczenia czyją własnością są grunty, na których zostały umieszczone obiekty, bowiem w każdym przypadku podatnikiem tego podatku będzie spółka jako właściciel budowli (a nie posiadacz zależny), wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej." W ocenie Spółki powyższe oznacza, że jeżeli Spółka jest właścicielem budynków i budowli (bo nie stały się one częścią składową gruntu), to ona jest podatnikiem podatku od nieruchomości w zakresie tych obiektów.

Następnie Spółka wskazała, iż w świetle przywołanych powyżej orzeczeń i zasad, jeżeli budynki wzniesione przez Spółkę na cudzym gruncie zostały połączone z gruntem wyłącznie dla przemijającego użytku (a więc nie stały się częścią składową gruntu w rozumieniu art. 47 § 3 KC), to nie przechodzą na własność właściciela gruntu. W takim przypadku podatnikiem podatku od nieruchomości w zakresie tych budynków i budowli będzie Spółka realizująca inwestycję jako ich właściciel, a nie właściciel działek. Powyższe Spółka skonstatowała stwierdzeniem, iż bez wątpienia Spółka X powinna zostać uznana za właściciela w zakresie budynków i budowli przeznaczonych do realizowania przedmiotowej inwestycji, a Y pozostaje właścicielem w zakresie gruntu. W ocenie Spółki, świadczą o tym również postanowienia Umowy, tak np.:

•      „Nieruchomości znajdują się w nienaruszonym posiadaniu Wynajmującego.” (Postanowienie umowne 2.6.6)

•      „Poza Czynszem oraz innymi opłatami zgodnie z Umową (…) Najemca będzie ponosił wszelkie koszty związane z Nieruchomościami (...) podatek od nieruchomości, wszelkie koszty związane z Inwestycją, koszty naprawy, utrzymania i ubezpieczenia Nieruchomości." (Postanowienie umowne 5.3)

•      „Najemca zwolni Wynajmującego z wszelkich roszczeń kierowanych przez podmioty trzecie do wynajmującego w związku ze szkodami (…).” (Postanowienie umowne 8.2)

•      „Strony zobowiązują się ściśle i w dobrej wierze współpracować w celu przeniesienia wszelkich ww. decyzji, warunków, umów itp. związanych z Inwestycją z Wynajmującego na Najemcę." (Postanowienie umowne 9.3.1)

Podsumowując Spółka wskazała, iż mając na uwadze całokształt stanu faktycznego, a także przywołane przepisy, poglądy doktryny i orzecznictwo, Spółka stoi na stanowisku, że może skorzystać ze zwolnienia wynikającego z Uchwały, z uwagi na fakt, że jest podatnikiem podatku od nieruchomości w zakresie nowopowstałej inwestycji zrealizowanej na wynajmowanej nieruchomości w zakresie wzniesionych budynków i budowli.

VI. Interpretacja indywidualna

W wyniku rozpatrzenia wniosku z dnia 18 listopada 2025 roku, w dniu 30 grudnia 2025 roku Burmistrz Nowego Tomyśla wydał interpretację indywidualną, znak: PiO.3120.4.11.2025.I, w której stanowisko Spółki zostało uznane za nieprawidłowe.

VII. Skarga na interpretację indywidualną

W dniu 30 stycznia 2026 roku do tutejszego organu wpłynęła skarga X Sp. z o.o. oraz Y Sp. z o.o. skierowana za pośrednictwem Burmistrza Nowego Tomyśla do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na interpretację indywidualną wydaną przez Burmistrza Nowego Tomyśla z dnia 30 grudnia 2025 roku, znak: PiO.3120.4.11.2025.I. W treści skargi skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz zasądzenie od Burmistrza na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a. W dniu 26 lutego 2026 roku skarga została przesłana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań.

