0115-KDST2-1.4011.459.2026.1.KB

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Panowie,

stwierdzam, że Panów stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

21 lipca 2026 r. wpłynął Panów wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Treść wniosku jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1.  Zainteresowany będący stroną postępowania:

A. C.

ul. (...)

(...)

NIP: (...)

2.  Zainteresowany niebędący stroną postępowania:

B. C.

ul. (...)

(...)

NIP: (...)

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca będący stroną (zwany dalej również: Wspólnikiem A) oraz Wnioskodawca niebędący stroną (zwany dalej również: Wspólnikiem B), zwani dalej łącznie: Wnioskodawcami, są wspólnikami spółki jawnej X SPÓŁKA JAWNA wpisanej do KRS pod numerem (...) (dalej zwana: Spółką). Występują oni z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w roli podatników. Wnioskodawcy posiadają nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 2026.592 t. j. z dnia 2026.04.30, dalej: ustawa o PIT).

Z uwagi na fakt, że wspólnikami Spółki są wyłącznie osoby fizyczne, zachowuje ona status podmiotu transparentnego podatkowo i w konsekwencji pozostaje poza zakresem podmiotowym ustawy o CIT. Przedmiotem prowadzonej działalności przez Spółkę jest m.in.: produkcja pozostałych wyrobów z tworzyw sztucznych (PKD 22.26.Z), produkcja tworzyw sztucznych w formach podstawowych (PKD 20.16.Z), produkcja płyt, arkuszy, rur i kształtowników z tworzyw sztucznych (PKD 22.21.Z) oraz produkcja opakowań z tworzyw sztucznych (PKD 22.22.Z).

Wnioskodawcy mają wątpliwości w zakresie stawek ryczałtu, które powinni stosować po wyborze tej formy opodatkowania w odniesieniu do przychodów osiąganych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (w formie spółki jawnej) ze sprzedaży:

·      Zabudów (...) (dalej jako: Zabudowy) – tj. konstrukcji zadaszenia (przykrycia) maszyn na hali produkcyjnej. Do wykonania Zabudów Spółka zużywa (...) zakupione od dostawców. Spółka (...). Następnie, całość konstrukcji jest (...).

·      Obudów (...) (dalej jako: Obudowy) – Obudowy wykonane są z poliwęglanu o grubości 5 mm. Spółka nabywa płyty (...), które są cięte na ploterze na określone w projekcie wymiary i następnie odpowiednio gięte.

·      Płyt (...) (dalej jako: Płyty) o grubości (...) i wymiarach wskazanych przez klienta. Spółka nabywa płyty (...) o większych wymiarach (…), które nabywa u producenta i we własnym zakresie dzieli na mniejsze części.

·      Kostek (...) (dalej jako: Kostki). Sprzedawane przez Wnioskodawcę Kostki mają wymiary określone przez klienta. W celu wykonania Kostek Spółka nabywa płyty (...) o wymiarach (...) i grubości (...), którą dzieli na mniejsze części i poleruje ich krawędzie.

Zabudowy, Obudowy, Płyty oraz Kostki dalej we wniosku określane również łącznie jako: Towary.

Wszystkie niezbędne w swojej działalności w opisanym powyżej zakresie materiały/produkty Spółka nabywa na własny rachunek – Spółka nie świadczy usług na materiale powierzonym jej przez zamawiającego. W przypadku braku odbioru zamówienia przez kontrahenta (np. w związku z rezygnacją ze zlecenia), Spółka pozostaje właścicielem Towarów. Wnioskodawcy pragną zaznaczyć również, że w toku opisanych we wniosku czynności nie następuje zmiana składu fizykochemicznego wskazanych powyżej materiałów.

W związku ze sprzedażą Zabudów, Obudów, Płyt oraz Kostek Spółka niekiedy zapewnia zamawiającemu transport do wyznaczonego przez niego miejsca, a w przypadku Zabudów również ich montaż. Usługi montażu Zabudów są wyjątkiem w działalności Spółki. Ponadto klient Spółki ma każdorazowo wybór, czy chce nabyć od niego usługę montażu, czy też nie.

