0115-KDWT.4011.160.2026.2.BK

 Interpretacja indywidualna

 – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 25 maja 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W styczniu 2019 r. otrzymał Pan w darowiźnie od rodziców nieruchomość, tj. lokal mieszkalny, obciążony hipotekami ustanowionymi na rzecz banku jako zabezpieczenie kredytów zaciągniętych wcześniej przez darczyńców. W umowie z bankiem, kredyty zostały oznaczone jako konsumpcyjne, a środki z nich uzyskane zostały przez Pana rodziców przeznaczone na inwestycję (niestety nieudaną) w spółkę (...)

Umowa darowizny nie wiązała się przejęciem przez Pana długów kredytowych rodziców, którzy nadal mieli obowiązek ich spłacania. Rodzice nałożyli jednak na Pana – w formie ustnej – obowiązek spłaty pozostałej do spłaty części kredytów w przypadku, gdyby Pan sprzedał lokal przed całkowitą spłatą kredytów przez darczyńców, a Pan ten obowiązek przyjął – także w formie ustnej. Powodem ustanowienia ww. polecenia i jego przyjęcia były względy praktyczne, tzn. sprzedaż lokalu obciążonego hipoteką jest praktycznie niemożliwa, a sytuacja finansowa Pana rodziców (wynikająca z ww. nieudanej inwestycji) nakazywała przyjęcie założenia braku możliwości natychmiastowego spłacenia przez nich pozostałych do spłaty zobowiązań kredytowych.

We wrześniu 2020 r. sprzedał Pan lokal. Nabywca zapłacił cenę w ten sposób, że część kwoty przelał bezpośrednio na rzecz banku tytułem spłaty zobowiązań kredytowych Pana rodziców, a pozostałą kwotę na Pana rachunek. Taka konstrukcja dokonania zapłaty stanowiła warunek przystąpienia do transakcji przez nabywcę, który – z oczywistych względów – nie dopuszczał możliwości nabycia lokalu obciążonego hipoteką.

Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu sprzedaży lokalu zostanie wkrótce zawieszony (na podstawie art. 70 § 2pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa) lub przerwany (na podstawie art. 70 § 4 ww. ustawy).

W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że nie przystąpił formalnie do umów kredytowych zaciągniętych przez Pana rodziców, nie stał się stroną tych umów i nie ponosił Pan solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania wynikające z tych umów. Podkreśla Pan, że należy odróżnić odpowiedzialność solidarną, której Pan nie ponosił od odpowiedzialności rzeczowej właściciela nieruchomości obciążonej hipoteką, którą ponosił.

Ponadto doprecyzował Pan sformułowania „Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu sprzedaży lokalu zostanie wkrótce zawieszony (na podstawie art. 70 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa) lub przerwany (na podstawie art. 70 § 4 ww. ustawy)”. Otóż „bieg terminu przedawnienia” odnosi się do okoliczności rozłożenia zaległości podatkowej na raty i wykonania przez organ podatkowy czynności egzekucyjnej wobec Pana.

W stosunku do Pana były prowadzone czynności sprawdzające dotyczące kwestii rozliczenia dochodu uzyskanego z tytułu sprzedaży opisanej we wniosku nieruchomości., ale nie było i nie jest prowadzone postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa, ani kontrola celno-skarbowa. Czynności sprawdzające zakończyły się protokołem i złożeniem przez Pana korekty deklaracji zgodnej ze wskazaniami protokołu. Nie było i nie jest wobec Pana prowadzone postępowanie o przestępstwo lub wykroczenie karno-skarbowe związane z zakresem złożonego wniosku. Zostało wobec Pana wszczęte postępowanie egzekucyjne; obecnie zawieszone ze względu na rozłożenie zaległości podatkowej na raty.

Pytanie

Czy kwota spłaty zadłużenia hipotecznego sprzedanego lokalu stanowiła koszt odpłatnego zbycia lokalu przez Pana w rozumieniu art. 19 ust. 1 ustawy o PIT?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Pana, kwota spłaty zadłużenia hipotecznego sprzedanego lokalu stanowiła koszt odpłatnego zbycia lokalu w rozumieniu art. 19 ust. 1 ustawy o PIT.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o PIT, przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia.

Ustawa o PIT nie definiuje pojęcia „kosztów odpłatnego zbycia”. W praktyce podatkowej organów podatkowych i sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że do kosztów odpłatnego zbycia należą te wydatki, które są konieczne, aby nieruchomość sprzedać, aby transakcja mogła dojść do skutku. Wydatki konieczne powiązane są z odpłatnym zbyciem ciągiem przyczynowo-skutkowym, tj. to drugie stanowi przyczynę tych pierwszych (np. taksa notarialna, prowizja pośrednika) lub bez którego sprzedaż nie byłaby w praktyce możliwa (np. ogłoszenie w prasie, czy koszt wyceny nieruchomości). Innymi słowy, chodzi o wydatki, które są na zbycie wprost ukierunkowane, ściśle i racjonalnie z nim związane, w szczególności, gdy ich poniesienia nie można uniknąć.

