0115-KDST2-2.4011.608.2026.3.KK

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący skutków podatkowych w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych z związku z zawarciem ugody z bankiem. Uzupełnili Państwo wniosek 28 sierpnia i 1 września 2026 r. (daty wpływu).

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1.  Zainteresowany będący stroną postępowania:

A.C.

(...)

2.  Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:

B.C.

(...)

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (zainteresowany wskazany jako strona postępowania) wraz z drugim zainteresowanym, tj. współkredytobiorcą małżonkiem (dalej łącznie jako: „Kredytobiorcy”, „Wnioskodawca”) byli stroną umowy kredytu mieszkaniowego nr (...) z dnia 26 maja 2006 r. zawartej z X S.A. (...).

Kwota kredytu, określona zgodnie z Umową na CHF, została wypłacona w złotych polskich (łącznie.......zł) słownie: ……….zł), po przeliczeniu zgodnie z kursem kupna dla dewiz według tabeli kursowej (……..) na dzień realizacji zlecenia płatniczego. Od momentu podpisania umowy kredytu do chwili obecnej między Kredytobiorcami istnieje ustrój małżeńskiej wspólności majątkowej.

Od dnia zawarcia umowy do 2 września 2015 r. Wnioskodawcy wpłacili na rzecz Banku łącznie ponad 109.782 zł tytułem rat kapitałowo-odsetkowych.

Z uwagi na powzięcie przez Kredytobiorców wiedzy o tym, że zawarta przez nich umowa o kredyt mogła zawierać niedozwolone klauzule umowne [w rozumieniu art. 385(1) k.c.]. postanowili wystąpić roszczeniem do Banku.

Strony podjęły rozmowy mające na celu wypracowanie warunków Ugody, w efekcie, której potwierdzona zostać ma ważność umowy. Bank przedstawił Kredytobiorcy projekt Ugody pozasądowej. Istotą Ugody było rozliczenie się tak, jakby strony zawarły od samego początku umowę kredytu złotowego.

Zawarcie Ugody nie ma stanowić odnowienia w rozumieniu art. 506 k.c.

Ugoda ma zostać zawarta na zasadach ogólnych swobody umów i kształtowania kontraktu z Kodeksu cywilnego. W treści Ugody nie wpisano konkretnych przepisów prawa, strony uznały za istotny istniejący między nimi spór co do ewentualnej nieważności umowy o kredyt i postanowiły go rozwiązać w drodze Ugody i kompromisu. Bank jest podmiotem, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym i jest uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów.

Uzupełnienie

Kredytobiorcy solidarnie odpowiadali za kredyt do pełnej wysokości (wspólność majątkowa). Kredyt został wypłacony w kwocie 67.135,92 zł.

W ramach umowy kwestia zwrotu środków pieniężnych została przedstawiona w sposób następujący: „W celu zakończenia wszelkich sporów dotyczących abuzywności klauzul umownych i ważności Umowy, uwzględniając przyjęty przez Strony w niniejszej Ugodzie sposób rozliczenia Ugody opisany w par. 1 ust. 5-7 powyżej oraz wpłatę dokonaną przez Kredytobiorcę w dniu 02.09.2015 r. o której mowa w par. 1 ust. 8 powyżej, Bank zobowiązuje się do zwrotu na rzecz Kredytobiorcy kwoty nadpłaty wraz z odsetkami 14.134,24 zł (kapitał 14.134,24 zł, odsetki 0,00 zł) w terminie 30 dni od dnia zawarcia Ugody. (...) Ponadto Bank zobowiązuje się do wypłaty na rzecz Kredytobiorcy kwoty dodatkowej w wysokości 24.652,76 zł. Bank, w terminie 30 dni od zawarcia Ugody, zobowiązuje się do zapłaty na rzecz Kredytobiorcy kwoty dodatkowej w wysokości 24.652,76 zł na rachunek ...".

W kwocie 24.652,76 zł Bank wypłaci Kredytobiorcom tzw. kwotę dodatkową.

