0115-KDWT.4011.360.2026.2.DS

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 sierpnia 2026 r. złożyła Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z dnia 15 września 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pani polskim rezydentem podatkowym, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów na terytorium Polski. Na podstawie umowy współpracy z Klientem w ramach bankowości prywatnej zawarła Pani dwie umowy, pierwsza z dnia (...) 2009 r. zawartej pomiędzy X a Panią oraz umowy współpracy z Panią w ramach bankowości prywatnej Y z dnia (...) 2013 r. zawartej pomiędzy X a Panią. Powyższe umowy obejmowały inwestycję Pani prywatnych środków, za poradą doradcy Banku w nieruchomości, które miały zostać wybudowane w przyszłości. Do budowy nieruchomości jednak nie doszło.

W związku z brakiem wybudowania nieruchomości oraz stosowania niedozwolonych postanowień umownych oraz z powodu braku porozumienia z Bankiem wystąpiła Pani na drogę sądową.

Pani roszczenia opierały się na zarzutach nienależytego wykonania umów, odpowiedzialności odszkodowawczej z tytułu czynu niedozwolonego (art. 415 i nast. k.c.), stosowania nieuczciwych praktyk rynkowych oraz stosowania niedozwolonych postanowień umownych (art. 385(1) § 1 k.c.).

Dochodziła Pani od banku zapłaty łącznej kwoty A zł wraz z ustawowymi odsetkami (liczonymi od określonych kwot składowych od 2013 r.) oraz zwrotu kosztów procesu.

W 2026 r. strony zawrą przed sądem ugodę, której celem będzie polubowne i definitywne

zakończenie sporu sądowego oraz uregulowanie wszelkich roszczeń wynikających z ww. umów.

Zgodnie z postanowieniami ugody, Bank zobowiązał się zapłacić na Pani rzecz kwotę w wysokości B zł.

Na mocy zawartej ugody obie strony zrzekły się wzajemnie dochodzenia zwrotu kosztów procesu (w tym kosztów zastępstwa procesowego) za obie instancje. Oświadczyła Pani, że ugoda całkowicie wyczerpuje i zaspokaja jej wszelkie roszczenia wobec Banku związane z umowami, w tym roszczenia wynikające z ewentualnego uznania umów za nieważne lub bezskuteczne. Ugoda zostanie zawarta przed sądem.

Zrzekła się Pani wszelkich dalszych roszczeń wobec Banku i zobowiązała się, że nie będzie w przyszłości wszczynać z tego tytułu żadnych postępowań przed jakimikolwiek organami.

Ugoda w całości kończy postępowanie sądowe w sprawie prowadzonej w II instancji przed Sądem

Apelacyjnym w (...) Wydział Cywilny pod sygn. akt (...) (rozpoznawanej w I instancji przez Sąd Okręgowy w (...) Wydział Cywilny pod sygn. akt (...)).

Uzupełnienie

W uzupełnieniu wniosku wyjaśniła Pani, że szkoda polegała na uszczerbku majątkowym powstałym w wyniku nienależytego wykonania przez Bank Umowy współpracy z dnia (...) 2009 r. oraz Umowy z dnia (...) 2013 r., a także czynu niedozwolonego i stosowania nieuczciwych praktyk rynkowych. Przelane na rzecz banku kwoty wynosiły odpowiednio w 2009 r. - C PLN oraz w roku 2013 - D PLN.

Kwota B zł ma bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy z poniesioną szkodą rzeczywistą (damnum emergens) polegającą na utracie zainwestowanego kapitału. Wskazała Pani, że realną szkodą jest utrata siły nabywczej kwot wpłaconych przez Panią. W odniesieniu do kwoty B zł wyjaśniła Pani także, że wpłata ta nie stanowi rekompensaty za utracone korzyści (lucrum cessans), lecz służy naprawieniu realnego uszczerbku majątkowego wynikającego z niewykonania umów i działań Banku.

