0115-KDWT.4011.233.2026.2.JŁ

Interpretacja indywidualna

 – stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

3 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 6 lipca 2026 r. Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1. Zainteresowany będący stroną postępowania:

A. A ul. (...)

2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:

B. A ul. (...)

Opis zdarzenia przyszłego

W treści wniosku wskazali Państwo, że są Państwo obywatelami Polski i od urodzenia posiadają Państwo w Polsce stałe miejsce zamieszkania. Dotychczasowo byli Państwo każdorazowo traktowani jako polscy rezydenci podatkowi, objęci nieograniczonym obowiązkiem podatkowym.

Państwa centrum interesów osobistych, rodzinnych oraz gospodarczych znajduje się i pozostaje w Polsce.

Posiadają Państwo w Polsce dom jednorodzinny położony w miejscowości X oraz działkę rolną położoną w powiecie Y. Nieruchomości te mają charakter prywatny i stanowią Państwa podstawowe miejsce funkcjonowania życiowego. W przyszłości planują Państwo również nabywanie kolejnych nieruchomości w Polsce.

W Polsce znajduje się także zasadnicza część Państwa majątku ruchomego. Posiadają Państwo samochód osobowy o wartości około (…) PLN oraz dodatkowo korzystają z samochodu będącego własnością spółki z o.o. z siedzibą w Polsce („Spółka”).

Najbliższa Państwa rodzina, tj. rodzice oraz rodzeństwo małżonków, stale zamieszkuje w Polsce i nie planuje zmiany miejsca pobytu. Utrzymują Państwo swoje najistotniejsze relacje rodzinne i towarzyskie właśnie w Polsce.

Są Państwo udziałowcami Spółki. Całość kluczowych decyzji dotyczących działalności Spółki, w tym decyzji biznesowych, zarządczych oraz strategicznych podejmowana jest na terytorium Polski.

Uzyskują Państwo dochody przede wszystkim ze źródeł położonych w Polsce. Wspólnie uzyskują Państwo dochody z tytułu pełnienia funkcji członków zarządu Spółki (na podstawie aktu powołania). Ponadto, Pani B. A uzyskuje dochody na podstawie umowy cywilnoprawnej (umowy zlecenia) zawartej ze Spółką.

Spółka nie posiada na terytorium Hiszpanii biura, filii, zakładu ani jakiejkolwiek innej stałej placówki. Uzyskują Państwo również dochody z inwestycji, m.in. w papiery wartościowe, za pośrednictwem rachunku prowadzonego przez bank szwajcarski. Posiadają Państwo rachunki bankowe przede wszystkim w Polsce.

Państwa działalności gospodarcze są aktualnie zawieszone.

W ostatnich latach nabyli Państwo apartament w Hiszpanii. W związku z tym dzielili swój czas pobytu pomiędzy Polskę a Hiszpanię. Dotychczas Państwa czas pobytu w Hiszpanii nie przekraczał 183 dni w roku podatkowym.

Jednocześnie planują Państwo zwiększyć czas pobytu w Hiszpanii. Pobyty te mają jednak przede wszystkim charakter rekreacyjny, wypoczynkowy oraz regeneracyjny, związany w szczególności z korzystniejszym klimatem i warunkami pogodowymi. Planują Państwo przebywać w Hiszpanii głównie w okresach jesienno-zimowych oraz w czasie, gdy warunki pogodowe w Polsce są mniej sprzyjające.

W Hiszpanii posiadają Państwo apartament wykorzystywany wyłącznie na cele prywatne i rekreacyjne. Nieruchomość ta nie jest i nie będzie wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ani do wynajmu. Ponadto posiadają Państwo w Hiszpanii samochód osobowy wykorzystywany na potrzeby pobytów rekreacyjnych, a także wspólny rachunek bankowy prowadzony przez Q, służący głównie do obsługi bieżących wydatków związanych z utrzymaniem apartamentu. W Hiszpanii posiadają Państwo również podstawowe relacje prawne związane z utrzymaniem nieruchomości, takie jak umowy dotyczące dostawy mediów (energii elektrycznej, wody, internetu oraz telewizji).

Nie planują Państwo uzyskiwania dochodów ze źródeł położonych w Hiszpanii, w szczególności z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, wykonywania pracy na podstawie umowy o pracę, świadczenia usług, najmu nieruchomości ani innych form aktywności zarobkowej lub inwestycyjnej prowadzonej na terytorium Hiszpanii. Państwa pobyt w Hiszpanii ma i będzie miał wyłącznie charakter prywatny, rekreacyjny oraz wypoczynkowy.

