0115-KDWT.4011.209.2026.2.JŁ

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnił go Pan w odpowiedzi na wezwanie pismem z 13 czerwca 2026 r. (data wpływu). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Zwraca się Pan z prośbą o interpretację przepisów dotyczących wydatków udokumentowanych fakturą wystawioną w związku z zakupem samochodu przystosowanego do przewozu osoby niepełnosprawnej, czyli Pana. Zakup samochód dofinansowany był częściowo z PFRON a częściowo z Pana własnych pieniędzy. Na fakturze jest rozpisane, ile kosztuje dostosowanie/przystosowanie dla osoby niepełnosprawnej. Samochód jest na Pana zarejestrowany i ubezpieczony. Pana kwota wpłaty wyniosła A zł.

W uzupełnieniu wniosku wyjaśnił Pan, że Pana wniosek dotyczy roku 2026. W 2026 r. uzyskiwał Pan dochody z renty, rozliczane w formularzu PIT-36, opodatkowane według skali podatkowej. Dochody te uprawniają do skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej.

Orzeczenie o niepełnosprawności zostało wydane na stałe przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w (...). Wskazał Pan, że z orzeczenia wynika, że niepełnosprawność istnieje od 30. roku życia. Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od (...).2017 r.

Samochód został zakupiony jako nowy pojazd w firmie X. X prowadzi działalność polegającą na sprzedaży samochodów już dostosowanych do potrzeb osób niepełnosprawnych, przy czym X organizuje zarówno zakup pojazdu, jak i jego adaptację. Adaptacja jest wykonywana przez podwykonawcę współpracującego z X, a klient kupuje gotowy pojazd dostosowany, a nie osobno samochód i osobno usługę adaptacji.

Adaptacja była integralną częścią zamówienia realizowanego przez X. Zgodnie z fakturą i opisem sprzedawcy, przystosowanie obejmowało m.in.:

-     składaną rampę wjazdową,

-     obniżoną podłogę,

-     wciągarkę elektryczną,

-     system zabezpieczenia wózka,

-     pasy bezpieczeństwa,

-     składane fotele.

Na fakturze wskazano, że „Przeprowadzone modyfikacje: Składana niska i lekka rampa wjazdowa… Wartość przeprowadzonych modyfikacji: B zł.”

W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że Pańska wpłata dotyczyła wyłącznie części ceny pojazdu, tj. kwoty C zł, co potwierdza faktura (...) oraz potwierdzenie przelewu. Na fakturach w opisie wyodrębniono:

-     wartość samochodu,

-     wartość modyfikacji (B zł).

Dofinansowanie z PFRON dotyczyło zakupu nowego samochodu, który został następnie dostosowany do przewozu osoby niepełnosprawnej przez podwykonawcę współpracującego z X, w ramach kompleksowej usługi oferowanej przez sprzedawcę.

Potwierdził Pan, że posiada Pan faktury i potwierdzenie przelewu zawierające dane Pana jako nabywcy, dane sprzedawcy, opis towaru i modyfikacji oraz kwoty netto, VAT i brutto.

Pozostałe wydatki (poza dofinansowaniem PFRON) nie były finansowane ani refundowane ze środków ZFRON, ZFA, NFZ, ZFŚS ani w jakiejkolwiek innej formie. Wydatki te nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów ani odliczone w ryczałcie

Pytanie

Czy poniesiony przez Pana w 2026 r. wydatek w wysokości C zł, stanowiący Pana wkład własny w zakup nowego samochodu dostosowanego do przewozu osoby niepełnosprawnej w ramach kompleksowej usługi oferowanej przez X, może Pan odliczyć od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej? Ewentualnie czy kwota dotycząca modyfikacji w wysokości B zł podzielona proporcjonalnie do różnicy między dofinansowaniem PEFRON a Pana wkładem może być odliczona w ramach ulgi rehabilitacyjnej?

Pana stanowisko w sprawie

Uważa Pan, że ma Pan prawo odliczyć w zeznaniu za 2026 r. całą poniesioną przez Pana kwotę C zł, stanowiącą Pana własny wydatek na zakup i dostosowanie samochodu do potrzeb wynikających z mojej niepełnosprawności. Wydatek ten nie został sfinansowany z innych źródeł niż PFRON i spełnia warunki określone w art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o PIT.