VIII. Postępowanie przed sądem administracyjnym

Wyrokiem z dnia 20 maja 2026 roku, sygn. akt: I SA/Po 449/26, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. Wyrok, na mocy którego uchylono zaskarżoną interpretację stał się prawomocny w dniu 11 sierpnia 2026 r. i wpłynął do organu podatkowego wraz ze zwrotem akt w dniu 24 sierpnia 2026 r. W treści uzasadnienia ww. wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał m.in., iż:

–    ustalając zakres podmiotowy podatku od nieruchomości wskazany w art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych prawodawca nawiązał do terminów charakterystycznych dla prawa cywilnego;

–    przesądzające znaczenie ma zatem ustalenie, kto jest właścicielem obiektów budowlanych (budowli), gdyż art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych bazuje na pojęciu prawa własności, które to pojęcie należy interpretować zgodnie z regulacjami Kodeksu cywilnego. Przy czym jednocześnie należy mieć na uwadze, że – jak wyraźnie wynika z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – podatnik będący właścicielem budowli nie musi być jednocześnie właścicielem nieruchomości (gruntu), na którym ta budowla jest posadowiona, w poszczególnych punktach art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych użyto bowiem spójnika „lub” (por. wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt: III FSK 339/23);

–    z art. 47 Kodeksu cywilnego wynika, że uznanie przedmiotu za część składową wymaga spełnienia przesłanek w dwóch kategoriach: 1) połączenie będzie miało charakter fizyczny (materialny), 2) połączenie musi mieć charakter trwały (nie dla przemijającego użytku);

–    ważne jest ustalenie, jak należy rozumieć pojęcie „przemijającego użytku”. Chwilowy użytek nie oznacza okresu krótkotrwałego, ponieważ nie chodzi o długość czasu, a o stałość lub niestałość połączenia;

–    połączenie następuje dla przemijającego użytku, jeżeli w chwili połączenia zamierzone było przyszłe rozwiązanie zespalanych przedmiotów;

–    zamiar nietrwałego połączenia wynikał z przedstawionego stanu faktycznego, co pominięto w zaskarżonej interpretacji;

–    określenie „chwilowy użytek” nie oznacza okresu krótkotrwałego. Istotna jest nie długość czasu, tylko stałe lub niestałe połączenie, na co mogą wskazywać okoliczności konkretnej sprawy, a także zamiar towarzyszący połączeniu, pod warunkiem, że został uzewnętrzniony i daje się potwierdzić przy zastosowaniu kryteriów obiektywnych;

–    Sąd podziela stanowisko organu, że uchwała Rady Gminy nie może poszerzać zakresu podmiotowego opodatkowania;

–    w ocenie Sądu dla zdefiniowania podatnika wymagane było również zdefiniowanie przedmiotu opodatkowania, bowiem jego charakter tj. część składowa bądź odrębność rzeczy miała dla tej kwestii istotne znaczenie i tego dotyczył m.in. wniosek o interpretację;

–    żądanie interpretacji dotyczyło spełnienia przesłanek zwolnienia w rozumieniu Uchwały, czyli konieczna była analiza charakteru połączenia spornego kompleksu budynków i budowli z nieruchomością należącą do Y, jako przedmiotu opodatkowania, czego w interpretacji nie przeprowadzono;

–    rozpoznając ponownie sprawę organ interpretacyjny uwzględni ocenę prawną zawartą w wyroku, a w szczególności okoliczność, że o kwestii związania części składowej z nieruchomością nie decyduje wyłącznie „sposób gospodarowania”, ale wszystkie uwarunkowania połączenia o charakterze przemijającym, które organ pominął w swoim rozstrzygnięciu. Odniesie się też do wszystkich warunków zwolnienia na podstawie uchwały IIII/11/2024 Rady Miejskiej w Nowym Tomyślu, zgodnie z wnioskiem o wydanie interpretacji.

IX. Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wykonując obowiązek wynikający z ww. przepisu:

–    uwzględniono ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w ww. wyroku z dnia 20 maja 2026 roku, sygn. akt: I SA/Po 449/26;

–    ponownie rozpatrzono wniosek z dnia 18 listopada 2025 roku o wydanie interpretacji indywidualnej, w wyniku czego stwierdzono, że stanowisko, które przedstawiła Spółka we wniosku, jest nieprawidłowe.