Nie wykluczają Państwo jednak sytuacji, w której część obowiązków, w szczególności wynikających z umowy zlecenia zawartej ze Spółką będzie wykonywane zdalnie podczas pobytu w Hiszpanii. Będą to jednak sporadyczne sytuacje.

W przyszłości planują Państwo zwiększać czas pobytu w Hiszpanii, jednak Państwa pobyt na terytorium Hiszpanii nie będzie przekraczał 183 dni w roku podatkowym. Jednocześnie mogą wystąpić sytuacje, w których nie będą Państwo również przebywać na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym, w szczególności z uwagi na czasowe pobyty w Hiszpanii oraz krótkotrwałe wyjazdy do innych państw (np. 170 dni w Polsce, 150 dni w Hiszpanii i 45 dni w innych krajach). Okoliczności te nie będą jednak wynikały z zamiaru przeniesienia ośrodka interesów życiowych poza Polskę.

Nie zamierzają Państwo przenosić do Hiszpanii swojego centrum interesów osobistych ani gospodarczych. Nadal to Polska pozostaje miejscem, z którym związane są Państwa najbliższe relacje rodzinne, majątek, aktywność zawodowa i biznesowa oraz główne źródła przychodów. W Polsce koncentrują Państwo swoje życie osobiste i gospodarcze oraz wiążą swoją długoterminową przyszłość życiową i majątkową. Nie planują Państwo sprzedaży składników majątkowych znajdujących się w Polsce.

W związku z powyższym dążą Państwo do potwierdzenia, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym – pomimo dzielenia czasu pobytu pomiędzy Polskę i Hiszpanię oraz potencjalnego niespełnienia kryterium 183 dni pobytu na terytorium Polski (przy jednoczesnym niespełnieniu tego kryterium również na terytorium Hiszpanii) – z uwagi na utrzymywanie centrum interesów osobistych i gospodarczych w Polsce, nadal będą uznawani za polskich rezydentów podatkowych, podlegających w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Uzupełnienie opisu sprawy

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w której pełnią Państwo funkcję członka zarządu, a Pani B. A uzyskuje dochody na podstawie umowy cywilnoprawnej, jest tą samą spółką, z której samochodu korzystają.

Umowa zlecenie będzie wykonywana na terytorium Polski. Mogą zdarzyć się sporadyczne sytuacje wykonywania umowy zlecenia na terytorium Hiszpanii, niemniej, na terytorium Hiszpanii nie powstanie stała placówka w rozumieniu umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między Polską a Hiszpanią.

Wskazali Państwo, że w okresie, którego dotyczy wniosek, nie spełniają Państwo definicji osób mających miejsce zamieszkania na terytorium Hiszpanii, zgodnie z wewnętrznym prawem Hiszpanii.

Pytanie

Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym będą posiadali Państwo polską rezydencję podatkową, a tym samym będą podlegali Państwo w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz czy dochody uzyskiwane przez Państwa z tytułu pełnienia funkcji członków zarządu Spółki na podstawie aktu powołania, a także dochody uzyskiwane z tytułu umowy zlecenia zawartej ze Spółką będą podlegały opodatkowaniu wyłącznie na terytorium Polski?

Państwa stanowisko w sprawie

Państwa zdaniem, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym — pomimo dzielenia czasu pobytu pomiędzy Polskę i Hiszpanię oraz potencjalnego niespełnienia kryterium przebywania na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym (przy jednoczesnym niespełnieniu tego kryterium również na terytorium Hiszpanii) — będą Państwo nadal podlegali w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz będą Państwo uznawani za polskich rezydentów podatkowych, z uwagi na fakt, że Państwa centrum interesów osobistych i gospodarczych pozostanie w Polsce.

W konsekwencji dochody uzyskiwane przez Państwa z tytułu pełnienia funkcji członków zarządu Spółki na podstawie aktu powołania, a także dochody uzyskiwane z tytułu umowy zlecenia zawartej ze Spółką będą podlegały opodatkowaniu wyłącznie na terytorium Polski.

UZASADNIENIE

A) Ustawa o PIT

Nieograniczony obowiązek podatkowy

Zgodnie z art. 3 ust. 1 Ustawy o PIT osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów nieograniczony obowiązek podatkowy).

