FP.3120.1.567.2026

Indywidualna Interpretacja Przepisów Prawa Podatkowego

Burmistrz Miasta Lędziny działając na podstawie art.14j § 1 i § 3, w związku z art. 14b, art. 14c, art. 14k § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 622 późn zm.), w odpowiedzi na wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 23 lipca 2026 r. (data wpływu do organu podatkowego 23.07.2026 r.) w zakresie przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych

postanawia

uznać stanowisko Wnioskodawcy wyrażone we wniosku za prawidłowe.

Uzasadnienie

1. Uwarunkowania Formalnoprawne i Właściwość Organu Podatkowego

Niniejszy dokument stanowi indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, sporządzoną i wydaną w imieniu organu podatkowego, którym w przedmiotowej sprawie jest Burmistrz Miasta Lędziny. Kompetencja do wydania niniejszego rozstrzygnięcia wynika z zasad ustrojowych oraz uregulowań proceduralnych zawartych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.

Zgodnie z ugruntowaną konstrukcją prawną, statuowaną przez ustawodawcę w dziale II, rozdziale 1a Ordynacji podatkowej, stosownie do swojej właściwości rzeczowej i miejscowej, organem uprawnionym do wydawania interpretacji indywidualnych w sprawach dotyczących podatków i opłat lokalnych jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Właściwość Burmistrza Miasta Lędziny w niniejszej sprawie determinuje fakt, iż przedmiotem zapytania są zasady wymiaru podatku od nieruchomości zlokalizowanych na terytorium Gminy Lędziny, dla których to danin organem podatkowym pierwszej instancji pozostaje lokalny organ wykonawczy. Instytucja interpretacji indywidualnej pełni kluczową funkcję informacyjną i gwarancyjną, służąc eliminacji ryzyka podatkowego po stronie podmiotów poddanych obowiązkom daninowym, co wymaga od organu najwyższej staranności w analizie przedłożonego stanu faktycznego oraz zawiłości orzeczniczych.

Postępowanie w przedmiocie wydania niniejszej interpretacji zostało zainicjowane wnioskiem złożonym przez X.. Pismo inicjujące z dnia 23 lipca 2026 r. (…) wpłynęło do Urzędu Miasta Lędziny, spełniając podstawowe wymogi formalne. Wnioskodawca w sposób prawidłowy wywiązał się z obowiązku fiskalnego, uiszczając w dniu 23 lipca 2026 r. ustawową opłatę w kwocie 40,00 PLN na dedykowany rachunek bankowy Gminy Lędziny (potwierdzenie transakcji (…)). Zgodnie z dyspozycją art. 14j § 2 Ordynacji podatkowej, opłata ta stanowi bezpośredni dochód budżetu jednostki samorządu terytorialnego.

W toku wstępnej weryfikacji formalnej wniosku, organ podatkowy zidentyfikował pewne braki, które uniemożliwiały nadanie sprawie dalszego biegu. Stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu podatkowym, w trybie art. 169 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej, organ wezwał Wnioskodawcę pismem z dnia 31 lipca 2026 r. do uzupełnienia dokumentacji. Wnioskodawca zareagował niezwłocznie, przedkładając w dniu 4 sierpnia 2026 r. (…) pismo uzupełniające, w którym zawarł obligatoryjne z punktu widzenia art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej oświadczenie składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania (art. 233 § 1 w zw. z § 6 Kodeksu karnego). Wnioskodawca, reprezentowany przez Prezesa Zarządu, jednoznacznie oświadczył, iż elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej, a sprawa nie została w tym zakresie rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu. Ponadto, do akt sprawy dołączono braki załącznikowe w postaci szczegółowych protokołów wyłączenia z eksploatacji oraz druków ewidencyjnych LT i LC.

Po skompletowaniu całości materiału analitycznego, organ podatkowy przystąpił do merytorycznego rozpoznania sprawy. Zgodnie z wytycznymi wynikającymi z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, interpretacja indywidualna musi zawierać wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym. Przepis ten przewiduje co prawda dyskrecjonalną możliwość odstąpienia przez organ od sporządzenia uzasadnienia prawnego w sytuacji, gdy stanowisko wnioskodawcy uznaje się za prawidłowe w pełnym zakresie. Niemniej jednak, Burmistrz Miasta Lędziny stoi na stanowisku, iż w realiach niniejszej sprawy takie odstąpienie byłoby niecelowe i naruszałoby zasadę pogłębiania zaufania do organów podatkowych. Konieczność sporządzenia dogłębnego, wielowątkowego uzasadnienia prawnego wynika z faktu, że w 2016 roku dla tego samego Wnioskodawcy, w zbliżonym stanie faktycznym, tutejszy organ wydał interpretację negatywną (…). Fundamentalna zmiana paradygmatu orzeczniczego, zainicjowana wyrokami Trybunału Konstytucyjnego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, wymaga transparentnego zdekodowania przez organ podatkowy nowych ram prawnych, w jakich operuje podatek od nieruchomości.