Ewentualnie przysługuje Panu prawo do odliczenia wartości modyfikacji, które wyniosły B zł, podzielonej proporcjonalnie do różnicy między dofinansowaniem PEFRON a Pana wkładem.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g i art. 30j-30p, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 23o, art. 23u, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.

Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne, uprawniających do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem zawiera art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7 i 7b-7g oraz ust. 13a tego artykułu.

Na podstawie art. 26 ust. 7a pkt 2 powołanej ustawy:

Za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności.

Art. 26 ust. 7a pkt 14 cytowanej ustawy stanowi, że:

Za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną albo dziecko niepełnosprawne, które nie ukończyło 16. roku życia – w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2280 zł.

W myśl art. 26 ust. 7b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.

Stosownie do art. 26 ust. 7 pkt 4 cytowanej ustawy:

Wysokość wydatków na cele określone w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty – w przypadkach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Jak wynika natomiast z art. 26 ust. 7d przywołanej ustawy:

Warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:

1) orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub

2) decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo

3) orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

Według art. 26 ust. 7f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do:

1) I grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:

a) całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo

aa) niezdolność do samodzielnej egzystencji, albo

b) znaczny stopień niepełnosprawności;

2) II grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:

a) całkowitą niezdolność do pracy albo

b) umiarkowany stopień niepełnosprawności.

Z art. 26 ust. 7g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:

Odliczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, może być dokonane również w przypadku, gdy osoba, której dotyczy wydatek, posiada orzeczenie o niepełnosprawności wydane przez właściwy organ na podstawie odrębnych przepisów obowiązujących do dnia 31 sierpnia 1997 r.

Zauważyć należy, że odliczeniu od dochodu podlegają co do zasady wydatki poniesione od daty uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności, chyba że w orzeczeniu tym wskazano, że niepełnosprawność datowana jest wcześniej niż data wydania orzeczenia. W takiej sytuacji podatnik może odliczyć wydatki poniesione po dniu wskazanym w orzeczeniu jako data ustalenia niepełnosprawności.

Na mocy zaś art. 26 ust. 13a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wydatki na cele określone w ust. 1 podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały odliczone od dochodów opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c lub nie zostały odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

Należy zaznaczyć, że katalog wydatków określony w art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest katalogiem zamkniętym, co oznacza, że odliczeniu podlegają jedynie wydatki enumeratywnie w nim wymienione. Rozszerzająca interpretacja przepisu art. 26 ust. 7a ustawy jest niedozwolona. Zgodnie bowiem z zasadą, przyjętą w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie prawa podatkowego, ulgi podatkowe są wyjątkiem od zasady równości i powszechności opodatkowania. Tak więc przepisy stanowiące ulgi winny być interpretowane ściśle, niedopuszczalna jest ich interpretacja rozszerzająca.

Niewątpliwie, samochód w przypadku osoby niepełnosprawnej, znacznie ułatwia wykonywanie różnych czynności, jednakże ustawodawca w art. 26 ust. 7a omawianej ustawy wyraźnie określił, które wydatki poniesione przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną uznaje za „wydatki” poniesione na cele rehabilitacyjne oraz związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, uprawniające do dokonania odliczeń od dochodu.

W art. 26 ust. 7a pkt 14 cytowanej ustawy wymienione zostały wydatki poniesione na używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną albo dziecko niepełnosprawne, które nie ukończyło 16 roku życia – w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2280 zł, natomiast w art. 26 ust. 7a pkt 2 przywołanej ustawy wydatki na przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności.

Skoro więc prawodawca tworzy przepis, z którego brzmienia wynika jednoznacznie, jakie wydatki w przypadku pojazdu mechanicznego mogą być odliczone od dochodu jako wydatki na cele rehabilitacyjne, to znaczy, że w tym właśnie przepisie ta problematyka uregulowana jest wyczerpująco.

Z brzmienia art. 26 ust. 7a pkt 2 wskazanej ustawy wynika, że odliczone od dochodu mogą być wyłącznie wydatki poniesione na przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności.