Miejsce zamieszkania

Art. 3 ust. 1a Ustawy o PIT stanowi, że za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolite Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych ośrodek interesów życiowych) lub

2)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Wspomniany art. 3 ust. 1a Ustawy o PIT wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy) – posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych ośrodek interesów życiowych).

Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub", co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce ograniczony obowiązek podatkowy).

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ww. przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp.

Z kolei – centrum interesów gospodarczych ośrodek interesów życiowych) to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.

Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a Ustawy o PIT oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a Ustawy o PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.

W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.

W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a Ustawy o PIT – warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określone kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Rzeczypospolite Polskiej centrum interesów życiowych.

Podsumowując, ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w rozumieniu art. 3 ust. 1a Ustawy o PIT, nie przesądza jednak o uznaniu tej osoby za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b Ustawy o PIT stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska art. 4a Ustawy o PIT).

W niniejszej sprawie należy więc odwołać się do PL-HS UPO.

B) PL-HS UPO

Miejsce zamieszkania

Zgodnie z art. 4 ust. 1 PL-HS UPO, w rozumieniu niniejszej umowy określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam obowiązkowi podatkowemu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryteria o podobnym charakterze, wyłączając jednakże osoby, które podlegają obowiązkowi podatkowemu w tym Państwie tylko w zakresie dochodu ze źródeł znajdujących się w tym Państwie lub położonego tam majątku.

Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 2 PL-HS UPO, jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wtedy taki wypadek jest rozstrzygany zgodnie z następującymi zasadami:

a)  osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania. Jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);

b)  jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze, albo jeżeli nie ma ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Umawiających się Państw, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa;

c)  jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Umawiających się Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, wówczas będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem;

d)  jeżeli sytuacji tej nie można określić zgodnie z postanowieniami litery c), właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną zagadnienie w drodze wzajemnego porozumienia.

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu należy sięgnąć do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD. Przedtem jednak wyjaśnienia wymaga, że głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne (światowe) uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów. Wiele umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami, została sporządzona w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji OECD, w tym UPO PL-HS. Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.

Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu, którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

C) Postanowienia UPO PL-HS regulujące wolne zawody oraz wynagrodzenia członków zarządu

Zgodnie z art. 14 UPO PL-HS dochody, które osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie osiąga z wykonywania wolnego zawodu albo z innej samodzielnej działalności podobnego rodzaju, będą opodatkowane tylko w tym Państwie, chyba że dla wykonywania swojej działalności w drugim Umawiającym się Państwie dysponuje ona zwykle stałą placówką. Jeżeli rozporządza ona taką stałą placówką, wówczas dochody mogą być opodatkowane w tym drugim Umawiającym się Państwie, jednak tylko w takie wysokości, w jakiej mogą być przypisane tej stałej placówce.

Organy podatkowe prezentują stanowisko, zgodnie z którym w zakresie pojęciowym „wolnego zawodu” mieszczą się również przychody z tytułu umów zlecenia czy też umów o dzieło. Określenie wolnego zawodu poprzez wskazanie jego samodzielnego charakteru i jedynie przykładowe wymienienie określone działalności uznanej za wolny zawód powoduje, że pojęcie to powinno być interpretowane poprzez odwołanie do znaczenia nadanego mu w prawie wewnętrznym. Jednocześnie jak wynika z art. 16 UPO PL-HS Wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z tytułu członkostwa w radzie nadzorczej albo radzie zarządzającej spółki mającej siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.

W konsekwencji, zgodnie z art. 14 oraz art. 16 UPO PL–HS, opodatkowanie dochodów polskiego podatnika na terytorium Hiszpanii mogłoby wystąpić wyłącznie w przypadku wykonywania wolnego zawodu lub innej samodzielnej działalności (np. wykonywanej na podstawie umowy zlecenia) za pośrednictwem stałej placówki położonej w Hiszpanii albo pełnienia funkcji członka organu zarządzającego lub nadzorczego w spółce posiadającej siedzibę na terytorium Hiszpanii.