2. Kompleksowy Opis Zaistniałego Stanu Faktycznego

Gwarancją prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego jest precyzyjne odtworzenie stanu faktycznego, którym organ interpretacyjny jest ściśle związany. Zgodnie z ugruntowaną doktryną i orzecznictwem (np. wyrok NSA o sygn. III FSK 1075/23 oraz III FSK 1079/23), organ podatkowy wydający interpretację indywidualną opiera się wyłącznie na opisie zaprezentowanym przez wnioskodawcę, nie posiadając uprawnień do prowadzenia własnego, odrębnego postępowania dowodowego zmierzającego do weryfikacji faktów. Mając powyższe na uwadze, organ zrekonstruował następujący, niezaprzeczalny obraz sytuacji majątkowej i operacyjnej Spółki.

X. funkcjonuje w obrocie prawnym jako spółka prawa handlowego, w której stuprocentowym udziałowcem jest Gmina (…). Przedmiotem działalności Spółki jest zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej, co wpisuje się w ramy zadań własnych gminy zdefiniowanych w ustawie o samorządzie gminnym. (…) Spółka realizuje te obowiązki m.in. w oparciu o zezwolenia Burmistrza (…) i posiada status czynnego podatnika podatku od towarów i usług (VAT).

Momentem przełomowym dla infrastruktury, której dotyczy wniosek, był rok 2015, w którym Spółka sfinalizowała (…) inwestycję (…). (…).

Z przedłożonej dokumentacji technicznej, a w szczególności z precyzyjnych protokołów wyłączenia z eksploatacji środka trwałego, wyłania się obraz infrastruktury będącej w stanie krytycznej degradacji. (…)

(…). Jak wskazał Wnioskodawca, obliczony średni wskaźnik awaryjności (ꟛ) (…) był wielokrotnie – od kilkudziesięciu do ponad stu razy – wyższy niż zalecana norma eksploatacyjna, która wynosi 0,5. (…).

W obliczu tak jednoznacznych przeciwwskazań (…), Spółka podjęła decyzję o bezpowrotnym, trwałym odcięciu (…). Proces ten został sformalizowany w księgach rachunkowych przedsiębiorstwa. Wnioskodawca dokonał wyksięgowania majątku ze stanu ewidencji środków trwałych za pomocą dedykowanych dokumentów księgowych: LC (Likwidacja Częściowa) oraz LT (Likwidacja Trwała).

(…)

Istotnym elementem stanu faktycznego, wyartykułowanym wprost przez komisje likwidacyjne, jest rezygnacja z (…). Komisja we wnioskach końcowych protokołów wyraźnie stwierdziła, że (…) fizyczna likwidacja (demontaż) nie nastąpi ze względu na rażącą nieopłacalność ekonomiczną. (…).

Przedmiotowa infrastruktura – choć fizycznie pozostaje pod powierzchnią ziemi – jest całkowicie niesprawna, skrajnie zniszczona, pusta i nieszczelna. Nie istnieje absolutnie żadna obiektywna możliwość ponownego wykorzystania (…) zgodnie z (…) pierwotnym, jak i z jakimkolwiek innym, przeznaczeniem gospodarczym.

3. Stanowisko Wnioskodawcy Przedstawione we Wniosku

Na kanwie tak zarysowanego stanu faktycznego Wnioskodawca sformułował fundamentalne pytanie prawne: czy księgowa likwidacja środka trwałego (…), pozbawionej możliwości dalszego użytkowania technicznego, bez dokonywania jej całkowitej fizycznej likwidacji (…), pozwala przyjąć, że ustały przesłanki do jej opodatkowania, a w konsekwencji, czy wygasł w stosunku do niej obowiązek w podatku od nieruchomości na mocy art. 6 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Wnioskodawca zaprezentował jednoznaczne stanowisko, dowodząc, że opisana sieć nie powinna podlegać opodatkowaniu, ponieważ utraciła cechę "związku z prowadzeniem działalności gospodarczej". W argumentacji Spółki pojawia się głęboka analiza normatywna. Wnioskodawca zauważa co prawda, że sieć (…) – jako obiekt liniowy – stanowi budowlę w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane (art. 3 pkt 3 oraz 3a). Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, budowle są objęte podatkiem, jeśli są związane z działalnością gospodarczą przedsiębiorcy, który je posiada.