X. Uzasadnienie interpretacji

W opisanym stanie faktycznym Spółka nie będzie podatnikiem podatku od nieruchomości, w związku z czym nie będzie mogła skorzystać ze zwolnień w podatku od nieruchomości przewidzianych Uchwałą nr III/11/2024 Rady Miejskiej w Nowym Tomyślu z dnia 28 maja 2024 roku w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości, związanych z nowo uruchamianą działalnością gospodarczą oraz poszerzeniem zakresu prowadzonej działalności gospodarczej. Uchwała nr III/11/2024 Rady Miejskiej w Nowym Tomyślu z dnia 28 maja 2024 roku przyznaje zwolnienia w podatku od nieruchomości, związane z nowo uruchomioną działalnością gospodarczą oraz poszerzeniem zakresu prowadzonej działalności gospodarczej, a zatem dotyczy jedynie podmiotów, które podlegają obowiązkowi zapłaty podatku od nieruchomości. Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych, „Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1)  właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

2)  posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

3)  użytkownikami wieczystymi gruntów;

4)  posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a)  wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b)  jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2”.

Jak wynika z treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, Spółka nie jest właścicielem, ani posiadaczem samoistnym, lecz najemcą działek o numerach ewidencyjnych opisanych w treści wniosku, tj.: 1/1, 2/2, 3/3; 4/4; 5/5; 6/6 oraz części działek o numerach: 7/7; 8/8; 9/9; 10/10 oraz 11/11, a zatem jest ich posiadaczem zależnym. Właścicielem przedmiotowej nieruchomości jest inny przedsiębiorca - Y Sp. z o.o. Powołany w podstawie prawnej wyżej wymienionej Uchwały Rady Miejskiej przepis art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym stanowi, iż: „Na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy.” Norma prawna wynikająca z tego przepisu wyklucza zatem możliwość uchwalania przez organy stanowiące gmin aktów prawa miejscowego wykraczających poza upoważnienia ustawowe. Skoro powołany wyżej art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych do kategorii podatników podatku od nieruchomości zalicza wyszczególnione tam podmioty, określane jako właścicieli nieruchomości lub obiektów budowlanych, a jednocześnie w systemie źródeł prawa brak normy, która poszerzałaby zakres podmiotowy tychże podatników o osoby (podmioty) gospodarujące w formie „przemijającego użytku” budynkami lub ich częściami, budowlami lub ich częściami i gruntami zajętymi na prowadzenie nowo uruchomionej działalności gospodarczej, to tym samym osoby takie lub podmioty nie mogą, co do zasady, być traktowane jako podatnicy tego podatku, a tym samym korzystać z przywileju polegającego na domaganiu się prawa zwolnienia od tego podatku. Odstąpienie od tej zasady spowodowałoby naruszenie konstytucyjnej zasady legalizmu, wynikającej z art. 7 Konstytucji RP, zgodnie z którym organy władzy publicznej mogą działać tylko na podstawie i w granicach prawa.

Podkreślenia wymaga, iż w opisanym stanie faktycznym brak jest podstaw do podzielenia stanowiska Spółki i przyjęcia, że:

1)  Spółka jest właścicielem budynków i budowli posadowionych na terenie nieruchomości stanowiącej własność Y Sp. z o.o., będącej przedmiotem Umowy najmu łączącej X Sp. z o.o. oraz Y Sp. z o.o.;

2)  w przypadku obiektów (lub ich części), których posadowienie na terenie nieruchomości należącej do podmiotu trzeciego zostało połączone z nieruchomością jedynie dla przemijającego użytku, podatnikiem podatku od nieruchomości będzie co do zasady podmiot, który poniósł nakłady na ich wytworzenie;

3)  nie istnieją w tym przypadku przesłanki, aby uznać, że ww. obiekty stały się częścią składową gruntu należącego do podmiotu trzeciego.