D) Miejsce zamieszkania i obowiązek podatkowy

W Państwa ocenie całokształt przedstawionych okoliczności prowadzi do wniosku, że ich ośrodek interesów osobistych i ekonomicznych pozostaje w Polsce. O Państwa ścisłych związkach z Polską świadczy w szczególności:

·     posiadanie polskiego obywatelstwa;

·     posiadanie nieruchomości położonych w Polsce, stanowiących podstawowe miejsce Państwa funkcjonowania życiowego;

·     planowanie dalszego nabywania nieruchomości w Polsce;

·     posiadanie majątku ruchomego w Polsce;

·     posiadanie rachunków bankowych przede wszystkim w Polsce;

·     uzyskiwanie dochodów głównie ze źródeł położonych w Polsce (w szczególności z tytułu pełnienia funkcji członków zarządu Spółki na podstawie aktu powołania oraz z tytułu umowy zlecenia zawartej ze Spółką);

·     prowadzenie głównej aktywności zawodowej w Polsce;

·     posiadanie statusu udziałowców Spółki z siedzibą w Polsce;

·     podejmowanie kluczowych decyzji biznesowych, strategicznych i zarządczych na terytorium Polski;

·     posiadanie najbliższej rodziny oraz najistotniejszych relacji osobistych i społecznych w Polsce;

·     brak prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Hiszpanii;

·     brak uzyskiwania dochodów ze źródeł położonych w Hiszpanii, w szczególności z działalności gospodarczej, pracy najemnej, najmu lub innych form aktywności zarobkowej;

·     wykorzystywanie nieruchomości położonej w Hiszpanii wyłącznie do celów prywatnych, rekreacyjnych i wypoczynkowych;

·     traktowanie Polski jako państwa, z którym Państwo wiążą swoją długoterminową przyszłość osobistą, rodzinną oraz majątkową.

W konsekwencji należy uznać, że Państwa centrum interesów życiowych, o którym mowa zarówno w art. 3 ust. 1a Ustawy o PIT, jak i w art. 4 ust. 2 lit. a PL-HS UPO, pozostaje w Polsce. Tym samym, pomimo dzielenia czasu pobytu pomiędzy Polskę i Hiszpanię oraz potencjalnego niespełnienia kryterium 183 dni pobytu zarówno na terytorium Polski, jak i Hiszpanii, powinni Państwo zostać uznani za polskich rezydentów podatkowych podlegających w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Jednocześnie, z uwagi na fakt, że nie będą pełnili Państwo funkcji członka organu zarządzającego lub nadzorczego w spółce posiadającej siedzibę w Hiszpanii, brak będzie podstaw do opodatkowania w Hiszpanii dochodów uzyskiwanych przez Państwo z tytułu pełnienia funkcji członków zarządu Spółki z siedzibą w Polsce na podstawie aktu powołania.

Ponadto, z uwagi na fakt, że umowa zlecenie nie będzie wykonywana za pośrednictwem stałej placówki położonej na terytorium Hiszpanii, brak będzie również podstaw do opodatkowania w Hiszpanii dochodów uzyskiwanych przez Panią z tytułu umowy zlecenia zawartej ze Spółką.

W konsekwencji dochody te będą podlegały opodatkowaniu wyłącznie na terytorium Polski.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Na podstawie art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Stosownie do art. 3 ust. 2a ww. ustawy:

Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 4a ww. ustawy:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów. Jednocześnie każde z tych kryteriów należy rozpatrywać samodzielnie i niezależnie.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa PIT) oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste, tzw. ognisko domowe. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej itp. W praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci. W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.

W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów życiowych.

Kryterium długości pobytu należy uznać za spełnione po przekroczeniu 183 dni pobytu na terytorium Polski w danym roku kalendarzowym (rok kalendarzowy jest podstawowym okresem podatkowym branym pod uwagę przy dokonywaniu rozliczeń podatkowych osób fizycznych). Nieprzekroczenie tej liczby dni pobytu na terytorium Polski w danym roku kalendarzowym skutkuje niespełnieniem tego kryterium.

Jednak co istotne, posiadanie miejsca zamieszkania w Polsce w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jest ściśle związane ze spełnieniem przesłanek wynikających z art. 3 ust. 1a tej ustawy. Rezydencja podatkowa – jak wynika z ww. Objaśnień podatkowych nie ma bowiem charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że są Państwo obywatelami Polski i od urodzenia posiadają Państwo w Polsce stałe miejsce zamieszkania. W Polsce posiadają Państwo dom jednorodzinny oraz działkę rolną. Nieruchomości te mają charakter prywatny i stanowią Państwa podstawowe miejsce funkcjonowania życiowego. W przyszłości planują Państwo również nabywanie kolejnych nieruchomości w Polsce. Państwa centrum interesów osobistych, rodzinnych oraz gospodarczych znajduje się i pozostaje w Polsce. Najbliższa Państwa rodzina, tj. rodzice oraz rodzeństwo małżonków, stale zamieszkuje w Polsce i nie planuje zmiany miejsca pobytu. Utrzymują Państwo swoje najistotniejsze relacje rodzinne i towarzyskie właśnie w Polsce.