Kluczem do stanowiska Wnioskodawcy jest jednak odwołanie się do przełomowego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19. Wnioskodawca słusznie podnosi, iż Trybunał wyeliminował interpretację, według której sam fakt posiadania majątku przez przedsiębiorcę determinuje jego związek z działalnością. W świetle Konstytucji RP opodatkowanie najwyższą stawką majątku, który nie jest i obiektywnie nie może być wykorzystywany w celach zarobkowych, stanowi nieproporcjonalną ingerencję w prawo własności.

Spółka przywołuje ponadto niezwykle istotną argumentację z zakresu prawa cywilnego, opartą na art. 49 oraz art. 55(1) Kodeksu cywilnego, wspartą orzecznictwem Sądu Najwyższego (m.in. uchwałą III CZP 105/05). Wnioskodawca dedukuje, że (…) znajdujące się w ziemi stają się częścią przedsiębiorstwa przesyłowego (i przestają być częścią składową gruntu) tylko wtedy, gdy stanowią z siecią funkcjonalną całość. Odłączenie trwale niesprawnych (…) od funkcjonującej sieci (…) oznacza zerwanie tej funkcjonalnej więzi. Tym samym odcięte, pozostawione w ziemi (…) przestają być częścią przedsiębiorstwa w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym. Przedsiębiorstwo traci nad nimi faktyczne posiadanie, co oznacza, że przestały one znajdować się "w posiadaniu przedsiębiorcy" na cele działalności gospodarczej.

Konkludując, X. stoi na stanowisku, że wykreślenie budowli z ewidencji środków trwałych (likwidacja księgowa) powiązane z trwałym wyłączeniem z eksploatacji, mimo braku wydobycia z ziemi (z uwagi na nieopłacalność), zrywa więź łączącą obiekt z działalnością gospodarczą, wygaszając tym samym obowiązek podatkowy.

4. Ocena Stanowiska wraz ze Szczegółowym Uzasadnieniem Prawnym

Organ podatkowy, po dokonaniu wszechstronnej analizy jurydycznej, orzeczniczej oraz technicznej, uznaje stanowisko Wnioskodawcy za prawidłowe w pełnym zakresie.

Ze względu na zasygnalizowaną ewolucję systemu opodatkowania, konieczne jest wyłożenie argumentacji potwierdzającej prawidłowość podejścia podatnika na kilku płaszczyznach: historyczno-prawnej, konstytucyjnej, wykładni sądów administracyjnych oraz cywilnoprawnej.

4.1. Definicja Przedmiotu Opodatkowania w Kontekście Prawa Budowlanego

Ramy przedmiotu opodatkowania w przypadku infrastruktury technicznej zakreśla ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: u.p.o.l.). Fundamentalna dla niniejszej sprawy norma art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Definicja legalna budowli ulegała na przestrzeni lat przekształceniom, budząc liczne spory doktrynalne. Zgodnie z konstrukcją obowiązującą na przestrzeni lat, definicja budowli zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. opierała się na mechanizmie odesłania zewnętrznego (tzw. definicja relacyjna). Budowlą w ujęciu podatkowym był obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, niebędący budynkiem ani obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, w art. 3 pkt 3, bezpośrednio wymienia wśród budowli obiekty liniowe i sieci techniczne, a w art. 3 pkt 3a uszczegóławia, że obiektem liniowym jest m.in. wodociąg oraz rurociąg. Czynna sieć (…) stanowi więc klasyczny przykład budowli podlegającej najwyższemu reżimowi opodatkowania (stawka 2% wartości początkowej rocznie), z uwagi na to, że stanowi narzędzie służące realizacji celów gospodarczych (…).