Wbrew twierdzeniom Spółki, w okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób przyjąć, aby Spółka X Sp. z o.o. była właścicielem budynków i budowli posadowionych na terenie wynajmowanej przez nią nieruchomości i tym samym, aby była podmiotem obowiązanym do zapłaty podatku od ww. nieruchomości budynkowych. Nie zasługuje bowiem na uwzględnienie stanowisko Spółki jakoby budynki i budowle posadowione na wynajmowanej przez Spółkę nieruchomości nie były trwale związane z gruntem i aby zostały wybudowane jedynie dla przemijającego użytku. Jak wynika z treści wniosku, w ocenie Spółki, inwestycją o przemijającym użytku jest budowa zakładu (...), zlokalizowana na kilkunastu działkach. Powyższe jest całkowicie bezzasadne, pozostając w sprzeczności nie tylko z przepisami prawa, ale również logiką oraz zasadami doświadczenia życiowego. Sama Spółka w treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wskazuje nadto, iż nowopowstały kompleks obiektów został wyposażony m.in. w (…). Tym samym, nie może budzić wątpliwości, iż budynki i budowle posadowione na wynajmowanych przez Spółkę nieruchomościach stanowią część składową gruntu i są trwale z nim związane. Jak trafnie wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2014 roku, sygn. akt: II FSK 895/12, „Cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy też przemieszczenie na inne miejsce. 3. Trwałość połączenia budynku z gruntem musi być oceniana jako kwestia faktu. Decyduje o tym konstrukcja techniczna budynku, a połączenie z gruntem musi być w sensie fizycznym na tyle trwałe, że pozwala na pobyt ludzi w celach mieszkalnych i opiera się czynnikom (np. atmosferycznym) mogącym zniszczyć tę konstrukcję”. Rozmiar, zasięg oddziaływania, jak również konstrukcja przedmiotowego kompleksu obiektów posadowionego na wynajmowanej przez Spółkę nieruchomości jednoznacznie wskazują na to, iż budynki i budowle wchodzące w skład ww. kompleksu obiektów są trwale związane z gruntem i stanowią część składową nieruchomości. Nie sposób uznać, aby po wygaśnięciu Umowy najmu łączącej Y Sp. z o.o. oraz X Sp. z o.o. bądź też w przypadku jej wypowiedzenia, budynki i budowle objęte inwestycją mogły zostać po prostu odłączone od gruntu, na którym są posadowione. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że zespół obiektów o tak znacznych rozmiarach mógłby zostać wybudowany jedynie na czas trwania umowy, tj. 30 lat. Jak trafnie wskazuje się wśród przedstawicieli doktryny, „Połączenie następuje dla przemijającego użytku, jeżeli w chwili połączenia zamierzone było przyszłe rozłączenie zespalanych przedmiotów. Powiązanie takie nie ma zatem w założeniu trwałego, lecz jedynie czasowy charakter. Mając na względzie charakter praw rzeczowych, należy jednak przyjąć, że intencja ta ma rozstrzygające znaczenie wtedy, gdy znajduje odzwierciedlenie na zewnątrz i jest dostrzegalna także z obiektywnego punktu widzenia. Ocena, czy wymaganie to jest spełnione, następuje z reguły in casu, a ciężar dowodu, że połączenie nastąpiło jedynie dla przemijającego użytku spoczywa na tym, kto się na tę właściwość powołuje (art. 6 KC)" [E. Gniewek, P. Machnikowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, wyd. 12, 2025]. Zatem samo wskazanie w treści Umowy najmu, iż połączenie nowo wybudowanych obiektów z gruntem nastąpi wyłącznie dla przemijającego użytku, nie jest wystarczające do stwierdzenia, że w chwili połączenia zamierzone było przyszłe rozłączenie zespalanych obiektów z gruntem. W treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego Spółka nie wskazuje na to, aby zamiarem stron Umowy najmu było rozłączenie nowo wybudowanych obiektów od gruntu po wygaśnięciu lub rozwiązaniu Umowy. W ocenie organu, w okolicznościach niniejszej sprawy, takie rozłączenie byłoby niemożliwe, z uwagi na trwałe związanie budynków lub budowli z gruntem.