Są Państwo udziałowcami Spółki z o.o. z siedzibą w Polsce. Uzyskują Państwo dochody przede wszystkim ze źródeł położonych w Polsce. Wspólnie uzyskują Państwo dochody z tytułu pełnienia funkcji członków zarządu Spółki (na podstawie aktu powołania). Ponadto, Pani B. A uzyskuje dochody na podstawie umowy cywilnoprawnej (umowy zlecenia) zawartej z tą Spółką. Umowa zlecenie będzie wykonywana na terytorium Polski. Mogą zdarzyć się sporadyczne sytuacje wykonywania umowy zlecenia na terytorium Hiszpanii, niemniej, na terytorium Hiszpanii nie powstanie stała placówka w rozumieniu umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między Polską a Hiszpanią. Spółka ta nie posiada na terytorium Hiszpanii biura, filii, zakładu ani jakiejkolwiek innej stałej placówki. Uzyskują Państwo również dochody z inwestycji, m.in. w papiery wartościowe, za pośrednictwem rachunku prowadzonego przez bank szwajcarski. Posiadają Państwo rachunki bankowe przede wszystkim w Polsce.

W ostatnich latach nabyli Państwo apartament w Hiszpanii. W związku z tym dzielą Państwo swój czas pobytu pomiędzy Polskę a Hiszpanię. Dotychczas Państwa czas pobytu w Hiszpanii nie przekraczał 183 dni w roku podatkowym.

Jednocześnie planują Państwo zwiększyć czas pobytu w Hiszpanii. Pobyty te mają jednak przede wszystkim charakter rekreacyjny, wypoczynkowy oraz regeneracyjny, związany w szczególności z korzystniejszym klimatem i warunkami pogodowymi. Planują Państwo przebywać w Hiszpanii głównie w okresach jesienno-zimowych oraz w czasie, gdy warunki pogodowe w Polsce są mniej sprzyjające. W Hiszpanii posiadają Państwo apartament wykorzystywany wyłącznie na cele prywatne i rekreacyjne. Nieruchomość ta nie jest i nie będzie wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ani do wynajmu. Ponadto posiadają Państwo w Hiszpanii samochód osobowy wykorzystywany na potrzeby pobytów rekreacyjnych, a także wspólny rachunek bankowy prowadzony przez Q, służący głównie do obsługi bieżących wydatków związanych z utrzymaniem apartamentu. W Hiszpanii posiadają Państwo również podstawowe relacje prawne związane z utrzymaniem nieruchomości, takie jak umowy dotyczące dostawy mediów (energii elektrycznej, wody, internetu oraz telewizji).

W przyszłości planują Państwo zwiększać czas pobytu w Hiszpanii, jednak Państwa pobyt na terytorium Hiszpanii nie będzie przekraczał 183 dni w roku podatkowym. Jednocześnie mogą wystąpić sytuacje, w których nie będą Państwo również przebywać na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym, w szczególności z uwagi na czasowe pobyty w Hiszpanii oraz krótkotrwałe wyjazdy do innych państw (np. 170 dni w Polsce, 150 dni w Hiszpanii i 45 dni w innych krajach). Okoliczności te nie będą jednak wynikały z zamiaru przeniesienia ośrodka interesów życiowych poza Polskę.

W związku z przedstawioną sytuacją podjęli Państwo wątpliwość dotyczącą w którym kraju, Polsce czy też Hiszpani, będą mieli Państwo rezydencję podatkową oraz sposobu opodatkowania uzyskiwanych przez Państwa przychodów z tytułu pełnienia funkcji członków zarządu w spółce mającej siedzibę na terytorium Polski oraz przychodów z tytułu umowy zlecenia zawartej z tą spółką.

Stosownie do art. 4 ust. 1 Konwencji podpisanej w Madrycie dnia 15 listopada 1979 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Hiszpanii o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz.U. 1982 nr 17 poz. 127):

W rozumieniu niniejszej umowy określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam obowiązkowi podatkowemu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryteria o podobnym charakterze, wyłączając jednakże osoby, które podlegają obowiązkowi podatkowemu w tym Państwie tylko w zakresie dochodu ze źródeł znajdujących się w tym Państwie lub położonego tam majątku.