Warto na marginesie zauważyć – co potwierdza spójność wykładni dokonywanej przez organ z celami ustawodawcy – że zmiana systemu podatkowego (nowa definicja budowli obowiązująca od 2025 roku, uniezależniająca w dużej mierze prawo podatkowe od prawa budowlanego poprzez wprowadzenie zamkniętego katalogu w załączniku nr 4 do u.p.o.l.) zachowuje w tym zakresie status quo – infrastruktura przesyłowa, jako całość techniczno-użytkowa lub zbiór urządzeń technicznych z nią powiązanych, będzie nadal podlegać podatkowi, pod warunkiem jej związku z budynkiem lub obiektem dla celów funkcjonalnych przedsiębiorstwa. W nowym reżimie to właśnie istnienie funkcjonalnego połączenia z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem decyduje o kwalifikacji prawnopodatkowej. Tym silniej wybrzmiewa argumentacja Wnioskodawcy – rozerwanie funkcjonalności poprzez trwałe odcięcie (…) jest aktem dezintegracji obiektu budowlanego jako przekaźnika medium gospodarczego.

4.2. Historia Interpretacyjna i Wyeliminowane Podejście Formalistyczne (Zmiana Decyzji Organu)

Ocena prawidłowości zaniechania płatności podatku za odcięte odcinki sieci wymaga historycznego odniesienia do poprzedniej interpretacji indywidualnej wydanej na wniosek Spółki przez tutejszy organ w dniu (…) 2016 r. (…). We wspomnianej, historycznej interpretacji organ uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe, nakazując mu dalsze uiszczanie podatku od zlikwidowanych (…). Należy jednoznacznie podkreślić, że tamto stanowisko organu – choć obecnie nieaktualne – było w 2016 roku prostą emanacją panującego wówczas niezwykle rygorystycznego stanu prawnego i stanowiska sądów.

Ustawą nowelizującą, z dniem 1 stycznia 2016 roku, ustawodawca całkowicie przemodelował treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., wykreślając z definicji budowli związanych z działalnością gospodarczą tzw. "klauzulę względów technicznych". Zniknęło sformułowanie: "chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych". W ślad za tym, w latach 2016-2020 organy administracji skarbowej i samorządowej zaczęły stosować skrajny automatyzm, usankcjonowany w licznych ówczesnych orzeczeniach NSA. W myśl zasady formalistycznej, wystarczył sam prawny fakt znalezienia się budowli w jakiejkolwiek relacji własnościowej lub posiadania z podmiotem będącym przedsiębiorcą. Organy podatkowe (w tym Burmistrz Miasta Lędziny w interpretacji z 2016 r.) twierdziły, że fakt księgowej likwidacji i zaniechania wykorzystywania gospodarczego pozostaje bez żadnego znaczenia dla opodatkowania, chyba że doszłoby do fizycznego unicestwienia (wykopania) budowli lub zapadłaby decyzja administracyjna organu nadzoru budowlanego o wyłączeniu z użytkowania na podstawie Prawa budowlanego (lub organu nadzoru górniczego). Stąd brała się konieczność opodatkowania (…) w ziemi (…). Podejście to prowadziło do ogromnych dysonansów logicznych i absurdów ekonomicznych, traktując podatek od nieruchomości niemal jak podatek dochodowy niezależny od dochodu, a mierząc wartość (…) w ziemi, jak trafnie zauważa doktryna prawa podatkowego (m.in. prof. Rafał Dowgier).

4.3. Rewolucja Funkcjonalna – Wyrok Trybunału Konstytucyjnego SK 39/19

Całkowite zburzenie powyższej, rygorystycznej konstrukcji prawnej nastąpiło wraz z epokowym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19. Stanowi on ostateczną podstawę normatywną weryfikacji stanowiska Wnioskodawcy. Trybunał Konstytucyjny po wnikliwej analizie zakwestionował zasadność opodatkowywania wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów, budynków i budowli niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności, polegającego wyłącznie na mechanicznym kryterium bycia "w posiadaniu przedsiębiorcy".

TK orzekł kategorycznie, że taka interpretacja przepisu (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.) w dotychczasowym kształcie narusza systemowo Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej, w tym przede wszystkim art. 64 ust. 1 (gwarancja ochrony własności) w powiązaniu z art. 31 ust. 3 (zasada proporcjonalności ingerencji państwa w prawa obywatela) oraz art. 84 (konstytucyjny obowiązek ponoszenia danin publicznych w granicach prawa). Trybunał wskazał na wadliwość konstruktu, który nie pozwala na rozróżnienie sytuacji prawnopodatkowej przedsiębiorcy czynnie wykorzystującego swój majątek do zarobkowania od podmiotu posiadającego bezwartościowe dla jego core-businessu aktywa, stanowiące balast lub ruinę nienadającą się do eksploatacji. Takie podejście nie realizowało wyłącznie celu fiskalnego gminy, ale prowadziło do nieproporcjonalnego i o charakterze niemalże konfiskatoryjnym obciążenia praw własnościowych podatnika.

