PiO.3120.26.1.2026

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Wójt Gminy Wielka Wieś, działając na podstawie art. 14j § 1, w zw. z art. 14b, art. 14c i art. 14k § 1, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz.U.2026.622 t.j. z dnia 2026.05.11), po rozpatrzeniu wniosku X. Sp. z o.o. (dalej: Strona, Wnioskodawca, Spółka, X.) z dnia 17 września 2026 r. (data wpływu do tut. urzędu: 17 września 2026 r.) o udzielenie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, niniejszym uznaje za:

nieprawidłowe stanowisko Strony, zgodnie z którym budowle wchodzące w skład Infrastruktury, administrowane przez Spółkę, (…), nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2025.707 t.j. z dnia 2025.06.02, dalej: „UPiOL”).

Uzasadnienie

W dniu 17 września 2026 r. (data wpływu do tut. urzędu: 17 września 2026 r.) Strona zwróciła się do tutejszego Organu podatkowego w trybie art. 14j § 1 ustawy Ordynacja podatkowa z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego w jej indywidualnej sprawie.

Wnioskodawca przedstawił następujący stan faktyczny:

X. jest administratorem obiektów infrastruktury (…), w skład której wchodzą: (…) (dalej: Infrastruktura).

Deklaracje na podatek od nieruchomości obejmujące Infrastrukturę są składane do Gminy (…) (dalej: Gmina) przez Spółkę, (…).

Infrastruktura obecnie, tj. w 2026 roku, jest zwolniona z podatku od nieruchomości na podstawie uchwały (…) w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości. Zgodnie z (…) uchwały zwalnia się od podatku od nieruchomości: budynki i budowle lub ich części służące realizacji zadań z (…). W latach 2021-2025 Infrastruktura również była zwolniona na mocy uchwały.

Spółka, realizując obowiązki Gminy (…), wykonuje zadania (…) w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. Zadania te, w szczególności w zakresie (…), Gmina powierzyła Spółce (…).

Przychody własne Spółki realizowane są w oparciu o taryfy, w ramach których pobiera się od odbiorców opłatę abonamentową naliczaną co miesiąc (…). Podkreślenia wymaga fakt, że przychody z opłat (…) mają jedynie na celu pokrycie kosztów działalności X. w tymże zakresie. Ze względów społecznych oraz z uwagi na aktualną (…) wysokość opłat w taryfach kalkulowana jest w taki sposób, aby przychody bilansowały się z kosztami i nie występował zysk z prowadzonej działalności. Co więcej, w praktyce X. przychodami z zatwierdzonych taryf nie jest w stanie pokryć rosnących kosztów (…).

(…).

Ustalenie opłat w ramach taryfy odbywa się w oparciu o kwoty niezbędnych przychodów koniecznych do osiągnięcia w danym okresie obrachunkowym. Przychody te natomiast – tak jak wskazano powyżej – powinny bilansować się z kosztami działalności, w tym (w przypadku omawianej taryfy): kosztami eksploatacji i utrzymania infrastruktury, podatkami i opłatami, kosztami (…), należnościami nieregularnymi, kosztami (…).

Na terenie Gminy funkcjonuje taryfa (…) (dalej: Taryfa (…)).

Zgodnie z „Uzasadnieniem wniosku o zatwierdzenie taryf” (dalej: Uzasadnienie) dotyczącym Taryfy (…):

• Spółka prowadzi działalność w zakresie (…).

• Spółka prowadzi powyższą działalność na podstawie:

1) (…),

2) (…)

• Poza opisaną powyżej działalnością podstawową, Spółka świadczy również usługi w zakresie:

(…)

• W roku 2022 działalność pozataryfowa stanowiła 13% ogółu przychodów ze sprzedaży. [pkt 1 Uzasadnienia]

Zgodnie natomiast z tabelą „(…)” zawartą w uzasadnieniu wniosku o zatwierdzenie Taryfy (…) (dalej: Uzasadnienie) przewidywana marża zysku w tymże okresie została ustalona na marginalnym poziomie.

Ponadto, z analizy treści tabel alokacji zamieszczonych we wnioskach taryfowych dotyczących taryf obowiązujących w latach (…) (dalej: Taryfy (…).) wynika również, że założono marginalną marżę zysku w tymże okresie. Założona marża nie jest natomiast marżą zysku w rozumieniu ekonomicznym i służy ograniczeniu strat z działalności (…).

Z powyższych zapisów uzasadnień wniosków taryfowych jednoznacznie wynika, iż intencją Spółki nie jest osiąganie zysku z tytułu realizacji zadań w zakresie (…) przy wykorzystaniu Infrastruktury. Wszelkie przychody przewidziane w taryfach obowiązujących od roku 2021 służyły/służą bowiem wyłącznie do pokrycia kosztów związanych z (…), tj. przede wszystkim wydatków koniecznych na utrzymanie i eksploatację Infrastruktury. Przy czym, w praktyce przychody te nie pokrywają całości ww. kosztów.

Co więcej, jak wynika z danych historycznych zawartych w Uzasadnieniu w/w taryf, działalność (…) generuje straty (…), co dodatkowo potwierdza, że przychody uzyskiwane z tego tytułu nie służą osiąganiu zysku, lecz jedynie ograniczaniu negatywnych ekonomicznych skutków realizacji zadania własnego Gminy.

Wobec powyższego, Wnioskodawca zwraca się z następującym pytaniem:

Czy w opisanym stanie faktycznym, budowle wchodzące w skład Infrastruktury, administrowane przez Spółkę, służące do wykonywania zadań (…), związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym czy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2025.707 t.j. z dnia 2025.06.02, dalej: „UPiOL”)?

