0115-KDWT.4011.276.2026.2.AK

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, dotyczący skutków podatkowych zawarcia ugody z bankiem. Wniosek został uzupełniony pismem z 5 sierpnia 2026 r. (11 sierpnia 2026 r. - data wpływu).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

(...) 2008 r. wraz z żoną A.A działając jako konsumenci w rozumieniu art. 22 (1) k.c. zawarł Pan Umowę o kredyt mieszkaniowy denominowany do CHF z X, którego następcą prawnym jest w chwili obecnej Y.

Jako kredytobiorcy zwrócili się Państwo do banku o udzielenie kredytu w kwocie 75.000 zł na nabycie działki budowlanej położonej w miejscowości A, gmina (...), celem budowy domu jednorodzinnego na własne potrzeby mieszkaniowe. Nie prowadzili Państwo działalności gospodarczej i nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana do takiego celu.

Kwota kredytu została w umowie wyrażona we frankach szwajcarskich, jednakże wypłata kredytu nastąpiła (...) 2008 r. w kwocie 74.272,98 zł.

Kredyt został zaciągnięty na 30 lat, a ostateczny termin spłaty miał nastąpić 12 maja 2038 r. Oprocentowanie przedmiotowego kredytu zostało ustalone przy zastosowaniu zmiennej stopy procentowej, określonej jako suma stopy referencyjnej LIBOR 6M (CHF) oraz marży.

Umowa kredytowa, którą Państwo zawarli stanowiła umowę adhezyjną, w której warunki umowne określone zostały jednostronnie przez bank. Oznacza to, że nie mieli Państwo rzeczywistego wpływu na treść postanowień umowy, w szczególności tych dotyczących mechanizmu przeliczenia kwoty kredytu na walutę franka szwajcarskiego.

W (...) 2025 r. wniósł Pan wraz z żoną pozew do sądu powszechnego domagając się ustalenia, że zawarta przez Państwa umowa ze względu na klauzule abuzywne i wadliwy sposób denominacji jest nieważna. Polskie sądy powszechne i Sąd Najwyższy w sprawach będących wynikiem pozwów złożonych przez klientów banku w zdecydowanej większości wydają wyroki stwierdzające nieważność całej umowy kredytu. Skutkiem wyroków jest z reguły powstanie po stronie banku obowiązku zapłaty (zwrotu) na rzecz klientów wszystkich świadczeń spełnionych przez Klientów.

W pozwie przeciwko Y domagali się Państwo ustalenia nieważności umowy kredytu oraz zwrotu przez bank kwoty 95.474,63 złotych z tytułu poniesionych kosztów (zwrotu rat kapitałowo-odsetkowych). Wszystkie te spłaty stanowiły - Państwa zdaniem - świadczenie nienależne w rozumieniu art. 405 Kodeksu cywilnego i 410 Kodeksu cywilnego.

Bank zaproponował Państwu jako kredytobiorcom zawarcie ugody mającej na celu zakończenie sporu, rozliczenie umowy i zrzeczenie się dalszych roszczeń przez obydwie strony.

Ugoda zakładała, że bank zwolni kredytobiorców z pozostałego długu, a także dokona dodatkowo wypłaty na rzecz kredytobiorców kwoty 21.000 zł w związku z rozliczeniem Umowy, a także zwróci na rzecz kredytobiorców koszty zastępstwa procesowego.

Wnioskowali Państwo o zmianę zapisów projektu ugody, aby wyraźnie zaznaczyć, że dojdzie jedynie do zwrotu na ich rzecz tych środków pieniężnych, jednakże uzyskali z banku informację, że wzorzec ugody sporządzony przez bank jest jednolity wobec wszystkich klientów i nie może być zmodyfikowany z uwagi na wewnętrzne uwarunkowania banku.

Ostatecznie strony zawarły ugodę (...) 2025 r. W 2026 r. otrzymali Państwo od banku PIT- 11 na kwotę otrzymanej wypłaty. W rozliczeniu rocznym za 2025 r. wykazali Państwo w związku z tym dochód i zapłacili podatek.