Orzeczenie SK 39/19, będące wyrokiem interpretacyjnym, trwale wyeliminowało z przestrzeni prawnej możliwość stosowania przez organy wykładni literalnej i automatyzmu. Przez pryzmat wymogu konstytucyjnego, obciążenie przedsiębiorcy ciężarem majątkowym z tytułu posiadania w gruncie budowli, która stanowi bezużyteczny odpad techniczny, musi zostać uznane za naruszające ramy państwa prawa.

4.4. Ewolucja Orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego

Po zapadnięciu wyroku SK 39/19, orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, jako najwyższej instancji, diametralnie się zmieniło i odrzuciło swoje wcześniejsze koncepcje. Znaczna liczba judykatów, w tym przełomowe wyroki: NSA z 24 marca 2022 r. (sygn. akt III FSK 2647/21), wyrok z 1 lipca 2025 r. (sygn. akt III FSK 888/24) czy wyrok NSA z 6 grudnia 2024 r. (sygn. akt III FSK 582/24), zdefiniowały na nowo, jak organy podatkowe powinny badać "związek" budowli z przedsiębiorstwem.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał wyraźnie, że z majątkiem powiązanym z działalnością gospodarczą mamy do czynienia dopiero wtedy, gdy służy on lub choćby "potencjalnie, w przyszłości lub pośrednio" może być zaangażowany w jakikolwiek sposób w proces gospodarczy. Jeżeli jednak występuje obiektywna i trwała przeszkoda uniemożliwiająca kontynuowanie działalności przy użyciu danego obiektu budowlanego, a przedsiębiorca nie podejmuje sam z siebie działań zmierzających do jego przywrócenia do używalności (np. remontu na poczet dalszej pracy), przedmiot ów musi zostać wyjęty spod rygoru kwalifikacji przewidzianej dla najwyższej stawki, lub w ogóle wyłączony z przedmiotu opodatkowania (jak to ma miejsce w przypadku budowli w ogóle).

NSA stworzył ponadto matrycę wytycznych o charakterze dowodowym, pozwalających na identyfikację obiektów pozbawionych powiązań z przedsiębiorstwem. Zgodnie ze stanowiskiem sądowym, utrata związku przejawia się w szczególności poprzez:

Brak (lub wykreślenie z) ewidencji środków trwałych oraz zaniechanie naliczania odpisów amortyzacyjnych.

Brak ujmowania w rachunku podatkowym kosztów nabycia, wytworzenia, czy przede wszystkim remontów i utrzymania obiektu.

Zanik cech fizycznych budowli, wskazujących pierwotnie na jej gospodarcze przeznaczenie, oraz ewidentny brak celowości ekonomicznej w procesie produkcyjnym.

Przenosząc powyższą matrycę oceny bezpośrednio na grunt stanu faktycznego wykreowanego w Gminie Lędziny, należy stwierdzić, iż spełnia on każdą z przesłanek wymaganych przez NSA do zwolnienia majątku od obciążeń z tytułu podatku od nieruchomości. Po pierwsze, (…) stały się obiektywnie, permanentnie niefunkcjonalne. (…). Po drugie, ich powiązanie z resztą przedsiębiorstwa (siecią) zostało definitywnie przerwane – zostały "odcięte" i wyłączone z jakiegokolwiek zasilania czy nadzoru operacyjnego. Po trzecie, procedury księgowe (protokoły wyłączenia ze stycznia i lutego 2015 r., druki LC i LT) namacalnie sankcjonują fakt przeniesienia wartości (…) do ewidencji pozabilansowej z adnotacją o braku przydatności do użycia oraz zniszczeniu (wskutek zużycia czasowego). Spółka z dniem wyksięgowania zaprzestała generować jakiekolwiek nakłady z ich tytułu. (…).

