0115-KDWT.4011.143.2026.2.BK

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 19 maja 2026 r. (data wpływu).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wyrokiem z dnia (...) 2025 r., sygn. akt (...) Sąd Rejonowy w (...) zasądził od X w A na Pana rzecz tytułem odszkodowania kwotę 52.110,94 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 12 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty. Wyrok ten jest prawomocny.

X tytułem należności wynikających z ww. wyroku wypłacił Panu kwotę 52.110,94 zł tytułem należności głównej oraz kwotę 23.115,84 zł tytułem odsetek.

X wystawił Panu PIT-11 za rok 2025, w którym wskazał wypłaconą Panu łączną kwotę 75.226,78 zł jako „Wynagrodzenie z tytułu mowy o pomocy przy zbiorach” (kwotę 52.110, 94 zł jako „Odszkodowanie - wyrok sądu” i kwotę 23.115,84 zł jako „Odsetki oprocentowane”).

Przedmiotem postępowania, którego dotyczył ww. wyrok, nie było wynagrodzenie z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach.

Wystąpił Pan wobec byłego pracodawcy z pozwem o roszczenia odszkodowawcze z tytułu wypadku przy pracy. Przedmiotem postępowania, którego dotyczył ww. wyrok było żądanie zapłaty odszkodowania stanowiącego równowartość nagrody jubileuszowej z tytułu 30 lat pracy oraz równowartości różnicy między odprawą emerytalną, której Pan nie otrzymał a otrzymaną odprawą rentową.

Sąd uznał co do zasady Pana roszczenia objęte pozwem i zasądził na Pana rzecz wskazane wyżej odszkodowanie wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Odsetki ustawowe za opóźnienie zostały zasądzone od dnia wymagalności odszkodowania.

Przyznając odszkodowanie w ww. wyroku Sąd pomniejszył jego wysokość o podatek dochodowy oraz o składki ZUS, zasądzając na Pana rzecz kwoty netto. Sąd uznał, że zasądzenie na Pana rzecz kwoty odszkodowania brutto (tj. z podatkiem dochodowym) oznaczałoby bezpodstawne wzbogacenie po Pana stronie. Dlatego Sąd oddalił Pana pozew ponad wyliczone i zasądzone na Pana rzecz kwoty odszkodowania netto (bez podatku).

W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan również, że:

1.  Żądanie pozwu było oparte na art. 300 Kodeksu pracy w związku z art. 415 i 435 Kodeksu cywilnego. W sentencji wyroku nie wskazano podstawy prawnej zasądzonych roszczeń – należności głównej i odsetek.

2.  Wysokość nagrody jubileuszowej określa § 38 Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla Pracowników X oraz załącznik nr 6 do Układu. Zasady wypłaty oraz wysokość odprawy emerytalnej określa § 39 Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla Pracowników X oraz załącznik nr 7 do Układu.

3.  16 października 1997 r. uległ Pan wypadkowi przy pracy, w wyniku którego stał się Pan trwale niezdolny do pracy. W konsekwencji Pana stosunek pracy uległ rozwiązaniu na podstawie art. 53 § 1 pkt 1b) Kodeksu pracy. W wyniku ww. wypadku przy pracy, oprócz utraty wynagrodzenia za pracę doznał Pan również szkody, polegającej na utracie świadczeń przewidzianych dla pracowników przez autonomiczne źródło prawa pracy jakim jest X w postaci nagrody jubileuszowej i odprawy emerytalnej, która wprawdzie jest przewidziana przepisami Kodeksu pracy, ale pracownicy X zgodnie z ww. Układem Pracy otrzymują ją w wysokości wyższej. Wysokość nagrody jubileuszowej z tytułu 30 lat pracy wynosi 300% podstawy wymiaru nagrody, tj. 300% miesięcznego wynagrodzenia pracownika obliczonego według zasad obowiązujących przy ustalaniu wynagrodzenia jak za urlop wypoczynkowy. Wysokość odprawy emerytalnej wynosi 500% podstawy wymiaru odprawy emerytalnej, tj. 500% miesięcznego wynagrodzenia pracownika obliczonego według zasad obowiązujących przy ustalaniu wynagrodzenia jak za urlop wypoczynkowy.