Wyjaśniła Pani także, że na kwotę A zł dochodzoną pierwotnie przed sądem składały się roszczenia główne z tytułu niewykonania umów w dwóch częściach: C zł ( z 2009 r.) oraz D zł ( z 2013 r.). Kwota C PLN z 2009 r. w 2026 r. odpowiada wartości siły nabywczej rzędu (…) PLN – (…) PLN, uwzględniając skumulowany wzrost cen towarów i usług konsumpcyjnych (inflację). Kwota D PLN z 2013 r. w 2026 r. odpowiada wartości siły nabywczej na poziomie (…) PLN – (…) PLN, uwzględniając skumulowany wzrost cen towarów i usług konsumpcyjnych (inflację). Stąd strony na podstawie zawartej ugody doszły do porozumienia, iż kwota B zł pokrywa rzeczywistą stratę majątkową.

Kwota B zł została ustalona w drodze dobrowolnego kompromisu i negocjacji stron przed Sądem Apelacyjnym w (...) (sygn. akt (...)). Wysokość świadczenia nie wynika bezpośrednio z odrębnych przepisów prawa materialnego ani aktów administracyjnych, lecz z cywilnoprawnego charakteru ugody sądowej (art. 917 k.c.). Wypłata stanowi w części bezpośredni zwrot środków kapitałowych wpłaconych do Banku przez Wnioskodawczynię. W treści ugody kwota ta zdefiniowana jest jako kwota wypłacana przez Bank na rzecz Powódki w celu polubownego i definitywnego zakończenia sporu sądowego oraz wyczerpania wszelkich wzajemnych roszczeń dotyczących odpowiedzialności odszkodowawczej. Jest to zwrot środków wpłaconych z uwzględnieniem zmiany siły nabywczej pieniądza.

W odniesieniu do pytania:

Jakie dokładnie nieruchomości miały zostać wybudowane w przyszłości, w związku z którymi zawierała Pani wymienione w opisie sprawy umowy współpracy? Czy miała Pani zostać właścicielem tych nieruchomości? Jeżeli tak, to w jaki sposób zamierzała Pani wykorzystywać te nieruchomości? Proszę szczegółowo wyjaśnić tę kwestię.

wyjaśniła Pani:

Tak Wnioskodawczyni miała być właścicielką nieruchomości miał to być apartament nabyty w ramach private bankingu.

Wyjaśniła Pani także, że nie prowadzi Pani pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie budowy, handlu czy zarządzania nieruchomościami. Nabywana nieruchomość nie miała być przedmiotem najmu.

Pytanie

Czy wypłacona Pani kwota jest w całości zwolniona z opodatkowania na podstawie art.21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Pani stanowisko w sprawie

Stoi Pani na stanowisku, że wypłacona kwota odszkodowania w całości powinna zostać zwolniona z opodatkowania na podstawie art. 21 ust 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 21 ust 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej jako „ustawa o PIT”) wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:

a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,

b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono;

Ustawodawca zwalnia od podatku dochodowego od osób fizycznych różnego rodzaju świadczenia o charakterze odszkodowawczym. Ustawodawca wprowadził niniejsze zwolnienia ze względów celowościowych. Przyczyną wypłaty odszkodowania jest uprzednie zaistnienie szkody, stąd też odszkodowanie, które służyć ma naprawieniu czy też pokryciu szkody, nie stanowi zazwyczaj realnego przysporzenia majątkowego. Niecelowe byłoby zatem opodatkowywanie tego rodzaju świadczenia.

Odszkodowania wynikają również z przepisów prawa cywilnego. W przedmiotowej sprawie odszkodowanie zostanie wypłacone na podstawie nienależytego wykonania umów, odpowiedzialności odszkodowawczej z tytułu czynu niedozwolonego (art. 415 i nast. k.c.), stosowania nieuczciwych praktyk rynkowych oraz stosowania niedozwolonych postanowień umownych (art. 385(1) § 1 k.c.).

Odszkodowanie jest sposobem naprawienia szkody, w tym szkód powstałych na skutek niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, szkód wynikłych w następstwie czynu niedozwolonego i innych. Naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej.

Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.

Odszkodowaniem otrzymanym na mocy wyroku sądowego jest także odszkodowanie, które zostało otrzymane w związku z ugodą zawartą przed sądem. Jest to bowiem również wyrok sądowy w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o PIT. Przepis art. 1212 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego stanowi bowiem, że wyrok sądu polubownego lub ugoda przed nim zawarta mają moc prawną na równi z wyrokiem sądu lub ugodą zawartą przed sądem po ich uznaniu przez sąd albo po stwierdzeniu przez sąd ich wykonalności.

