0115-KDWT.4011.254.2026.2.JŁ

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

16 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z dnia 10 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnili go Państwo pismem z 20 lipca 2026 r. (data wpływu 23 lipca 2026 r.). Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1.  Zainteresowana będąca stroną postępowania:

A.A

ul. (...)

2.  Zainteresowany niebędący stroną postępowania:

B.A

ul. (...)

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawcy, zawarli z X z siedzibą w (...), poprzednikiem prawnym Banku Y z siedzibą w (...), umowę kredytu nr (...) sporządzoną w dniu (...) 2007 r. i zawartą w dniu (...) 2007 r., indeksowaną kursem CHF, dalej jako „Umowa".

Na podstawie Umowy Bank udzielił Wnioskodawcom kredytu w kwocie 323.247,18 PLN, indeksowanego kursem CHF. Na kwotę kredytu składała się w szczególności kwota 310.800,00 PLN pozostawiona do dyspozycji Wnioskodawców, przeznaczona na pokrycie części ceny budowy lokalu mieszkalnego, a także koszty okołokredytowe, w tym koszty ubezpieczeń, prowizja oraz opłata sądowa za wpis hipoteki. Zgodnie z zapisami Umowy, w dniu wypłaty saldo kredytu było wyrażane w walucie, do której kredyt był indeksowany, według kursu kupna CHF podanego w tabeli kursów Banku, zaś spłaty były rozliczane według kursu sprzedaży CHF z tej tabeli.

Kredyt powiązany z walutą obcą CHF został zaciągnięty w celu sfinansowania budowy lokalu mieszkalnego nr 1, położonego przy ul. A1 w B. Prawo do nieruchomości miało przysługiwać Wnioskodawcom na zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej. Zabezpieczeniem spłaty kredytu była hipoteka ustanowiona na wskazanej nieruchomości. Nieruchomość była wykorzystywana przez Wnioskodawców w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Zaciągnięcie kredytu oraz wykorzystanie nieruchomości nie pozostawało w związku z prowadzoną przez Wnioskodawców działalnością gospodarczą ani z ich aktywnością zawodową.

W ramach wykonywania Umowy Wnioskodawcy dokonywali spłat rat kredytowych zgodnie z harmonogramem. Wnioskodawcy zapłacili na rzecz Banku łącznie kwotę 346.817,45 PLN.

W następstwie zakwestionowania ważności Umowy, ze względu na zawarte w niej abuzywne klauzule przeliczeniowe, Wnioskodawcy wnieśli przeciwko Bankowi pozew. Postępowanie z ich powództwa, prowadzone pod sygnaturą (...), toczyło się przed Sądem Okręgowym w (...).

Wyrokiem z dnia (...) 2024 r. Sąd Okręgowy w (...) ustalił, że Umowa jest nieważna, a ponadto zasądził od Banku Y z siedzibą w (...) na rzecz Wnioskodawców kwotę 305.628,65 PLN wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 27 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty. Wyrok nie jest prawomocny. W dniu (...) 2025 r. Bank wniósł apelację od Wyroku.

Niezależnie od postępowania z powództwa Wnioskodawców, Bank wytoczył przeciwko Wnioskodawcom powództwo o zapłatę kwoty 310.800,01 PLN tytułem zwrotu kapitału wypłaconego na podstawie Umowy. Postępowanie z powództwa Banku toczy się przed Sądem Okręgowym w (...) pod sygn. Akt (...).

Strony prowadziły negocjacje dotyczące wzajemnych rozliczeń, zmierzające do polubownego zakończenia obu sporów. W wyniku tych negocjacji Wnioskodawcy zawarli w dniu (...) 2026 r. z Bankiem ugodę pozasądową, dalej jako „Ugoda", która kompleksowo reguluje kwestię wzajemnych wierzytelności wynikających z Umowy.

Ugoda przewiduje, że zamiarem Banku oraz Wnioskodawców, dalej łącznie jako „Strony", jest pełne i ostateczne uregulowanie roszczeń Stron poprzez zapłatę przez Bank na rzecz Wnioskodawców kwoty uzgodnionej w Ugodzie, wzajemne zrzeczenie się przez Wnioskodawców i Bank pozostałych roszczeń w związku z zawarciem i wykonywaniem Umowy w zakresie przekraczającym rozliczenie finansowe uzgodnione w Ugodzie, a także wzajemne zobowiązanie Stron do zakończenia postępowań sądowych.

Strony potwierdzają w Ugodzie, że Wnioskodawcom przysługuje roszczenie o zwrot kwot zapłaconych na rzecz Banku w związku z zawarciem i wykonywaniem Umowy.

W związku z tym Strony potwierdzają, że na dzień sporządzenia Ugody Wnioskodawcy zapłacili na rzecz Banku kwotę 346.817,45 PLN, a Wyrokiem wydanym w postępowaniu z powództwa Wnioskodawców Sąd zasądził od Banku na rzecz Wnioskodawców kwotę 305.628,65 PLN oraz odsetki ustawowe za opóźnienie od tej kwoty od dnia 27 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty.

Jednocześnie Strony potwierdzają w Ugodzie, że w związku z wykonywaniem Umowy Bank wypłacił na rzecz Wnioskodawców kwotę 310.800,01 PLN. W postępowaniu z powództwa Banku Bank dochodzi od Wnioskodawców zapłaty tej kwoty tytułem zwrotu świadczenia nienależnego na wypadek nieważności Umowy oraz odsetek ustawowych za opóźnienie od płatności tej kwoty od dnia wymagalności roszczenia Banku do dnia zapłaty.

W świetle zapadłego Wyroku i w celu rozliczenia wzajemnych świadczeń Stron spełnionych w wykonaniu Umowy, w ramach wzajemnych ustępstw, Bank zobowiązał się do zapłaty na rzecz Wnioskodawców kwoty 103.000,00 PLN.

Zgodnie z Ugodą, kwota ta ma zostać wypłacona tytułem zwrotu świadczenia nienależnego oraz ewentualnej części odsetek ustawowych za opóźnienie, które naliczają się od dnia 27 kwietnia 2022 r.

Niezależnie od powyższego Ugoda przewiduje, że Bank poniesie koszty związane z postępowaniem z powództwa Wnioskodawców, w tym koszty zastępstwa procesowego Wnioskodawców w wysokości jednokrotności stawki minimalnej określonej w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie lub w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Zgodnie z treścią Ugody, koszty te wynoszą 18.900,00 PLN. Bank zwróci również Wnioskodawcom opłatę sądową od pozwu w kwocie 1.000,00 PLN.

Łącznie z tego tytułu Bank zwróci Wnioskodawcom kwotę 19.900,00 PLN. Kwoty te stanowią wyłącznie częściowy zwrot kosztów zastępstwa procesowego poniesionych przez Wnioskodawców w postępowaniu z ich powództwa w I i II instancji oraz zwrot opłaty sądowej od pozwu.