W odniesieniu do przedstawionego pytania Wnioskodawca wskazał następujące stanowisko:

W opinii Wnioskodawcy, budowle wchodzące w skład Infrastruktury, administrowane przez Spółkę, służące do wykonywania zadań (…) nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, i tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 UPiOL.

We wniosku przedstawiono następujące uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 UPiOL, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 UPiOL przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.

Przy czym, art. 1a ust 1 pkt 4 UPiOL wskazuje, iż działalność gospodarcza to działalność, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 – Prawo przedsiębiorców.

Tym samym, w celu określenia, czy dana budowla lub budynek podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, należy rozstrzygnąć, czy działalność podmiotu związana z wykorzystaniem tejże budowli lub budynku mieści się w ramach definicji działalności gospodarczej wskazanej przez ustawodawcę.

Art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U.2025.1480 t.j. z dnia 2025.10.28, dalej: UPP) stanowi, że działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. A zatem, aby uznać daną działalność za działalność gospodarczą, musi ona łącznie spełniać następujące przesłanki:

• musi być prowadzona w sposób zorganizowany,

• musi być prowadzona w celu osiągnięcia dochodu („zarobku”),

• musi być wykonywana w sposób ciągły, nieokazjonalny, oraz

• musi być wykonywana we własnym imieniu.

W konsekwencji, warunkiem uznania konkretnej aktywności za działalność gospodarczą konieczne jest, aby podmiot ją prowadzący wykonywał ją z jednoznacznym zamiarem wypracowania (osiągnięcia) zysku (wymiernych korzyści majątkowych). Tym samym działalność, która nie ma charakteru zarobkowego, nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu UPiOL.

Wnioskodawca pragnie podkreślić, że to właśnie do art. 3 UPP bezpośrednio odnosi się UPiOL w zakresie pojęcia działalności gospodarczej, a nie do innych ustaw, np. do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów o usług (dalej: ustawa o VAT) – co ma swoje znaczenie prawne. Ustawa o VAT posiada odrębną, autonomiczną definicję działalności gospodarczej wyłącznie do celów podatku VAT, która to definicja różni się znacząco od definicji wskazanej w art. 3 UPP.

Ponadto, nawet gdyby powiązać pojęcie działalności gospodarczej na potrzeby UPiOL z przepisami ustawy VAT (z czym Spółka się nie zgadza), to wskazać należy, że zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 22 września 2025 r. (sygn. I FSK 678/21), jeżeli działalność nie ma na celu osiągnięcia zysków, a jest finansowana ze środków publicznych, to nie stanowi działalności gospodarczej i nie ma potrzeby rozważać dalszych przesłanek, bo czynności te nie podlegają VAT.

Co więcej podkreślić należy, że zgodnie z orzecznictwem sądów działalność nie ma charakteru zarobkowego, jeśli nie jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu (zarobku), rozumianego jako nadwyżka przychodów nad poniesionymi kosztami. Ponadto w judykaturze wskazuje się, że jeżeli podmiot nie zakłada osiągnięcia w związku z działalnością i w jej efekcie nadwyżki przychodów nad poniesionymi kosztami, a więc osiągnięcie dochodu, oznacza to, że nie został określony cel zarobkowy takiej aktywności.

Powyższe znajduje potwierdzenie m.in, w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 10 sierpnia 2022 r. (sygn. III USK 506/21): Kolejnym elementem kreującym działalność gospodarczą jest jej zarobkowy charakter. Działalność jest zarobkowa, jeżeli jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu ("zarobku") rozumianego jako nadwyżka przychodów nad nakładami (kosztami) tej działalności (…) W tej mierze istotny jest zatem wyznaczony przez przedsiębiorcę cel, który w każdym przypadku, poprzez realizację zamierzonych przedsięwzięć musi zakładać pozytywny wynik finansowy. Zarobkowy charakter musi być nastawiony na zysk, który powinien co najmniej pokryć koszty założenia i prowadzenia przedsięwzięcia. Nie można więc realnie prowadzić działalności, która w ujęciu legalnym musi być nastawiona na wynik finansowy, i jednocześnie definiować jej celowość wyłącznie chęcią pozyskania świadczeń z ubezpieczeń społecznych. Ktoś, kto twierdzi, że prowadzi działalność gospodarczą tylko po to, by uzyskać świadczenia z ubezpieczenia społecznego, w istocie stwarza pozory tej działalności, bowiem nie zmierza do pozyskania zarobku z działalności, co wypacza sens ustawowy tej instytucji prawa.

W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2013 r. (sygn. I UK 604/12), SN orzekł, że zgodnie z art. 2 powołanej ustawy dane świadczenie powinno być wykonywane w wyraźnym celu zarobkowym, a więc powinien mu towarzyszyć (po stronie usługodawcy) jednoznaczny zamiar wypracowywania (osiągania) konkretnych zysków (wymiernych korzyści majątkowych). Tym samym pobierane przez usługodawcę opłaty powinny być przejawem realizacji założonego sobie uprzednio przez niego celu zarobkowego. Ów cel zarobkowy (przejawiający się między innymi, choć niewyłącznie, przez odpłatność wykonywanych świadczeń) pozwala uznać daną działalność za aktywność ekonomiczną (gospodarczą).

Tym samym, w celu ustalenia czy aktywność polegająca na (…) związana z wykorzystaniem Infrastruktury należącej do Gminy stanowi działalność gospodarczą w myśl UPP, przeanalizować należy, czy przedmiotowa działalność wykonywana jest z zamiarem wypracowania zysku.

