114-KDIP1-2.4012.409.2026.1.GK

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy określenia miejsca opodatkowania usług montażu linii technologicznych należących do dostawcy z Chin w pomieszczeniach produkcyjnych na terytorium kraju. Uzupełnili go Państwo pismem z 15 czerwca 2026 r. (wpływ 15 czerwca 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT i posiada siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: terytorium kraju); zajmuje się świadczeniem usług m.in. w zakresie montażu linii przemysłowych (technologicznych) oraz maszyn i urządzeń (dalej: Usługi montażu).

Wnioskodawca realizuje na terytorium kraju (w pomieszczeniach fabrycznych) montaż elementów linii technologicznych (dalej: Komponenty), które to linie technologiczne, po ich uruchomieniu, będą wykorzystywane do produkcji ściśle określonych produktów. Montaż realizowany jest na zlecenie dostawcy linii technologicznych (dalej: Dostawca), mającego siedzibę na terytorium Chińskiej Republiki Ludowej (dalej: Chiny).

Zamawiającym linie technologiczne jest Spółka kapitałowa mająca siedzibę w Polsce (dalej: Inwestor).

Dostawa Komponentów na terytorium kraju następuje z Chin (w procedurze importu), natomiast dostawa kompletnych linii technologicznych z montażem i próbnym rozruchem realizowana jest przez Dostawcę na terytorium kraju co oznacza, iż dostawę uznaje się za wykonaną w sytuacji, w której Inwestor podpisze protokoły odbioru funkcjonujących linii technologicznych.

Dostawca nie posiada na terytorium kraju stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 22 ust. 1 w zw. z art. 20 w zw. z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE L 77/1) (dalej: Rozporządzenie 282/112) w związku z art. 44 Dyrektywy 2006/112. Dostawca bowiem nie ma w Polsce własnego, pozostającego do jego dyspozycji zaplecza ludzkiego porównywalnego do własnego, jak również nie posiada własnego zaplecza technicznego (por. wyrok TSUE z dnia 7 maja 2020 r. w sprawie C-547/18, Dong Yang Electronics Sp. z o.o. p-ko Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu). Dostawca nie jest również zarejestrowany w Polsce jako podatnik czynny VAT w rozumieniu art. 96 ust. 4 w zw. z ust. 1 ustawy o VAT.

Prace montażowe są realizowane przez Wnioskodawcę na podstawie dokumentacji technicznej i instrukcji przekazanej przez Dostawcę. Wnioskodawca samodzielnie decyduje o sposobie realizacji montażu oraz o zaangażowanych zasobach ludzkich i technicznych (jego działania są niezależne od działań Dostawcy oraz Inwestora).

Prace montażowe nie obejmują świadczenia usług związanych z nieruchomościami w rozumieniu art. 31a Rozporządzenia 282/112 albowiem nie wywodzą się z nieruchomości i nieruchomość (hala produkcyjna/pomieszczenia fabryczne) nie stanowi elementu składowego usługi. Linie technologiczne mogą zostać zdemontowane bez konieczności zniszczenia lub istotnej zmiany nieruchomości.

Komponenty są transportowane do Polski frachtem morskim. Inwestor, jako nabywca i jednocześnie importer Komponentów na terytorium kraju, jest podatnikiem podatku VAT na podstawie art. 17, ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 17 ust. 2 ustawy o VAT i z tego tytułu rozpoznaje podatek od towarów i usług zawarty w dokumentach dostawy (dokumentach celnych). Komponenty są składowane w miejscu ich montażu na terytorium kraju.

Wnioskodawca zastanawia się, czy w opisanym wyżej stanie faktycznym, jest uprawniony do zastosowania art. 28b ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT oraz art. 44 w zw. z art. 36 Dyrektywy 2006/112 i wystawienia Dostawcy za wykonaną usługę montażu faktury w ramach odwrotnego obciążenia („reverse charge” lub „odwrotne obciążenie”).

Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym w sytuacji świadczenia przez Wnioskodawcę usługi montażu linii technologicznych (na majątku ruchomym) w pomieszczeniach produkcyjnych na terytorium kraju na zlecenie Dostawcy Komponentów (świadczeniobiorca) mającego siedzibę na terytorium Chińskiej Republiki Ludowej i nie mającego na terytorium kraju stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 22 ust. 1 w zw. z art. 20 w zw. z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE L 77/1) w zw. z art. 44 Dyrektywy 2006/112, w sytuacji, w której dostawa wiąże się montażem i próbnym uruchomieniem linii technologicznych, usługa podlega opodatkowaniu w miejscu, w którym Dostawca posiada siedzibę prowadzonej działalności gospodarczej, tj. czy zastosowanie ma art. 28b ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 44 w zw. z art. 24 ust. 1 w zw. z art. 36 Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej i czy Wnioskodawca jest uprawniony do wystawienia na rzecz Dostawcy (świadczeniobiorcy) faktury w ramach odwrotnego obciążenia (reverse chargé)?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym, w przypadku świadczenia na rzecz Dostawcy (świadczeniobiorca) posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Chińskiej Republiki Ludowej i nie posiadającego na terytorium kraju stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 22 ust. 1 w zw. z art. 20 w zw. z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011 w zw. z art. 44 Dyrektywy 2006/112 usługi montażu Komponentów (działania na majątku ruchomym) w pomieszczeniach produkcyjnych na terytorium kraju, celem stworzenia warunków do rozruchu próbnego linii technologicznych objętych montażem, miejscem świadczenia jest Chińska Republika Ludowa, będąca państwem siedziby działalności gospodarczej Dostawcy, i w tej sytuacji zastosowanie mają postanowienia art. 28b ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy VAT oraz i art. 44 w zw. z art. 24 ust. 1 w zw. z art. 36 Dyrektywy 2006/112. Wnioskodawca jest zatem uprawniony do wystawienia, za wykonaną usługę montażu, faktury w ramach odwrotnego obciążenia „reverse chargé” lub „NP”.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (ust. 2).

Przepis ten odpowiada art. 9 (1) Dyrektywy 2006/116, zgodnie z którym podatnikiem jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” w rozumieniu definicji art. 9 (1) Dyrektywy obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Dyrektywa 2006/112 przewiduje więc, że dostawa towarów i świadczenie usług w zakresie, o którym mowa w tym przepisie, są opodatkowane tylko wtedy, gdy są dokonane przez podatnika działającego w takim charakterze (w angielskiej wersji językowej – acting as susch). Interesująca jest Opinia Rzecznika Generalnego Juliane Kokott wydana w dniu 16 lutego 2017 r. do sprawy C-36/16 (Minister Finansów p-ko Posnania Investment SA), w której wypowiedziała się w przedmiocie zdefiniowania działalności gospodarczej na potrzeby podatku od wartości dodanej. W jej ocenie „Podatnik jest podmiotem „działającym w takim charakterze” tylko wtedy, gdy wykonuje czynności w ramach swojej opodatkowanej działalności [J. Kokott przywołała wyroki TSUE: z dnia 4 października 1995 r., Armbrecht, C-291/92, EU:C:1995:304, pkt 17 i nast.; z dnia 29 kwietnia 2004 r., EDM, C-77/01, EU:C:2004:243, pkt 66; z dnia 12 stycznia 2006 r., Optigen i in., C-354/03, C-355/03 i C-484/03, EU:C:2006:16, pkt 42].

