0115-KDWT.4011.248.2026.2.JŁ

Interpretacja indywidualna

 – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych – dotyczącego skutków podatkowych zawarcia ugody z bankiem – jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnił go Pan pismem z 6 lipca 2026 r. (daty wpływu). Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

9 lutego 2006 roku wraz z żoną zawarł Pan z A umowę kredytu nr (...) o kredyt mieszkaniowy (...) na zakup spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego położonego w B przy ulicy C 1 przeznaczeniem na potrzeby własne.

Kwota wypłaconego przez Bank kredytu wynosiła 110 000,01 złotych.

Pomiędzy kredytobiorcami a bankiem powstał spór dotyczący skuteczności poszczególnych postanowień umownych i ważności całej Umowy, który zawisł w sprawie sygn. akt (...) o ustalenie i zapłatę toczącej się przed Sądem Okręgowym (...). Wraz z małżonką pozwem z 30 stycznia 2023 roku wniósł Pan o ustalenie nieważności umowy kredytu nr (...) o kredyt mieszkaniowy (...) oraz zasądzenie od Banku kwoty stanowiącej sumę należności wpłaconych przez Kredytobiorców z tytułu zawartej umowy tj. o zapłatę kwoty 116 978,89 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 7 grudnia 2022 roku do dnia zapłaty.

Postanowieniem z 17 lipca 2023 roku Sąd Okręgowy (...), sygn. akt (...) udzielił zabezpieczenia roszczenia poprzez zawieszenie obowiązku świadczenia przez Kredytobiorców na rzecz Banku rat kapitałowo-odsetkowych wynikających z zawartej umowy kredytu, poczynając od dnia wydania postanowienia.

Sąd Okręgowy (...), wyrokiem z dnia 1 marca 2024 roku, ustalił nieważność umowy kredytu oraz zasądził od banku na rzecz Kredytobiorców łącznie kwotę 116.978,89 zł (sto szesnaście tysięcy dziewięćset siedemdziesiąt osiem złotych osiemdziesiąt dziewięć groszy) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 15 grudnia 2022 roku.

Kredytobiorcy w okresie od 5 marca 2006 roku do 5 lipca 2023 roku (tj. do dnia wydania postanowienia o zabezpieczeniu) wpłacili na poczet zobowiązania z tytułu zawartej umowy kwotę 122 563,95 złotych, na którą składają się następujące kwoty:

·      kwota 95 426,88 złotych tytułem spłaconego kapitału kredytu za okres od 5 marca 2006 roku do 5 lipca 2023 roku (tj. do dnia wydania postanowienia o zabezpieczeniu);

·      kwota 27 130,36 złotych tytułem spłaconych odsetek umownych za okres od 1 października 2006 roku do 9 stycznia 2023 roku (tj. do dnia wydania postanowienia o zabezpieczeniu);

·      kwota 6,71 złotych tytułem spłaconych odsetek karnych od 5 marca 2006 roku do dnia 5 lipca 2023 roku.

Ponadto, kredytobiorcy została pobrana prowizja za udzielenie kredytu w wysokości 2062,69 złotych.

Pełnomocnik Banku zwrócił się z propozycją zawarcia ugody pozasądowej, w której podstawowym założeniem będzie umorzenie pozostałego zdaniem Banku zadłużenia z tytułu umowy kredytu oraz wypłata na rzecz Kredytobiorców „kwoty dodatkowej” w wysokości 54 918,12 PLN (słownie: pięćdziesiąt cztery tysiące dziewięćset osiemnaście złotych 12/100) na rachunek należący do Kredytobiorcy. Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w związku z wypłatą kwoty w wysokości 42 230,98 PLN (słownie: czterdzieści dwa tysiące dwieście trzydzieści złotych 98/100) stanowiącej część powyższej kwoty dodatkowej powstaje po jego stronie przychód, a na Banku ciąży wypełnienie obowiązku informacyjnego (tj. sporządzenie informacji PIT-11).

Otrzymany projekt ugody nie został uzupełniony o dane rachunkowe banku - a zatem o dokładnie kwoty zadłużenia, gdyż zgodnie z informacjami, Bank uzupełnia te kwoty na 1 dzień roboczy przed podpisaniem ugody.

Oświadcza Pan, iż nie korzystał Pan wcześniej z zaniechania poboru podatku w związku z umorzeniem kredytu zaciągniętego na cele mieszkaniowe.