Określenie „przystosowanie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności” rozumieć należy jako „przerobienie” pojazdu mechanicznego w sposób umożliwiający korzystanie z niego przez osobę niepełnosprawną. Przeróbki te mogą dotyczyć zarówno elementów związanych z kierowaniem pojazdem, czyli dostosowaniem pojazdu do potrzeb niepełnosprawnego kierowcy, jak i elementów umożliwiających przemieszczanie się pojazdem, czyli dostosowaniem pojazdu do potrzeb niepełnosprawnego pasażera. Pamiętać jednak należy, iż przepis ten wyraźnie zawęża zakres przeróbek, uzależniając je każdorazowo od potrzeb osoby niepełnosprawnej wynikających z charakteru niepełnosprawności. Co również ważne, nie jest możliwe odliczenie wydatków na zakup lub remont samochodu. Ustawodawca w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewidział dla osób niepełnosprawnych preferencji podatkowych związanych z zakupem samochodów osobowych. Nabycie samochodu, nawet przystosowanego do korzystania przez osobę niepełnosprawną, nie mieści się w zakresie tej ulgi.

Z wniosku wynika, że jest Pan osobą niepełnosprawną. Orzeczenie zostało wydane na stałe przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności. Wskazał Pan, że z orzeczenia wynika, że niepełnosprawność istnieje od 30. roku życia, natomiast ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od (...).2017 r.

W 2026 r. poniósł Pan wydatek związany z zakupem nowego samochodu przystosowanego do przewozu osoby niepełnosprawnej. Zakup samochód dofinansowany był częściowo z PFRON a częściowo z Pana własnych pieniędzy. Wskazał Pan, że na fakturze jest rozpisane, ile kosztuje przystosowanie dla osoby niepełnosprawnej. Samochód został zakupiony jako nowy pojazd w firmie X. Jak Pan wyjaśnił, firma ta prowadzi działalność polegającą na sprzedaży samochodów już dostosowanych do potrzeb osób niepełnosprawnych, przy czym X organizuje zarówno zakup pojazdu, jak i jego adaptację. Adaptacja jest wykonywana przez podwykonawcę współpracującego z X, a klient kupuje gotowy pojazd dostosowany, a nie osobno samochód i osobno usługę adaptacji. Wskazał Pan, że adaptacja była integralną częścią zamówienia realizowanego przez X.

W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że Pańska wpłata dotyczyła wyłącznie części ceny pojazdu, tj. kwoty C zł, co potwierdza wystawiona na Pana faktura oraz potwierdzenie przelewu.

Dofinansowanie z PFRON dotyczyło zakupu nowego samochodu, który został następnie dostosowany do przewozu osoby niepełnosprawnej przez podwykonawcę współpracującego z X, w ramach kompleksowej usługi oferowanej przez sprzedawcę.

Powyższe wskazuje zatem, że nabył Pan samochód już przystosowany do potrzeb wynikających z Pana niepełnosprawności, a nie samochód, który następnie przystosował Pan do potrzeb wynikających z Pana niepełnosprawności. Wobec tego kwota, którą wydatkował Pan z własnych środków, stanowi pozostałą do zapłaty cenę zakupu samochodu, która nie została pokryta ze środków PEFRON. Wydatkowana przez Pana kwota nie stanowi więc wydatku na przystosowanie pojazdu mechanicznego do potrzeb wynikających z Pana niepełnosprawności wskazanego w art. 26 ust. 7a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a część kwoty należnej za zakup tego samochodu.

Podstawą odliczenia ww. wydatku nie może być również art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym za wydatki podlegające odliczeniu w ramach ulgi rehabilitacyjnej uważa się wydatki poniesione na używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną albo dziecko niepełnosprawne, które nie ukończyło 16. roku życia – w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2280 zł. Pojęcie „zakupu” samochodu osobowego nie jest bowiem równoznaczne z pojęciem jego „używania” czy „eksploatacji”. Oznacza to, że kwota, którą wydatkował Pan z własnych środków na poczet ceny zakupu samochodu, nie mieści się w dyspozycji zacytowanego wyżej art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy.

Reasumując, poniesiony przez Pana wydatek na zakup samochodu przystosowanego do Pana niepełnosprawności nie jest wydatkiem na cele rehabilitacyjne oraz wydatkiem związanym z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych podlegającym odliczeniu od podstawy opodatkowania na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy.

W związku z powyższym Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.