W piśmiennictwie oraz judykaturze wskazuje się, iż na gruncie prawa Unii Europejskiej przepisy Dyrektywy 2006/112 interpretowane winny być z uwzględnieniem prymatu wykładni celowościowej nad wykładnią gramatyczną z uwzględnieniem kontekstu transakcji. Dyrektywa bowiem kładzie nacisk przede wszystkim na ekonomiczne aspekty czynności, odrywając ją od jej skutków konwencjonalnych na gruncie prawa cywilnego. Dany podmiot (osoba fizyczna, osoba prawna, spółka osobowa, inna jednostka nie posiadająca osobowości prawnej) będzie podatnikiem podatku od wartości dodanej wyłącznie w odniesieniu do czynności opodatkowanych wskazanych w art. 5, ust. 1 ustawy VAT oraz art. 2 ust. 1 lit. a) i lit. c) Dyrektywy 2006/112, które wykonał w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy VAT lub art. 9 (1) Dyrektywy 2006/112 (z uwagi na różnice pojęciowe).

Nie ulega wątpliwości, iż Chiński Dostawca Komponentów do linii technologicznych, które to linie następnie będą wykorzystywane na terytorium kraju przez Inwestora do produkcji określonych produktów, jest podatnikiem podatku od towarów i usług (podatku od wartości dodanej) w rozumieniu w. cyt. przepisów oraz art. 28a pkt 1 lit. a ustawy o VAT. Nie ma przy tym znaczenia prawnego okoliczność, zgodnie z którą:

1)    Dostawca nie dokonał rejestracji na terytorium kraju jako podatnik czynny VAT w rozumieniu art. 96 ust. 4 w zw. z ust. 1 ustawy o VAT,

2)    komponenty linii technologicznych są wytwarzane na terytorium Chin lub w innych państwach poza Unią Europejską,

3)    w oparciu o dostarczone przez siebie Komponenty Dostawca zobowiązany jest do zbudowania (zmontowania) i uruchomienia w ujęciu funkcjonalnym kompletnych linii technologicznych na terytorium kraju, co zostanie potwierdzone przez strony projektu stosownymi protokołami odbioru, i ta okoliczność jest relewantna do potrzeby niniejszego Wniosku.

Kolejny aspekt objęty Wnioskiem dotyczy charakteru świadczenia realizowanego przez Dostawcę w opisanym stanie faktycznym. Z perspektywy Inwestora oczekuje on od Dostawcy dostarczenia i uruchomienia w budynkach produkcyjnych na terenie kraju kompletnych linii technologicznych, które ten będzie mógł wykorzystywać do własnej działalności produkcyjnej. Wynagrodzenie Dostawcy obejmuje zatem wszystkie transakcje począwszy od dostarczenia Komponentów do kraju w procedurze importu, poprzez ich montaż w budynkach produkcyjnych (świadczenie realizowane przez Wnioskodawcę na zlecenie Dostawcy), do próbnego uruchomienia linii technologicznych (świadczenie realizowane bezpośrednio przez Dostawcę). Okoliczność, zgodnie z którą Dostawca dostarcza do kraju Komponenty linii technologicznych, i na potrzeby importu Inwestor (jako nabywca) rozpoznał siebie jako podatnika podatku od towarów i usług oraz uiścił podatek należny VAT nie ma znaczenia dla sprawy. Przedmiotem kontraktu per se jest dostawa linii technologicznych z montażem i próbnym rozruchem.

Zgodnie z dyspozycją art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów, które są instalowane lub montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego, przez dokonującego ich dostawy lub przez podmiot działający na jego rzecz - miejsce, w którym towary są instalowane lub montowane; nie uznaje się za instalację lub montaż prostych czynności umożliwiających funkcjonowanie montowanego lub instalowanego towaru zgodnie z jego przeznaczeniem.

Powyższy przepis znajduje swoje odniesienie w art. 36 Dyrektywy 2006/112, zgodnie z którym w przypadku gdy towary wysyłane lub transportowane przez dostawcę, nabywcę lub osobę trzecią są instalowane lub montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego, przez dostawcę lub w jego imieniu, za miejsce dostawy uznaje się miejsce, w którym towary są instalowane lub montowane. W przypadku gdy instalacja lub montaż dokonywane są w państwie członkowskim innym niż państwo dostawcy, państwo członkowskie, na terytorium którego dokonywana jest instalacja lub montaż, podejmuje środki niezbędne, aby uniknąć podwójnego opodatkowania w tym państwie członkowskim.