Zgodnie z treścią Ugody Wnioskodawcy zrzekają się, odstępują od i rezygnują z dochodzenia od Banku roszczeń pieniężnych wynikających z zawarcia Umowy lub związanych z zawarciem Umowy oraz zakresem informacji, jakie otrzymali od Banku przed zawarciem Umowy, w tym dotyczących ryzyka kursowego.

Bank, zgodnie z treścią Ugody, zrzeka się, odstępuje od i rezygnuje z dochodzenia od Wnioskodawców wszelkich dalej idących roszczeń wynikających z Umowy lub związanych z jej zawarciem lub wykonywaniem, w tym w szczególności kwot dochodzonych od Wnioskodawców w postępowaniu z powództwa Banku.

Ugoda przewiduje również, że jej treść wyczerpuje wszystkie roszczenia Wnioskodawców i Banku związane z zawarciem i wykonywaniem Umowy, zaś rozliczenie Stron będzie skutkować całkowitym rozliczeniem udzielonego kredytu, a tym samym zakończeniem jakiegokolwiek stosunku prawnego pomiędzy Wnioskodawcami a Bankiem w odniesieniu do kredytu. Bank potwierdza w treści Ugody, że nie wystawi informacji PIT-11 w związku z zawarciem Ugody.

Podsumowując, Wnioskodawcy oraz Bank zawarli Ugodę, której skutkiem jest polubowne zakończenie sporu dotyczącego ważności Umowy, zakończenie postępowania z powództwa Wnioskodawców oraz postępowania z powództwa Banku, a także definitywne rozliczenie wzajemnych roszczeń wynikających z Umowy.

Zgodnie z treścią Ugody, Wnioskodawcy wpłacili do Banku łącznie kwotę 346.817,45 PLN. Jednocześnie Bank wypłacił Wnioskodawcom kwotę 310.800,01 PLN tytułem kapitału kredytu. Oznacza to, że Wnioskodawcy wpłacili do Banku kwotę o 36.017,44 PLN wyższą niż kwota wypłacona im przez Bank.

Po zawarciu Ugody Bank wypłaci Wnioskodawcom kwotę 103.000,00 PLN tytułem zwrotu świadczenia nienależnego oraz części odsetek ustawowych za opóźnienie w płatności. Oznacza to, że kwota 36.017,44 PLN, odpowiadająca nadwyżce świadczeń spełnionych przez Wnioskodawców ponad kwotę kapitału wypłaconego przez Bank, stanowi zwrot świadczenia nienależnego. Pozostała część wypłacanej przez Bank kwoty, tj. 66.982,56 PLN, stanowi natomiast wypłatę tytułem części odsetek ustawowych za opóźnienie.

Zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego w (...) Wydział Cywilny, z dnia (...) 2024 r., wydanym w sprawie o sygn. akt (...), odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 305.628,65 PLN naliczane są od dnia 27 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty. Tym samym, na dzień sporządzenia projektu Ugody, tj. (...) 2026 r., odsetki te wynoszą 137.003,28 PLN. Oznacza to, że Bank wypłaci Wnioskodawcom o 70.020,72 PLN mniej tytułem odsetek niż kwota odsetek przysługująca Wnioskodawcom zgodnie z wyrokiem. W ramach wzajemnych ustępstw poczynionych w Ugodzie Wnioskodawcy godzą się jednak na takie ograniczenie należnej im kwoty odsetek.

W treści Ugody nie został wskazany żaden inny tytuł wypłaty wskazanych środków. Z treści Ugody nie wynika w szczególności, aby wypłacana kwota miała charakter jakiegokolwiek odszkodowania, zadośćuczynienia, wynagrodzenia lub innego świadczenia wypłacanego na rzecz Wnioskodawców z tytułu innego niż zwrot świadczenia nienależnego oraz część odsetek ustawowych za opóźnienie.

Ugoda zakłada potwierdzenie nieważności Umowy, tym samym nie przewiduje żadnego umorzenia, a jedynie rozliczenie się stron z tytułu świadczeń nienależnych.

Ugoda została podpisana przez jej strony w dniu (...) 2026 r.

Uzupełnienie opisu sprawy

W uzupełnieniu wskazali Państwo, że zgodnie z § 1 ust. 1 Umowy kredytowej:

Bank udziela Kredytobiorcy Kredytu w kwocie 323 247,18 złotych polskich (słownie: trzy * dwa * trzy * dwa * cztery * siedem * przecinek * jeden * osiem złotych polskich), indeksowanego kursem CHF zwanego dalej „Kredytem", na warunkach określonych w Umowie, a Kredytobiorca zobowiązuje się do wykorzystania Kredytu zgodnie z postanowieniami Umowy, zwrotu kwoty wykorzystanego Kredytu wraz z odsetkami, w terminach oznaczonych w Umowie oraz zapłaty Bankowi prowizji, opłat i innych należności wynikających z Umowy. Na kwotę Kredytu składa się: kwota pozostawiona do dyspozycji Kredytobiorcy w wysokości 310 800,00 złotych polskich, przeznaczona na realizację celu określonego w ust 2, oraz koszty z tytułu ubezpieczenia od ryzyka utraty pracy opisanego w § 13, w wysokości 3 802,91 złotych polskich oraz kwota należnej prowizji z tytułu udzielenia Kredytu w wysokości 5 909,00 złotych polskich oraz koszty z tytułu opłaty sądowej należnej za wpis hipoteki opisanej § 12 ust. 1 w wysokości 200,00 złotych polskich oraz koszty z tytułu ubezpieczenia na życie i ubezpieczenia na wypadek całkowitej niezdolności do pracy spowodowanej nieszczęśliwym wypadkiem, opisanego w § 13 w wysokości 2 535,27 złotych polskich."

Z powyższego postanowienia wynika, że nominalna kwota Kredytu wynosiła 323.247,18 PLN, jednak jedynie 310.800,00 PLN zostało pozostawione do dyspozycji Wnioskodawców i przeznaczone na realizację celu mieszkaniowego. Pozostała część nominalnej kwoty Kredytu, wynosząca łącznie 12.447,18 PLN, została przeznaczona na sfinansowanie kosztów okołokredytowych, to jest:

1.  3.802,91 PLN tytułem kosztu ubezpieczenia od ryzyka utraty pracy,

2.  5.909,00 PLN tytułem prowizji za udzielenie Kredytu,

3.  200,00 PLN tytułem opłaty sądowej za wpis hipoteki,

4.  2.535,27 PLN tytułem kosztu ubezpieczenia na życie oraz ubezpieczenia na wypadek całkowitej niezdolności do pracy spowodowanej nieszczęśliwym wypadkiem.