Zgodnie z preambułą Ugody: „zamiarem Banku i Kredytobiorcy jest polubowne zakończenie Sporu i uchylenie stanu niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy, poprzez przyjęte w Ugodzie rozwiązania, w tym zmianę Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej. Kredytobiorca mając pełną świadomość i rozumiejąc skutki dokonywanej czynności prawnej (w tym w szczególności finansowe), dobrowolnie godzi się odstąpić od dochodzenia od Banku roszczeń objętych Sporem oraz innych wywodzonych z zarzutu nieważności Umowy lub niedozwolonego charakteru postanowień Umowy w brzmieniu sprzed zmiany Umowy dokonanej niniejszą Ugodą, w zamian za zmianę postanowień Umowy w zakresie zobowiązań Kredytobiorcy (i odpowiadających im praw Banku) w sposób opisany w § 1 ust. 4 i nast. Ugody; ze względu na przyjęte w Ugodzie rozwiązania, w tym zmianę Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej, zgodnym zamiarem Stron jest również zaniechanie dochodzenia w przyszłości roszczeń w zakresie związanym z postanowieniami dotyczącymi zawarcia i wykonywania Umowy w walucie obcej w brzmieniu sprzed zmiany Umowy dokonanej niniejszą Ugodą”.

Zgodnie z postanowieniami § 1 ust. 4 Ugody: „Przedmiotem Ugody jest zakończenie Sporu oraz uchylenie niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy, między innymi poprzez zmianę Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej wynikającej z Umowy.

Strony dokonują zmiany waluty zadłużenia, określonej w Umowie, na walutę polską na zasadach określonych w § 1 ust. 5 i nast.”.

Zgodnie z § 1 ust. 5 Ugody: „Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia Strony przyjęły, iż kredyt udzielony na podstawie Umowy zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia Umowy, tj. od dnia 9 lutego 2006 r., stanowił kredyt złotowy udzielony na warunkach, o których mowa w § 1 ust. 6, z zachowaniem:

1)  pozostałych parametrów kredytu wynikających z Umowy tj. okresu kredytowania - 359 miesięcy licząc od daty zawarcia Umowy oraz formy spłaty kredytu w ratach malejących, z uwzględnieniem § 1 ust. 7,

2)  poniesionych opłat, prowizji i składek ubezpieczeniowych.

Zgodnie z postanowieniami § 1 ust. 6, 7 i 8 warunki udzielenia kredytu złotowego, o których mowa w § 1 ust. 5, zostały określone w sposób następujący:

Ust. 6. Warunki udzielenia kredytu złotowego, o których mowa w § 1 ust. 5, zostały określone w sposób następujący:

1)  kwota kredytu (kapitał) stanowiła sumę kwot wypłaconych tytułem kredytu i wynosiła 110 000,01 PLN; jeśli jakakolwiek część wypłaty nastąpiła w CHF, Bank przeliczył ją na walutę polską po średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z dnia wypłaty,

2)  oprocentowanie kredytu według zmiennej stopy procentowej zostało ustalone jako suma wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M i marży w wysokości 1,64 %; w dniu wypłaty kredytu lub pierwszej transzy kredytu oprocentowanie wynosiło <> %, zaś wartość wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M z dnia wypłaty kredytu lub pierwszej transzy kredytu wynosiła <> %; pierwszy okres obowiązywania wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M obowiązywał od dnia wypłaty kredytu lub pierwszej transzy i mógł być krótszy niż kolejne okresy trzymiesięczne wyznaczane w dniu wymagalności raty kredytu i odsetek; kolejne trzymiesięczne okresy obowiązywania wskaźnika referencyjnego kończyły się w dniu poprzedzającym dzień, który datą odpowiada dniowi, w którym rozpoczął się poprzedni trzymiesięczny okres obowiązywania wskaźnika referencyjnego, z uwzględnieniem zasad liczenia terminów oznaczonych w miesiącach, przewidzianych w przepisach Kodeksu cywilnego,

3)  wysokość marży, o której mowa w pkt 2), odpowiada wysokości marży kredytów mieszkaniowych ponad średnią wartość WIBOR dla miesiąca, w którym została zawarta Umowa; informacja o jej wysokości dla poszczególnych miesięcy dostępna jest w tabeli „Marża kredytów mieszkaniowych” w arkuszu „Marża ponad śr. WIBOR-od 2005 r” w kolumnie „Marża ponad średnią wartość WIBOR 3M”, opublikowanej przez Komisję Nadzoru Finansowego na stronie internetowej www.knf.gov.pl pod tytułem „Dane statystyczne opisujące marżę ponad WIBOR® dla potrzeb ugód dotyczących walutowych kredytów mieszkaniowych” (dostęp do strony internetowej aktywny na dzień zawarcia Ugody),

4)  informacja o wysokości dziennej wartości wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M, o którym mowa w pkt 2), dostępna jest w tabeli „Marża kredytów mieszkaniowych” w arkuszu „Fixing WIBOR (2000-2020)” w kolumnie „Wartość Fixingu WIBOR® 3M” w pliku „Dane statystyczne”, o którym mowa w pkt 3); informacja o wysokości dziennej wartości wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M od roku 2021 dostępna jest w tabeli „Dane opóźnione” opublikowanej przez GPW Benchmark S.A. na stronie internetowej: https://gpwbenchmark.pl/dane-opoznione.