4.  Sąd zasądził na Pana rzecz tytułem odszkodowania kwotę stanowiącą równowartość nagrody jubileuszowej za 30 lat pracy, która stanowi realne świadczenie o skonkretyzowanej wysokości, tj. stanowi 300% miesięcznego wynagrodzenia pracownika obliczonego według zasad obowiązujących przy ustalaniu wynagrodzenia jak za urlop wypoczynkowy, a jej wysokość określają ww. postanowienia X, stanowiącego autonomiczne źródło prawa pracy. Ponadto, Sąd zasądził na Pana rzecz tytułem odszkodowania kwotę stanowiącą równowartość różnicy między odprawą emerytalną, która stanowi realne świadczenie o skonkretyzowanej wysokości, tj. 500% miesięcznego wynagrodzenia pracownika obliczonego według zasad obowiązujących przy ustalaniu wynagrodzenia jak za urlop wypoczynkowy, a jej wysokość określają ww. postanowienia X, stanowiącego autonomiczne źródło prawa pracy, a otrzymaną przez Pana odprawą rentową.

Pytania

1)  Czy odszkodowanie zasądzone wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia (...) 2025 r., sygn. akt (...), jest wolne od podatku dochodowego?

2)  Czy należność główna, zasądzona wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia (...) 2025 r., sygn. akt (...) jest wolna od podatku dochodowego?

3)  Czy odsetki ustawowe za opóźnienie, zasądzone wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia (...) 2025 r., sygn. akt (...) są wolne od podatku dochodowego?

Pana stanowisko w sprawie

Według Pana, odszkodowanie w kwocie 52.110,94 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 12 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty, zasądzone wyrokiem z dnia (...) 2025 r., sygn. akt (...) Sąd Rejonowy w (...) od X w A na Pana rzecz jest wolne od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z ww. przepisem wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:

a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,

b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Odszkodowanie zasądzone ww. wyrokiem nie jest świadczeniem z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach.

Odszkodowanie zasądzone ww. wyrokiem jest odszkodowaniem z tytułu wypadku przy pracy. Dochodził Pan odszkodowanie od swojego byłego pracodawcy. Odsetki ustawowe za opóźnienie w zapłacie zostały zasądzone od dnia wymagalności tego odszkodowania.

Powyższe odszkodowanie wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie zostało wypłacone Panu na podstawie wyroku sądowego, jest zatem objęte zwolnieniem przedmiotowym, o którym mowa w ww. przepisie.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.

Odnosząc się do kwalifikacji wskazanego we wniosku świadczenia do właściwego źródła przychodu, należy zauważyć, że źródła przychodów zostały wymienione w art. 10 ust. 1 ustawy.

Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 1 cytowanej wyżej ustawy, źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Przepis art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W myśl art. 12 ust. 1 ww. ustawy:

Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.

Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że podstawą nabycia prawa m.in. do odszkodowania wypłaconego pracownikowi lub byłemu pracownikowi jest łączący lub uprzednio łączący tę osobę z pracodawcą stosunek pracy. Gdyby tego stosunku nie było – pracownik lub były pracownik nie miałby podstaw do występowania z roszczeniem przeciwko pracodawcy o zasądzenie odszkodowania.

Tym samym, wypłacone na podstawie wyroku sądu odszkodowanie od pracodawcy – obecnego lub byłego – stanowi przychód ze stosunku pracy opodatkowany lub zwolniony od podatku. Ustawodawca bowiem, ze względów celowościowych, wprowadził w zakresie niektórych odszkodowań zwolnienia z podatku dochodowego, które wynikają m.in. z treści art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podkreślić przy tym trzeba, że zwolnienie z opodatkowania przychodów jest wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania, co oznacza, że wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą.

Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r. poz. 1465 oraz z 2024 r. poz. 878, 1222, 1871 i 1965), z wyjątkiem:

a)  określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę,

b)  odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,

c)   odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,

d)  odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,

e)  odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą,

f)    odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,

g)  odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.

Powyższe zwolnienie nie obejmuje wszystkich odszkodowań a tylko te, których wysokość lub zasady ustalania zostały określone wprost w stosownych przepisach prawa, z wyjątkiem enumeratywnie wymienionych kategorii odszkodowań.