Koszty te zostały skredytowane, co oznacza, że ich wysokość została doliczona do nominalnej kwoty Kredytu i zwiększyła kwotę zadłużenia ewidencjonowanego przez Bank. Środki przeznaczone na pokrycie tych kosztów nie zostały jednak wypłacone Wnioskodawcom ani pozostawione do ich swobodnej dyspozycji. Bank rozliczył je bezpośrednio jako koszty związane z zawarciem i uruchomieniem Umowy kredytu.

W tym kwota 200,00 PLN przeznaczona na opłatę sądową za wpis hipoteki nie została wypłacona Wnioskodawcom jako zwrot uprzednio poniesionej opłaty. Nie oznacza to również, że Wnioskodawcy otrzymali tę kwotę na swój rachunek bankowy. Opłata została sfinansowana w ramach Kredytu, a jej wysokość została doliczona do nominalnej kwoty zadłużenia.

Łączny koszt ubezpieczeń sfinansowanych w ramach Kredytu wynosił 6.338,18 PLN, na co składały się:

1. kwota 3.802,91 PLN z tytułu ubezpieczenia od ryzyka utraty pracy,

2. kwota 2.535,27 PLN z tytułu ubezpieczenia na życie oraz ubezpieczenia na wypadek całkowitej niezdolności do pracy spowodowanej nieszczęśliwym wypadkiem.

Koszty te zostały sfinansowane z nominalnej kwoty Kredytu. Nie oznacza to jednak, że wskazane kwoty zostały wypłacone Wnioskodawcom. Bank przeznaczył je bezpośrednio na pokrycie kosztów ochrony ubezpieczeniowej.

Bank nie był podmiotem udzielającym ochrony ubezpieczeniowej. Umowy ubezpieczenia zostały zawarte za pośrednictwem Banku z odrębnymi towarzystwami ubezpieczeniowymi. Wnioskodawcy zostali objęci:

1.  ochroną ubezpieczeniową na życie oraz na wypadek całkowitej niezdolności do pracy spowodowanej nieszczęśliwym wypadkiem, oferowaną przez (...). z siedzibą w (...),

2.  ochroną ubezpieczeniową od ryzyka utraty stałego źródła dochodu wskutek utraty pracy, oferowaną przez (...) z siedzibą w (...).

Podmioty udzielające ochrony ubezpieczeniowej nie były więc tym samym podmiotem, z którym Wnioskodawcy zawarli Umowę kredytu. Bank Y, którego poprzednikiem prawnym był X, był kredytodawcą i pośredniczył w objęciu Wnioskodawców ochroną ubezpieczeniową, natomiast ochrony tej udzielały wskazane towarzystwa ubezpieczeniowe.

Wnioskodawcy zrezygnowali z ochrony ubezpieczeniowej na podstawie oświadczenia z dnia 21 lutego 2008 r. Umowy ubezpieczenia nie zostały uznane za nieważne na podstawie Ugody zawartej z Bankiem. Ugoda nie dotyczyła ważności, wykonywania ani rozliczenia umów ubezpieczenia. W jej treści nie zamieszczono żadnych postanowień odnoszących się do tych umów, składek ubezpieczeniowych ani zwrotu składek przez towarzystwa ubezpieczeniowe.

Ugoda dotyczyła wyłącznie rozliczenia roszczeń wynikających z nieważności Umowy kredytu. Bank nie wypłacił Wnioskodawcom na podstawie Ugody odrębnej kwoty 6.338,18 PLN tytułem zwrotu składek ubezpieczeniowych. Ugoda nie wyodrębnia zwrotu kosztów ubezpieczenia ani innych kosztów okołokredytowych.

Należy przy tym rozróżnić dwie kwestie, jeżeli przez zwrot kosztów ubezpieczenia Organ rozumie zwrot składek wynikający z nieważności, rozwiązania albo rozliczenia umów ubezpieczenia, taki zwrot nie został objęty Ugodą. Podstawą wypłaty 103.000,00 PLN nie była nieważność umów ubezpieczenia ani obowiązek zwrotu składek przez ubezpieczycieli.

Jeżeli natomiast pytanie Organu dotyczy tego, czy raty uiszczane przez Wnioskodawców na rzecz Banku były obliczane od nominalnej kwoty Kredytu obejmującej również skredytowane koszty ubezpieczeń oraz pozostałe koszty okołokredytowe, odpowiedź jest twierdząca. Koszty te zwiększały nominalną kwotę Kredytu i były następnie spłacane na rzecz Banku w ramach rat kredytowych. W takim zakresie środki zwracane przez Bank nie stanowią jednak zwrotu składek ubezpieczeniowych, lecz zwrot części świadczeń pieniężnych spełnionych przez Wnioskodawców na rzecz Banku w wykonaniu nieważnej umowy kredytu.

Podstawą tego rozliczenia jest zatem nieważność Umowy kredytu i restytucyjny charakter świadczeń spełnionych na jej podstawie, a nie nieważność umów ubezpieczenia.

Postępowanie sądowe wszczęte przez Wnioskodawców zakończyło się w sposób przewidziany w § 3 Ugody, to jest przez cofnięcie pozwu wraz ze zrzeczeniem się roszczeń objętych tym postępowaniem. Wnioskodawcy złożyli stosowne pisma procesowe z uwagi na zawarcie i wykonanie Ugody. Cofnięcie pozwu doprowadziło do umorzenia postępowania, bez dalszego merytorycznego rozpoznawania sprawy przez Sąd drugiej instancji.

Bank natomiast cofnął apelację wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego w (...) z dnia (...) 2024 r. oraz cofnął wniosek o zasądzenie kosztów procesu. Kwestia kosztów postępowania została rozliczona bezpośrednio w Ugodzie. Bank zobowiązał się do zapłaty na rzecz Wnioskodawców 18.900,00 PLN tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz 1.000,00 PLN tytułem zwrotu opłaty sądowej od pozwu. Strony zrzekły się dochodzenia pozostałych kosztów ponad kwoty uzgodnione w Ugodzie.

Analogicznie zakończyło się postępowanie wszczęte z powództwa Banku, prowadzone pod sygn. akt (...). Bank cofnął pozew wraz ze zrzeczeniem się roszczenia, natomiast każda ze stron poniesie we własnym zakresie koszty związane z tym postępowaniem.

W wykonaniu Ugody Bank dokonał już płatności uzgodnionych kwot oraz doprowadził do usunięcia wpisu dotyczącego zobowiązania z Biura Informacji Kredytowej. Bank zobowiązał się również do wydania dokumentu zawierającego zgodę na wykreślenie hipoteki ustanowionej na zabezpieczenie wierzytelności wynikających z Umowy.

Cofnięcie pozwu przez Wnioskodawców nie oznacza odstąpienia przez nich od stanowiska dotyczącego nieważności Umowy. Stanowi ono wykonanie Ugody, na podstawie której spór został zakończony bez potrzeby dalszego prowadzenia postępowań sądowych.