Spółka może zapewniać transport/montaż własnymi siłami lub też zlecić te czynności podmiotowi trzeciemu i następnie obciążyć nabywcę Towarów kosztami ich realizacji. Spółka każdorazowo wyodrębnia na wystawianych przez siebie fakturach wartość usług montażu. Natomiast usługi transportu są każdorazowo elementem ceny sprzedaży Towarów i nie są przez nią wyodrębniane na fakturach. Ponadto Spółka nie świadczy usług transportu niezwiązanych z dokonywaną przez nią sprzedażą Towarów.

Wnioskodawcy pragną jednak podkreślić, że zawsze podstawowym celem klientów Spółki jest nabycie od niej Towarów. Swoje usługi Spółka świadczy z terytorium Polski i tutaj opodatkowywana jest całość przychodów podatkiem dochodowym.

Przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji jest przypisanie odpowiedniej stawki ryczałtu do wskazanych usług.

Wnioskodawcy zaznaczają, iż w przedstawionym stanie faktycznym nie występują przesłanki negatywne, o których mowa w art. 8 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. 2025. 843 t. j. z dnia 2025.06.27, dalej: ustawa o ryczałcie). Jednocześnie Wnioskodawcy są świadomi, iż aby w ogóle móc zastosować opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym, przychody za poprzedzający rok podatkowy, w którym zamierzają uzyskać przychody podlegające opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych nie mogą przekroczyć 2 mln euro (zgodnie z treścią art. 6 ust. 4 ww. ustawy) – ten warunek jest spełniony.

Pytania

1.  Czy opisana we wniosku sprzedaż Płyt oraz Kostek stanowi działalność usługową w zakresie handlu w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne?

2.  Czy opisana we wniosku sprzedaż Zabudów oraz Obudów stanowi działalność wytwórczą w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne?

3.  Jaką stawką ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych powinny być opodatkowane przychody ze sprzedaży Zabudów, Obudów, Płyt oraz Kostek opisane we wniosku?

4.  Czy przychody z usług transportu oraz montażu, opisane we wniosku, powinny podlegać opodatkowaniu ryczałtem według tej samej stawki co przychody ze sprzedaży Towarów, których usługi te dotyczą, tj. według stawki właściwej dla sprzedaży tych Towarów?

Panów stanowisko w sprawie

1.  W ocenie Wnioskodawców, sprzedaż Płyt oraz Kostek, opisana we wniosku, stanowi działalność usługową w zakresie handlu w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o ryczałcie.

2.  Zdaniem Wnioskodawców, sprzedaż Zabudów oraz Obudów należy zakwalifikować jako działalność wytwórczą w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o ryczałcie.

3.  Przychody osiągane ze sprzedaży Płyt oraz Kostek powinny podlegać opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych według stawki 3%, na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 7 lit. b ustawy o ryczałcie. Z kolei przychody uzyskiwane ze sprzedaży Zabudów oraz Obudów powinny być opodatkowane stawką 5,5%, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 6 lit. a tej ustawy.

4.  W ocenie Wnioskodawców, przychody z usług transportu związanych ze sprzedażą Towarów powinny podlegać opodatkowaniu według tej samej stawki ryczałtu, która ma zastosowanie do przychodów ze sprzedaży Towarów, których usługi te dotyczą. Oznacza to, że przychody z transportu powinny być objęte stawką właściwą dla sprzedaży danego Towaru. Natomiast przychody z usług montażu nie powinny być opodatkowane według stawki właściwej dla sprzedaży Towarów, których dotyczą. Zdaniem Wnioskodawców, usługi montażu stanowią bowiem odrębne świadczenie od sprzedaży Towarów, a tym samym przychody z tego tytułu powinny podlegać opodatkowaniu według stawki ryczałtu właściwej dla usług montażowych.

Uzasadnienie Wnioskodawców.