Zgodnie z art. 14 Konwencji:

Dochody, które osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie osiąga z wykonywania wolnego zawodu albo z innej samodzielnej działalności podobnego rodzaju, będą opodatkowane tylko w tym Państwie, chyba że dla wykonywania swojej działalności w drugim Umawiającym się Państwie dysponuje ona zwykle stałą placówką. Jeżeli rozporządza ona taką stałą placówką, wówczas dochody mogą być opodatkowane w tym drugim Umawiającym się Państwie, jednak tylko w takiej wysokości, w jakiej mogą być przypisane tej stałej placówce.

Na podstawie art. 16 Konwencji dotyczącego opodatkowania wynagrodzenia członków rad nadzorczych albo zarządzających:

Wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z tytułu członkostwa w radzie nadzorczej albo radzie zarządzającej spółki mającej siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się zatem bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisów należy sięgnąć do Komentarza Modelowej Konwencji OECD. Głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli chodzi o koncepcję określenia „ognisko domowe”, należy zaznaczyć, że każda forma mieszkania może być wzięta pod uwagę (dom lub apartament będący własnością lub wynajęty przez zainteresowanego, wynajęty pokój umeblowany). Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Zgodnie z ww. Komentarzem do Konwencji Modelowej – kryterium, na podstawie którego organ dokonuje rozstrzygnięcia nie powinno pozostawiać wątpliwości, że wnioskodawca spełnia wymagane warunki tylko w jednym państwie.

We wniosku wskazali Państwo, że nie zamierzają Państwo przenosić do Hiszpanii swojego centrum interesów osobistych ani gospodarczych. Nie planują Państwo uzyskiwania dochodów ze źródeł położonych w Hiszpanii, w szczególności z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, wykonywania pracy na podstawie umowy o pracę, świadczenia usług, najmu nieruchomości ani innych form aktywności zarobkowej lub inwestycyjnej prowadzonej na terytorium Hiszpanii. Nadal to Polska pozostaje miejscem, z którym związane są ich najbliższe relacje rodzinne, majątek, aktywność zawodowa i biznesowa oraz główne źródła przychodów. W Polsce koncentrują Państwo swoje życie osobiste i gospodarcze oraz wiążą swoją długoterminową przyszłość życiową i majątkową. Nie planują Państwo sprzedaży składników majątkowych znajdujących się w Polsce. Dodatkowo we wniosku wskazali Państwo, że w okresie, którego dotyczy wniosek, nie spełniają Państwo definicji osób mających miejsce zamieszkania na terytorium Hiszpanii, zgodnie z wewnętrznym prawem Hiszpanii.

Mając na uwadze powyższe, w analizowanym stanie faktycznym, spełniają Państwo warunek, określony w art. 3 ust. 1a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, pozwalający uznać, że posiadają Państwo miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce w związku z posiadaniem ośrodka interesów życiowych i gospodarczych w tym kraju. Ponadto wskazali Państwo, że nie spełniają definicji osób mających miejsce zamieszkania na terytorium Hiszpanii, zgodnie z wewnętrznym prawem Hiszpanii. Tym samym – mimo możliwości zaistnienia sytuacji, że mogą Państwo przebywać poza granicą Polski przez okres dłuższy niż 183 dni – podlegają Państwo nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, tj. podlegają Państwo w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.

W konsekwencji, do uzyskiwanych przez Państwa przychodów z tytułu pełnienia funkcji członków zarządu w spółce mającej siedzibę na terytorium Polski oraz z tytułu umowy zlecenia zawartej z tą spółką będą podlegały opodatkowaniu w Polsce. Z okoliczności opisanych we wniosku wynika, że mają Państwo miejsce zamieszkania w Polsce a także Spółka, w której pełnią Państwo funkcję członków zarządu nie posiada na terytorium Hiszpanii biura, filii, zakładu ani jakiejkolwiek innej stałej placówki. Również umowa zlecenie zawarta z tą Spółką co do zasady będzie wykonywana na terytorium Polski. Natomiast w przypadku wykonywania umowy zlecenia na terytorium Hiszpanii nie powstanie stała placówka w rozumieniu umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między Polską a Hiszpanią. W związku z powyższym do przychodów tych nie będą miały zastosowania przepisy art. 14 oraz art. 16 Konwencji, gdyż są to przychody uzyskiwane na terytorium państwa, którego są Państwo rezydentami. W związku z powyższym powyższe przychody będą podlegały opodatkowaniu w Polsce.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenie przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy  z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Zainteresowany będący stroną postępowania – (art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną  (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.