Skoro zatem Dostawca prowadzi działalność gospodarczą w znaczeniu nadanym przepisami Dyrektywy 2006/112 i dostarcza do Polski (Unii Europejskiej) Komponenty linii technologicznych, które następnie są montowane na terytorium kraju (miejsce dostawy), Dostawca w związku z tym projektem objęty jest systemem podatku od wartości dodanej.

Dostawca posiada siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Chin i nie posiada na terytorium kraju stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 22 ust. 1 w zw. z art. 20 w zw. z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011.

W tej sytuacji należy odpowiedzieć na pytanie, czy uprawnione jest zastosowanie do usługi montażu świadczonej przez Wnioskodawcę (usługodawca) na rzecz Dostawcy (usługobiorca) regulacji szczególnej opisanej art. 28b ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 44 Dyrektywy 2006/112.

W stanie faktycznym opisanym niniejszym Wnioskiem Wnioskodawca świadczy usługę montażu zdefiniowaną w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 24 ust. 1 Dyrektywy 2006/112. Pojęcie usługi w zakresie podatku od wartości dodanej rozumiane jest szeroko, jako każde świadczenie (każdą transakcję) (tutaj: na rzecz osoby prawnej), które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT oraz art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112 (por. art. 8 ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 24 ust. 1 Dyrektywy).

W tej sytuacji miejsce świadczenia usługi montażu (miejsce, w którym następuje rozliczenie podatku od wartości dodanej) należy ocenić przez pryzmat regulacji szczególnych opisanych w art. 28b ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 44 Dyrektywy 2006/112.

W myśl art. 28b ust. 1 ustawy o VAT miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n (zastrzeżenia nie mają tutaj zastosowania).

Powyższa regulacja znajduje swoje odniesienie w art. 44 Dyrektywy 2006/112, w myśl której miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika działającego w takim charakterze jest miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej działalności gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu innym niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą ma stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.

Podsumowanie:

W kontekście powyższych rozważań na tle wykładni przepisów prawa unijnego oraz prawa krajowego w zakresie podatku od wartość dodanej (podatku od towarów i usług) w ocenie Wnioskodawcy usługa montażu świadczona przez niego na rzecz Dostawcy mającego status gospodarczy oraz siedzibę na terytorium Chińskiej Republiki Ludowej i nie mającego na terytorium kraju stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w realiach stanu faktycznego opisanego wnioskiem, objęta jest odwrotnym obciążeniem (reverse chargé) i Wnioskodawca uprawniony jest do wystawienia faktury VAT nie zawierającego polskiego podatku VAT (na fakturze wskazuje „NP” z adnotacją odwrotne obciążenie („reverse chargé”) zgodnie z dyspozycją z art. 106e ust. 1 pkt 18 ustawy o VAT).

Podobny pogląd (w zbliżonym stanie faktycznym) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wyraził w interpretacji indywidualnej z dnia 11 czerwca 2025 r. znak 0111-KDIB3-3.4012.273.2025.2.AW.

Wnioskodawca przywołuje przytoczone w niniejszym Wniosku orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości oraz sądów administracyjnych jako własne stanowisko w stanie faktycznym opisanym Wnioskiem.

Końcowo przywołuje się zasady prawa Unii Europejskiej podkreślone m.in. w wyroku TSUE z dnia 4 maja 2023 r. w sprawie C-78/22 (ALD Automotive s.r.o. p-ko DY):

Na wstępie należy przypomnieć, że zasada pierwszeństwa prawa Unii wymaga w szczególności dokonywania przez sądy krajowe – w celu zapewnienia skuteczności wszystkich przepisów prawa Unii – wykładni ich prawa krajowego w możliwie najszerszym zakresie zgodnej z prawem Unii (wyroki: z dnia 13 listopada 1990 r., Marleasing, C-106/89, EU:C:1990:395, pkt 8; z dnia 18 stycznia 2022 r., Thelen Technopark Berlin, C-261/20, EU:C:2022:33, pkt 26).