Brak zarobkowego charakteru działalności Spółki

1. Odpłatny charakter działalności

Na gruncie Prawa przedsiębiorców komentatorzy wskazują, że pojęcie zarobkowości należy rozważać w dwóch aspektach - subiektywnym i obiektywnym (zob. A. K. Kruszewski [w:] Prawo przedsiębiorców. Komentarz, red. A. Pietrzak, Warszawa 2019, art. 3, źródło: LEX). Wskazuje się przy tym, że aspekt subiektywny jest związany z celem podmiotu prowadzącego daną działalność, tj. działalnością zarobkową będzie działalność prowadzona z zamiarem osiągnięcia zysków. Jeżeli podmiot zakłada osiągnięcie w związku z działalnością i w jej efekcie nadwyżki przychodów nad poniesionymi kosztami, a więc osiągnięcie dochodu, oznacza to, że został określony cel zarobkowy takiej aktywności.

O kwalifikacji danej aktywności powinno jednak przesądzać również kryterium obiektywne, tj. ustalenie, czy dany podmiot faktycznie prowadzi działalność, która obiektywnie może przynosić dochód. Działalność gospodarcza jest bowiem faktem, kategorią o charakterze obiektywnym i nie ma znaczenia okoliczność, że podmiot prowadzący określoną działalność subiektywnie ocenia ją jako inną aktywność (wyrok NSA w Łodzi z 12.05.1994 r., SA/Łd 365/93, POP 1997/2, s. 42.). Działalność taką należy oceniać na podstawie zbadania konkretnych okoliczności faktycznych, wypełniających lub niewypełniających znamiona tejże działalności.

Cel zarobkowy działalności nie zawsze zostaje zrealizowany, pomimo dążenia do niego i wykonywania działalności w sposób racjonalny. Brak spodziewanego efektu w postaci zysku i wystąpienie straty nie oznaczają, że wykonywana działalność nie jest zarobkowa, jej charakter bowiem nie ulegnie zmianie tak długo, jak długo wykonujący ją będzie miał na względzie osiągnięcie zarobku z danej aktywności, nawet w dalszej perspektywie czasowej. Tym samym także działalność, która nigdy nie przyniosła prowadzącemu ją podmiotowi dochodu, powinna zostać uznana za zarobkową, o ile była ukierunkowana na uzyskanie takiego dochodu.

Z subiektywnego punktu widzenia działalność (…) prowadzona przez Spółkę nie ma cechy zarobkowości, ponieważ z subiektywnego punktu widzenia istotny jest zamiar podmiotu prowadzącego daną działalność. Jeżeli zamiarem (celem) danej aktywności nie jest uzyskanie zysku, to działalność ta nie może być postrzegana jako działalność gospodarcza (nawet jeżeli zysk taki zostanie incydentalnie odnotowany).

Obiektywny punkt widzenia sprowadza się natomiast do ustalenia, czy dana działalność może przynosić dochód, przy czym zdaniem Spółki nie należy tej kwestii rozpatrywać abstrakcyjnie, lecz na tle konkretnych uwarunkowań, okoliczności faktycznych. Tak postrzegany zakres działalności X. (…) zdaniem Wnioskodawcy również w wymiarze obiektywnym nie może być kwalifikowany jako działalność zarobkowa.

2. Zadanie własne Gminy a zarobkowy charakter

Zgodnie bowiem z art. 7 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U.2025.1153 t.j. z dnia 2025.08.22) zadaniem własnym gminy jest m.in. zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w tym w zakresie wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz.

Stosownie do z art. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (dalej: ustawa o gospodarce komunalnej), gospodarka komunalna może być prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego w szczególności w formach samorządowego zakładu budżetowego lub spółek prawa handlowego.

Zgodnie z art. 9 ustawy o gospodarce komunalnej jednostki samorządu terytorialnego mogą tworzyć spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjne, a także mogą przystępować do takich spółek. Gminy nie mają zatem dowolności w zakresie wyboru formy organizacyjno-prawnej zakładanych przez nie spółek.

Tworzenie przez jednostki samorządu terytorialnego spółek kapitałowych oraz przystępowanie do nich może następować tylko i wyłącznie w celu wykonywania przez daną jednostkę samorządową spoczywających na niej zadań publicznych. W odróżnieniu do pozostałych spółek handlowych, spółki komunalne posiadają zatem konkretny cel, a charakter ich działalności określony jest regulacjami zawartymi w ustawie o gospodarce komunalnej. Zakres działalności komunalnych spółek kapitałowych w sferze użyteczności publicznej został z góry określony w ustawie. W praktyce, analogicznie do samorządowych zakładów budżetowych, działalność w sferze użyteczności publicznej z wykorzystaniem kapitałowych spółek prawa handlowego może dotyczyć tylko enumeratywnie wskazanych rodzajów działalności: w tym np. gospodarki mieszkaniowej i gospodarowania lokalami użytkowymi, dróg, ulic, mostów, placów i organizacji ruchu drogowego, wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, lokalnego transportu zbiorowego itd.

Powyższe prowadzi więc zdaniem Wnioskodawcy do konkluzji, że spółki komunalne nie stanowią tworu samodzielnego, działającego na rynku, lecz stanowią strukturę ściśle związaną z ogniwami samorządu terytorialnego. Realizując zadania publiczne oraz pozostając pod nadzorem oraz kontrolą władz i administracji samorządu nie są nastawione na zysk, lecz realizację powierzonych im zadań publicznych, niezależnie od wyniku finansowego.

Podkreślić należy więc, że prowadzona przez Spółkę działalność (…) realizowana w imieniu i na rzecz Gminy (…) nie jest działalnością nakierowaną na osiąganie korzyści majątkowych (zysku). (…).

Zasadniczą różnicą pomiędzy działalnością gospodarczą, a działalnością będącą przedmiotem niniejszego wniosku, realizowaną przez Wnioskodawcę, jest zatem fakt, że celem funkcjonowania Spółki nie jest zarobek, a realizacja zadań własnych JST.