Analiza możliwości skorzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania wymaga w pierwszej kolejności precyzyjnego ustalenia czy charakter podejmowanych czynności pozwala na zakwalifikowanie ich jako pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów podatkowych. W tym zakresie kluczowe znaczenie ma art. 4 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, który w kwestii definicji legalnej wprost odsyła do regulacji zawartych w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z brzmieniem art. 5a pkt 6 ustawy o PIT, działalnością gospodarczą jest każda działalność zarobkowa – obejmująca m.in. aktywność usługową, handlową, wytwórczą, budowlaną, a także opierająca się na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych czy też na poszukiwaniu i wydobywaniu kopalin – pod warunkiem, że jest ona prowadzona we własnym imieniu, bez względu na jej ostateczny rezultat finansowy, oraz charakteryzuje się sposobem zorganizowanym i ciągłym.

Dodatkowym warunkiem definicyjnym jest to, aby uzyskane z tego tytułu przychody nie podlegały zaliczeniu do innych źródeł przychodów, które zostały enumeratywnie wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 ustawy o PIT, takich jak np. stosunek pracy czy działalność wykonywana osobiście.

Dopełnieniem tej definicji są regulacje zawarte w art. 5b ust. 1 ustawy o PIT, które wprowadzają tzw. negatywne przesłanki działalności gospodarczej. Przepis ten jednoznacznie wyklucza uznanie danych czynności za pozarolniczą działalność gospodarczą w sytuacji, gdy łącznie spełnione są trzy warunki: odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat i wykonanie tych działań ponosi zlecający (z wyłączeniem odpowiedzialności za czyny niedozwolone), są one realizowane pod ścisłym kierownictwem zlecającego oraz w wyznaczonym przez niego miejscu i czasie, a osoba wykonująca te czynności nie jest obciążona ryzykiem gospodarczym związanym z prowadzoną aktywnością. W odniesieniu do podmiotów spełniających powyższe kryteria definicyjne, zasady funkcjonowania zryczałtowanego podatku dochodowego reguluje bezpośrednio art. 1 pkt 1 ustawy o ryczałcie, wskazując, że ustawa ta określa warunki opodatkowania niektórych przychodów lub dochodów osiąganych przez osoby fizyczne prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą.

Przepisem o charakterze uprawniającym jest tutaj art. 2 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, z którego wynika, że osoby fizyczne oraz przedsiębiorstwa w spadku, generujące przychody z tak zdefiniowanej pozarolniczej działalności gospodarczej, posiadają ustawowe prawo do wyboru opłacania podatku dochodowego właśnie w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Jest to alternatywna forma rozliczeń, która przenosi ciężar opodatkowania z czystego dochodu na sam przychód, co znacznie upraszcza obowiązki ewidencyjne podatników, o ile spełnią oni pozostałe wymogi formalne nakładane przez ustawodawcę.

Jednym z podstawowych wymogów, determinujących możliwość wejścia bądź pozostania w systemie zryczałtowanym, jest limit przychodów uregulowany w art. 6 ust. 4 pkt 1 ustawy o ryczałcie. Przepis ten nakłada na podatników obowiązek weryfikacji skali swojej działalności pod kątem finansowym w roku poprzedzającym dany rok podatkowy. Zgodnie z jego treścią, prawo do opłacania ryczałtu przysługuje podmiotom, które w roku ubiegłym uzyskały przychody z działalności prowadzonej wyłącznie samodzielnie w kwocie nieprzekraczającej równowartości 2 000 000 euro, bądź też – w sytuacji, gdy działalność ta była prowadzona w formie spółki – suma przychodów wszystkich jej wspólników z tej działalności nie przekroczyła wskazanego limitu 2 000 000 euro. Przekroczenie tego pułapu automatycznie pozbawia podatnika możliwości korzystania z tej uproszczonej formy opodatkowania w kolejnym roku podatkowym i wymusza przejście na zasady ogólne bądź podatek liniowy.