Podkreślenia również wymaga, iż stanowisko Spółki przywoływane we wniosku narusza zasadę superficies solo cedit wyrażoną w art. 48 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z treścią ww. przepisu, „Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania”. Jak słusznie wskazuje się wśród przedstawicieli doktryny: „zasada ta ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie może być wyłączona lub ograniczona wolą stron” [M. Załucki (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, wyd. 4, 2024]. Zgodnie zaś z przepisem art. 47 § 1 Kodeksu cywilnego, „Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych”. W świetle powyższego, treść Umowy najmu łączącej Y Sp. z o.o. oraz X Sp. z o.o. pozostaje bez wpływu na ustalenie, że budynki i budowle posadowione na nieruchomościach oznaczonych ewidencyjnie numerami: 1/1, 2/2, 3/3, 4/4, 5/5, 6/6 oraz częściowo na działkach o numerach: 7/7, 8/8, 9/9, 10/10 i 11/11, są trwale związane z gruntem, stanowiąc część składową nieruchomości gruntowej. W szczególności bez znaczenia pozostaje fakt ustalenia pomiędzy stronami, iż przedmiotowa inwestycja zostanie wybudowana dla przemijającego użytku, czy też, że poza czynszem oraz innymi opłatami zgodnie z umową najemca jest zobowiązany ponosić wszelkie koszty związane z nieruchomościami (…) podatek od nieruchomości, wszelkie koszty związane z inwestycją, koszty naprawy, utrzymania i ubezpieczenia nieruchomości. Powyższe ustalenia nie skutkują zmianą podmiotu odpowiedzialnego za uiszczanie należności publicznoprawnych na gruncie prawa podatkowego oraz administracyjnego, a jedynie ewentualnymi roszczeniami cywilnoprawnymi wynajmującego względem najemcy w przypadku braku pokrywania ww. opłat oraz należności publicznoprawnych przez najemcę.

Tym samym, właścicielem budynków i budowli posadowionych na działkach o numerach ewidencyjnych: 1/1, 2/2, 3/3, 4/4, 5/5, 6/6 oraz częściowo na działkach o numerach: 7/7, 8/8, 9/9, 10/10 i 11/11, a tym samym podatnikiem podatku od nieruchomości jest Y Sp. z o.o., albowiem budynki te i budowle są trwale związane z gruntem, na którym zostały posadowione, stanowiąc część składową gruntu. Powyższe potwierdza powoływane przez Spółkę w treści wniosku postanowienie umowne wskazane w punkcie 11.1, które zobowiązuje Spółkę do wydania i opuszczenia nieruchomości w dacie wygaśnięcia Umowy. Nie ulega wątpliwości, iż gdyby to Spółka była właścicielem budynków i budowli posadowionych na terenie nieruchomości stanowiącej własność Y Sp. z o.o., celem korzystania z należących do niej budynków i budowli musiałaby posiadać dostęp również do samej nieruchomości gruntowej. X Sp. z o.o. jako najemca jest jedynie posiadaczem zależnym ww. nieruchomości, nie jest więc podmiotem zobowiązanym w świetle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych do zapłaty podatku od nieruchomości i nie może zostać zatem z niego zwolniona. Skoro przepis art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych do kategorii podatników podatku od nieruchomości zalicza określone podmioty, określane jako właścicieli nieruchomości lub obiektów budowlanych, a jednocześnie w systemie źródeł prawa brak jest normy, która poszerzałaby zakres podmiotowy o posiadaczy zależnych bądź osoby gospodarujące w formie „przemijającego użytku” budynkami lub ich częściami, budowlami lub ich częściami i gruntami zajętymi na prowadzenie nowo uruchomionej działalności gospodarczej, to tym samym osoby takie lub podmioty nie mogą, co do zasady być traktowane jako podatnicy tego podatku, a tym samym korzystać z przywileju polegającego na domaganiu się prawa zwolnienia od tego podatku.