Powyższe znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 stycznia 2003 r. (sygn. I SA/Gd 1968/02): Zasadnicza odmienność między gospodarką komunalną a działalnością gospodarczą polega głównie na tym, że gospodarka komunalna nie ma celu zarobkowego. Musi się ona mieścić w ramach działalności komunalnej, a jej obligatoryjnym celem pozostaje wykonywanie zadań własnych gminy, a w tym zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty (zadań użyteczności publicznej). Gmina jest przede wszystkim organem władzy publicznej, przez co, siłą rzeczy, musi przejąć określone funkcje interwencyjne w gospodarce. Chodzi tu zwłaszcza o dziedziny działalności społecznie niezbędnej, w których podmioty prywatne nie są zainteresowane podjęciem działalności (np. brak opłacalności), o tworzenie nowych miejsc pracy, o podtrzymywanie lokalnych tradycji i lokalnych ośrodków aktywności gospodarczej i kulturalnej (np. przemysł ludowy, uzdrowiska, centra turystyki itd.).

Stanowisko to potwierdza WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 21 kwietnia 2026 r. (sygn. I SA/Gd 126/26): Uznać zatem należy, że działalność komunalna, która nie jest prowadzona w celu osiągnięcia zysku, tylko w celu realizacji zadań własnych Gminy, bez względu na formę działania (zakład budżetowy, czy też spółka prawa handlowego), nie powinna być utożsamiana z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 3 u.p.p.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że również i w wymiarze obiektywnym, działalność prowadzona przez X. w ramach gospodarki (…) nie ma charakteru zarobkowego.

3. Taryfy cen (…)

Co więcej, wskazać należy, że X. realizuje zadanie własne Gminy (…), na mocy ustawy (…). Zgodnie z przepisami rzeczonej ustawy X. działając w imieniu i na rzecz Gminy jest zobowiązany do opracowania taryfy (…), która to taryfa następnie musi być zatwierdzona (…).

Podkreślenia wymaga fakt, że przychody z opłat wynikających z taryf (…) mają jedynie na celu pokrycie kosztów działalności Wnioskodawcy w tymże zakresie. Ze względów społecznych oraz z uwagi na aktualną (…) wysokość opłat w taryfach kalkulowana jest w taki sposób, aby przychody bilansowały się z kosztami i nie występował zysk z prowadzonej działalności.

Niemniej jednak, jak pokazuje praktyka, intencją (…) (w celu ochrony odbiorców przed wzrostem cen) jest minimalizacja kosztów (i co za tym idzie przychodów) z (…), co prowadzi do sytuacji, w której akceptowane są taryfy, w których założone koszty są znacznie niższe od tych realnie ponoszonych przez podmioty prowadzące działalność (…).

Proces akceptacji taryf (…) w innych jednostkach samorządu terytorialnego (…) był przedmiotem postępowań sądowoadministracyjnych, m.in. w sporach zakończonych prawomocnymi wyrokami WSA w (…). W przedmiotowych orzeczeniach Sąd krytycznie odniósł się m.in. do działań regulatora polegających na odmowie zatwierdzenia taryf z uwagi na wysokość cen i stawek opłat niezapewniającą ochrony interesów odbiorców przed nieuzasadnionym wzrostem cen. WSA w (…) negatywnie wypowiedział się w temacie koncepcji (…) dotyczącej obowiązku obniżania kosztów (w tym eliminowaniu marży zysku) działalności uwzględnionej w kalkulacji taryfy bez uwzględniania kosztów niezależnych i/lub niemożliwych do przewidzenia przez podmiot opracowujący taryfę (spółkę komunalną, zakład budżetowy lub jednostkę budżetową JST).

Powyższe potwierdza stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym działalność (…) nie tylko nie jest, ale również nie mogła być prowadzona z zamiarem generowania zysku. (…) odmawiają bowiem akceptacji taryf opłat (…), która uwzględniałaby jakikolwiek zysk z tejże działalności.

Tym samym, analiza treści taryfy i danych zawartych we wniosku o jej zatwierdzenie służy również ustaleniu, czy działalność (…) za pomocą Infrastruktury jest działalnością wykonywaną w celu osiągania zysku.

Zgodnie z tabelą „(…)” zawartą w Uzasadnieniu Taryfy (…), przewidywana marża zysku w tymże okresie została ustalona na marginalnym poziomie.

Ponadto, z analizy treści tabel alokacji kosztów zamieszczonych we wnioskach taryfowych dotyczących Taryf (…) wynika również, że założono marginalną marżę zysku w tymże okresie. Założona marża nie jest natomiast marżą zysku w rozumieniu ekonomicznym i służy ograniczeniu strat z działalności (…).

Tezę tę – w kontekście marginalnej marży potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Podkreślenia wymaga fakt, że przychody z opłat za (…) miały jedynie na celu pokrycie kosztów działalności Gminy w tym zakresie. Ze względów społecznych oraz z uwagi na politykę (…) wysokość opłat w taryfach kalkulowana była w taki sposób, aby pokrywały one jedynie niezbędne koszty prowadzenia tej działalności, a nie prowadziły do wystąpienia zysku z prowadzonej działalności, zaś przewidywana marża zysku w analizowanym okresie ustalona została na marginalnym poziomie, nie stanowiąc zysku w znaczeniu ekonomicznym. W konsekwencji Sąd podziela pogląd Skarżącej, iż wykonywana przez Gminę działalność w zakresie (…) nie wypełniała jednej z konstytutywnych przesłanek wskazanych w art. 3 U.P.P. – nie była ona działalnością wykonywaną z zamiarem osiągnięcia zysku. Przesądza to zdaniem Sądu o tym, że działalność ta nie była działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów u.p.o.l. i u.p.p. Powyższe w ocenie Sądu sprawia, że budowle wchodzące w skład Infrastruktury - wbrew stanowisku Wójta Gminy - nie były związane z działalnością gospodarczą i tym samym nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Co więcej, jak wynika z danych zawartych w Uzasadnieniu w/w taryf, działalność (…) corocznie generuje straty (…), co dodatkowo potwierdza, że przychody uzyskiwane z tego tytułu nie służą osiąganiu zysku, lecz jedynie ograniczaniu negatywnych ekonomicznych skutków realizacji zadania własnego Gminy.