Ust. 7. Rozliczenie dotychczas spłaconych rat kredytu udzielonego na podstawie Umowy na poczet kredytu w złotych, o którym mowa w § 1 ust. 5, a którego warunki udzielenia zostały określone w § 1 ust. 6, następuje w ten sposób, że wartość spłat dokonanych na podstawie Umowy zostanie zaliczona w pierwszej kolejności na poczet rat odsetkowych, a następnie – rat kapitałowych kredytu w złotych. Powstała nadwyżka pomniejsza kapitał do spłaty kredytu, o którym mowa w § 1 ust. 6 pkt 1), od którego naliczane są kolejne odsetki, a niedobór – powiększa kapitał do spłaty, o którym mowa w § 1 ust. 6 pkt 1), od którego naliczane są kolejne odsetki. Odsetki bieżące od ostatniej spłaty raty podlegają rozliczeniu do dnia zawarcia Ugody na zasadach określonych w § 1 ust. 6 pkt 2). Przed zawarciem niniejszej Ugody Bank przedłożył Kredytobiorcy Zestawienie stanowiące podstawę rozliczenia Umowy, a Kredytobiorca potwierdza jego otrzymanie.

Ust. 8. Po zmianie waluty zadłużenia na walutę polską, w wyniku przeprowadzonych negocjacji Strony uzgadniają, iż z uwzględnieniem § 1 ust. 5-7, pozostałe do spłaty zadłużenie Kredytobiorcy wobec Banku z tytułu Umowy, na dzień zawarcia Ugody wynosi 0,00 (słownie: zero) złotych. Bank nie będzie zgłaszał roszczeń w stosunku do Kredytobiorcy w związku z Umową. Jednocześnie Bank odstępuje od naliczania odsetek bieżących należnych z tytułu spłaty ostatniej raty. Tym samym Strony uznają, iż kredyt udzielony na podstawie Umowy został spłacony w całości.

Ust. 9 Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy) w kwocie <> złotych stanowiącej różnicę między kwotą zadłużenia wskazaną w § 1 ust. 3, a kwotą zadłużenia wskazaną w § 1 ust. 8, a Kredytobiorca dokonane zwolnienie z długu przyjmuje. Na kwotę zwolnienia z długu składa się zadłużenie z następującego tytułu w poniższych wysokościach:

‒    kapitał: <> złotych,

‒    odsetki skapitalizowane: <> złotych,

‒    odsetki zapadłe niespłacone: <> złotych,

‒    odsetki od zadłużenia przeterminowanego: <> złotych,

‒    odsetki zawieszone: <> złotych,

‒    odsetki bieżące: <> złotych.

Dodatkowo Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy) w kwocie <> PLN stanowiącej wysokość kosztów i opłat, o których mowa w ust. 3, a Kredytobiorca dokonane zwolnienie z długu przyjmuje.

Kwota dodatkowa w wysokości 54 918,12 złotych została ustalona/zaproponowana przez Bank. W związku ze złożonym pozwem domagał się Pan wraz z żoną się stwierdzenia nieważności zawartej umowy z uwagi na abuzywność jej postanowień i zwrotu wszelkich wpłat dokonanych na rzecz Banku. Jednocześnie miał Pan świadomość roszczeń Banku o zwrot wypłaconego na Państwa rzecz kapitału kredytu. W związku z powyższym w toku prowadzonych negocjacji wyrażał Pan wolę zawarcia ugody pod warunkiem, iż Bank dokonana na Państwa rzecz zwrotu różnicy pomiędzy kwotą spłaconych przez Państwa rat a kwotą wypłaconego kapitału kredytu. Dodatkowo domagał się Pan wypłacenia odsetek ustawowych od dochodzonej kwoty liczonych co najmniej od daty wytoczenia powództwa. Bank w toku prowadzonych negocjacji zaproponował kwotę 54 918,12 złotych, która to kwota miała stanowić zwrot nadpłaconych rat (różnica pomiędzy kwotą spłaconych rat a kwotą wypłaconego kapitału wynosiła 12 687,14 złotych), a częściowo zwrot odsetek dochodzonych w pozwie (wnosił Pan o odsetki od dochodzonej kwoty od upływu terminu wskazanego w wezwaniu do zapłaty, tj. od dnia 15 grudnia 2022 roku i na dzień zaproponowania przez Bank zawarcia ugody (26 maja 2026 r.) ich łączna wysokość wynosiła 42 230,98 złotych). Przy czym, w treści ugody wskazana została łącznie kwota dodatkowa w wysokości 54 918,12 złotych bez dookreślenia jej części składowych, z zapisem jedynie, iż od kwoty 42 230,98 złotych powstaje po stronie Kredytobiorcy przychód i w związku z tym Bank wystawi PIT-11.

㤠5.