Bank udzielił kredytu w wysokości 67.135,92 zł. Kredytobiorcy spłacili 109.782,76 zł. Różnica między spłatą kredytu a wysokością wpłaconych środków to 42.646,84 zł. W ramach Ugody Bank zgodził się oddać łącznie 38.787,00 zł (kapitał + kwota dodatkowa). Kredytobiorcy zaakceptowali niepełną spłatę ponieważ chcieli uniknąć czasochłonnego procesu sądowego.

Na pytanie organu: „Czy będzie to zwrot środków, które zostały wpłacone do Banku tytułem spłaty kapitału, odsetek (rat kapitałowo-odsetkowych) i innych opłat związanych z kredytami, a które w wyniku ponownego przeliczenia zobowiązań kredytowych według kursu przyjętego w Ugodzie stały się nienależne bankowi?” Kredytobiorcy odpowiedzieli: „Będzie to niepełny zwrot środków”.

Kwota zwrotu nie będzie stanowiła nadwyżki ponad wartość wpłaconych kwot tytułem spłaty kredytu, ponieważ w ramach Ugody Kredytobiorcy zgodzili się na niepełny zwrot środków.

Pytanie

Czy Kwota Dodatkowa wypłacona przez Bank na podstawie Ugody stanowi u Wnioskodawcy przychód podlegający opodatkowaniu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Państwa stanowisko w sprawie

Kwota Dodatkowa, która ma być wypłacona przez Bank na podstawie Ugody nie stanowi u Wnioskodawcy podlegającego opodatkowaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Brak definitywnego przysporzenia majątkowego – zwrot własnych środków.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodem są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika pieniądze oraz wartości pieniężne, a także wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Warunkiem uznania danego świadczenia za przychód jest zatem stwierdzenie, że stanowi ono trwałe (definitywne) powiększenie majątku podatnika. Linia orzecznicza sądów administracyjnych jest tu jednolita - przykładowo NSA w wyroku z 4 września 2013 r. (sygn. II FSK 2512/11) wywiódł, że „przychodem jest każde definitywne przysporzenie majątkowe”.

W realiach przedstawionego zdarzenia przyszłego otrzymanie od Banku Kwoty Dodatkowej nie spowoduje u Kredytobiorcy (Wnioskodawcy) żadnego rzeczywistego przyrostu majątku. Kwota Dodatkowa stanowi wyłącznie zwrot części środków pieniężnych nienależnie pobranych wcześniej przez Bank, w ramach wykonywania wadliwie sformułowanej Umowy. Innymi słowy, Kredytobiorca tylko odzyska kapitał, który uprzednio uszczuplił jego majtek w związku z nadpłatą rat kredytowych (przewyższających kwotę faktycznie otrzymanego kredytu). Płatność taka przywraca jedynie stan majątkowy Kredytobiorcy (Wnioskodawcy) do poziomu, który powinien był mieć miejsce, gdyby w umowie nie zastosowano niedozwolonych postanowień. W rezultacie nie doszło do żadnego przysporzenia - Kredytobiorca (Wnioskodawca) nie wzbogacił się. Jedynie wyrównał wcześniejszą „stratę” powodowaną zawyżonymi świadczeniami na rzecz Banku.

Postanowienia Ugody nie przewidują jakiegokolwiek odrębnego wynagrodzenia dla Kredytobiorcy (Wnioskodawcy) za jakiekolwiek działanie czy zaniechanie ze strony Kredytobiorcy - np. za rezygnację z roszczeń. W Ugodzie brak jest zapisów wskazujących, że Kwota Dodatkowa to zapłata (wynagrodzenie) za zrzeczenie się praw przez konsumenta. Przeciwnie, z kontekstu Ugody (oraz dokumentu z propozycją warunków Ugody przedstawionego przez Bank) wynika, że jej celem jest rozliczenie Kredytu - poprzez jego przewalutowanie i umorzenie długu oraz zwrot nadpłaconego kapitału. Bank nie stawiał np. warunku jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego ze strony Kredytobiorcy w zamian za tę kwotę (poza samym podpisaniem Ugody kończącej spór). Nie można traktować Kwoty Dodatkowej jako odpłatności za świadczenie ze strony Kredytobiorcy (Wnioskodawcy). To wyłącznie element rozliczenia finansowego między Stronami, wynikający z wcześniejszej nadpłaty Kredytu.