W konsekwencji, działalność (…) prowadzona przez Gminę za pośrednictwem Spółki nie wypełnia od 2021 r. jednej z konstytutywnych przesłanek wskazanych w art. 3 UPP – nie jest ona działalnością wykonywaną z zamiarem osiągniecia zysku.

Powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, przesądza o tym, że budowle wchodzące w skład Infrastruktury nie są związane z działalnością gospodarczą i tym samym nie podlegają od 2021 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 UPiOL.

Wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w tożsamych sprawach

Powyższe stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Dnia (…) 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku o sygn. (…) orzekł, że w przypadku przedsiębiorstwa prowadzącego działalność (…), realizowaną w ramach zadania własnego gminy, nie można mówić o działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów UPiOL i UPP – o ile nie charakteryzuje się ona zamiarem osiągania zysku.

W pisemnym uzasadnieniu wyroku, NSA wskazał m.in., iż:

• Naczelny Sąd Administracyjny na wstępie pragnie zaakcentować, że odpłatny charakter działalności nie oznacza automatycznie, że ma ona cel zarobkowy.

• Należy się zgodzić ze skarżącą Spółką, że z subiektywnego punktu widzenia jej działalność (…) nie ma cechy zarobkowości, ponieważ z subiektywnego punktu widzenia istotny jest zamiar podmiotu prowadzącego daną działalność. Jeżeli zamiarem (celem) danej aktywności nie jest uzyskanie zysku, to działalność ta nie może być postrzegana jako działalność gospodarcza (nawet jeżeli zysk taki zostanie incydentalnie odnotowany).

• W zaskarżonej interpretacji jedynym w zasadzie uzasadnieniem zarobkowego charakteru działalności Wnioskodawcy jest dla organu "potencjalna możliwość osiągnięcia zysku w bieżącym bądź przyszłych okresach rozliczeniowych" (s. 5). Trzeba w związku z tym wskazać, że w świetle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego możliwość taka wydaje się nie "potencjalna", lecz czysto teoretyczna i zadając pytania nie zakładano jej istnienia, wobec czego takie właśnie uzasadnienie stanowiska o zarobkowym charakterze działalności objętej pytaniami narusza art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w związku z art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. i art. 3 u.p.p., a w konsekwencji także art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz pkt 2 lit. b) u.p.o.l. a także art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

• Trafny jest również zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w związku z art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. i art. 3 u.p.p. (oznaczony w skardze kasacyjnej jako II.1). Sąd pierwszej instancji z jednej strony przyznał, że działalność spółki polegająca na zbiorowym zaopatrzeniu (…) nie przynosi zysku (s. 9, ostatni akapit; s. 10 - ostatni akapit: "nieruchomości są wykorzystywane w celu nie przynoszącym zysku"), z drugiej zaś uznał, że grunty, budynki i budowle wykorzystywane przez Spółkę wyłącznie do zbiorowego zaopatrzenia (…) - mogą być uznane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej z tego tylko względu, że koszty tej działalności mogą wpływać na zwiększenie kosztów uzyskania przychodów Z. z pozostałych sfer działalności. Naczelny Sąd Administracyjny przyznaje rację autorowi skargi kasacyjnej, że taki wniosek mógłby być uprawniony wyłącznie w sytuacji, gdyby konkretna budowla (grunt, budynek) wykorzystywana do działalności polegającej na zbiorowym zaopatrzeniu (…) mogła być - choćby potencjalnie - wykorzystywana w innych sferach działalności (spełniających kryteria działalności gospodarczej).

• Zdaniem Sądu pierwszej instancji zatem grunty, budynki i budowle - wykorzystywane przez Z. do działalności polegającej na zbiorowym zaopatrzeniu (…), uznanej przez WSA za działalność nie przynoszącą zysku - mogą być uznane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej z tego tylko względu, że mogą wpływać na zwiększenie kosztów uzyskania przychodów Z. z pozostałych sfer działalności. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego taki wniosek mógłby być uprawniony wyłącznie w przypadku, gdyby konkretna budowla (budynek, grunt) wykorzystywana do działalności polegającej na zbiorowym zaopatrzeniu (…) (non profit) mogła być - choćby potencjalnie - wykorzystywana w innych sferach działalności spełniającej kryteria działalności gospodarczej. Takiego rozumowania jednak sąd pierwszej instancji nie przeprowadził.

• Sąd pierwszej instancji stoi zatem na stanowisku w swej istocie po pierwsze: sprzecznym z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., SK 39/19, a po drugie: opartym na teoretycznym założeniu, w żaden sposób nie popartym, a mianowicie, że grunty, budynki i budowle wykorzystywane wyłącznie w działalności non profit (…) mogą być wykorzystane przez podatnika do innej działalności. Stanowisko to, abstrahujące od realiów przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji w gruncie rzeczy sprowadza się do tezy, że opodatkowanie jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej może nastąpić wyłącznie z racji samego posiadania budynków, gruntów i budowli przez Spółkę mającą status przedsiębiorcy. W realiach rozpoznawanej sprawy, które to realia wyznacza treść wniosku o wydanie interpretacji - jest to teza niezgodna z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., SK 39/19, narusza art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w związku z art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. i

Powyższe znajduje potwierdzenie także w wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia (…) 2025 r. (…), w którym Sąd zwrócił uwagę na brak zarobkowego charakteru działalności gminnej spółki. Spółka ta zajmuje się m.in. wymianą wody między jeziorem a pobliską rzeką i używa do tego celu kanałów (będących budowlami).