4.5. Aspekty Własnościowe – Posiadanie w Ujęciu Art. 49 Kodeksu Cywilnego

Punktem wyjścia do klasyfikacji własności obiektów wzniesionych w gruncie jest zasada rzymska superficies solo cedit (to, co wzniesione na gruncie, przypada gruntowi), wyrażona normatywnie w art. 48 i art. 191 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (dalej: k.c.). Zgodnie z tymi przepisami budynki, drzewa oraz inne urządzenia trwale połączone z gruntem stanowią część składową nieruchomości gruntowej. W stosunku do sieci dystrybucyjnych (…), prawo statuuje absolutnie unikalny wyjątek w postaci art. 49 § 1 k.c. Przepis ten stanowi jednoznacznie, że "urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa".

Jak wskazał Sąd Najwyższy w fundamentalnej uchwale powiększonego składu siedmiu sędziów z dnia 8 marca 2006 r. (sygn. akt III CZP 105/05), art. 49 k.c. przesądza o utracie statusu części składowej gruntu przez (…), warunkując to wyłącznie w sytuacji, gdy urządzenie to uzyskało fizyczne, strukturalne i celowościowe powiązanie z siecią należącą do przedsiębiorstwa – to jest w chwili złączenia go z istniejącą, szerszą infrastrukturą przesyłową tak mocno, by stało się funkcjonalnym elementem przedsiębiorstwa w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym (art. 55(1) k.c.). (…) staje się wówczas ruchomością przesyłową i mieniem samej spółki przesyłowej.

Podejmując analizę z perspektywy a contrario, rura, która nie wchodzi w skład połączonej, funkcjonującej struktury – czy to dlatego, że nie została jeszcze połączona (leży w szczerym polu), czy to dlatego, że została z tej struktury na zawsze wyrwana lub technicznie odłączona – traci oparcie w przywileju z art. 49 k.c. Odłączenie (…) ma charakter trwały i nieodwracalny, podyktowany zastąpieniem go nowym tworzywem.

4.6. Wygaśnięcie Obowiązku Podatkowego a Absurdalność Fizycznej Likwidacji (Art. 6 ust. 4 u.p.o.l.)

Ustawodawca w art. 6 ust. 4 u.p.o.l. zakłada, że obowiązek podatkowy wygasa gdy ustaną okoliczności uzasadniające ten obowiązek.

Podmioty reprezentujące rygorystyczne i profiskalne stanowisko (m.in. organy przed wyrokami TK) argumentowały, iż jedyną formą ustania okoliczności jest całkowite, fizyczne "unicestwienie" przedmiotu opodatkowania, np. jego rozbiórka i demontaż. Takie stanowisko uważa się dziś za rażący przejaw alienacji prawa od rzeczywistości.

Czym innym jest rozbiórka wiaty postawionej na parkingu, a czym innym próba fizycznego zlikwidowania podziemnej magistrali (…) wtopionej w infrastrukturę miejską. Odnosząc się do pragmatyki zarządzania majątkiem przestrzennym, Wnioskodawca słusznie opiera swoją decyzję o pozostawieniu (…) w gruncie na kryterium skrajnej nieopłacalności i bezcelowości wykopu. Dokonanie "likwidacji fizycznej" wymagałoby od samorządowej spółki wielomilionowych nakładów na zrywanie nawierzchni asfaltowych, naruszanie stabilności ciągów komunikacyjnych (chodników, dróg dojazdowych) oraz wznoszenie wykopów inżynieryjnych, z jedynym rezultatem w postaci wyciągnięcia kilkunastu ton skorodowanego złomu. Tak destrukcyjny projekt byłby gospodarczo irracjonalny i stanowiłby niedozwoloną niegospodarność w dysponowaniu środkami publicznymi (a do ochrony takich środków Spółka ze stuprocentowym udziałem Gminy jest zobligowana).

Jak trafnie formułuje to doktryna, a także organy w zaktualizowanych poglądach, pełnoprawnym i wyłącznym dopełnieniem utraty charakteru podatkowego przez budowlę niewykorzystywaną w biznesie z innych niż tylko technologiczne względów jest rzetelnie udokumentowana, sformalizowana likwidacja księgowa. Sytuacja wyksięgowania (dowód LT) z ewidencji wyczerpuje w pełni pojęcie "ustania okoliczności" z art. 6 ust. 4 u.p.o.l.