W Pana sytuacji, dokonanie spłaty zobowiązań rodziców, zabezpieczonych hipotekami na lokalu należy uznać za spełniający ww. wymogi, gdyż:

1.  Poniesienie tego wydatku było obowiązkiem Pana wobec rodziców, a obowiązek ten stanowił bezpośrednie następstwo odpłatnego zbycia lokalu (z niego wynikał).

2.  Spłacenie zobowiązań zabezpieczonych hipoteką stanowiło warunek konieczny zawarcia tej konkretnej umowy odpłatnego zbycia, a w praktyce stanowiłoby też warunek zawarcia każdej innej takiej umowy, tj. z każdym innym nabywcą. Pan nie spłacał zobowiązań własnych, lecz cudze, a tym samym z tymi kwotami nigdy nie było związane żadne realne Pana przysporzenie, gdyż pieniądze z kredytów otrzymali Pana rodzice, a nie Pan. Uwzględniając przy tym konieczność rynkową (nabywca) oraz prawną i moralną (rodzice) dokonania tej spłaty z ceny sprzedaży lokalu, a także fakt bezpośredniego wpłacenia ich przez nabywcę na rachunek banku, nie może ulegać wątpliwości, iż pieniądze te nigdy nie przyczyniły się i nie mogły się przyczynić, aby bezpośrednio, ani pośrednio do powstania u Pana jakiejkolwiek ekonomicznej korzyści i w konsekwencji nie mogą być traktowane jako Pana przychód.

Jak słusznie zauważył WSA w Warszawie w wyroku z dnia 13 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1689/20 „każdy nabywca należycie dbający o własne interesy upewnia się, czy nieruchomość jest wolna od praw osób trzecich, a jeśli nie, to uzależnia zawarcie umowy nabycia takiej nieruchomości od spłaty zabezpieczonego w ten sposób zadłużenia. Jeśli nawet więc nie jest to warunek znajdujący oparcie w przepisach obowiązującego prawa, to zdaniem Sądu można pomijać, że praktyka stosowana w obrocie nieruchomościami taki warunek ukształtowała”. I dalej „zasada proporcjonalności sprzeciwia się temu, aby podatek dochodowy obliczony wg właściwej stawki, przewyższał wartość realnego przysporzenia zbywcy nieruchomości”.

Powyższy wyrok został utrzymany w mocy przez NSA, który w wyroku 2 lutego 2024 r., sygn. akt I FSK 607/21 zauważył, że: „jeżeli nabywca uiściłby za obciążone mieszkanie całą cenę sprzedającemu, to nie miałby żadnej gwarancji, że hipoteka zostałaby przez sprzedającego mieszkanie spłacona. Jedynym racjonalnym wyjściem jest przelanie części umówionej ceny bankowi, by uregulować obciążenie hipoteczne, a resztę – przelać sprzedającemu mieszkanie. Skoro kupujący -obciążone hipoteką mieszkanie - nie wyraził zgody na zakup mieszkania z obciążeniem i dlatego kupujący z umówionej ceny przelał jej część bezpośrednio na rachunek banku w celu spłaty zadłużenia obciążenia, to nie można skutecznie twierdzić, że Skarżąca otrzymała całą cenę […]

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego, że przeznaczenie części umówionej ceny na spłatę zadłużenia zabezpieczonego hipoteką ustanowioną na zbywanej nieruchomości jest warunkiem nabycia, oczywistym i w pełni zrozumiałym”.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy źródłem przychodu jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,

(...),

– jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

W świetle powyższego, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości i ww. praw majątkowych następuje przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie i nie zostaje dokonane w wykonywaniu działalności gospodarczej – stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przedstawiając stan faktyczny podał Pan, że w 2019 r. otrzymał w drodze darowizny od rodziców lokal mieszkalny. Nieruchomość ta obciążona była hipotekami ustanowionymi na rzecz banku jako zabezpieczenie kredytów zaciągniętych wcześniej przez Pana rodziców. We wrześniu 2020 r. sprzedał Pan ww. lokal mieszkalny. Nabywca lokalu zapłacił cenę w ten sposób, że kwotę x zł przelał bezpośrednio na rzecz banku tytułem spłaty zobowiązań kredytowych Pana rodziców, a kwotę x zł na Pana rachunek bankowy.