1. Bank, w terminie 21 dni od daty podpisania Ugody, wypłaci Kredytobiorcy kwotę dodatkową w wysokości 54 918,12 PLN (słownie: pięćdziesiąt cztery tysiące dziewięćset osiemnaście złotych 12/100) na rachunek należący do Kredytobiorcy. Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w związku z wypłatą kwoty w wysokości 42 230,98 PLN (słownie: czterdzieści dwa tysiące dwieście trzydzieści złotych 98/100) stanowiącej część powyższej kwoty dodatkowej powstaje po jego stronie przychód, a na Banku ciąży wypełnienie obowiązku informacyjnego (tj. sporządzenie informacji PIT-11).”

Uzupełnienie wniosku

Kredyt został zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości.

Podmiot udzielający kredytu - Bank A S.A. Oddział (...) był podmiotem, którego działalność podlegała nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnionym do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów.

Następcą prawnym Kredytodawcy jest Z S.A. z siedzibą w V, który również jest podmiotem, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony jest do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów.

Zgodnie z §. 3 Umowy kredytu nr (...) o kredyt mieszkaniowy (...) z dnia 9 lutego 2006 roku:

1. Kredyt jest przeznaczony na:

1)  sfinansowanie części kosztów nabycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul. C 1

2)  refinansowanie części wkładu własnego wniesionego na poczet nabycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul. C 1

§ 4 Umowy:

1. Cena zakupu nieruchomości wynosi 110 000,00 złotych.

2. Rozliczenie ceny zakupu:

1)   udział wkładu własnego Kredytobiorcy, stanowiący 2,7% ceny zakupu nieruchomości: 3.000,00 złotych z czego:

a)   kwota wkładu własnego Kredytobiorcy do wpłacenia Zbywcy przed uruchomieniem kredytu: 3.000,00 złotych

2)   kwota kredytu do wypłaty na rzecz Zbywcy: 107.000,00 złotych.

3. Kwota kredytu przeznaczona na refinansowanie wkładu własnego, do wypłaty na rzecz Kredytobiorcy: 3.000,00 złotych.

Z kwoty kredytu nie były finansowane inne cele niż te wskazane powyżej, czyli nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego i refinansowanie części wkładu własnego.

Celem inwestycji mieszkaniowej, na którą został zaciągnięty kredyt wskazany powyżej było zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego.

Po otrzymaniu propozycji zawarcia ugody ze strony Banku jest Pan zainteresowany jej zawarciem, niemniej jednak z uwagi na stanowisko Banku, iż od kwoty 42 230,98 złotych powstaje po Pana stronie przychód i w związku z tym Bank wystawi PIT-11, przed podjęciem ostatecznej decyzji, chce Pan wiedzieć, czy faktycznie taki przychód po Pana stronie powstaje.

Zgodnie z treścią § 5. Zaproponowanej przez Bank ugody:

1. Bank, w terminie 21 dni od daty podpisania Ugody, wypłaci Kredytobiorcy kwotę dodatkową w wysokości 54 918,12 PLN (słownie: pięćdziesiąt cztery tysiące dziewięćset osiemnaście złotych 12/100) na rachunek należący do Kredytobiorcy. Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w związku z wypłatą kwoty w wysokości 42 230,98 PLN (słownie: czterdzieści dwa tysiące dwieście trzydzieści złotych 98/100) stanowiącej część powyższej kwoty dodatkowej powstaje po jego stronie przychód, a na Banku ciąży wypełnienie obowiązku informacyjnego (tj. sporządzenie informacji PIT-11).

Kwota dodatkowa w wysokości 54 918,12 złotych, o której mowa w § 5. Przedmiotowej ugody to kwota, która stanowi zwrot całości nadpłaconych rat (różnica pomiędzy kwotą spłaconych rat a kwotą wypłaconego kapitału wynosiła 12 687,14 złotych), a częściowo zwrot odsetek dochodzonych w pozwie (wnosił Pan o odsetki od dochodzonej kwoty 116.978,89 złotych od upływu terminu wskazanego w wezwaniu do zapłaty, tj. od dnia 15 grudnia 2022 roku i na dzień zaproponowania przez Bank zawarcia ugody (26 maja 2026 r.) ich łączna wysokość wynosiła 42 230,98 złotych).

Przy czym, w treści ugody wskazana została łącznie kwota dodatkowa w wysokości 54 918,12 złotych bez dookreślenia jej części składowych, z zapisem jedynie, iż od kwoty 42 230,98 złotych powstaje po stronie Kredytobiorcy przychód i w związku z tym Bank wystawi PIT-11.

W sprawie z Pana powództwa, Sąd Okręgowy (...) wyrokiem z dnia 1 marca 2024 roku (sygn. akt (...)) ustalił nieważność umowy kredytu oraz zasądził od banku na rzecz Kredytobiorców łącznie kwotę 116.978,89 zł (sto szesnaście tysięcy dziewięćset siedemdziesiąt osiem złotych osiemdziesiąt dziewięć groszy) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 15 grudnia 2022 r. Ponadto orzekł o kosztach procesu.

Wyrok ten nie jest jeszcze prawomocny, gdyż Bank złożył od niego apelację, zaskarżając go w całości. Aktualnie sprawa toczy się przed Sądem Apelacyjnym (...), pod sygn. akt (...).