Konkluzja

Stanowisko Wnioskodawcy, które zakłada, że księgowa likwidacja środka trwałego w postaci części sieci (…), bez jej fizycznej likwidacji z uwagi na niemożność jej dalszego użytkowania pozwala przyjąć, że w tym zakresie wygasł wobec Wnioskodawcy obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a tym samym Wnioskodawca nie jest obowiązany do zapłaty podatku od nieruchomości z tego tytułu, jest prawidłowe.

Pouczenie

Zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.

Niniejsza interpretacja po usunięciu danych identyfikujących wnioskodawcę oraz inne podmioty wskazane w treści interpretacji, zostanie niezwłocznie zamieszczona w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra do spraw finansów publicznych. Zgodnie z art.14i § 6 Ordynacji podatkowej Burmistrz miasta niezwłocznie przekazuje na adres do doręczeń elektronicznych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej interpretacje indywidualne wydane przez ten organ.

Poucza się Wnioskodawcę (X.), że służy mu prawo wniesienia skargi na wydaną interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). System zaskarżania opiera się na regulacjach statuowanych przez ustawę z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., zwaną powszechnie "PPSA").

Należy zachować szczególną dbałość o warunki formalne i terminy, które PPSA definiuje w sposób zamknięty:

Termin wniesienia i obieg dokumentów: Skargę adresowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Wnioskodawca musi wnieść pośrednio, a więc składa ją na ręce (i za pośrednictwem) organu, który wydał interpretację, czyli Burmistrza Miasta Lędziny (wymóg z art. 54 § 1 PPSA).

Zawity (nieprzywracany w trybie zwykłym) termin dla strony do złożenia i nadania pismem lub certyfikatem wniosku skargowego wynosi dokładnie 30 dni liczone od dnia następującego po dniu oficjalnego, urzędowego doręczenia niniejszej dokumentacji zwrotnej w formie interpretacji (art. 53 § 1 PPSA w zw. z odpowiednimi przepisami Ordynacji podatkowej o terminach).

Tryb operacyjny i formalny nadania: Skargę dopuszcza się do złożenia w formach hybrydowych przewidzianych kodeksem (w zależności od preferencji podmiotu gospodarczego):

Tradycyjna, analogowa wysyłka lub przedłożenie w formie papierowej, z uwzględnieniem przygotowania i podpisania dwóch spójnych egzemplarzy dokumentów (tzw. z wymogiem załączenia odpisu obok oryginału) na dedykowany adres korespondencyjny dla jednostki: Urząd Miasta w Lędzinach, ul. Lędzińska 55 (art. 47 § 1 PPSA).

Alternatywnie, nowoczesna droga formy dokumentu elektronicznego, w obrębie której system wymaga przesłania tylko jednego egzemplarza wirtualnego. Wiąże się to ze skorzystaniem ze skrytki organu w ramach Elektronicznej Skrzynki Podawczej na certyfikowanej platformie ePUAP. Taki cyfrowy akt obligatoryjnie podlega zabezpieczeniu bezpiecznym podpisem kwalifikowanym prezesa (zarządu) lub odpowiednim certyfikowanym profilem zaufanym (wymogi przewidziane dla kanału informatycznego e-administracji w art. 47 § 3, doprecyzowane art. 54 § 1a PPSA).

Skrajne rygory zawężenia podmiotowego zarzutu skargi: Z uwagi na specyfikę procedury podatkowo-interpretacyjnej odróżniającej się w pewnych aspektach od odwołań przy zwykłych decyzjach wymiarowych, ustawa PPSA zakłada bardzo sztywne reżimy tworzenia pisma przez pełnomocników. Zgodnie z bezwzględnym brzmieniem art. 57a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga na interpretację przepisów w indywidualnej sprawie może bazować (pod rygorem oddalenia czy wręcz odrzucenia za wadliwość prawną) wyłącznie na zarzucie obiektywnego naruszenia przepisów postępowania, rażącym dopuszczeniu się przez organ (Burmistrza) błędu w wykładni językowej/celowościowej lub, na niewłaściwej czy nielogicznej ocenie dokonanej co do perspektywy zastosowania przepisów materialnych Prawa budowlanego oraz Prawa podatkowego dla sieci liniowych. Sąd (…) (podobnie jak Naczelny Sąd Administracyjny w perspektywie ewentualnej Skargi Kasacyjnej) związany jest silnie nie tylko argumentami opisu, lecz zarzutami samej skargi i każdorazowo powołaną precyzyjnie podstawą naruszeń konkretnego przepisu prawnego (art. 57a PPSA).