Wobec powyższego odpłatne zbycie w 2020 r. przedmiotowego lokalu mieszkalnego, stanowi dla Pana źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.

Zgodnie natomiast z art. 30e ust. 2 powołanej ustawy:

Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.

W myśl art. 30e ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:

1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub

2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.

Zgodnie z art. 30e ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.

Z kolei, jak stanowi art. 30e ust. 7 tejże ustawy:

W przypadku niewypełnienia warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131 podatnik jest obowiązany do złożenia korekty zeznania, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, i do zapłaty podatku wraz z odsetkami za zwłokę; odsetki nalicza się od następnego dnia po upływie terminu, o którym mowa w art. 45 ust. 4 pkt 4, do dnia zapłaty podatku włącznie.

Natomiast, stosownie do art. 45 ust. 1a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W terminie określonym w ust. 1 podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym odrębne zeznania, według ustalonych wzorów, o wysokości osiągniętego w roku podatkowym dochodu (poniesionej straty) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30e.

Pana wątpliwość budzi kwestia, czy spłata zadłużeń hipotecznych obciążających sprzedany lokal mieszkalny mieści się w pojęciu „kosztów odpłatnego zbycia” w rozumieniu art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jak stanowi art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

Przepis art. 19 ust. 3 ww. ustawy stanowi, że:

Wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia.

Stosownie zaś do art. 19 ust. 4 cyt. ustawy :

Jeżeli wartość wyrażona w cenie określonej w umowie odpłatnego zbycia znacznie odbiega od wartości rynkowej nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, organ podatkowy wezwie strony umowy do zmiany tej wartości lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie ceny znacznie odbiegającej od wartości rynkowej. W razie nieudzielenia odpowiedzi, niedokonania zmiany wartości lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają podanie ceny znacznie odbiegającej od wartości rynkowej, organ podatkowy określi wartość z uwzględnieniem opinii biegłego lub biegłych. Jeżeli wartość ustalona w ten sposób odbiega co najmniej o 33% od wartości wyrażonej w cenie, koszty opinii biegłego lub biegłych ponosi zbywający.

Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia, użyte w art. 19 ust. 1 ustawy, nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za koszty odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie wydatki poniesione przez zbywającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością). Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym odpłatnym zbyciem musi istnieć bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy.

Przyjmuje się, że można do takich kosztów zaliczyć:

• koszty wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego,
• prowizje pośredników w sprzedaży nieruchomości,
• koszty ogłoszeń w prasie związanych z zamiarem sprzedaży nieruchomości,
• wydatki związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej,
• koszty i opłaty sądowe.

Dla uznania wydatku za koszt odpłatnego zbycia w rozumieniu art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymagany jest ciąg przyczynowo-skutkowy, w którym to sprzedaż nieruchomości jest przyczyną powstania określonego wydatku (np. taksy notarialnej czy prowizji pośrednika) lub bez którego sprzedaż nie byłaby w praktyce możliwa (np. ogłoszenie w prasie czy koszt wyceny nieruchomości) - por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2017 r. sygn. akt II FSK 1401/15 (LEX nr 2305688).

Podstawowym kryterium pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów odpłatnego zbycia nieruchomości oprócz bezpośredniego związku ze zbyciem jest jego obligatoryjny względem zbycia charakter. Istotne jest zatem, czy zbywca nieruchomości jest zobowiązany ponieść koszt w związku z jej zbyciem i czy ten koszt jest ze zbyciem bezpośrednio związany. Dopiero stwierdzenie, że zbycie nieruchomości wymaga poniesienia takiego kosztu i że jest on ze zbyciem bezpośrednio związany może bowiem oznaczać zaliczenie tego wydatku do kosztów odpłatnego zbycia.

Spłata kredytu nie jest wydatkiem niezbędnym do sprzedaży lokalu mieszkalnego.

Kwestia spłaty zadłużenia z tytułu zaciągniętych przez darczyńców kredytów zabezpieczonych hipotekami na darowanym Panu lokalu mieszkalnym pozostaje bez wpływu na określenie przychodu ze sprzedaży tego lokalu. Spłata kredytu nie miała związku z odpłatnym zbyciem i nie była wydatkiem niezbędnym do dokonania odpłatnego zbycia nieruchomości. Poza tym obowiązek spłaty kredytu nie ciążył na Panu, ale na darczyńcach (Pana rodzicach). Jak bowiem sam Pan wskazał „nie przystąpił Pan formalnie do umów kredytowych zaciągniętych przez rodziców, nie stał się Pan stroną tych umów i nie ponosił solidarnej odpowiedzialności za zobowiązani wynikające z tych umów”.

Uwzględniając powyższe, należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie jako kwotę przychodu z tytułu dokonanej sprzedaży należy, zgodnie z art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przyjąć wartość rynkową nieruchomości wyrażoną w cenie określonej w umowie, pomniejszoną o koszty odpłatnego zbycia, do których nie może Pan jednak zaliczyć kwoty spłaconych kredytów zabezpieczonych hipotecznie zaciągniętych przez darczyńców (Pana rodziców). Sprzedaż lokalu mieszkalnego obciążonego hipoteką nie wymaga obowiązkowej spłaty długów/wierzytelności zabezpieczonych hipoteką.

Zgodnie z art. 65 ust. 1 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 341):

W celu zabezpieczenia oznaczonej wierzytelności wynikającej z określonego stosunku prawnego można nieruchomość obciążyć prawem, na mocy którego wierzyciel może dochodzić zaspokojenia z nieruchomości bez względu na to, czyją stała się własnością, i z pierwszeństwem przed wierzycielami osobistymi właściciela nieruchomości (hipoteka).

Nie ulega wątpliwości, że na rynku nieruchomość obciążona hipoteką posiada niższą wartość niż nieruchomość wolna od obciążenia tym ograniczonym prawem rzeczowym, jednak nie można od przychodu odjąć wszystkich wydatków, które miały jakikolwiek związek z jej sprzedażą. Spłata zobowiązań wobec banku, które musiałyby zostać spłacone, nawet gdyby nie doszło do sprzedaży przedmiotowej nieruchomości nie stanowi w rozumieniu ustawy kosztu obiektywnie niezbędnego w celu sprzedaży nieruchomości. Spłata zobowiązań finansowych ani długów nie jest więc kosztem odpłatnego zbycia w rozumieniu art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Powyższy pogląd znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów, m.in. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2015 r. sygn. akt II FSK 3273/14 i z 6 sierpnia 2014 r. sygn. akt II FSK 1954/12, w których Sąd stwierdził, że: „(…) Kosztami odpłatnego zbycia, o których mowa w art. 19 ust. 1 u.p.d.o.f., są wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, niezbędne do tego, aby transakcja doszła do skutku. Chodzi tu o wydatki bezpośrednio związane z przeprowadzaną czynnością, takie jak koszty notarialne, opłaty sądowe, koszty pośredników i koszty łączące się z ponoszeniem ciężarów publicznoprawnych, w szczególności opłaceniem podatku od czynności cywilnoprawnych. Aby przekazanie na rzecz banku kwoty 113.968 zł można było zaliczyć do kosztów odpłatnego zbycia, należałoby uznać spłatę obciążającej nieruchomość hipoteki za warunek jej zbycia. Tymczasem w świetle obowiązujących przepisów prawa, w tym art. 244 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r -Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1071 ze zm.) i art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2025 r. poz. 341 ze zm.), twierdzenie takie nie znajduje uzasadnienia. Artykuł 244 § 1 Kodeksu cywilnego stanowi, że hipoteka jest ograniczonym prawem rzeczowym. Zgodnie z art. 65 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, w celu zabezpieczenia oznaczonej wierzytelności wynikającej z określonego stosunku prawnego można nieruchomość obciążyć prawem, na mocy którego wierzyciel może dochodzić zaspokojenia z nieruchomości bez względu na to, czyją stała się własnością, i z pierwszeństwem przed wierzycielami osobistymi właściciela nieruchomości (hipoteka). Oznacza to, że zbycie nieruchomości przez dłużnika nie narusza praw wierzyciela hipotecznego, który może dochodzić zaspokojenia swoich roszczeń od tego, kto stanie się właścicielem. W związku z tym, sprzedaż nieruchomości obciążonej hipoteką nie wymaga obowiązkowej spłaty długów w postaci wierzytelności zabezpieczonych hipoteką (…)”.

Reasumując, spłata przez Pana z uzyskanej ceny sprzedaży lokalu mieszkalnego długu osób trzecich (Pana rodziców) zabezpieczonego hipoteką na sprzedawanej nieruchomości, poprzez wskazanie kupującemu konieczności uiszczenia danej kwoty na konto banku udzielającego kredytu, nie może być zaliczona do kosztów odpłatnego zbycia według art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

W odniesieniu do powołanych przez Pana wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazuję, że rozstrzygnięcia w nich zawarte dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego.

 Końcowo wskazuję, że wydając przedmiotową interpretację dokonałem wykładni przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do przedstawionego przez Pana stanu faktycznego, zgodnie z obowiązującym stanem prawnym. Postępowanie takie odpowiada zaś wymogom wynikającym z praworządności oraz zasady zaufania do organów podatkowych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy  z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.