Uzupełnienie wniosku

W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan:

1.  Zgodnie z zawartą umową kredytową obydwoje kredytobiorcy tj. B.A i A.A odpowiadali solidarnie za spłatę kredytu.

2.  Do chwili obecnej pozostaje Pan z żoną w związku małżeńskim, w którym obowiązuje ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej.

3.  Kwota 21.000 zł, którą bank wypłacił w związku z zawartą ugodą była zwrotem środków, które zostały wpłacone przez kredytobiorców do banku tytułem spłaty rat kapitałowo-odsetkowych, a które w przypadku zakończenia sprawy sądowej wyrokiem, zostałyby uznane przez sąd za świadczenie nienależne - jest to zwrot środków pieniężnych wpłaconych do banku na poczet rat kapitałowo-odsetkowych, ponad uzyskaną od banku kwotę kapitału kredytu.

–    Kwota kredytu wypłacona przez bank wynosiła 74.272,98 zł.

–    Łączna kwota spłat dokonanych przez kredytobiorców wynosiła 95.474,63 zł.

–    Różnica pomiędzy kwotą spłat rat kredytu a kwotą udostępnionego przez bank kapitału wyniosła 21.201,65 zł.

–    Kwota zwrotu wynikająca z ugody wynosiła 21.000 zł.

Ekonomicznie Umowa kredytu została zatem rozliczona tak, jakby od początku była nieważna, a wzajemne świadczenia były nienależne w rozumienia art. 410 k.c. w zw. z art. 405 k.c.

4.  Sama treść ugody nie precyzuje w jaki sposób bank wyliczył kwotę zwrotu. W treści ugody jest jedynie mowa o tym, że doszło do przewalutowania, umorzenia całego zadłużenia z tytułu kredytu, a „bank dodatkowo wypłaci Kredytobiorcy kwotę 21.000 zł w związku z rozliczeniem Umowy".

5.  Jak wynika z ww. wyliczenia, wypłacone przez bank świadczenie pieniężne mieściło się w kwocie wpłacanej przez kredytobiorców podczas spłaty kredytu (tj. w kwocie, którą przekazali Państwo na rzecz banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego finansowania),

–    nie był to zwrot środków wpłaconych przez Pana do banku, które zostały w ugodzie uznane za nienależne bankowi z innych powodów,

–    ugoda przewidywała zrzeczenie się dalszych roszczeń przez strony, tym niemniej Ugoda nie stanowiła dla Pana kompensaty, nie doszło do przysporzenia majątkowego po Pana stronie, a jedynie do zwrotu różnicy pomiędzy sumą dokonanych spłat rat kapitałowo-odsetkowych a wypłaconą przez bank kwotą kredytu,

–    wypłata nie miała charakteru odszkodowania,

–    wypłata nie miała charakteru zadośćuczynienia.

Pytanie

Czy w związku z opisaną w stanie faktycznym wypłatą kredytobiorcom środków pieniężnych nazwanych w ugodzie zawartej z bankiem „wypłatą w związku z rozliczeniem Umowy" po Pana stronie powstał przychód podlegający opodatkowaniu? Czy dochód został prawidłowo wykazany w zeznaniu rocznym?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, w związku z opisaną w stanie faktycznym wypłatą na Państwa rzecz środków pieniężnych nazwanych w ugodzie sporządzonej przez bank „wypłatą w związku z rozliczeniem Umowy", po Pana stronie nie powstał przychód podlegający opodatkowaniu.

Stanowisko takie jest uzasadnione tym, iż wypłata w związku z rozliczeniem Umowy była zwrotem na rzecz kredytobiorców środków pieniężnych, które wcześniej, na mocy umowy kredytu kredytobiorcy przekazali na rzecz banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych. Finalnie bez względu na sposób określenia w ugodzie wypłacanego świadczenia, w ujęciu ekonomicznym wypłacane Państwu świadczenie stanowi zwrot świadczeń, które uprzednio wpłacili Państwo do banku, zatem nie powoduje faktycznego przyrostu w Państwa majątku, a jedynie „wyrównanie" wcześniejszego zmniejszenia tego majątku.