W uzasadnieniu powyższego wyroku, podniesiono, iż Sąd pierwszej instancji zasadnie zauważył, że w opisie zawartego we wniosku stanu faktycznego, w odniesieniu do spornych kanałów (kanał ujęciowy i odprowadzający, którymi odpowiednio następuje coroczny przerzut wody z Wisły do jeziora T. i odprowadzanie wody z tego jeziora do Wisły) nie znalazły się jakiekolwiek elementy świadczące o prowadzeniu przez skarżącą działalności gospodarczej w odniesieniu do tej jej cechy, jaką stanowi zarobkowy jej charakter. Na obszarze Jeziora T. wraz ze zrekultywowanymi terenami przyległymi, wykorzystywanymi głównie jako plaże, tereny rekreacyjne i miejsca parkingowe, znajdują się obiekty i urządzenia użyteczności publicznej Gminy Miasta T. Na terenie tym realizowane są zadania własne gminy m.in. w zakresie upowszechniania kultury fizycznej i turystyki, sportu, rekreacji, ochrony środowiska, utrzymania gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej, utrzymania ładu przestrzennego, zieleni gminnej i dróg gminnych. Skarżąca podkreśliła, że dokonując przerzutu wód między Wisłą a Jeziorem T., nie działa z zamiarem osiągnięcia zysku, a zysk związany z działalnością na terenie Jeziora T. i terenach przyległych uzyskuje Miasto T. Skarżąca wykonuje działalność gospodarczą, finansowaną ze środków publicznych, na terenie innej gminy, prowadząc prace rekultywacyjne w wyrobisku pogórniczym P. (gmina Ł.).

Konkludując, NSA wskazał, że jeżeli w odniesieniu do spornych kanałów skarżąca nie prowadzi działalności o charakterze zarobkowym, i nie ma podstaw do stwierdzenia, że budowle te mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej spełniającej ten warunek, samo posiadanie przez ten podmiot spornych kanałów nie jest wystarczające do uznania, że powinny one być opodatkowane podatkiem od nieruchomości.

Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia (…) 2025 r. (…). W ustnych motywach wyroku wskazano m. in. iż analizując przepisy ustawy o samorządzie gminnym i ustawy o gospodarce komunalnej, która to ustawa umknęła sądowi I instancji, można dojść do przekonania, że jednak to, że gmina powołała spółkę z o.o., samo w sobie nie stanowi o tym, że ta spółka jest przedsiębiorcą. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie można odnaleźć poglądy, że jeżeli ta spółka wykonuje tylko zadania, które są zadaniami własnymi gminy, to nie prowadzi działalności gospodarczej.

Wskazana teza została potwierdzona także w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…) z dnia (…) 2026 o sygn. (…). Zdaniem Sądu uznać zatem należy, że działalność komunalna, która nie jest prowadzona w celu osiągnięcia zysku, tylko w celu realizacji zadań własnych Gminy, bez względu na formę działania (zakład budżetowy, czy też spółka prawa handlowego), nie powinna być utożsamiana z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 3 u.p.p..

Podsumowując, z uwagi na fakt, że naczelnym celem prowadzonej przez Spółkę działalności jest wykonywanie zadań własnych Gminy, tj. działalności komunalnej (…) zasadne jest przyjęcie, że taka działalność Spółki nie spełnia jednego z trzech warunków niezbędnych do uznania, jej za działalność gospodarczą - tj. nie ma ona charakteru zarobkowego nie tylko z subiektywnego, ale i z obiektywnego punktu widzenia. Aktywność Spółki w sferze realizowania zadań własnych Gminy (w zakresie działalności komunalnej) nie jest nastawiona na osiąganie zysku. Ewentualny zysk osiągany z działalności komunalnej może być efektem pośrednim tej działalności, jednak nie celem nadrzędnym (jak Spółka wskazywała we wniosku - w efekcie swojej działalności nie wykazuje ona zysku, ale ponosi straty). Takim nadrzędnym celem jest, wykonywanie zadań własnych Gminy, służących Gminie oraz jej mieszkańcom, co także konsekwentnie jest podkreślane w skardze. Reasumując, zdaniem Sądu, w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym, skoro będące własnością Spółki budynki i budowle służą wyłącznie do prowadzenia działalności komunalnej na terenie Gminy, nie są, na podstawie art. 1a ust. i pkt 3 ustawy o POL, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i w konsekwencji przedmiotowe budowle nie podlegają opodatkowaniu PoN, zaś wspomniane budynki nie są opodatkowane stawką PoN właściwą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (lecz stawką właściwą dla budynków "pozostałych", o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o POL).

Zgodnie z uzasadnieniem wyroku WSA (…) z dnia (…) 2026 r. (sygn. (…)) z uwagi na fakt, że naczelnym celem prowadzonej przez skarżącą działalności jest wykonywanie zadań własnych gminy, tj. działalności komunalnej (…) zasadne jest przyjęcie, że taka działalność skarżącej nie spełnia jednego z trzech warunków niezbędnych do uznania, jej za działalność gospodarczą - tj. nie ma ona charakteru zarobkowego nie tylko z subiektywnego, ale i z obiektywnego punktu widzenia. Aktywność spółki w sferze realizowania zadań własnych gminy (w zakresie działalności komunalnej) nie jest nastawiona na osiąganie zysku. Nadrzędnym celem spółki jest wykonywanie zadań własnych gminy, służących gminie oraz jej mieszkańcom, co także konsekwentnie jest podkreślane w skardze. Podsumowując, skoro będące własnością spółki budowle służą wyłącznie do prowadzenia działalności komunalnej na terenie gminy, nie są, na podstawie art. 1a ust. i pkt 3 u.p.o.l., związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i w konsekwencji przedmiotowe budowle nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Orzecznictwo Wojewódzkich Sądów Administracyjnych dotyczące gospodarki komunalnej

Powyższe potwierdza także ugruntowana linia orzecznicza Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w zakresie stwierdzenia, że działalność komunalna wykonywana przez jednostki organizacyjne JST (…) nie stanowi działalności gospodarczej. Orzekł tak m.in.:

(...)