W międzyczasie, Bank pozwał również Kredytobiorców o zwrot wypłaconego kapitału tj. o zapłatę kwoty 110 000,00 złotych. Sprawa toczy się przed Sądem Okręgowym (...) pod sygn. akt (...). W tej sprawie, została wyznaczona rozprawa na dzień 30 listopada 2026 roku.

Jeżeli wyrok Sądu Okręgowego z dnia 1 marca 2024 roku będzie prawomocny, to Bank będzie zobowiązany do zapłaty zasądzonych w nim odsetek ustawowych za opóźnienie, tj. od kwoty 116.978,89 złotych od dnia 15 grudnia 2022 roku do dnia zapłaty. W związku z tym, kwota odsetek będzie większa, gdyż będą one liczone do dnia faktycznej zapłaty przez Bank.

W przypadku zawarcia przedmiotowej ugody przez Pana i Bank, jednym z jej założeń jest cofnięcie powództwa wraz z zrzeczeniem się roszczenia przez Kredytobiorców. W związku z tym, na skutek cofnięcia pozwu, Sąd Apelacyjny byłby zobowiązany do postanowienie o uchyleniu wyroku Sądu Okręgowego (...) z dnia 1 marca 2024 roku, sygn. akt (...) i umorzeniu postępowania apelacyjnego.

Kwota 42 230,98 złotych stanowić będzie kwotę, której wysokość odpowiada odsetkom ustawowym za opóźnienie zasądzonym w wyroku Sądu Okręgowego (...) z dnia 1 marca 2024 roku, wyliczonych od kwoty 116 978,89 złotych za okres od dnia 15 grudnia 2022 roku do dnia 26 maja 2026 roku - a więc do dnia przedstawienia propozycji zawarcia ugody przez Bank. Pana zdaniem kwota ta jest kwotą odpowiadającą wysokości odsetek ustawowych, chociaż nie została tak nazwana w projekcie ugody przez Bank - wskazana została jedynie jako kwota dodatkowa.

Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

1.  Czy jako podatnik nie będzie Pan zobowiązany do zapłacenia podatku dochodowego od osób fizycznych od kwoty 54 918 złotych otrzymanej od banku w wyniku ugody zawartej z bankiem, pomimo wystawienia przez Bank PIT-11 co do kwoty 42 230,98 złotych?

2.  Czy w przypadku umorzenia przez Bank części kredytu hipotecznego zaciągniętego w 2006 r. zastosowanie znajdzie w stosunku do Pana zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe?

Pana stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

Ad. 1

Pana zdaniem kwota dodatkowa w wysokości 54 918,12 złotych, którą otrzyma Pan w przypadku zawarcia ugody z Bankiem w ramach zawartej ugody zarówno w części obejmującej kwotę 12 687,14 złotych nie będzie stanowić przychodu do opodatkowania, jak i w części obejmującej kwotę 42 230,98 złotych nie będzie stanowić przychodu podlegającego opodatkowaniu. Jako Kredytobiorca wpłacił Pan kwotę 122 563,95 złotych, natomiast wysokość otrzymanego kredytu wynosiła 110 000,01 złotych. Tym samym środki w wysokości 12 687,14 złotych stanowią nadpłatę rat kapitałowo-odsetkowych ponad wypłacony przez Bank kapitał, są zatem ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione przez Pana z własnych środków.

Tym samym kwota 12 687,14 złotych którą w przypadku zawarcia ugody z Bankiem otrzyma Pan nie spowoduje więc faktycznego przyrostu w Pana majątku.

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy, jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów ze wszystkich źródeł przychodów.

Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-1 5, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega - co do zasady - każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.

Zgodnie natomiast z definicją dochodu, jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww. ustawy jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego. O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik - czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też, gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów - uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 9 inne źródła.

W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Użycie w powyższym przepisie sformułowania "w szczególności", wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Odnosząc się zatem do skutków podatkowych przyszłego otrzymania przez Pana dodatkowej kwoty na podstawie ugody z bankiem wskazuję, iż zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.

W okolicznościach przedmiotowego stanu faktycznego w przypadku z zawarcia ugody bank dokona dodatkowej wypłaty w wysokości 54 918,12 złotych. Przy czym kwota 12 687,14 złotych odpowiadać będzie różnicy pomiędzy kwotą otrzymanego kredytu a kwotą spłat dokonanych przez Pana z tytułu spłaty zaciągniętego kredytu. Tym samym środki w wysokości 12 687,14 złotych stanowić będą ekwiwalent wydatków, które były uprzednio poniesione przez Kredytobiorcę z własnych środków. Kwota dodatkowa w wysokości 12 687,14 złotych otrzymana na podstawie ugody z bankiem nie spowoduje więc faktycznego przyrostu Pana majątku, będzie dla Pana neutralna podatkowo.