Natomiast art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:

a)  otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,

b)  dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b cyt. ustawy, wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz świadczenia dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Specyfika prawa podatkowego nakazuje zatem inaczej traktować odszkodowanie lub zadośćuczynienie z tytułu poniesionych przez poszkodowanego strat - szkód rzeczywistych i świadczenia z tytułu utraconych korzyści. Świadczenie z tytułu utraconych korzyści, jakich poszkodowany mógł się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono, podlega bowiem opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia, niemniej rozumienie tych pojęć nie może odbiegać od ich znaczenia przyjętego w systemie prawa cywilnego. Wiele pojęć z katalogu zwolnień przedmiotowych nie zostało zdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie może to jednak oznaczać dowolności w ich rozumieniu i stosowania wykładni rozszerzającej. W celu uniknięcia takiej dowolności, kryteria rozumienia tych pojęć - niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych - muszą mieć w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych. Konieczne staje się zatem zastosowanie wykładni systemowej zewnętrznej i odwołanie się do przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).

Odwołując się zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że świadczenie odszkodowawcze to najogólniej świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Szkodą jest uszczerbek, jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we wszelkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka wyrażające się zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie” wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.

W Kodeksie cywilnym świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu odpowiedzialności deliktowej – wynikającej z czynów niedozwolonych (art. 415 i następne) lub odpowiedzialności kontraktowej – powstającej z mocy umowy (art. 471 i następne), a co za tym idzie jest następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania bądź nienależytego wykonania zobowiązania.

Powyższe regulacje mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 Kodeksu pracy:

W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami prawa pracy.

Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego wybrane do zastosowania w prawie pracy (stosunku pracy) nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.

Z przedstawionego przez Pana opisu sprawy wynika, że 16 października 1997 r. – podczas pracy - uległ Pan wypadkowi, w wyniku którego stał się trwale niezdolny do pracy. W konsekwencji Pana stosunek pracy uległ rozwiązaniu na podstawie art. 53 § 1 pkt 1b) Kodeksu pracy. W wyniku ww. wypadku doznał Pan również szkody, polegającej na utracie świadczeń przewidzianych dla pracowników w postaci nagrody jubileuszowej i odprawy emerytalnej. Wobec powyższego wystąpił Pan wobec swojego byłego pracodawcy do sądu z pozwem o roszczenie odszkodowawcze. Przedmiotem postępowania było żądanie zapłaty odszkodowania stanowiącego równowartość nagrody jubileuszowej i równowartość różnicy między odprawą emerytalną, której Pan nie otrzymał a otrzymaną przez Pana odprawą rentową. W treści wniosku wskazał Pan również, że żądanie pozwu było oparte na art. 415 i 435 Kodeksu cywilnego.

Zgodnie z art. 300 Kodeksu pracy w zw. z art. 415 Kodeksu cywilnego:

Kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.

Natomiast art. 435 § 1 wyżej cytowanej ustawie wskazuje, że:

Prowadzący na własny rachunek przedsiębiorstwo lub zakład wprawiany w ruch za pomocą sił przyrody (pary, gazu, elektryczności, paliw płynnych itp.) ponosi odpowiedzialność za szkodę na osobie lub mieniu, wyrządzoną komukolwiek przez ruch przedsiębiorstwa lub zakładu, chyba że szkoda nastąpiła

wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą nie ponosi odpowiedzialności.

Wyrokiem z (...) 2025 r. Sąd Rejonowy uznał co do zasady Pana roszczenia i zasądził od X na Pana rzecz tytułem odszkodowania kwotę 52.110,94 zł należności głównej wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 12 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty. W sentencji wyroku Sąd nie wskazał podstawy prawnej zasądzonych roszczeń – należności głównej i odsetek.

Jak Pan wyjaśnił, przyznane Panu przez Sąd odszkodowanie stanowi równowartość nieotrzymanej przez Pana w związku z wypadkiem przy pracy nagrody jubileuszowej oraz równowartość różnicy między odprawą emerytalną, której Pan nie otrzymał, a otrzymaną przez Pana odprawą rentową. Wskazał Pan też regulacje z zakresu prawa pracy – postanowienia X – z których wynika wysokość przyznawanych pracownikom tego zakładu nagród jubileuszowych oraz odpraw emerytalnych.