Stanowisko Ministerstwa Finansów

Kwestię opodatkowania nieruchomości związanych z realizacją przez gminy zadań (…) podjęło wprost Ministerstwo Finansów w piśmie z dnia (…) 2024 r., (…). W piśmie MF oceniło, że (…) prawidłowe opodatkowanie podatkiem od nieruchomości w zakresie gruntów, budynków i budowli wykorzystywanych do realizacji zadania własnego gminy (…) przedstawia się następująco:

• grunty, budynki lub ich części wykorzystywane na potrzeby realizacji zadania własnego gminy w obszarze zbiorowego zaopatrzenia (…), znajdujące się w posiadaniu gminnych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej (samorządowy zakład budżetowy lub urząd gminy) jako niezwiązane z działalnością gospodarczą podlegają opodatkowaniu według stawek odpowiednio: art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, c lub d bądź art. 5 ust.1 pkt 2 lit. e u.p.o.l) o ile nie znajdują zastosowania wyłączenia bądź preferencje (zwolnienia i ulgi) ustawowe lub przyjęte uchwałami rady gminy.

• budowle lub ich części wykorzystywane na potrzeby realizacji zadania własnego gminy w obszarze zbiorowego zaopatrzenia (…), znajdujące się w posiadaniu gminnych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej (samorządowy zakład budżetowy lub urząd gminy) jako niezwiązane z działalnością gospodarczą nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Podobne stanowisko wyraził również Minister Finansów w pismach:

·       z dnia (…) 2016 roku (…): O ile sposób kalkulacji cen za świadczone przez gminę usługi nie wskazuje na dążenie do osiągnięcia dochodu (zarobku), tj. nadwyżki przychodów nad poniesionymi kosztami, czyli celem tej działalności nie jest zysk a zaspokojenie potrzeby wspólnoty mieszkaniowej, to w takich przypadkach nie wystąpi przesłanka zarobkowego charakteru wykonywanej działalności. Tym samym przyjęto za słuszne stwierdzenie, że prowadzona w takich sytuacjach przez gminę działalność (…) nie będzie działalnością gospodarcza w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

·       z dnia (…) 2015 roku (…): Co do przesłanki zarobkowego charakteru tej działalności należy jednak wskazać, że o ile sposób kalkulacji cen za świadczone przez gminę usługi nie wskazuje na dążenie do osiągnięcia dochodu (zarobku), tj. nadwyżki przychodów nad poniesionymi kosztami, czyli celem tej działalności nie jest zysk a zaspokojenie potrzeb wspólnoty mieszkaniowej, to przesłanka ta nie wystąpi. Tym samym prowadzona przez gminę działalność nie będzie działalnością gospodarczą (…).

Stanowiska Regionalnych Izb Obrachunkowych

Powyższą tezę potwierdził również Prezes Regionalnej Izby Obrachunkowej (…) w piśmie z dnia (…) 2020 r. (…) wskazując, iż w przypadku działalności w zakresie (…), tak jak każdej innej działalności odpłatnej, a o zaliczeniu do działalności gospodarczej można mówić przede wszystkim w przypadku wystąpienia zarobkowego charakteru wykonywanych czynności. Przesłankę tą bada się na podstawie m.in. kalkulowania stawek cen i opłat za prowadzone usługi. (…)

Zgodnie ze stanowiskiem Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej (…) z dnia (…) 2016 r. o zarobkowym charakterze działalności w zakresie zbiorowego zaopatrzenia (…) powinna decydować analiza sposobu ustalania cen i opłat za te usługi. Jeżeli sposób kalkulacji cen za świadczone przez gminę usługi nie wskazuje na dążenie do osiągnięcia dochodu (zarobku), tj. nadwyżki dochodów nad poniesionymi kosztami, czyli celem tej działalności nie jest zysk, lecz zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, to w takich przypadkach nie wystąpi przesłanka zarobkowego charakteru wykonywanej działalności.

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. o sygn. SK 39/19

Istotnym dla interpretacji pojęcia "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej” zawartego w UPiOL jest również wyrok Trybunału Konstytucyjnego (dalej: TK, Trybunał) z dnia 24 lutego 2021 r. o sygn. SK 39/19 (dalej: Wyrok TK). W przedmiotowym wyroku, w wyniku przeprowadzonej egzegezy przepisów UPiOL, Trybunał orzekł, że art. 1a ust. 1 pkt 3 UPiOL rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Spór w sprawie koncentrował się wokół zasadności obciążenia Agencji Mienia Wojskowego podatkiem od nieruchomości gruntów i obiektów budowlanych stanowiących własność Skarbu Państwa w wysokości określonej według stawek dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zaznaczenia wymaga, że Agencja, choć prowadzi działalność gospodarczą w pewnym zakresie, to podobnie do spółek komunalnych, stanowi podmiot powołany do realizacji zadań własnych nałożonych na nią odrębnymi przepisami oraz zadań zleconych przez Ministra Obrony Narodowej,

W ocenie Trybunału, brak zróżnicowania sytuacji, w której przedsiębiorca wykorzystuje nieruchomości (grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części) bądź może je/wykorzystywać w ramach prowadzonej działalności gospodarczej od sytuacji w której jedynie znajduje się w posiadaniu nieruchomości, która nie służą/nie mogą służyć mu do prowadzenia działalności jest niezgodne z konstytucyjną zasadą proporcjonalności (art. 1 ust. 3 Konstytucji) między prawem jednostki do własności (art. 64 ust. 1 Konstytucji), a obowiązkiem ponoszenia ciężarów publicznoprawnych (art. 84 Konstytucji).