Natomiast, co do kwoty 42 230,98 złotych jest to częściowy zwrot odsetek ustawowych za opóźnienie, które zostały zasądzone w nieprawomocnym jeszcze wyroku Sądu Okręgowego (...).

Instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zgodnie z którym: Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Nie każde odsetki otrzymane przez osoby fizyczne podlegają opodatkowaniu.

Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach, w odniesieniu do odsetek, możliwość zwolnienia od podatku dochodowego. Takie zwolnienie przysługuje wyłącznie wówczas, gdy przepis omawianej ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Wolne od podatku dochodowego są: odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Jak wynika z powyższego, art. 21 ust. 1 pkt 95b powołanej ustawy zwalnia z opodatkowania m.in. odsetki za opóźnienie wypłacone w związku ze świadczeniami, które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Z kolei kwota 42 230,98 złotych, będąca częściowo wypłatą odsetek ustawowych za opóźnienie od należności niepodlegających opodatkowaniu, Pana zdaniem podlega zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych na mocy art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy, a tym samym nie będzie konieczności zapłaty podatku dochodowego od tej kwoty otrzymanej od Banku.

Ad. 2

Pana zdaniem, spełnia Pan wszystkie warunki określone w Rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, dlatego w przypadku zawarcia przedmiotowej ugody z bankiem, urząd skarbowy zaniecha poboru od podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu umorzenia przez Bank części kwoty przedmiotowego kredytu.

Umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Natomiast stosownie do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 592 z późn. zm.), wyjaśnić należy, że zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów:

1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:

1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy:

a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz

b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;

2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.

2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:

1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);

2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane i prowizje;

3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.

3. W przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.), zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.

4. W przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.

5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:

1) jednego gospodarstwa domowego albo

2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043).

6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.

7. W przypadku, gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.

Z kolei § 4 ww. rozporządzenia, zmieniony rozporządzeniem z dnia 2 grudnia 2025 r. (Dz. U. z 2025 r. poz. 1672), które weszło w życie 24 grudnia 2022 r., stanowi, że zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.

Mając na uwadze przedstawione we wniosku zdarzenie oraz powołane przepisy prawa stwierdzić należy, iż umorzona przez Bank część kwoty kredytu (kapitału) stanowić będzie dla Pana przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieodpłatnych świadczeń klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy. Niemniej jednak będzie spełniał Pan wszystkie przesłanki umożliwiające zastosowanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.

Zgodnie z jego treścią:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Z przepisu tego wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów nad kosztami ich uzyskania.

Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei jest definiowany przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:

1)  pieniądze i wartości pieniężne, które:

·      zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

·      zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

2)  wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:

·      świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);

·      nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym, uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne świadczenie” uznać należy świadczenia „niewymagające opłaty, takie, za które się nie płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny wymiar finansowy.

Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.

Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłami przychodów są inne źródła.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Użycie w tym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że katalog przychodów z innych źródeł ma otwarty charakter – nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

Umorzenie wierzytelności

Przystępując zatem do oceny skutków podatkowych umorzenia przez bank części kapitału z tytułu zaciągniętego przez Pana kredytu hipotecznego wyjaśnić należy, że instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795):

Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.

Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.

Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa.

Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy Kodeks cywilny:

Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje.

Tak więc, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).

Tym samym, umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Prawodawca przewidział przy tym szczególne rozwiązanie dla określonych sytuacji umorzeń kredytów mieszkaniowych. Umożliwił zaniechanie poboru podatku od dochodów z tytułu takich umorzeń – na zasadach, które określa rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (tj. Dz.U. z 2025 r. poz. 1672).

Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia:

1.  Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:

1)  umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy:

a)  kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz

b)  osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;

2)  otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.

2.  Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:

1)  kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);

2)  odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;

3)  opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.

3.  W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 163, z późn. zm.), zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.

4.  W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.

5.  Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:

1)  jednego gospodarstwa domowego albo

2)  więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2024 r. poz. 1837 oraz z 2025 r. poz. 769 i 1064).

6.  Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.

7.  W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.

Natomiast w § 3 pkt 1 ww. rozporządzenia wskazano, że:

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został:

1)  udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz

2)  zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz

3)  zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z kolei § 4 ww. rozporządzenia stanowi, że:

Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.

Art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na:

a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,

b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,

c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,

d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,

e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego

- położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.

Prawo do zaniechania poboru podatku jest wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających to prawo należy stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie przepisów.

Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.

Z przytoczonych przepisów wynika, że zaniechanie poboru podatku znajduje zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia). Istotne jest, żeby osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia).

Zatem, zaniechanie poboru podatku od umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów znajduje zastosowanie, jeżeli są spełnione łącznie następujące przesłanki:

1)  kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;

2)  kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;

3)  kredyt był zabezpieczony hipotecznie;

4)  kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie;

5)  kwota wierzytelności obejmuje kwotę kredytu mieszkaniowego (kapitału), odsetki, w tym odsetki skapitalizowane i prowizje, opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.