Zaznaczyć należy, że kwota wypłaconego kredytu wyniosła 74.272,98 zł, a Państwo dokonali spłat kwoty 95.474,63 zł. Zatem wypłacona przez bank na mocy ugody kwota (21.000 zł) jest równa kwocie, jaką finalnie otrzymaliby Państwo jako kredytobiorcy w przypadku stwierdzenia nieważności umowy kredytu przez sąd.

W wyniku zawarcia ugody nie powstało po Państwa stronie przysporzenie w Państwa majątku. Jednocześnie wskazuje Pan na indywidualną interpretację podatkową o numerze 0112- KDIL2- 1.4011.676.2024.2.TR, w której potwierdzono, iż przewidziana w ugodach zawieranych przez PKO BP SA wypłata „Kwoty dodatkowej" nie powoduje powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a bank nie ma obowiązku sporządzenia informacji o wysokości przychodów (PIT-11) i przesłania jej kredytobiorcom. Argumentacja przedstawiona w/w interpretacji jest zgodna z Pana stanowiskiem i dotyczy podobnego stanu faktycznego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:

•      dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz

•      dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

•      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

•      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy, jednym ze źródeł przychodów są „inne źródła”.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww. ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że (...) 2008 r. wraz z żoną zawarli Państwo umowę o kredyt mieszkaniowy denominowany do CHR z X, którego następcą prawnym w chwili obecnej jest Y. W (...) 2025 r. wnieśli Państwo pozew do sądu powszechnego domagając się ustalenia, że zawarta przez Państwa umowa ze względu na klauzule abuzywne i wadliwy sposób denominacji jest nieważna. Ostatecznie strony zawarły ugodę (...) 2025 r. Ugoda zakładała, że bank zwolni Państwa z długu, a także dokona dodatkowo wypłaty na Państwa rzecz kwoty 21.000 zł w związku z rozliczeniem umowy oraz zwróci koszty zastępstwa procesowego.

W uzupełnieniu wniosku wyjaśnił Pan, że kwota 21.000 zł, którą bank wypłacił w związku z zawartą ugodą była zwrotem środków, które zostały wpłacone przez kredytobiorców do banku tytułem spłat rat kapitałowo- odsetkowych, a które w przypadku zakończenia sprawy sądowej wyrokiem zostałyby uznane przez sąd za świadczenie nienależne – jest to zwrot środków pieniężnych wpłaconych do banku na poczet rat kapitałowo-odsetkowych, ponad uzyskaną od banku kwotę kapitału kredytu.

Kwota kredytu wypłacona przez bank wynosiła 74.272,98 zł, łączna kwota spłat dokonanych przez kredytobiorców wynosiła 95.474,63 zł. Różnica pomiędzy kwotą spłat rat kredytu a kwotą udostępnionego przez bank kapitału wyniosła 21.201,65 zł. Kwota zwrotu wynikająca z ugody wynosiła 21.000 zł.

Jak Pan wskazał, z ww. wyliczenia wynika, że wypłacone przez bank świadczenie pieniężne mieściło się w kwocie wpłacanej przez kredytobiorców podczas spłaty kredytu (tj. w kwocie, którą przekazali Państwo na rzecz banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego finansowania).

W przedstawionych okolicznościach sprawy stwierdzić należy, że kwota pieniężna otrzymana na podstawie ugody z bankiem nie spowodowała faktycznego przyrostu w Pana majątku. Tym samym zwrot środków, które zostały wpłacone do banku przez Pana i Pana żonę tytułem spłaty rat kapitałowo-odsetkowych, nie stanowił dla Pana przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wobec tego, nie miał Pan obowiązku wykazania w zeznaniu rocznym i zapłaty podatku od zwróconej przez bank kwoty.

Zatem, Pana stanowisko w sprawie należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego obowiązującego w dacie wystąpienia zdarzenia.

Wskazać również należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Natomiast „zainteresowanym” w rozumieniu art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, jest osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej i będąca wnioskodawcą. W związku z tym, niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pana, nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób.

Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.