Odnosząc się do stanowiska Spółki, zgodnie z którym w roku poprzedzającym rok podatkowy nie prowadziła ona działalności gospodarczej na terenie gminy Nowy Tomyśl, należy w pierwszej kolejności wskazać, że zgodnie z § 3 ust. 2 Uchwały Rady Miejskiej w Nowym Tomyślu z dnia 28 maja 2024 roku przez „nowo uruchomioną działalność gospodarczą” rozumie się działalność gospodarczą podjętą na terenie gminy Nowy Tomyśl przez podmiot, który w roku poprzedzającym rok podatkowy nie prowadził działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem wskazanych w tym przepisie wyjątków.

Z powyższego wynika, że dla zastosowania przedmiotowego zwolnienia istotne jest nie tylko formalne podjęcie działalności w roku, którego dotyczy zwolnienie, lecz również ustalenie, czy podmiot w roku poprzedzającym rok podatkowy rzeczywiście nie prowadził działalności gospodarczej. W ocenie organu przedstawiony przez Spółkę opis stanu faktycznego nie może zostać uznany za wystarczający do przyjęcia, że przesłanka ta została spełniona. Spółka ograniczyła się bowiem do stwierdzenia, że prowadzona przez nią działalność ma charakter nowo uruchomionej działalności gospodarczej, nie przedstawiając w sposób wyczerpujący okoliczności faktycznych dotyczących jej aktywności gospodarczej w okresie poprzedzającym rok podatkowy, w szczególności nie wyjaśniając, czy i w jakim zakresie działalność gospodarcza była przez nią faktycznie wykonywana w tym okresie.

Jednocześnie organ, dokonując oceny przedstawionego stanowiska, miał na uwadze dane ujawnione w odpisach z Krajowego Rejestru Sądowego, które zostały dołączone przez Spółkę do wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, z których wynika, że Spółka była wpisana do rejestru przedsiębiorców oraz posiadała ujawniony w Rejestrze przedmiot działalności gospodarczej również w latach poprzedzających rok podatkowy. Okoliczność ta pozostaje w istotnym związku z przesłanką określoną w § 3 ust. 2 Uchwały i nie może zostać pominięta przy ocenie kompletności przedstawionego przez Spółkę opisu sprawy. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 roku o Krajowym Rejestrze Sądowym domniemywa się, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe. Domniemanie to dotyczy jednak prawdziwości danych ujawnionych w Rejestrze i nie jest równoznaczne z automatycznym ustaleniem, że w każdym okresie, w którym podmiot był wpisany do Rejestru, faktycznie wykonywał działalność gospodarczą. W konsekwencji organ nie przyjmuje, że sam fakt dokonania wpisu Spółki do Krajowego Rejestru Sądowego przesądza o faktycznym prowadzeniu przez nią działalności gospodarczej w każdym okresie objętym wpisem. Okoliczność ta ma natomiast znaczenie dla oceny tego, czy przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego jest wyczerpujący oraz czy pozwala na dokonanie prawidłowej kwalifikacji prawnej sytuacji Spółki na gruncie § 3 ust. 2 Uchwały.