Redakcja przepisu art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o PIT regulującego zwolnienie podatkowe obejmuje w całości kwotę wypłaconego odszkodowania. Bowiem w ugodzie określona będzie kwota, która w całości stanowi odszkodowanie za środki wpłacone w 2013 r., co oznacza, że jej celem jest naprawienie szkody rzeczywistej (damnum emergens) i przywrócenie stanu majątkowego sprzed zdarzenia. Kwota ta nie stanowi nowego przychodu ani zysku, a jedynie zwrot wcześniej wyłożonego kapitału.

Zwolnienie przysługuje „do wysokości określonej w wyroku lub ugodzie”. Kwota B zł została wprost wpisana w ugodzie, zatem całość świadczenia mieści się w limitach wyznaczonych treścią porozumienia sądowego. Wypłacone przez Bank świadczenie spełnia wszystkie kryteria przepisu: zostało przyznane na mocy ugody zawartej przed sądem, mieści się dokładnie w kwocie wskazanej w jej treści oraz ma charakter odszkodowawczy – rekompensuje uszczerbek majątkowy powstały w wyniku wpłaty środków w 2013 roku. Nie jest również odszkodowanie wypłacone w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy, źródłem przychodów są m.in. inne źródła.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww. ustawy, a które mieszczą się w ogólnej definicji przychodów, zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić zatem w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), jak również na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Zatem, do przychodów z innych źródeł należy zaliczyć różnego rodzaju odszkodowania, zadośćuczynienia oraz odsetki za zwłokę w wypłacie tychże odszkodowań bądź zadośćuczynień. Nie oznacza to jednak, że wszystkie świadczenia z ww. tytułów są opodatkowane. Niektóre z nich, wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, określonym w art. 21 ust. 1 cytowanej ustawy, korzystają ze zwolnienia od podatku. Jednakże należy podkreślić, że korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w tym zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie stanowiącym podstawę prawną danej preferencji.

Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku dochodowego są:

inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:

a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,

b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono;

Należy podkreślić, że wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe są wyjątkiem, istotnym odstępstwem od zasady sprawiedliwości podatkowej – powszechności i równości opodatkowania, a ich zastosowanie nie może odbywać się na podstawie wykładni rozszerzającej, tzn. muszą być interpretowane ściśle.

Zauważyć należy także, że w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował pojęcia odszkodowania, jednak jego rozumienie nie może odbiegać od znaczenia przyjętego w systemie prawa cywilnego. Wiele pojęć z katalogu zwolnień przedmiotowych nie zostało zdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych – nie może to jednak oznaczać dowolności w ich rozumieniu i stosowania wykładni rozszerzającej, przy czym oczywistym jest, że aby uniknąć takiej dowolności, kryteria rozumienia tych pojęć, niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, muszą mieć w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych. Odwołując się zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że zasady odpowiedzialności odszkodowawczej w prawie cywilnym opierają się na zasadzie winy lub ryzyka. Ustawa z dnia 24 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795) przewiduje dwa zasadnicze rodzaje odpowiedzialności: kontraktową, która powstaje z mocy umowy (art. 471 ww. Kodeksu i nast.) oraz deliktową – wynikającą z czynów niedozwolonych (art. 415 ww. Kodeksu i nast.). W konsekwencji na tle Kodeksu cywilnego świadczenie odszkodowawcze jest następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania bądź nienależytego wykonania zobowiązania.

Zgodnie z art. 415 ww. Kodeksu:

Kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.

Stosownie natomiast do art. 471 ww. Kodeksu:

Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Podkreślić należy, że o tym, czy dane świadczenie przybiera cechy odszkodowania, czy też nie, nie decyduje jego nazwa, lecz rzeczywisty charakter.

Z kolei tego jakie są zasady i sposoby naprawienia szkody dotyczą przepisy art. 361 i art. 363 Kodeksu cywilnego. W świetle tych uregulowań wypłata odszkodowania jest konsekwencją wystąpienia szkody.

Zgodnie z art. 361 Kodeksu cywilnego:

§ 1. Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.

§ 2. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Stosownie do treści art. 363 § 1 ww. Kodeksu:

Naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.

Zgodnie z art. 363 § 2 Kodeksu cywilnego:

§ 2. Jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej chwili.