Poza warunkami uznania kredytu za kredyt mieszkaniowy dotyczący jednej inwestycji mieszkaniowej, dla zaniechania poboru podatku istotne jest również, żeby kredyt mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na inne wydatki, zaniechanie obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego wyłącznie w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.

Wskazał Pan w treści wniosku, że celem kredytu wynikającym z umowy kredytowej było m.in. refinansowanie wkładu własnego w wysokości 3 000 zł., wniesionego przez Pana przed uruchomieniem kredytu.

Przepisy analizowanego rozporządzenia przewidują zaniechanie poboru podatku także w przypadku zaciągnięcia kredytu refinansowego, jednak podkreślić należy, że pojęcia kredyt refinansowy i kredyt na refinansowanie nie są tożsame. Zaciągnięcie kredytu na refinansowanie jest to zdarzenie rozumiane jako operacja pieniężna polegająca na wykorzystaniu zewnętrznych funduszy pieniężnych w celu zastąpienia środków pierwotnie wydatkowanych na jakiś cel. Pojęcie kredyt refinansowy implikuje konieczność wcześniejszego zaciągnięcia kredytu, aby później możliwym było zaciągnięcie kredytu refinansowego na jego spłatę. Zatem czynność refinansowania zakupu kredytem hipotecznym należy odróżnić od zaciągnięcia kredytu refinansowego. Kredyt refinansowy przeznaczony jest na spłatę wcześniej zaciągniętego kredytu hipotecznego i jest on zabezpieczony na podstawie wartości aktualnie posiadanej nieruchomości. Natomiast zwrot „refinansowanie” oznacza operację pieniężną polegającą na uzyskaniu zewnętrznych źródeł finansowania w celu zastąpienia środków własnych, które zostały wydatkowane na jakiś cel. W rezultacie pierwotnie wydatkowane środki pieniężne mogą być „ponownie” wykorzystane na dowolny cel. Środki z kredytu na refinansowanie niejako zastępują środki uprzednio wydatkowane z własnych zasobów.

Zatem w przypadku umorzenia zadłużenia kredytowego, w części odpowiadającej refinansowaniu środków własnych, nie ma zastosowania zaniechanie poboru podatku dochodowego. Wobec tego, jeżeli zawrze Pan opisaną we wniosku ugodę, to będzie Pan zobowiązany do opodatkowania tej części przychodu jako przychodu z innych źródeł.

Natomiast do uzyskanego przez Pana przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu – w części w jakiej kwota kredytu przeznaczonego na zakup spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu – znajduje zastosowanie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych, o ile ugoda ta zostanie zawarta do 31 grudnia 2026 r. W związku z powyższym nie będzie Pan zobowiązany do opodatkowania tej części przychodu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Wypłata kwoty wynikającej z ugody

We wniosku wskazał Pan, że pełnomocnik Banku zwrócił się z propozycją zawarcia ugody pozasądowej, której podstawowym założeniem będzie umorzenie pozostałego zdaniem Banku zadłużenia z tytułu umowy kredytu a także wypłata na rzecz Kredytobiorców „kwoty dodatkowej”. Wskazał Pan, że Bank w toku prowadzonych negocjacji zaproponował kwotę 54 918,12 złotych, która to kwota miała stanowić zwrot nadpłaconych rat (różnica pomiędzy kwotą spłaconych rat a kwotą wypłaconego kapitału wynosiła 12 687,14 złotych), a częściowo zwrot odsetek dochodzonych w pozwie (wnosił Pan o odsetki od dochodzonej pozwem kwoty od upływu terminu wskazanego w wezwaniu do zapłaty, tj. od dnia 15 grudnia 2022 roku i na dzień zaproponowania przez Bank zawarcia ugody czyli do 26 maja 2026 r. ich łączna wysokość wynosiła 42 230,98 złotych). Przy czym, w treści ugody wskazana została łącznie kwota dodatkowa w wysokości 54 918,12 złotych bez dookreślenia jej części składowych, z zapisem jedynie, iż od kwoty 42 230,98 złotych powstaje po stronie Kredytobiorcy przychód i w związku z tym Bank wystawi PIT-11.

Przechodząc do oceny skutków podatkowych proponowanego przez bank zwrotu kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą spłaconych przez Pana rat a kwotą wypłaconego kapitału, należy ponownie wskazać, że – co do zasady – za przychody podatkowe uznaje się takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, które nie mają charakteru zwrotnego.

Zatem, jeśli faktycznie – jak wynika z okoliczności sprawy (przedstawionej we wniosku propozycji ugody) – otrzyma Pan w wyniku ugody zwrot nadpłaconego kredytu, a więc kwotę, której wysokość będzie mieścić się w kwocie spłaconych rat kapitałowo-odsetkowych (z uwzględnieniem wartości udostępnionego kredytu), to uznać należy, że nie uzyska Pan korzyści majątkowej, która mogłaby zostać potraktowana jako trwałe przysporzenie w Pana majątku, spełniając w ten sposób definicję przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Tym samym, w związku z wypłatą przez bank kwoty 12 687,14 zł. stanowiącej – w świetle opisanej we wniosku proponowanej przez Bank ugody – zwrot nadpłaconych przez Pana rat kapitałowo-odsetkowych (z uwzględnieniem wartości udostępnionego kredytu), nie powstanie po Pana stronie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w konsekwencji nie wystąpi również obowiązek zapłaty podatku z tego tytułu.