W uzasadnieniu Wyroku TK podniesiono bowiem, iż „W ocenie Trybunału przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków – niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej – wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą Trybunał uznaje za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji.”

Konkludując, w ocenie TK, przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku od nieruchomości jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej.

W związku z wyrokiem TK należy zatem dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości zaakceptować taką kwalifikację, w świetle której spółka z ograniczoną odpowiedzialnością mająca jedynego udziałowca w postaci gminy, w pewnych sferach może prowadzić działalność gospodarczą w rozumieniu art. 3UPP a w innych sferach - jej działalność może takiego charakteru nie mieć, będąc działalnością w istocie rzeczy niezarobkową, mimo że odpłatną. Status Spółki jako spółki prawa handlowego nie stoi na przeszkodzie uznaniu, że wykonywana przez niego działalność (…) nie stanowi działalności gospodarczej.

Ocena Prawna stanowiska Wnioskodawcy:

W pierwszej kolejności tutejszy Organ podatkowy pragnie wskazać, że na ocenę prawidłowości stanowiska Wnioskodawcy nie mogą wpłynąć powołane przez niego orzeczenia sądów administracyjnych i innych organów, bowiem stanowią one rozstrzygnięcia w konkretnych sprawach, osądzonych w określonych stanach faktycznych. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U.1997.78.483 z dnia 1997.07.16) w swoim rozdziale III określa zamknięty katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Nie przewiduje on takiej mocy dla orzecznictwa sądowego, w tym orzecznictwa sądów administracyjnych (w Polsce nie obowiązuje system precedensów sądowych).

W związku z powyższym, nie negując orzecznictwa, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy zauważyć, że moc obowiązująca wyroków zamyka się w obrębie spraw, w których zostały one wydane. Zatem wskazane we wniosku wyroki nie mają wpływu na podjęte w niniejszej interpretacji rozstrzygnięcie i nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości stanowiska Wnioskodawcy.

Natomiast w celu ustalenia prawidłowego stanowiska względem pytania przedstawionego przez Wnioskodawcę należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz innych ustaw, do których te przepisy bezpośrednio lub pośrednio odsyłają.

I tak, w myśl art. 2 ust. 1 pkt 3 UPiOL, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Ponadto, w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 UPiOL przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.

Przy czym, art. 1a ust 1 pkt 4 UPiOL wskazuje, iż działalność gospodarcza to działalność, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 – Prawo przedsiębiorców.

Jak stanowi art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U.2025.1480 t.j. z dnia 2025.10.28, dalej: UPP) działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły.

Powyższe przepisy wskazują jednoznacznie, że wszystkie przedmioty opodatkowania, w tym budowle znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Zdaniem Organu, nie ulega jednocześnie wątpliwości, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą.

Przedmiotowa działalność wykonywana przez Wnioskodawcę jest działalnością zorganizowaną i wykonywaną w sposób ciągły. Nie kwestionuje tego również sam Wnioskodawca.

X. prowadzi działalność w formie spółki (…).

Organ podatkowy stoi na stanowisku, że sam fakt prowadzenia działalności w formie spółki (…) przesądza o tym, iż działalność taka wykonywana jest z zamiarem osiągnięcia zysku. Działalność prowadzona przez spółkę (…) ukierunkowana jest bowiem zawsze na osiąganie korzyści majątkowych.

A zatem, w ocenie Organu podatkowego już sam fakt formy prawnej prowadzenia działalności przez X. przesądza o jej zarobkowym charakterze.

W konsekwencji, zdaniem Wójta Gminy Wielka Wieś, opisana przez Wnioskodawcę we Wniosku działalność spełnia wszystkie przesłanki umożliwiające zaklasyfikowanie jej jako działalności gospodarczej, w myśl ustawy Prawo przedsiębiorców, a co za tym idzie, również ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie tutejszego Organu podatkowego, wszystkie administrowane przez Spółkę budowle wchodzące w skład Infrastruktury uznać należy za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Co więcej, skoro, zgodnie ze stanowiskiem Organu podatkowego, budowle Infrastruktury uznać należy za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to w niniejszej sprawie zastosowania nie znajdzie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. (sygn. SK 39/19), który Wnioskodawca przytoczył na potwierdzenie swojej tezy.

Przedmiotowy wyrok TK, z którym Organ podatkowy się zgadza, wskazuje bowiem, że samo posiadanie nieruchomości – w tym budowli - nie może skutkować automatycznie uznaniem ich za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Niemniej jednak, budowle Infrastruktury nie tylko są administrowane przez Wnioskodawcę, ale również wykorzystywane przez niego do prowadzenia działalności gospodarczej.

Tym samym, w ocenie tut. Organu podatkowego, również w świetle przytoczonego przez Wnioskodawcę wyroku TK, budowle Infrastruktury uznać należy za związane z prowadzaniem działalności gospodarczej i tym samym podlegające opodatkowaniu podatkiem do nieruchomości.

W tym stanie rzeczy Wójt Gminy Wielka Wieś uznaje za nieprawidłowe stanowisko Strony, zgodnie z którym budowle wchodzące w skład Infrastruktury, administrowane przez Spółkę, służące do wykonywania zadań z zakresu (…) nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 UPiOL.

Niniejsza interpretacja udzielona jest w oparciu o przepisy prawa podatkowego, obowiązujące na dzień złożenia zapytania Organowi podatkowemu i dotyczy stanu faktycznego przedstawionego we wniosku strony.

Pouczenie

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…) w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U.2026.143 t.j. z dnia 2026.02.09) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), tj. na adres: Wójt Gminy Wielka Wieś, Plac Wspólnoty 1, 32-085 Szyce.