Jak podnosi się w doktrynie, w ww. przepisie rozstrzygnięto szczególną kwestię, tj. według jakich cen należy ustalać odszkodowanie pieniężne. Przyjęto rozwiązanie, że zasadniczo jest to data ustalania odszkodowania. Przy czym, w przypadku gdy poszkodowany wytoczy powództwo, będzie to chwila orzekania o odszkodowaniu. Walor tej reguły dostrzegalny jest w przypadku, gdy ceny określonych dóbr i usług podlegają znaczącym zmianom (E. Gniewek, P. Machnikowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, wyd. 12, 2025).

Odwołując się zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że świadczenie odszkodowawcze to najogólniej świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Szkodą jest uszczerbek jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we wszelkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka wyrażające się zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie” wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.

Należy zauważyć, że zakres zwolnienia wynikający z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczy odszkodowań, które otrzymane są na podstawie wyroku lub ugody sądowej. Przepis ten obejmuje tylko odszkodowania za tzw. szkodę rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie dotyczy utraconych korzyści. Specyfika prawa podatkowego nakazuje inaczej traktować odszkodowanie z tytułu poniesionych przez poszkodowanego strat i odszkodowanie z tytułu utraconego zysku. Odszkodowanie z tytułu utraconych korzyści, jakich poszkodowany mógł się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono, podlega bowiem opodatkowaniu podatkiem dochodowym jako wyłączone ze zwolnienia na mocy lit. b) przepisu.

Reasumując, aby wypłacona kwota korzystała ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:

1) kwota ta musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,

2) podstawą jej przyznania musi być wyrok lub ugoda sądowa,

3) nie może dotyczyć działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika ani korzyści, które mógłby uzyskać, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 917 Kodeksu cywilnego:

Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.

Przywołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, zauważyć należy, że ugoda może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.

Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.

Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że na podstawie umowy współpracy z Klientem w ramach bankowości prywatnej zawarła Pani z X dwie umowy (2009 r. i 2013 r.) dot. zainwestowania Pani prywatnych środków pieniężnych w nieruchomości. W związku z niewybudowaniem nieruchomości oraz stosowaniem niedozwolonych postanowień umownych wystąpiła Pani na drogę sądową. Roszczenia opierały się na zarzutach nienależytego wykonania umów, odpowiedzialności odszkodowawczej z tytułu czynu niedozwolonego (art. 415 i nast. k.c.), stosowania nieuczciwych praktyk rynkowych oraz stosowania niedozwolonych postanowień umownych (art. 385(1) § 1 k.c.). W 2026 r. strony zawrą przed sądem ugodę. Bank zobowiązał się zapłacić na Pani rzecz kwotę w wysokości B zł. Poniesiona przez Panią szkoda polegała na uszczerbku majątkowym powstałym w wyniku nienależytego wykonania przez Bank ww. umów, a także czynu niedozwolonego i stosowania nieuczciwych praktyk rynkowych. Kwota B zł ma bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy z poniesioną szkodą rzeczywistą (damnum emergens) polegającą na utracie zainwestowanego kapitału. Wskazała Pani, że realną szkodą jest utrata siły nabywczej kwot wpłaconych przez Panią. W odniesieniu do kwoty B zł wyjaśniła Pani także, że wpłata ta nie stanowi rekompensaty za utracone korzyści (lucrum cessans), lecz służy naprawieniu realnego uszczerbku majątkowego wynikającego z niewykonania umów i działań Banku.

Zatem, z przedstawionego przez Panią opisu sprawy wynika, że kwota B zł:

-     będzie stanowiła świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej Pani szkody w postaci realnego uszczerbku majątkowego,

-     podstawą jej przyznania będzie ugoda sądowa,

-     nie ma związku z Pani działalnością gospodarczą,

-     nie stanowi rekompensaty za utracone korzyści (lucrum cessans).

W świetle powyższego, na gruncie opisanego we wniosku zdarzenia, otrzymana przez Panią na podstawie ugody sądowej kwota B zł – jako niezwiązana z działalnością gospodarczą i niestanowiąca rekompensaty za utracone korzyści – będzie stanowiła odszkodowanie zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Biorąc pod uwagę powyższe należy więc stwierdzić, że cała wyżej wymieniona kwota B zł będzie zwolniona z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem, Pani stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Podkreślam, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Nie prowadzę postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.