Należy przy tym podkreślić, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy – Ordynacja podatkowa to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego. W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie przyjmuje się, że stan faktyczny przedstawiony we wniosku stanowi podstawę faktyczną interpretacji, a organ interpretacyjny nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania dowodowego i samodzielnego ustalania stanu faktycznego. W szczególności Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 maja 2025 roku, sygn. akt II FSK 57/25, wskazał, że stan faktyczny wskazany we wniosku stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i wyznacza granice, w jakich interpretacja może wywołać skutki prawne. Analogiczne stanowisko zostało przedstawione m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 lutego 2025 roku, sygn. akt I SA/Wr 821/24, w którym wskazano, że organ wydający interpretację nie jest uprawniony do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę. Powyższe nie oznacza jednak, że Spółka może ograniczyć opis stanu faktycznego do twierdzenia o spełnieniu przesłanki wynikającej z przepisu prawa, pomijając okoliczności faktyczne pozwalające na dokonanie oceny tej przesłanki. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 16 marca 2022 roku, sygn. akt I SA/Gd 1466/21, organ nie może za podatnika ustalać, uzupełniać ani weryfikować stanu faktycznego, a wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny powinien zawierać wszystkie elementy istotne z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. W realiach niniejszej sprawy dla oceny prawa do zastosowania zwolnienia konieczne jest zatem jednoznaczne ustalenie – w ramach opisu stanu faktycznego przedstawionego przez Spółkę – czy w roku poprzedzającym rok podatkowy Spółka faktycznie wykonywała działalność gospodarczą, a jeżeli tak, to jaki był jej zakres, miejsce oraz charakter. Samo określenie działalności jako „nowo uruchomionej” nie stanowi wystarczającego przedstawienia tych okoliczności.

W konsekwencji, w zakresie, w jakim Spółka twierdzi, że spełnia przesłankę polegającą na nieprowadzeniu działalności gospodarczej w roku poprzedzającym rok podatkowy, stanowisko to nie może zostać uznane za prawidłowe, jeżeli nie znajduje oparcia w wyczerpująco przedstawionych we wniosku okolicznościach faktycznych. Samo oświadczenie Spółki o nieprowadzeniu działalności gospodarczej nie zastępuje bowiem wymaganego przez art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej wyczerpującego opisu stanu faktycznego.

Niezależnie od powyższego organ wskazuje, że samo niewystąpienie przesłanek negatywnych skorzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, określonych w § 9 Uchwały, nie jest wystarczające do uzyskania tego zwolnienia. Warunkiem skorzystania przez Spółkę ze zwolnienia jest bowiem łączne spełnienie przesłanek pozytywnych określonych w Uchwale. W konsekwencji, niespełnienie tych przesłanek skutkuje brakiem prawa Spółki do skorzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie Uchwały.

W świetle powyższego, stanowisko Spółki przedstawione w treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego jest nieprawidłowe.

XI. Informacje dodatkowe

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Spółkę oraz stanu prawnego obowiązującego w okresie, którego dotyczy wniosek, z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 maja 2026 roku, sygn. akt: I SA/Po 449/26, w związku z którym ponownie rozpatrzono sprawę dotyczącą interpretacji indywidualnej z dnia 30 grudnia 2025 roku, znak: PiO.3120.4.11.2025.I.

Niniejsza interpretacja została wydana z uwzględnieniem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Interpretacja indywidualna dotyczy wyłącznie sprawy będącej przedmiotem wniosku. Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniem przedstawionym we wniosku, nie są przedmiotem niniejszej interpretacji, stosownie do art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację dokonuje oceny prawnej wyłącznie na podstawie opisu przedstawionego we wniosku.

Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym, niepełnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem opisu stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna może pełnić funkcję ochronną, jeżeli rzeczywisty stan faktyczny sprawy odpowiada opisowi przedstawionemu we wniosku, a wnioskodawca zastosuje się do wydanej interpretacji. W przypadku rozbieżności między rzeczywistym stanem faktycznym a opisem przedstawionym we wniosku, w szczególności gdy dotyczą one okoliczności istotnych dla oceny prawnej, interpretacja może nie zapewniać ochrony prawnej w odpowiednim zakresie.

XII. Pouczenia

Wnioskodawca ma prawo do zaskarżenia niniejszej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem tutejszego organu (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Na podstawie art. 14c § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa poucza się, że zgodnie z art. 14na tej ustawy przepisów art. 14k–14n nie stosuje się:

1)  jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

a)  z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej,

b)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług,

c)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści;

2)  jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach, o których mowa w pkt 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.