W szczególności sąd krajowy, przed którym – tak jak w niniejszej sprawie – zawisł spór zawisły wyłącznie między jednostkami, jest zobowiązany podczas stosowania przepisów prawa wewnętrznego wydanych w celu transpozycji dyrektywy do dokonywania ich wykładni w świetle treści, jak również celu dyrektywy, aby uzyskać wynik zgodny z zamierzonym przez nią celem, bez uszczerbku dla pewnych ograniczeń, w tym w szczególności zakazu wykładni prawa krajowego contra legem (zob. podobnie wyrok z dnia 18 stycznia 2022 r., Thelen Technopark Berlin, C-261/20, EU:C:2022:33, pkt 27, 28 i przytoczone tam orzecznictwo).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1, 3 i 5 ustawy:

W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:

Według art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy:

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęć „montaż lub instalacja”, niemniej jednak stosownie do cytowanego art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy, do instalacji lub montażu nie zalicza się prostych czynności umożliwiających funkcjonowanie montowanego lub instalowanego towaru zgodnie z jego przeznaczeniem. Jako „proste czynności” należy rozumieć działania, umożliwiające funkcjonowanie danego towaru/sprzętu, które potencjalny nabywca mógłby wykonać we własnym zakresie. Za montaż lub instalację należy uznać takie czynności, które wymagają specjalistycznej wiedzy i umiejętności znanych przede wszystkim dostawcy montowanego lub instalowanego towaru/sprzętu. Jeżeli więc montaż jest skomplikowany, złożony i wymaga specjalistycznej wiedzy, którą ma jedynie dostawca, mamy do czynienia z dostawą z montażem, w rozumieniu art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w rozdziale 3 działu V ustawy.

I tak, stosownie do art. 28a ustawy:

Wskazany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy, w myśl tego artykułu:

Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Ogólna zasada dotycząca określania miejsca świadczenia usług na rzecz podatników zawarta została w art. 28b ust. 1 ustawy, zgodnie z którym:

Jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:

Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy. Przy czym, gdy usługa jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Ponadto, w odniesieniu do pewnych kategorii usług, przepisy dotyczące podatku od towarów i usług wprowadzają szczególne regulacje dotyczące miejsca świadczenia. Jedną z takich kategorii są usługi związane z nieruchomościami.

Zgodnie z art. 28e ustawy:

Przepis art. 28e ustawy – jak wynika z jego brzmienia - stanowi wyjątek od zasady, przyjmując jako kryterium nie usytuowanie podmiotu, lecz przedmiotu, którym jest nieruchomość. Usługi, które jej wprost dotyczą, mają być opodatkowane według jej miejsca położenia. Kryterium położenia nieruchomości jest tu zatem decydujące - determinuje ono docelowo miejsce opodatkowania usługi związanej z daną nieruchomością. Co istotne, zasada wyrażona w art. 28e ustawy obejmuje wyłącznie usługi, które dotyczą konkretnej nieruchomości - jedynie wówczas można w praktyce zastosować opodatkowanie w miejscu położenia nieruchomości.