Podkreślenia wymaga jednak, że te wskazane przez Pana postanowienia nie regulują wysokości wypłacanych pracownikom lub byłym pracownikom odszkodowań z tytułu wypadku przy pracy, a jedynie wysokość świadczeń przysługujących pracownikom związanych ze stażem pracy oraz z zakończeniem pracy w związku z przejściem na emeryturę.

Mając na uwadze powyższe stwierdzam, że skoro wysokość odszkodowania zasądzonego na rzecz Pana od byłego pracodawcy na podstawie wyroku sądu nie wynikała z przepisów prawa, to zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie będzie miało zastosowania. Warunki wynikające z treści art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zostały spełnione, bowiem wysokość tego odszkodowania lub zasady jego ustalania nie wynikały z regulacji wskazanych w tym przepisie.

Do wypłaconego Panu odszkodowania nie ma również zastosowania zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b omawianej ustawy. Odszkodowanie to, co prawda zostało wypłacone na podstawie wyroku sądu, jednakże mieści się w jednym z wyjątków wyłączających stosowanie tego zwolnienia.

Jak Pan bowiem wskazał, w związku z wypadkiem przy pracy stał się Pan trwale niezdolny do pracy, w związku z czym Pana stosunek pracy uległ rozwiązaniu i w konsekwencji nie otrzymał Pan nagrody jubileuszowej za 30 lat pracy oraz odprawy emerytalnej, a jedynie odprawę rentową.

Przyznane Panu przez Sąd odszkodowanie, które obejmowało równowartość nagrody jubileuszowej oraz równowartość różnicy między odprawą emerytalną, której Pan nie otrzymał a otrzymaną przez Pana odprawą rentową, miało zrekompensować Panu te utracone przez Pana świadczenia.

W orzecznictwie przyjęto, że szkodą w przypadku utraconych korzyści (art. 361 § 2 Kodeksu cywilnego) jest szkoda, którą określa to, co nie weszło do majątku poszkodowanego na skutek zdarzenia wyrządzającego tę szkodę, a inaczej mówiąc to, co weszłoby do majątku poszkodowanego, gdyby zdarzenie wyrządzające szkodę nie nastąpiło (m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 18 stycznia 2002 r. sygn. akt akt I CKN 132/01).

Ponieważ powyższe elementy wynagrodzenia, które mógłby Pan otrzymać - gdyby nie wypadek przy pracy – weszły do Pana majątku, to uznać należy, że zasądzone na Pana rzecz odszkodowanie stanowi rekompensatę utraconych przez Pana korzyści.

Podsumowując, otrzymane przez Pana odszkodowanie (należność główna) nie może korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Otrzymana przez Pana kwota stanowi dla Pana przychód ze stosunku pracy, bowiem wypłata tego świadczenia miała źródło w uprzednio łączącym Pana z byłym pracodawcą stosunku pracy i w konsekwencji podlega opodatkowaniu.

Na powyższe nie ma wpływu – wskazana we wniosku okoliczność – że sąd ustalając wysokość odszkodowania wziął pod uwagę kwoty „netto” należności, które Pan utracił.

Gdyby bowiem otrzymał Pan te należności, to podlegałyby one opodatkowaniu na ogólnych zasadach. Natomiast otrzymane odszkodowanie jest odrębnym przychodem, podlegającym opodatkowaniu niezależnie od tego, jak Sąd ustalił jego wysokość.

Wobec powyższego, zaprezentowane przez Pana stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

Ze zwolnienia przedmiotowego będą mogły natomiast korzystać wskazane we wniosku odsetki za opóźnienie od zasądzonego odszkodowania. Z dokonanej powyżej analizy wynika bowiem, że odsetki te były zasądzone z tytułu nieterminowej wypłaty świadczenia stanowiącego przychód ze stosunku pracy.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty wynagrodzeń i świadczeń z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1

Zatem, skoro otrzymane przez Pana odszkodowanie stanowi dla Pana przychód ze stosunku pracy, a zatem jest świadczeniem, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, to otrzymane przez Pana odsetki za opóźnienie w wypłacie tego świadczenia będą zwolnione z opodatkowania na podstawie wskazanego powyżej przepisu art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ponieważ we własnym stanowisku wskazał Pan, że otrzymane przez Pana odsetki za opóźnienie w wypłacie zasądzonego odszkodowania będą wolne od podatku – jednakże jako podstawę zwolnienia wskazał Pan art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – również w tym zakresie uznałem Pana stanowisko za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji