0115-KDWT.4011.136.2026.2.BK

Interpretacja indywidualna

  – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 kwietnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 15 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani w odpowiedzi na wezwanie pismem z 15 maja 2026 r. (data wpływu 19 maja 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Posiada Pani orzeczenie o niepełnosprawności umiarkowanej od 2018 roku na stałe -symbol (...).

Na przełomie 2024/2025 roku poniosła Pani wydatki na usługę stomatologiczno-rehabilitacyjną. Była Pani pod opieką psychiatry i stomatologa kiedy przeprowadzone zostało u Pani leczenie stomatologiczno-protetyczne. Leczenie polegało na funkcjonalnym odtworzeniu uzębienia oraz częściowym uzupełnieniu braków zębowych, które uniemożliwiały Pani prawidłową czynność żucia, właściwą wymowę co powodowało niezadawalającą estetykę dolnego segmentu twarzy. Leczenie to spowodowało również wyrównanie i podniesienie wysokości zwarcia w celu zachowania integralności anatomicznej i czynnościowej stawów skroniowo-żuchwowych. Usługa stomatologiczno-rehabilitacyjna poprawiła u Pani pogorszone samopoczucie, szczególnie przy jedzeniu, często była Pani w związku z taką sytuacją, wycofana społecznie.

Uzupełnienie wniosku

1.  Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane przez Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności (...). Orzeczenie to zostało wydane 28 grudnia 2018 r., obecnie posiada Pani na stałe /stopień niepełnosprawności – umiarkowany, symbol-(...).

2.  Wydatki na leczenie stomatologiczne, protetyczne, rehabilitacyjne poprawiające funkcje życiowe poniosła Pani w roku podatkowym 2025.

3.  W roku podatkowym 2025 uzyskała Pani dochody z tytułu umowy o pracę, renty rodzinnej.

4.  Wskazane w opisie sprawy leczenie było leczeniem stomatologicznym, protetycznym, rehabilitacyjnym poprawiającym funkcje życiowe.

5.  Posiada Pani zaświadczenie wydane przez uprawnionego lekarza, potwierdzające leczenie opisane we wniosku: Indywidualna Praktyka Stomatologiczna (...). Leczenie stomatologiczne, protetyczne, rehabilitacyjne poprawiające funkcje życiowe.

6.  Posiada Pani fakturę nr 2/04/2025 z 16 kwietnia 2025 r. Dokument zawiera dane kupującego i dane sprzedającego oraz kwotę.

7.  Leczenie opisane we wniosku zostało przeprowadzone w etapach wynikających z procedur zabiegowych i w całości było niezbędne do uzyskania opisanych powyżej skutków leczenia stomatologicznego, protetyczno-rehabilitacyjnego poprawiającego funkcje życiowe.

8.  Wyżej wymienione wydatki nie zostały Pani sfinansowane.

9.  Nie zostały zaliczone do kosztów, ani nie zostały odliczone od przychodu.

Pytanie

Czy wydatek poniesiony na leczenie stomatologiczne-protetyczne może Pani odliczyć od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej?

Pani stanowisko w sprawie

Uważa Pani, że spełnia wszystkie wymogi, aby odliczyć od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej poniesiony wydatek na leczenie stomatologiczne-protetyczne, które poprawiło Pani funkcje życiowe. Była Pani wycofana społecznie, miała pogorszone samopoczucie, nasilał się lęk, szczególnie przy jedzeniu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):

Podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g i art. 30j-30p, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 23o, art. 23u, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.

Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniających do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem, zawiera art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7, 7b-7g i 13a tego artykułu.

Stosownie do art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne lub leczniczo-rehabilitacyjne;

Zgodnie z art. 26 ust. 7 pkt 4 tej ustawy:

Wysokość wydatków na cele określone w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty – w przypadkach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Wedle art. 26 ust. 7b tejże ustawy:

Wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.

W myśl art. 26 ust. 7d ww. ustawy:

Warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:

1)  orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub

2)  decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo

3)  orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

W myśl art. 26 ust. 7f ww. ustawy:

Ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do:

1)  I grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:

a)  całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo

aa) niezdolność do samodzielnej egzystencji, albo

b)  znaczny stopień niepełnosprawności;

2)  II grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:

a)  całkowitą niezdolność do pracy albo

b)  umiarkowany stopień niepełnosprawności.

Natomiast w myśl art. 26 ust. 13a ww. ustawy:

Wydatki na cele określone w ust. 1 podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały odliczone od dochodów opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c lub nie zostały odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

Warunkiem odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne stosownie do treści art. 26 ust. 7d analizowanej ustawy, jest zatem posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek: orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

Podkreślam, że zwolnienia podatkowe oraz ulgi są wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów je ustanawiających należy stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie przepisów. Stąd też, prawo do korzystania z przedmiotowej ulgi przysługuje podatnikowi tylko i wyłącznie w sytuacji spełnienia wszystkich przesłanek wskazanych w przepisie prawa.