Zgodnie z art. 13b rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23 marca 2011 r. str. 1 ze zm.) – zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”:

W myśl art. 31a ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 31a ust. 2 rozporządzenia 282/2011 zawarto wykaz przykładowych usług, które należy uznać za związane z nieruchomościami, czyli usług objętych zakresem stosowania art. 47 dyrektywy 2006/112/WE. Co więcej w art. 31a ust. 3 rozporządzenia 282/2011 zawarto wykaz przykładowych usług, których nie należy traktować jako usług związanych z nieruchomościami, czyli usług nieobjętych zakresem stosowania art. 47 dyrektywy 2006/112/WE

Zgodnie z art. 31a ust. 2 lit. m) rozporządzenia 282/2011:

Natomiast w świetle art. 31a ust. 3 lit. f) rozporządzenia 282/2011:

Zatem szczególne miejsce świadczenia określone w art. 28e ustawy dotyczy wyłącznie usług, które ściśle odnoszą się do konkretnej określonej co do miejsca położenia nieruchomości. W konsekwencji usługą związaną z nieruchomością nie jest każda dowolna usługa wykazująca chociażby najmniejszy związek z daną nieruchomością, lecz jedynie usługa która wprost odnosi się do konkretnej (określonej co do położenia) nieruchomości będącej też centralnym punktem usługi bądź też, ma na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu konkretnej (określonej co do położenia) nieruchomości.

Przechodząc do kwestii dotyczących fakturowania świadczonych usług (na rzecz Dostawcy linii technologicznych (przemysłowych)) należy wskazać, że zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:

W myśl art. 106e ust. 1 pkt 12-14 i 18 ustawy:

Zgodnie z art. 106e ust. 5 pkt 1 ustawy:

Z powołanych przepisów wynika, że podatnik dokonujący sprzedaży zobowiązany jest do udokumentowania tej czynności poprzez wystawienie faktury. Faktura jest dokumentem (dowodem) potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego dokonanego przez podatnika VAT.

Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT i posiada siedzibę na terytorium kraju. Wnioskodawca zajmuje się świadczeniem usług m.in. w zakresie montażu linii przemysłowych (technologicznych) oraz maszyn i urządzeń. Wnioskodawca realizuje na terytorium kraju (w pomieszczeniach fabrycznych) montaż elementów linii technologicznych (Komponenty), które to linie technologiczne, po ich uruchomieniu, będą wykorzystywane do produkcji ściśle określonych produktów. Montaż realizowany jest na zlecenie dostawcy linii technologicznych  (Dostawca), mającego siedzibę na terytorium Chińskiej Republiki Ludowej. Zamawiającym linie technologiczne jest Spółka kapitałowa mająca siedzibę w Polsce (Inwestor). Dostawa Komponentów na terytorium kraju następuje z Chin (w procedurze importu), natomiast dostawa kompletnych linii technologicznych z montażem i próbnym rozruchem realizowana jest przez Dostawcę na terytorium kraju co oznacza, iż dostawę uznaje się za wykonaną w sytuacji, w której Inwestor podpisze protokoły odbioru funkcjonujących linii technologicznych. Dostawca nie posiada na terytorium kraju stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Dostawca nie ma w Polsce własnego, pozostającego do jego dyspozycji zaplecza ludzkiego porównywalnego do własnego, jak również nie posiada własnego zaplecza technicznego. Dostawca nie jest również zarejestrowany w Polsce jako podatnik czynny VAT. Prace montażowe są realizowane przez Wnioskodawcę na podstawie dokumentacji technicznej i instrukcji przekazanej przez Dostawcę. Wnioskodawca samodzielnie decyduje o sposobie realizacji montażu oraz o zaangażowanych zasobach ludzkich i technicznych (jego działania są niezależne od działań Dostawcy oraz Inwestora). Komponenty są transportowane do Polski frachtem morskim. Inwestor, jako nabywca i jednocześnie importer Komponentów na terytorium kraju, jest podatnikiem podatku VAT i z tego tytułu rozpoznaje podatek od towarów i usług zawarty w dokumentach dostawy (dokumentach celnych). Komponenty są składowane w miejscu ich montażu na terytorium kraju.