Wskazał Pan, że zaproponowana przez bank ugoda przewiduje, że otrzyma Pan również kwotę stanowiącą „częściowy zwrot odsetek ustawowych za opóźnienie, które zostały zasądzone nieprawomocnym jeszcze wyroku Sądu Okręgowego”. W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że w przypadku zawarcia przedmiotowej ugody jednym z jej założeń jest cofnięcie powództwa wraz z zrzeczeniem się przez Pana roszczenia. W związku z tym, na skutek cofnięcia pozwu, Sąd Apelacyjny byłby zobowiązany do wydania postanowienie o uchyleniu wyroku Sądu Okręgowego (...) z dnia 1 marca 2024 roku, sygn. akt (...) i umorzeniu postępowania apelacyjnego.

Dodatkowo stwierdził Pan, że kwota 42 230,98 złotych stanowić będzie kwotę, której wysokość odpowiada odsetkom ustawowym za opóźnienie zasądzonym w wyroku Sądu Okręgowego (...) z dnia 1 marca 2024 roku, wyliczonych od kwoty 116 978,89 złotych za okres od dnia 15 grudnia 2022 roku do dnia 26 maja 2026 roku, a więc do dnia przedstawienia propozycji zawarcia ugody przez Bank.

Odnosząc się do powyższego zauważyć należy, że zgodnie z art. 481 § 1 ustawy Kodeks cywilny,

Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Na podstawie art. 481 § 2 Kodeksu cywilnego:

Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy.

Nie każde odsetki otrzymane przez osoby fizyczne podlegają opodatkowaniu. Zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wolne od podatku dochodowego są: odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Jak wynika z brzmienia tego przepisu, zwolnienie to obejmuje tylko takie odsetki, które spełniają równocześnie dwa warunki:

1) są naliczane z tytułu nieterminowej wypłaty należności,

2) świadczenia, od których są naliczane, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, są wolne od podatku dochodowego lub na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano od nich poboru podatku.

Jak już wskazano, z treści Pana wniosku wynika, że w przypadku zawarcia ugody otrzyma Pan kwotę, której wysokość odpowiada odsetkom ustawowym za opóźnienie zasądzonym nieprawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego, wyliczonym od kwoty dochodzonej przez Pan pozwem za okres od terminu wskazanego w wezwaniu do zapłaty do dnia przedstawienia propozycji zawarcia ugody przez Bank. Zatem jeżeli dojdzie do zawarcia ugody, której jednym z założeń będzie cofnięcie przez Pana powództwa ze zrzeczeniem się przez Pana roszczeń, to kwota dochodzona przez Pana pozwem, która miałaby być podstawą naliczania odsetek, nie stanie się wymagalna. Oznacza to, że otrzymana od banku kwota ustalona w ugodzie nie stanowi odsetek od kwoty świadczenia nienależnego.

Zatem część „kwoty dodatkowej”, stanowiącej jak wskazał Pan w treści wniosku, kwotę, której wysokość odpowiada odsetkom ustawowym za opóźnienie zasądzonym nieprawomocnym wyrokiem sądu, nie będzie korzystała ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, z tytułu otrzymania kwoty 42 230,98 zł, powstanie po Pana stronie przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 tej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podsumowanie

Reasumując, nie można zgodzić się z Pana stanowiskiem, że „kwota dodatkowa” nie będzie stanowiła przychodu do opodatkowania. Jedynie część tej kwoty jest bowiem zwrotem nadpłaconych przez Pana rat kredytu, w związku z czym nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Natomiast nadwyżka ponad kwotę nadpłaty, ustalona w ugodzie jako równowartość odsetek zasądzonych przez sąd, stanowi dla Pana przychód. Kwota ta nie korzysta ze zwolnienia od opodatkowania, gdyż nie stanowi ona odsetek z tytułu nieterminowej wypłaty należności. Wobec tego ma Pan obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.

Nieprawidłowe jest również Pana stanowisko dotyczące skutków podatkowych umorzenia kredytu. Nie uwzględnia ono bowiem faktu, że zaniechanie poboru podatku nie będzie dotyczyło części przychodu z tytułu umorzenia odpowiadającej tej części kredytu, która przeznaczona została na refinansowanie wkładu własnego. W tej części przychód z tytułu umorzenia kredytu będzie podlegał opodatkowaniu.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Skoro stroną wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych jest Pan, to interpretacja nie wywołuje skutków podatkowych dla Pana żony.

Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną  (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.