Reasumując, skoro Kwota Dodatkowa to zwrot uprzednio wpłaconych własnych środków Kredytobiorcy (Wnioskodawcy), to jej otrzymanie nie zwiększa trwale majątku, a tylko zrekompensowało jego wcześniejsze uszczuplenie.

Prezentowane stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w analogicznych sprawach, np.;

1)  z 21 października 2024 r. nr 0112-KDIL2-1.4011.596.2024.2.MKA,

2)  z 13 marca 2025 r. nr 0112-KDIL2-1.4011.47.2025.1.AK.

Przy uwzględnieniu charakteru prowadzonych rozmów ugodowych, specyfiki zawieranych ugód w tożsamych sprawach czy wreszcie faktu dokonania przez kredytobiorców znaczącej nadpłaty ponad udostępniony im kapitał kredytu, świadczenie, które wypłacić ma Bank kredytobiorcom będzie mieć charakter zwrotny. Wobec powyższego, skoro kwota dodatkowa, którą otrzymają Wnioskodawcy od Banku w wyniku zawarcia Ugody, mieścić się będzie w kwocie wpłacanej przez Kredytobiorców podczas spłaty kredytu hipotecznego, jej otrzymanie nie spowoduje po stronie Wnioskodawców dodatkowego przysporzenia majątkowego. Wypłata ta powinna być neutralna podatkowo. Wypłata przez Bank „kwoty dodatkowej” nie spowoduje powstania przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1- 6 czy też pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Wobec czego należy uznać, że Wnioskodawcy nie będą mieli obowiązku zapłaty podatku od wypłaconej przez Bank kwoty.

Tożsame wnioski wynikają również z interpretacji z 10 lipca 2025 r. nr 0114-KDIP3-2.4011.476.2025.2.MN oraz z 9 października 2025 r. nr 0112-KDIL2-1.4011.739.2025.2.AK, w których Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził, że dodatkowa wypłata otrzymana w ramach Ugody frankowej nie stanowi przychodu, ponieważ jest odzwierciedleniem wcześniej nadpłaconych świadczeń przez kredytobiorców.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.

Zgodnie z jego treścią:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów.

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:

1)  pieniądze i wartości pieniężne, które:

·      zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

·      zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

2)  wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:

·      świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);

·      nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym, uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny wymiar finansowy.

Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.

Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:

Źródłami przychodów są:

- inne źródła.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.

Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 795):

Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.

Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.

Z treści wniosku wynika, że w 26 maja 2006 r. zaciągnęli Państwo kredyt hipoteczny w walucie CHF. Kredyt został wypłacony w PLN w kwocie wynoszącej 67.134,92 zł. W celu zakończenia sporu dotyczącego abuzywności klauzul umownych i ważności umowy planują Państwo zawarcie z Bankiem ugody. W ramach ugody Bank zgodził się oddać łącznie 38.787,00 zł (kapitał 14.134,24 zł i kwota dodatkowa 24.652,76 zł ). Łączna suma wpłat dokonanych na rzecz Banku tytułem rat kapitałowo-odsetkowych wynosi 109.782,76 zł.

W świetle przedstawionych okoliczności sprawy stwierdzić należy, że skoro kwota dodatkowa nie przekroczy różnicy pomiędzy dokonanymi wpłatami na rzecz Banku z tytułu spłaty rat kapitałowo-odsetkowych, a kwotą kapitału wypłaconego przez Bank w ramach umowy kredytu, to jej otrzymanie nie spowoduje po Państwa stronie faktycznego przyrostu majątku. Tym samym z tego tytułu nie powstaje po Państwa stronie przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wypłata ta będzie zatem neutralna podatkowo.

Dodatkowe informacje

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację indywidualną w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Należy wskazać, że przy wydawaniu interpretacji organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku.

Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Państwa w zakresie przedstawionego stanu faktycznego.

Końcowo wskazać należy, że niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie skutki podatkowe wypłaty na Państwa rzecz kwoty dodatkowej. Inne kwestie poruszane we wniosku, nie były przedmiotem oceny przez tut. organ.

W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji należy stwierdzić, że zapadły one w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego niniejszą interpretację.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Zainteresowany będący stroną postępowania (art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.