Wątpliwości przedstawione we wniosku dotyczą ustalenia czy usługi montażu linii technologicznych (na majątku ruchomym) w pomieszczeniach produkcyjnych na terytorium kraju na zlecenie Dostawcy Komponentów (świadczeniobiorca) mającego siedzibę na terytorium Chińskiej Republiki Ludowej i nie mającego na terytorium kraju stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, podlegają opodatkowaniu w miejscu, w którym Dostawca posiada siedzibę prowadzonej działalności gospodarczej i czy Wnioskodawca jest uprawniony do wystawienia na rzecz Dostawcy (świadczeniobiorcy) faktury w ramach odwrotnego obciążenia (reverse chargé).

W pierwszej kolejności, mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz obowiązujące przepisy prawa podatkowego, należy wskazać, że do opisanego przez Wnioskodawcę świadczenia nie ma zastosowania art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy. W powyższym przepisie towary powinny być instalowane lub montowane przez podmiot dokonujący dostawy towarów. Jak wynika z opisu sprawy, Wnioskodawca świadczy usługi montażu elementów linii przemysłowych (technologicznych) na zlecenie Dostawcy tych linii. Zatem Wnioskodawca nie dokonuje zarówno dostawy elementów linii technologicznej, jak i świadczenia usługi ich montażu. Wnioskodawca zobowiązany jest jedynie do wyświadczenia usługi montażu na rzecz Dostawcy tych linii. W opisanej sytuacji nie ma zatem spełnionych warunków wynikających z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Odnosząc się do miejsca opodatkowania świadczenia usług montażu elementów linii przemysłowych (technologicznych), należy wskazać, że w analizowanym przypadku nie znajdą zastosowania przepisy szczególne definiujące miejsce świadczenia usług związanych z nieruchomością, tj. art. 28e ustawy. W przedmiotowej sprawie – jak wskazał Wnioskodawca – prace montażowe nie obejmują świadczenia usług związanych z nieruchomością w rozumieniu art. 31a rozporządzenia 282/112. Jak podkreślił Wnioskodawca prace montażowe nie wywodzą się z nieruchomości i nieruchomość (hala produkcyjna/pomieszczenie fabryczne) nie stanowi elementu składowego usługi. Co istotne linie technologiczne mogą zostać zdemontowane bez konieczności zniszczenia lub istotnej zmiany nieruchomości. Jak Wnioskodawca wskazuje w pytaniu montaż linii odbywa się na majątku ruchomym.

Zatem biorąc pod uwagę wskazane przez Wnioskodawcę informacje należy stwierdzić, że w przypadku świadczonych przez Wnioskodawcę usług montażu linii technologicznych (przemysłowych) nie wystąpią cechy charakterystyczne do zakwalifikowania tych usług, jako usług związanych z nieruchomością, które na podstawie art. 28e, podlegałyby opodatkowaniu w miejscu położenia nieruchomości, tj. w Polsce. Jednocześnie do usług wykonywanych przez Wnioskodawcę nie znajdują zastosowania inne szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia usług wynikające z art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy. W konsekwencji miejsce świadczenia opisanych we wniosku usług należy ustalić na podstawie art. 28b ustawy. W analizowanym przypadku Dostawca linii technologicznych na rzecz którego Wnioskodawca świadczy usługi montażu jest podmiotem z siedzibą na terytorium Chińskiej Republiki Ludowej (Chiny). Ponadto Dostawca nie posiada na terytorium kraju stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy świadczone usługi montażu linii technologicznej (przemysłowej) podlegają opodatkowaniu w kraju, w którym Dostawca będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, tj. w analizowanym przypadku na terytorium Chin.

Tym samym świadczone przez Wnioskodawcę usługi montażu linii technologicznych (przemysłowych) nie podlegają opodatkowaniu na terytorium Polski. W związku z powyższym, faktury wystawione przez Wnioskodawcę na rzecz Usługobiorcy nie powinny zawierać polskiej stawki podatku VAT, tylko adnotację „odwrotne obciążenie”.

W konsekwencji Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm. ). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.