Katalog wydatków zawarty w art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest natomiast katalogiem zamkniętym, co oznacza, że odliczeniu podlegają jedynie wydatki enumeratywnie w nim wymienione. W związku z tym, tylko wydatkowanie środków na cele wskazane w powołanym przepisie uprawnia do skorzystania z odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej. Zatem wydatki poniesione na inne cele – nawet wówczas, gdy zostały poniesione w związku z niepełnosprawnością – nie uprawniają do odliczeń w ramach omawianej ulgi.

Z opisu stanu faktycznego wynika, że w 2025 r. poniosła Pani wydatki na leczenie stomatologiczno-protetyczne poprawiające Pani funkcje życiowe. Była Pani pod opieką psychiatry i stomatologa kiedy przeprowadzone zostało u Pani leczenie stomatologiczno-protetyczne. Leczenie polegało na funkcjonalnym odtworzeniu uzębienia oraz częściowym odtworzeniu braków zębowych, które uniemożliwiały prawidłową czynność żucia, właściwą wymowę oraz niezadawalającą estetykę dolnego systemu twarzy. Posiada Pani orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Orzeczenie o niepełnosprawności zostało wydane 28 grudnia 2018 r. przez Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności. Posiada Pani również zaświadczenie wydane przez uprawnionego lekarza potwierdzające ww. leczenie.

Wobec powyższego wskazać należy, że w katalogu wydatków podlegających odliczeniu w ramach ulgi rehabilitacyjnej w art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienione zostały wydatki na odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne lub leczniczo-rehabilitacyjne.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera jednak definicji pojęcia „zabieg”, „rehabilitacja”, ani „zabieg leczniczo-rehabilitacyjny”, konieczne jest zatem ich wyjaśnienie w oparciu o definicje encyklopedyczne. Zgodnie ze „Słownikiem wyrazów obcych” i Encyklopedią PWN, zabieg to interwencja mająca na celu wywołanie określonego skutku, zwykle przeciwdziałająca czemuś (np. skutkom choroby), będąca środkiem zaradczym. Z kolei „rehabilitacja” to przywrócenie choremu sprawności fizycznej i psychicznej, poprzez stosowanie odpowiednich zabiegów leczniczych lub „przystosowanie do normalnego życia w społeczeństwie osób, które utraciły sprawność fizyczną lub psychiczną bądź mają wady wrodzone”, rehabilitacja lecznicza zaś to połączenie leczenia z postępowaniem usprawniającym, które obejmuje zabiegi fizykoterapeutyczne, wodolecznictwo, światłolecznictwo, elektrolecznictwo, mechanoterapię i kinezyterapię.

Prawa do ulgi rehabilitacyjnej nie daje więc poniesienie odpłatności za inne zabiegi niż te, które zostały wymienione we wskazanym powyżej przepisie.

Gdyby ustawodawca chciał umożliwić odliczanie od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej wszelkich wydatków ponoszonych na leczenie osoby niepełnosprawnej, to w omawianym powyżej przepisie nie wymieniłby tylko wydatków na zabiegi rehabilitacyjne i leczniczo-rehabilitacyjne.

Podkreślam przy tym, że ulga rehabilitacyjna nie przysługuje z samego faktu bycia osobą niepełnosprawną, ale w związku z faktycznym ponoszeniem przez te osobę określonych przez ustawodawcę wydatków wynikających z niepełnosprawności.

W świetle powyższego stwierdzam, iż niekwestionowanym jest w przedmiotowej sprawie, iż opisane leczenie stomatologiczno-protetyczne poprawiło jakość Pani życia, jednakże wydatek poniesiony ww. leczenie nie mieści się w dyspozycji art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ nie można go – wbrew Pani twierdzeniu - zakwalifikować jako odpłatność za zabieg rehabilitacyjny lub leczniczo-rehabilitacyjny.

Podkreślić należy, że również z posiadanego przez Panią zaświadczenia wynika, że przeprowadzono u Pani leczenie stomatologiczne protetyczne, rehabilitacyjne a nie zabieg rehabilitacyjny albo rehabilitacyjno-leczniczy.

W konsekwencji ww. wydatki przez Panią poniesione nie będą uprawniały do odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej.

Dlatego też, Pani stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Wydając interpretację opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. Pełna weryfikacja prawidłowości Pani stanowiska może być dokonana jedynie w toku ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej, do której zastosowanie mają przepisy określone w art. 14h (w zamkniętym katalogu) ustawy Ordynacja podatkowa.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy  z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·   w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·   w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.