Bank, pomimo wcześniejszego wniesienia apelacji, zaakceptował na potrzeby ugodowego rozliczenia wnioski wynikające z wyroku Sądu pierwszej instancji, w szczególności to, że Umowa zawierała niedozwolone postanowienia dotyczące mechanizmu przeliczeniowego, których usunięcie uniemożliwiało dalsze obowiązywanie Umowy.

Bank przyjął zatem nieważność Umowy oraz wynikające z niej skutki restytucyjne za podstawę rozliczenia stron. Potwierdza to zobowiązanie Banku do wypłaty kwoty 103.000,00 PLN tytułem zwrotu świadczenia nienależnego oraz części odsetek ustawowych za opóźnienie, a także zobowiązanie do cofnięcia apelacji i własnego powództwa. Nieważność Umowy wywołuje skutki od chwili jej zawarcia, wobec czego świadczenia spełnione przez strony na jej podstawie podlegają wzajemnemu rozliczeniu jako świadczenia nienależne. Ugoda zastąpiła dalsze prowadzenie sporu i umożliwiła przeprowadzenie tego rozliczenia w sposób pozasądowy.

Wierzytelność, od której naliczane są odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia 27 kwietnia 2022 r., stanowi wierzytelność Wnioskodawców wobec Banku o zwrot świadczeń nienależnych spełnionych w wykonaniu nieważnej Umowy kredytu.

Wnioskodawcy dokonywali na rzecz Banku płatności rat kapitałowo odsetkowych i innych należności w przekonaniu, że wykonują ważną Umowę. Umowa zawierała jednak niedozwolone postanowienia dotyczące mechanizmu przeliczeniowego, bez których nie mogła dalej obowiązywać. Nieważność Umowy wywołuje skutki od chwili jej zawarcia, co oznacza, że świadczenia spełnione przez Wnioskodawców na jej podstawie nie miały ważnej podstawy prawnej i podlegały zwrotowi jako świadczenia nienależne.

Po uzyskaniu informacji o abuzywnym charakterze postanowień Umowy Wnioskodawcy wezwali Bank do zwrotu spełnionych świadczeń. Bank odmówił jednak ich zwrotu, utrzymując, że Umowa jest ważna i nie zawiera postanowień prowadzących do jej nieważności. Wobec odmowy dobrowolnego rozliczenia Wnioskodawcy wnieśli powództwo o ustalenie nieważności Umowy oraz o zasądzenie zwrotu świadczeń nienależnych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie.

Wyrokiem z dnia (...) 2024 r. Sąd Okręgowy w (...) ustalił nieważność Umowy i zasądził od Banku na rzecz Wnioskodawców 305.628,65 PLN tytułem zwrotu świadczenia nienależnego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 27 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty. Wierzytelnością główną, od której naliczane są odsetki, jest zatem zasądzona kwota 305.628,65 PLN, odpowiadająca części świadczeń pieniężnych spełnionych przez Wnioskodawców na rzecz Banku w wykonaniu nieważnej Umowy.

Odsetki ustawowe nie stanowią odrębnego świadczenia związanego z zawarciem Umowy kredytu (ani z umowami ubezpieczenia). Są należne z powodu opóźnienia Banku w zwrocie świadczenia nienależnego. Data 27 kwietnia 2022 r. została wskazana w wyroku jako początek okresu, za który Bank pozostaje zobowiązany do zapłaty odsetek ustawowych za opóźnienie.

Na pytanie czy w dniu 27 kwietnia 2022 r. wierzytelność ta była już wymagalna wyjaśnili Państwo, że najpóźniej w dniu 27 kwietnia 2022 r. wierzytelność o zwrot świadczenia nienależnego była wymagalna, a Bank pozostawał w opóźnieniu z jej zapłatą. Z tego względu Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od tej daty.

Wskazali Państwo również, że Bank nie wypłaci odrębnie całej kwoty 305.628,65 PLN zasądzonej nieprawomocnym wyrokiem. Wzajemne roszczenia stron zostały ostatecznie rozliczone w Ugodzie. Na jej podstawie Bank wypłaci Wnioskodawcom 103.000,00 PLN, w tym 36.017,44 PLN tytułem zwrotu świadczenia nienależnego oraz 66.982,56 PLN tytułem części odsetek ustawowych za opóźnienie. Wnioskodawcy w ramach ustępstwa przewidzianego ugodą zrzekli się dochodzenia pozostałej części zasądzonej należności.

Pozostała część roszczeń Wnioskodawców została objęta końcowym rozliczeniem przewidzianym w Ugodzie, uwzględniającym również roszczenie Banku o zwrot wypłaconego kapitału oraz wzajemne ustępstwa stron. Bank nie będzie zatem zobowiązany do odrębnej zapłaty całej kwoty wskazanej w nieprawomocnym wyroku.

Na pytanie dotyczące sposobu, w jaki strony dokonały wzajemnych rozliczeń wyjaśnili Państwo, że w przedstawionym stanie faktycznym nie doszło do potrącenia w rozumieniu art. 498 i art. 499 Kodeksu cywilnego. Nie ma przy tym znaczenia czy którakolwiek ze stron złożyła drugiej stronie jednostronne oświadczenie o potrąceniu, o którym mowa w art. 499 k.c. Ugoda również nie wskazuje, aby strony dokonywały potrącenia ustawowego ani nie określa wierzytelności przedstawianych do takiego potrącenia.

Kompleksowe rozliczenie wzajemnych roszczeń nastąpiło na podstawie dwustronnej czynności prawnej, czyli pozasądowej Ugody zawartej przez Wnioskodawców i Bank w dniu (...) 2026 r. Podstawę prawną tej czynności stanowi art. 917 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z tym przepisem przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego, aby uchylić niepewność co do wynikających z niego roszczeń, zapewnić ich wykonanie albo zakończyć istniejący lub mogący powstać spór.

Ugoda była zatem samodzielną podstawą prawną uzgodnionego przez strony sposobu rozliczenia.

Rozliczenie nastąpiło w związku z nieważnością Umowy kredytu. Zgodnie z art. 410 § 1 k.c. do świadczenia nienależnego stosuje się przepisy o bezpodstawnym wzbogaceniu. Stosownie natomiast do art. 410 § 2 k.c. świadczenie jest nienależne między innymi wówczas, gdy czynność prawna zobowiązująca do jego spełnienia była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu świadczenia. Na podstawie art. 405 k.c. osoba, która bez podstawy prawnej uzyskała korzyść majątkową kosztem innej osoby, jest zobowiązana do wydania tej korzyści w naturze, a gdyby nie było to możliwe, do zwrotu jej wartości.

Wyrokiem z dnia (...) 2024 r. Sąd Okręgowy w (...) ustalił nieważność Umowy i zasądził od Banku na rzecz Wnioskodawców zwrot świadczenia nienależnego. Pomimo wniesienia apelacji Bank w Ugodzie zaakceptował nieważność Umowy oraz wynikające z niej skutki restytucyjne jako podstawę rozliczenia stron. Świadczy o tym w szczególności:

1.  wskazanie w preambule Ugody, że została ona zawarta „w świetle wydanego Wyroku",

2.  przyjęcie w § 2 ust. 3 Ugody, że rozliczenie następuje „w świetle zapadłego Wyroku i w celu rozliczenia wzajemnych świadczeń Stron spełnionych w wykonaniu Umowy",

3.  zobowiązanie Banku do wypłaty 103.000,00 PLN tytułem zwrotu świadczenia nienależnego oraz części odsetek ustawowych za opóźnienie,

4.  zobowiązanie Banku do cofnięcia apelacji oraz cofnięcia własnego pozwu wraz ze zrzeczeniem się roszczenia.

Gdyby strony nie zawarły Ugody i dokonywały rozliczenia przez odrębne spełnienie wszystkich świadczeń restytucyjnych, Wnioskodawcy powinni zwrócić Bankowi 310.800,01 PLN, czyli kwotę kapitału rzeczywiście otrzymaną od Banku. Bank powinien natomiast zwrócić Wnioskodawcom 346.817,45 PLN, czyli sumę świadczeń otrzymanych od Wnioskodawców w wykonaniu nieważnej Umowy, a ponadto zapłacić należne Wnioskodawcom odsetki ustawowe za opóźnienie.

Strony nie dokonywały jednak przeciwstawnych przelewów wskazanych kwot. W Ugodzie przyjęły uproszczony i ostateczny sposób ich rozliczenia. W tym celu uwzględniły, że:

1.  Bank wypłacił Wnioskodawcom 310.800,01 PLN,

2.  Wnioskodawcy wpłacili do Banku 346.817,45 PLN,

3.  suma wpłat Wnioskodawców przewyższała otrzymany kapitał o 36.017,44 PLN,

4.  Wnioskodawcom przysługiwały również odsetki ustawowe za opóźnienie od świadczenia zasądzonego wyrokiem.

Na podstawie § 2 ust. 3 lit a Ugody Bank zobowiązał się wypłacić Wnioskodawcom 103.000,00 PLN. Kwota ta obejmuje 36.017,44 PLN tytułem zwrotu nadwyżki świadczeń spełnionych przez Wnioskodawców ponad otrzymany kapitał oraz 66.982,56 PLN tytułem części odsetek ustawowych za opóźnienie.

Wnioskodawcy zgodzili się jednocześnie na ograniczenie przysługującej im wierzytelności odsetkowej. Na dzień sporządzenia Ugody odsetki zasądzone wyrokiem wynosiły 137.003,28 PLN, podczas gdy w uzgodnionym rozliczeniu Bank wypłacił z tego tytułu 66.982,56 PLN. Wnioskodawcy zrezygnowali więc z dochodzenia pozostałej części odsetek w wysokości 70.020,72 PLN oraz innych roszczeń przekraczających świadczenia uzgodnione w Ugodzie.

Bank z kolei zrezygnował z dochodzenia dalszych roszczeń wobec Wnioskodawców, w tym roszczeń objętych powództwem Banku. Nie oznacza to jednak, że kapitał wypłacony Wnioskodawcom został im umorzony. Kwota kapitału wynosząca 310.800,01 PLN została w całości uwzględniona w rozliczeniu i znalazła pokrycie w świadczeniach w wysokości 346.817,45 PLN, które Wnioskodawcy wcześniej spełnili na rzecz Banku. Po uwzględnieniu tych kwot to Bank pozostawał zobowiązany do zwrotu nadwyżki na rzecz Wnioskodawców.

Ekonomiczny rezultat Ugody jest zbliżony do rezultatu rozliczenia kompensacyjnego, ponieważ strony nie dokonywały dwóch przeciwstawnych płatności w pełnych wysokościach. Nie zmienia to jednak kwalifikacji prawnej dokonanej czynności. Rozliczenie nastąpiło na podstawie dwustronnej Ugody i określonych w niej wzajemnych ustępstw.

Wnioskodawcy wyjaśniają ponadto, że zawarte w pierwotnym stanowisku rozważania dotyczące potrącenia miały charakter wyłącznie pomocniczy i służyły zobrazowaniu ekonomicznego rezultatu rozliczenia wzajemnych wierzytelności. Nie oznaczały, że w przedstawionym stanie faktycznym doszło do potrącenia ustawowego.

Sformułowanie, zgodnie z którym Bank „zrzeka się, odstępuje od i rezygnuje z dochodzenia od Wnioskodawców wszelkich dalej idących roszczeń wynikających z Umowy", nie oznacza, że Bank umarza Wnioskodawcom istniejące zadłużenie z tytułu kredytu albo zwalnia ich z obowiązku spłaty pozostałego salda kredytu. Ugoda nie przewiduje bowiem kontynuowania ani zmiany ważnego stosunku kredytowego, lecz służy ostatecznemu rozliczeniu świadczeń spełnionych przez strony na podstawie Umowy uznanej przez Sąd za nieważną.

Bank wytoczył przeciwko Wnioskodawcom odrębne powództwo, rozpoznawane przez Sąd Okręgowy w (...) pod sygn. akt (...). W postępowaniu tym Bank dochodził zapłaty kwoty 310.800,01 PLN, odpowiadającej wypłaconemu Wnioskodawcom kapitałowi, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Co szczególnie istotne, również w § 2 ust. 2 Ugody roszczenie Banku zostało określone jako roszczenie o zwrot świadczenia nienależnego „na wypadek nieważności Umowy". Nie było to zatem roszczenie o zapłatę pozostałego salda zadłużenia wynikającego z ważnej Umowy, lecz roszczenie restytucyjne, którego podstawą miała być właśnie nieważność Umowy.

Jednocześnie w postępowaniu z powództwa Wnioskodawców, prowadzonym pod sygn. akt (...), Sąd Okręgowy w (...) wyrokiem z dnia (...) 2024 r.:

1.  ustalił nieważność Umowy,

2.  zasądził od Banku na rzecz Wnioskodawców kwotę 305.628,65 PLN tytułem zwrotu świadczenia nienależnego,

3.  zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od wskazanej kwoty, liczone od dnia 27 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty.

Wyrok ten nie był prawomocny, ponieważ Bank wniósł od niego apelację. Zawarcie Ugody oznaczało jednak, że Bank przyjął skutki wynikające z wyroku Sądu pierwszej instancji za podstawę wzajemnych rozliczeń stron. Wynika to bezpośrednio z treści Ugody. W jej preambule wskazano, że została zawarta „w świetle wydanego Wyroku", natomiast w § 2 ust. 3 ponownie zaznaczono, że rozliczenie następuje „w świetle zapadłego Wyroku i w celu rozliczenia wzajemnych świadczeń Stron spełnionych w wykonaniu Umowy". Bank ostatecznie cofnął apelację oraz cofnął własny pozew wraz ze zrzeczeniem się roszczenia.

Ugoda stanowi zatem sposób polubownego zakończenia dwóch postępowań sądowych i rozliczenia wzajemnych świadczeń stron zgodnie ze skutkami nieważności Umowy. Została zawarta w formie ugody, ponieważ każda ze stron poczyniła określone ustępstwa. Bank zaakceptował nieważność Umowy jako podstawę rozliczenia, zrezygnował z dalszego prowadzenia obu postępowań oraz zobowiązał się do wypłaty środków na rzecz Wnioskodawców. Wnioskodawcy zrezygnowali natomiast z dochodzenia znacznej części należnych im odsetek ustawowych za opóźnienie oraz pozostałych roszczeń przekraczających kwoty uzgodnione w Ugodzie. Dzięki temu strony uniknęły dalszego, potencjalnie wieloletniego prowadzenia postępowania apelacyjnego w sprawie z powództwa Wnioskodawców, postępowania w sprawie z powództwa Banku, a następnie ewentualnego kolejnego postępowania apelacyjnego.

Mechanizm rozliczenia przyjęty w Ugodzie odpowiada pod względem ekonomicznym i prawnym rozliczeniu kompensacyjnemu, które strony nieważnej umowy kredytu mogą przeprowadzić po uzyskaniu prawomocnego wyroku. Gdyby strony dokonywały rozliczenia odrębnymi przelewami, Bank powinien zwrócić Wnioskodawcom świadczenia otrzymane w wykonaniu nieważnej Umowy, natomiast Wnioskodawcy powinni zwrócić Bankowi wypłacony im kapitał. Zamiast dokonywać dwóch przeciwstawnych płatności, strony uwzględniły wzajemne świadczenia w jednym końcowym rozliczeniu.

Zgodnie z § 2 ust. 1 i 2 Ugody:

1.  Wnioskodawcy zapłacili na rzecz Banku łącznie 346.817,45 PLN,

2.  Bank wypłacił Wnioskodawcom 310.800,01 PLN.

W ramach ugodowego rozliczenia strony uwzględniły, że suma świadczeń spełnionych przez Wnioskodawców na rzecz Banku przewyższała kwotę kapitału wypłaconego Wnioskodawcom o 36.017,44 PLN. Na tej podstawie strony ustaliły końcowy wynik wzajemnego rozliczenia. Po uwzględnieniu wzajemnych świadczeń to Bank pozostaje więc dłużnikiem Wnioskodawców, a nie Wnioskodawcy dłużnikami Banku.

Na podstawie § 2 ust. 3 lit. a Ugody Bank zobowiązał się wypłacić Wnioskodawcom 103.000,00 PLN „tytułem zwrotu świadczenia nienależnego oraz ewentualnej części odsetek ustawowych za opóźnienie w płatności". Kwota ta obejmuje:

1. 36.017,44 PLN tytułem zwrotu nadwyżki świadczeń spełnionych przez Wnioskodawców ponad otrzymany kapitał,

2. 66.982,56 PLN tytułem części odsetek ustawowych za opóźnienie.

W konsekwencji Bank nie rezygnuje z odzyskania kapitału bez jego rozliczenia. Kapitał w wysokości 310.800,01 PLN został już w całości pokryty świadczeniami spełnionymi wcześniej przez Wnioskodawców. Nie istnieje więc pozostały kapitał, z którego zwrotu Bank miałby Wnioskodawców zwalniać.

Użyte w Ugodzie określenie „wszelkie dalej idące roszczenia" odnosi się do roszczeń wykraczających poza uzgodnione, kompleksowe rozliczenie, w tym do roszczeń dochodzonych przez Bank w postępowaniu sądowym oraz innych potencjalnych roszczeń związanych z zawarciem lub wykonywaniem Umowy. Potwierdza to preambuła Ugody, w której wskazano, że wzajemne zrzeczenie się roszczeń następuje „w zakresie przekraczającym rozliczenie finansowe uzgodnione w Ugodzie".

Zrzeczenie się dochodzenia takich dalszych, spornych roszczeń nie jest równoznaczne z umorzeniem istniejącego zadłużenia. Bank mógłby próbować dochodzić między innymi odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty kapitału albo innych dodatkowych świadczeń, takich jak waloryzacja kapitału. Roszczenia te były jednak sporne, a w ocenie Wnioskodawców, uwzględniającej orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i Sądu Najwyższego, niezasadne. Rezygnacja z dochodzenia spornego albo nieistniejącego roszczenia nie oznacza zwolnienia dłużnika z istniejącego długu.

Ugoda nie stanowi zatem umorzenia salda kredytu. Jest porozumieniem kończącym spór i rozliczającym wzajemne świadczenia nienależne, które wywołuje taki sam skutek ekonomiczny jak porozumienie kompensacyjne zawierane po prawomocnym stwierdzeniu nieważności umowy. Różnica polega jedynie na tym, że strony przeprowadziły rozliczenie wcześniej, w ramach wzajemnych ustępstw, bez oczekiwania na prawomocne zakończenie obu postępowań sądowych. Po dokonaniu tego rozliczenia po stronie Wnioskodawców nie pozostaje żadne zadłużenie, które Bank miałby im umorzyć.

Pytanie

Czy kwoty, które Wnioskodawcy otrzymają od Banku na podstawie Ugody, w tym kwota wypłacana tytułem zwrotu świadczenia nienależnego, część odsetek ustawowych za opóźnienie oraz zwrot kosztów procesu, będą stanowiły dla Wnioskodawców przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawców, kwoty, które otrzymają od Banku Y na podstawie Ugody, nie będą stanowiły przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W zakresie, w jakim wypłacana przez Bank kwota będzie stanowiła zwrot świadczenia nienależnego, tj. zwrot nadwyżki świadczeń spełnionych przez Wnioskodawców na rzecz Banku ponad kwotę kapitału wypłaconego im przez Bank, nie dojdzie do powstania przychodu podatkowego. Świadczenie to będzie miało charakter restytucyjny, ponieważ jego celem będzie jedynie zwrot środków uprzednio zapłaconych przez Wnioskodawców na rzecz Banku w wykonaniu nieważnej Umowy. Wnioskodawcy nie uzyskają w tym zakresie żadnego nowego, definitywnego przysporzenia majątkowego, lecz odzyskają część własnych środków, uprzednio przekazanych Bankowi.

Również kwoty zwracane przez Bank tytułem kosztów postępowania, obejmujące częściowy zwrot kosztów zastępstwa procesowego oraz zwrot opłaty sądowej od pozwu, nie będą stanowiły przychodu podatkowego. Kwoty te będą stanowiły jedynie zwrot wydatków poniesionych przez Wnioskodawców w celu dochodzenia ochrony swoich praw w postępowaniu sądowym, a więc nie spowodują po ich stronie realnego wzbogacenia.

Natomiast w zakresie, w jakim kwota wypłacana przez Bank będzie obejmowała część odsetek ustawowych za opóźnienie, Wnioskodawcy stoją na stanowisku, że odsetki te będą korzystały ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 21 ust 1 pkt 95b ustawy o PIT. Będą to bowiem odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności, która sama w sobie nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ stanowi zwrot świadczenia nienależnego o charakterze restytucyjnym.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawców, żadna z kwot otrzymanych przez nich od Banku na podstawie Ugody nie będzie stanowiła przychodu podlegającego efektywnemu opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych

Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dalej jako „ustawa o PIT", opodatkowaniu podlega jedynie taki przychód, który prowadzi do realnego przysporzenia majątkowego podatnika. W przypadku zwrotu kapitału, który uprzednio został wpłacony przez Wnioskodawców na mocy umowy kredytowej, nie możemy mówić o uzyskaniu nowego dochodu. Środki te mają charakter zwrotu wpłat dokonanych wcześniej, co wyklucza je z kategorii przychodu podlegającego opodatkowaniu.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:

·      dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz

·      dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

·      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

·      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.

Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.

Źródła przychodów zostały określone w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednym z nich są „inne źródła”, czyli źródła inne niż wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ustawy (art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy).

Przy czym, zgodnie z art. 20 ust. 1 komentowanej ustawy:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde świadczenie mające realną wartość finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

Z opisu sprawy wynika, że w dniu (...) 2026 r. zawarli Państwo ugodę z bankiem, która kompleksowo reguluje kwestię wzajemnych wierzytelności wynikających z Umowy kredytu. Ugoda przewiduje, że jej treść wyczerpuje wszystkie roszczenia Państwa i Banku związane z zawarciem i wykonywaniem Umowy, zaś rozliczenie Stron będzie skutkować całkowitym rozliczeniem udzielonego kredytu, a tym samym zakończeniem jakiegokolwiek stosunku prawnego pomiędzy Państwem a Bankiem w odniesieniu do kredytu.

Powzięli Państwo wątpliwość czy kwoty, które otrzymają Państwo od Banku na podstawie Ugody, w tym kwota wypłacana tytułem zwrotu świadczenia nienależnego, część odsetek ustawowych za opóźnienie oraz zwrot kosztów procesu, będą stanowiły dla Państwa przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych

Przystępując do oceny Państwa sytuacji wyjaśniam, że ugoda – jako jeden z typów umów – regulowana jest przepisami Kodeksu cywilnego.

Zgodnie z art. 917 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795):

Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.

Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.

Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.

W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.

Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też, gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Z treści wniosku wynika, że Ugoda zakłada potwierdzenie nieważności Umowy, tym samym nie przewiduje żadnego umorzenia, a jedynie rozliczenie się stron z tytułu świadczeń nienależnych. Wskazali Państwo, że podstawą tego rozliczenia jest zatem nieważność Umowy kredytu i restytucyjny charakter świadczeń spełnionych na jej podstawie.

Wskazali Państwo, że Bank przyjął nieważność Umowy oraz wynikające z niej skutki restytucyjne za podstawę rozliczenia stron. Strony potwierdzają w Ugodzie, że przysługuje Państwu roszczenie o zwrot kwot zapłaconych na rzecz Banku w związku z zawarciem i wykonywaniem Umowy. Na podstawie § 2 ust. 3 lit a Ugody Bank zobowiązał się wypłacić Wnioskodawcom 103.000,00 zł tytułem zwrotu świadczenia nienależnego oraz części odsetek ustawowych za opóźnienie. Kwota ta obejmuje 36.017,44 zł tytułem zwrotu nadwyżki świadczeń spełnionych przez Wnioskodawców ponad otrzymany kapitał oraz 66.982,56 zł tytułem części odsetek ustawowych za opóźnienie.

W treści wniosku wprawdzie wskazali Państwo, że:

Zgodnie z Ugodą, kwota ta ma zostać wypłacona tytułem zwrotu świadczenia nienależnego oraz ewentualnej części odsetek ustawowych za opóźnienie, które naliczają się od dnia 27 kwietnia 2022 r.

jednak w uzupełnieniu wskazali Państwo, że odsetki ustawowe nie stanowią odrębnego świadczenia związanego z zawarciem Umowy kredytu (ani z umowami ubezpieczenia). Są należne z powodu opóźnienia Banku w zwrocie świadczenia nienależnego. Data 27 kwietnia 2022 r. została wskazana w wyroku jako początek okresu, za który Bank pozostaje zobowiązany do zapłaty odsetek ustawowych za opóźnienie.

Na pytanie czy w dniu 27 kwietnia 2022 r. wierzytelność ta była już wymagalna wyjaśnili Państwo, że w dniu 27 kwietnia 2022 r. wierzytelność o zwrot świadczenia nienależnego była wymagalna, a Bank pozostawał w opóźnieniu z jej zapłatą.

Wskazali Państwo, że Bank nie wypłaci odrębnie całej kwoty 305.628,65 zł, zasądzonej nieprawomocnym wyrokiem. Mechanizm rozliczenia przyjęty w Ugodzie odpowiada pod względem ekonomicznym i prawnym rozliczeniu kompensacyjnemu, które strony nieważnej umowy kredytu mogą przeprowadzić po uzyskaniu prawomocnego wyroku. Dodatkowo wyjaśniają Państwo, że zawarte w pierwotnym stanowisku rozważania dotyczące potrącenia miały charakter wyłącznie pomocniczy i służyły zobrazowaniu ekonomicznego rezultatu rozliczenia wzajemnych wierzytelności. W przedstawionym stanie faktycznym nie doszło do potrącenia w rozumieniu art. 498 i art. 499 Kodeksu cywilnego. Wzajemne roszczenia stron zostały ostatecznie rozliczone w Ugodzie. Strony nie dokonywały przeciwstawnych przelewów wskazanych kwot. W Ugodzie Strony przyjęły uproszczony i ostateczny sposób ich rozliczenia. W tym celu uwzględniły, że:

1.  Bank wypłacił Wnioskodawcom 310.800,01 zł,

2.  Wnioskodawcy wpłacili do Banku 346.817,45 zł,

3.  suma wpłat Wnioskodawców przewyższała otrzymany kapitał o 36.017,44 zł,

4.  Wnioskodawcom przysługiwały również odsetki ustawowe za opóźnienie od świadczenia zasądzonego wyrokiem.

Dodatkowo w treści Ugody nie został wskazany żaden inny tytuł wypłaty wskazanych środków. Z treści Ugody nie wynika w szczególności, aby wypłacana kwota miała charakter jakiegokolwiek odszkodowania, zadośćuczynienia, wynagrodzenia lub innego świadczenia wypłacanego na Państwa rzecz z tytułu innego niż zwrot świadczenia nienależnego oraz część odsetek ustawowych za opóźnienie.

Wyjaśnili Państwo, że zgodzili się Państwo na ograniczenie przysługującej wierzytelności odsetkowej. Na dzień sporządzenia Ugody odsetki zasądzone wyrokiem wynosiły 137.003,28 zł, podczas gdy w uzgodnionym rozliczeniu Bank wypłacił z tego tytułu 66.982,56 zł. Zrezygnowali więc Państwo z dochodzenia pozostałej części odsetek w wysokości 70.020,72 zł oraz innych roszczeń przekraczających świadczenia uzgodnione w Ugodzie. Bank potwierdza w treści Ugody, że nie wystawi informacji PIT-11 w związku z zawarciem Ugody.

Jak wynika z opisu sprawy, Bank zobowiązuje się do zapłaty na Państwa rzecz kwoty 36.017,44 zł, stanowiącej różnicę pomiędzy świadczeniami spełnionymi przez Państwa, a kwotą kapitału kredytu wypłaconego przez Bank. Wypłata ta stanowi zwrot środków wpłaconych wcześniej do Banku, które w ugodzie zostały uznane za nienależne bankowi z uwagi na nieważność (trwałą bezskuteczność) umowy kredytu.

Operacja taka nie spełnia więc celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika – ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po Państwa stronie nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymują Państwo z powrotem zwrot nadpłaconych środków, które wcześniej wpłacili Państwo tytułem spłaty zaciągniętego kredytu. Taka wypłata będzie więc neutralna podatkowo – po Państwa stronie nie powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Odnosząc się do kwestii odsetek ustawowych za opóźnienie należy wskazać, że instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 ustawy Kodeks cywilny, zgodnie z którym:

Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Na podstawie art. 481 § 2 Kodeksu cywilnego:

Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy.

Jak już wcześniej wskazano, z definicji przychodu zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że za przychody podatkowe mogą być uznane takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.

Kwota otrzymanych odsetek stanowi więc przychód, gdyż jest niewątpliwie określonym przyrostem w majątku podatnika.

Zwrócić należy jednak uwagę, że nie każde odsetki otrzymane przez osoby fizyczne podlegają opodatkowaniu. Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach, w odniesieniu do odsetek, możliwość zwolnienia od podatku dochodowego. Takie zwolnienie przysługuje wyłącznie wówczas, gdy przepis omawianej ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie.

Zgodnie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wolne od podatku dochodowego są: odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Przepis art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwalnia z opodatkowania wszelkie odsetki za opóźnienie wypłacone w związku ze świadczeniami, które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

We wniosku wskazali Państwo, że Ugoda zakłada potwierdzenie nieważności Umowy kredytowej. Strony potwierdzają w Ugodzie, że w związku z nieważnością Umowy kredytowej przysługuje Państwu roszczenie o zwrot kwot zapłaconych na rzecz Banku w związku z zawarciem i wykonywaniem Umowy. Wskazali Państwo, że co prawda Bank nie wypłaci całej kwoty 305.628,65 zł zasądzonej nieprawomocnym wyrokiem, od której naliczane są opisane we wnioski odsetki jednak wynika to z przyjętego w Ugodzie mechanizm rozliczenia, który odpowiada pod względem ekonomicznym i prawnym rozliczeniu kompensacyjnemu.

Jak wskazali Państwo we wniosku wypłacona na podstawie Ugody kwota 66.982,56 zł jest to kwota wypłacona tytułem części odsetek ustawowych za opóźnienie.

Wypłacona przez Bank kwota stanowiąca odsetki ustawowe, będzie stanowiła dla Państwa przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z zawartą przez Państwa ugodą zakładającą nieważność Umowy kredytowej, Strony potwierdzają w Ugodzie, że przysługuje Państwu roszczenie o zwrot kwot zapłaconych na rzecz Banku w związku z zawarciem i wykonywaniem Umowy. Wskazali Państwo również, że w dniu 27 kwietnia 2022 r., od którego liczone są odsetki, wierzytelność będąca podstawą wypłaty odsetek była już wymagalna.

Skoro, jak wskazali Państwo we wniosku, podstawą naliczania opisanych we wniosku odsetek była kwota przysługującej Państwu wierzytelności z tytułu wykonywania nieważnej Umowy, która była wymagalna w dniu 27 kwietnia 2022 r., to odsetki naliczane z tytułu nieterminowej wypłaty będą to odsetki, które podlegają zwolnieniu z opodatkowania na mocy art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem otrzymana przez Państwa kwota, która stanowi wypłatę części odsetek ustawowych od nieterminowej wypłaty należności stanowią dla Państwa przychód, ale zgodnie z ww. art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy przychód ten korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych.

Wskazali Państwo również, że Ugoda przewiduje, że Bank poniesie koszty związane z postępowaniem z Państwa powództwa, w tym koszty zastępstwa procesowego w wysokości jednokrotności stawki minimalnej określonej w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie lub w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Zgodnie z treścią Ugody, koszty te wynoszą 18.900,00 zł. Bank zwróci Państwu również opłatę sądową od pozwu w kwocie 1.000,00 zł. Łącznie z tego tytułu Bank zwróci Państwu kwotę 19.900,00 zł. Kwoty te stanowią wyłącznie częściowy zwrot kosztów zastępstwa procesowego poniesionych przez Państwa w postępowaniu z ich powództwa w I i II instancji oraz zwrot opłaty sądowej od pozwu.

Stosownie do art. 98 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2026 r. oz. 468 ze zm.):

Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu prowadzącego postępowanie.

Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:

Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:

Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.

Skoro, jak Państwo wskazali, Bank na mocy ugody zobowiązuje się do zwrotu uiszczonej przez Państwa opłaty sądowej oraz części faktycznie poniesionych kosztów postępowania sądowego, to stwierdzić należy, że ich otrzymanie nie spowoduje po Państwa stronie realnego przysporzenia majątkowego.

Koszty te bowiem w pierwszej kolejności zostały sfinansowane z Państwa własnych środków, a następnie na podstawie ugody będą Państwu zwrócone. W takim wypadku kwota ta stanowi jedynie zwrot poniesionych wcześniej nakładów – nie będzie więc przychodem podlegającym opodatkowaniu.

W konsekwencji, w okolicznościach przedstawionych we wniosku, kwoty, które otrzymają Państwo na podstawie Ugody, czyli kwota wypłacana tytułem zwrotu świadczenia nienależnego, część odsetek ustawowych za opóźnienie oraz zwrot kosztów procesu nie spowoduje po Państwa stronie obowiązku podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Tym samym Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego organ nie przeprowadza postępowania dowodowego, lecz opiera się jedynie na opisie sprawy przedstawionej we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Pani A.A (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.