Poza kryteriami definicyjnymi oraz limitami finansowymi, ustawodawca wprowadził szereg obostrzeń o charakterze przedmiotowym i podmiotowym, które zostały skatalogowane w art. 8 ustawy o ryczałcie. Przepis ten zawiera precyzyjną listę wyłączeń, których zaistnienie bezwzględnie uniemożliwia stosowanie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, niezależnie od wysokości osiąganych obrotów. Dotyczy to m.in. prowadzenia określonych rodzajów działalności, takich jak apteki, handel częściami i akcesoriami do pojazdów mechanicznych, czy też sytuacji, w których podatnik podejmuje działalność na rzecz byłego lub obecnego pracodawcy w zakresie odpowiadającym czynnościom wykonywanym wcześniej w ramach stosunku pracy.

Biorąc pod uwagę łączne spełnienie wszystkich warunków pozytywnych oraz jednoczesny brak jakichkolwiek okoliczności wyłączających, sytuacja prawna Wnioskodawców kształtuje się w sposób w pełni umożliwiający im skorzystanie z tej formy rozliczeń.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawców w odniesieniu do pytań oznaczonych we wniosku nr 1 oraz nr 2.

W ocenie Wnioskodawców, kluczowym aspektem pozwalającym na udzielenie precyzyjnych odpowiedzi na pytania sformułowane we wniosku (oznaczone jako nr 1 oraz nr 2) jest jednoznaczne rozstrzygnięcie, czy konkretne, opisywane Towary – a mianowicie Płyty, Kostki, Zabudowy oraz Obudowy – powstają w rezultacie procesu szeroko pojętego „przetworzenia” dokonywanego przez Wnioskodawców, a w konsekwencji, czy można je uznać za „nowe wyroby”. Problem ten nabiera szczególnego znaczenia, ponieważ przepisy ustawy o ryczałcie nie wprowadzają własnego, autonomicznego słowniczka pojęciowego, który definiowałby terminy takie jak „przetworzyć”, „przetworzone” czy też bezpośrednio „nowy wyrób”.

Z tego względu Wnioskodawcy stoją na stanowisku, iż w celu prawidłowego interpretowania znaczenia tych wyrażeń niezbędne jest odwołanie się do ugruntowanej linii interpretacyjnej organów podatkowych oraz bogatego dorobku orzeczniczego sądów administracyjnych. To właśnie ocena stopnia ewentualnej ingerencji Wnioskodawców w strukturę i cechy Towarów decyduje o możliwości zakwalifikowania ich działalności jako wytwórczej. Definicję tej kategorii ustawodawca zawarł w art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o ryczałcie.

W świetle tej regulacji działalnością wytwórczą jest taka aktywność podatnika, w następstwie której dochodzi do powstania zupełnie nowych wyrobów. Przepis ten wyraźnie sankcjonuje, że kategoria ta obejmuje również dalszą sprzedaż tychże wyrobów, o ile została ona poprowadzona bezpośrednio przez podatnika, który je wyprodukował.

Zupełnie odmiennie na tym tle kształtuje się definicja działalności handlowej, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o ryczałcie. Zgodnie z tym unormowaniem, za handel uznaje się sprzedaż uprzednio nabytych produktów (wyrobów) oraz towarów, pod warunkiem, że transakcja ta odbywa się w stanie całkowicie nieprzetworzonym. Ustawodawca dopuszcza przy tym pewne czynności o charakterze czysto technicznym i logistycznym, wskazując, że za działalność handlową uznaje się także sytuację, w której sprzedawca dokonuje jedynie przepakowania, rozważenia do mniejszych opakowań lub rozlania nabytych produktów do butelek, puszek czy innych drobniejszych pojemników.

Dla pełnego zobrazowania tej kwestii należy sięgnąć do art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o ryczałcie, który precyzuje pojęcie towaru na gruncie tej ustawy, wskazując, iż obejmuje ono towary handlowe, surowce oraz materiały o charakterze podstawowym. Dodatkowo, posiłkując się lit. a wspomnianego przepisu, za towar handlowy uznaje się wyrób (towar) zakupiony bezpośrednio w celu jego późniejszej odsprzedaży, przy jednoczesnym bezwzględnym zachowaniu jego pierwotnego, nieprzetworzonego stanu. To właśnie zderzenie tych dwóch reżimów prawnych – działalności wytwórczej oraz handlowej – wyznacza oś stanowiska prezentowanego przez Wnioskodawców.

W interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 2 czerwca 2021 r., 0114-KDIP3-2.4011.204.2021.2.MJ czytamy, że: „Należy zgodzić się ze wskazaniem A. Bartosiewicza, R. Kubackiego w Komentarzu do art. 4 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (…), że: (...) w wielu przypadkach granica pomiędzy przetwarzaniem a prostymi czynnościami, których nie można uznać za przetwarzanie, jest płynna i trudno uchwytna. Przykładowo – zapewne nie ma wątpliwości, że sprzedaż porcjowanego w plasterkach żółtego sera zakupionego w gomółce nie będzie działalnością wytwórczą, lecz handlową. (…)”.

Wnioskodawcy pragną ponadto wskazać, że w świetle ugruntowanej praktyki interpretacyjnej organów skarbowych, zasadniczym kryterium determinującym uznanie danego towaru za „przetworzony” jest fakt modyfikacji jego struktury bądź składu fizykochemicznego. Służący za przykład pogląd, że to właśnie zmiana właściwości fizycznych i chemicznych produktu przesądza o charakterze procesu, odnaleźć można m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 listopada 2018 r. (sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.506.2018.1.AP).

W opinii Wnioskodawców, sama modyfikacja formy fizycznej produktu, która sprowadza się wyłącznie do podzielenia większej całości na mniejsze części, nie powinna być kwalifikowana jako jego przetworzenie. Na poparcie tego stanowiska Wnioskodawcy wskazują na bezpośrednie brzmienie art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o ryczałcie, definiującego działalność usługową w zakresie handlu. Z przepisu tego wprost wynika, że czynności takie jak porcjowanie, zapakowanie czy rozważenie towarów do opakowań lub pojemników o mniejszej objętości nie odbierają sprzedaży tych mniejszych elementów charakteru działalności handlowej. Ustawodawca jednoznacznie zatem przesądził, że czysto mechaniczny podział materiału nie imputuje procesu wytwórczego i pozostaje neutralny dla klasyfikacji transakcji jako działalności handlowej.

Powyższe potwierdzają również znane Wnioskodawcom stanowiska organów podatkowych. Przykładowo w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 27 kwietnia 2026 r., 0112-KDSL1-2.4011.103.2026.2.BR organ wskazał: „Należy jednocześnie zauważyć, że ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne nie zawiera definicji „wytwarzania”, należy więc posłużyć się definicją słownikową, zgodnie z którą „wytwarzać” to m.in.: zrobić, wyprodukować coś (Słownik języka polskiego PWN). O zakwalifikowaniu działalności gospodarczej do działalności wytwórczej decyduje więc przede wszystkim końcowy efekt tej działalności, tj. powstanie z zakupionych, czy wytworzonych materiałów nowego wyrobu. Wyrób ten ma być nowy. Słownik języka polskiego definiuje przymiotnik „nowy” m.in. jako „niedawno zrobiony, nabyty lub właśnie powstały, założony”. Należy zatem stwierdzić, że cecha nowości ma się odnosić do tego, że przedmiot ten wcześniej nie istniał, zaś powstał właśnie w wyniku działań podatnika (polegających na wytworzeniu, wyprodukowaniu czegoś) (A. Bartosiewicz, R. Kubacki. Komentarz do art. 4 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, lex 8474)”.

Podobne stanowisko odnaleźć można również w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 18 maja 2022 r., 0115-KDIT1.4011.136.2022.2.AS, w której organ uznał za działalność usługową w zakresie handlu sprzedaż surowców poprodukcyjnych z tworzyw sztucznych bez zmiany ich składu fizykochemicznego. Różnice, które powinny wystąpić, aby zakwalifikować daną czynność do działalności usługowej w zakresie handlu lub działalności wytwórczej omówił także NSA w wyroku z 23 stycznia 2013 r., II FSK 1104/11, w którym wskazał, że: „Poddanie zakupionych towarów jakimś procesom, czynnościom, w wyniku czego zmieniają one swoje cechy, właściwości i powstaje wyrób nowy (mający nowe, niewystępujące wcześniej cechy), jest wytwarzaniem towarów”.

WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 21 stycznia 2009 r., I SA/Bd 713/08 zaznaczył natomiast, że: „W kontekście zaistniałego sporu zauważyć należy, że połączenie nabytego towaru z innymi elementami, częściami implikuje stwierdzenie, iż doszłoby w ten sposób do powstania nowego towaru”.

Przekładając powyższe rozważania na grunt opisanego stanu faktycznego, w ocenie Wnioskodawców, aktywność Spółki związana ze sprzedażą Kostek oraz Płyt w pełni wyczerpuje znamiona działalności usługowej w zakresie handlu, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o ryczałcie. W wyniku działań podejmowanych przez Spółkę nie dochodzi bowiem do wykreowania całkowicie nowego wyrobu – zarówno pod kątem jego specyfiki jakościowej, jak i ogólnego charakteru. Wszystkie czynności realizowane przez Spółkę w odniesieniu do Płyt i Kostek sprowadzają się w istocie jedynie do wyodrębniania mniejszych elementów z większej całości. Tego rodzaju operacja techniczna – co potwierdzają przywołane wcześniej argumenty i stanowiska – nie może samodzielnie decydować o tym, że mamy do czynienia z powstaniem nowego wyrobu w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o ryczałcie. Dodatkowo, w wyniku zabiegów technicznych realizowanych przez Spółkę, struktura fizykochemiczna Kostek oraz Płyt nie ulega jakiejkolwiek modyfikacji. Towary te zachowują dokładnie te same właściwości chemiczne i fizyczne, co pierwotne arkusze lub bloki z (...), z których zostały wyodrębnione. Ponadto wspomniane produkty nie są efektem scalania czy montażu wielu odrębnych elementów.

Zgoła odmiennie – w ocenie Wnioskodawców – należy traktować Zabudowy oraz Obudowy, które w pełni wyczerpują definicję „nowych wyrobów”. Działania podejmowane przez Spółkę w celu ich stworzenia prowadzą bowiem do wykreowania asortymentu o zupełnie nowej charakterystyce i przeznaczeniu, odmiennych od cech poszczególnych materiałów użytych do ich montażu. W toku procesu produkcyjnego Zabudów i Obudów dochodzi do trwałego połączenia różnorodnych komponentów, takich jak (...) czy inne elementy montażowe.

W konsekwencji Wnioskodawcy stoją na stanowisku, że Zabudowy oraz Obudowy stanowią nowe wyroby, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o ryczałcie. Tym samym działalność Spółki w obszarze wytwarzania oraz sprzedaży rzeczonych Zabudów i Obudów należy uznać za działalność wytwórczą w rozumieniu powołanego przepisu ustawy o ryczałcie.

Na zakończenie Wnioskodawcy pragną podkreślić, że dla prawidłowego zakwalifikowania sprzedaży poszczególnych Towarów jako działalności usługowej w zakresie handlu bądź działalności wytwórczej, całkowicie pozbawiony znaczenia pozostaje fakt, iż część z nich jest realizowana na indywidualne zamówienie, według specyfikacji wymiarowej dostarczonej przez klienta. Podstawową formą odczytywania treści norm prawnych z przepisów prawa podatkowego jest wykładnia językowa (literalna): „(…) w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowano kryteria różnych dyrektyw wykładni, przyznając pierwszeństwo zasadzie wykładni językowej i traktując pozostałe zasady wykładni, w tym wykładnię systemową i celowościową, a także historyczną, jako subsydiarne”. (wyrok NSA z dnia 21 lutego 2017 r., II FSK 178/15). Ponadto, jak czytamy w wyroku WSA w Bydgoszczy z 12 listopada 2013 r., I SA/Bd 793/13: „W prawie podatkowym obowiązuje nakaz wykładni ścisłej, a w szczególności zakaz takiej wykładni rozszerzającej przepisów prawa podatkowego, która zwiększałaby zakres obciążeń podatkowych podatnika. Dopuszczalna jest jednak wykładnia rozszerzająca na korzyść podatnika (…). Fundamentalną zasadą prawa podatkowego w demokratycznym państwie prawnym jest to, że zakres przedmiotu opodatkowania musi być precyzyjnie określony w ustawie podatkowej, a interpretacja jej przepisów nie może być rozszerzająca (…)”.

Opierając się na literalnej wykładni przepisów art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz 4 ustawy o ryczałcie, Wnioskodawcy pragną podkreślić, że żadna z tych regulacji nie wprowadza obostrzenia, zgodnie z którym zbywany towar nie mógłby posiadać specyfikacji (np. konkretnych gabarytów) określonej bezpośrednio przez zamawiającego. Wymogu takiego nie przewiduje w szczególności art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o ryczałcie, konstruujący definicję działalności wytwórczej. Przepis ten warunkuje uznanie danych czynności za działalność wytwórczą wyłącznie faktem powstawania w ich wyniku nowych wyrobów. Ustawodawca w żaden sposób nie zastrzegł w nim, że wyroby te nie mogą posiadać zindywidualizowanych cech podanych przez klienta, a produkcja musi mieć charakter seryjny lub masowy (co wykluczałoby realizację zamówień na pojedyncze sztuki).

W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawców, nawet w sytuacji, gdy będą oni sprzedawać Towary, których wymiary bądź inne parametry zostaną dostosowane do indywidualnych wytycznych kontrahenta, uzyskiwane z tego tytułu przychody należy każdorazowo kwalifikować – odpowiednio – jako przychody z działalności usługowej w zakresie handlu lub z działalności wytwórczej.

Stanowisko Wnioskodawców potwierdzają, w ich ocenie, m.in. poniższe interpretacje indywidualne, w których organ uznał za działalność wytwórczą:

·      Działalność polegającą na:

„(…) wytwarzaniu z materiału własnego elementów metalowych typu: stoły produkcyjne, pojemniki, kosze, osłony na słupy regałowe, uchwyty, wózki, itp.

Odbiorcami ww. towarów są konkretne podmioty gospodarcze, na zlecenie których Wnioskodawca wykonuje, zgodnie z ich projektem i zamówieniem, dany produkt. (…) Materiał własny w postaci gotowych elementów Wnioskodawca poszukuje i nabywa od firm posiadających w ofercie takie towary, następnie poddaje go obróbce mechanicznej (cięcie, spawanie, klejenie, składanie), w wyniku której powstają nowe wyroby finalne, zgodne z projektem zamawiającego.” (interpretacja indywidualna DKIS z dnia 3 stycznia 2018 r., 0113-KDIPT2-1.4011.402.2017.2.MD).

·      Działalność wnioskodawców (wspólników spółki osobowej), którzy:

„(…) produkują akcesoria meblowe w postaci nóg meblowych i podłokietników. Roczna produkcja generuje obrót na poziomie ok. (...), a wolumen produkcji wyrobów gotowych osiąga kilkaset tysięcy sztuk. Spółka oferuje swoje wyroby głównie za pośrednictwem strony internetowej (...). W ofercie znajduje się ponad 100 wzorów wyrobów gotowych, które produkuje w różnych rozmiarach, kolorach i wykończeniu (np. chrom, malowanie matowe, malowanie w połysku) w zależności od potrzeb klienta (celowo na stronie internetowej nie zamieszczono szczegółowych specyfikacji produktów – klient sam określa m.in. wymiary danego produktu, czy sposób jego wykończenia). Do produkcji Spółka wdraża także wzory nóg meblowych, czy podłokietników opracowane przez klientów na podstawie dostarczonych rysunków technicznych lub gotowych elementów.” (interpretacja indywidualna z dnia 1 lutego 2022 r., 0112-KDIL2-2.4011.1014.2.MB).

·      Działalność polegającą na produkcji oraz sprzedaży mieszków do dźwigni zmiany biegów i hamulca ręcznego:

„Mieszki są produkowane wyłącznie z naturalnej skóry. Gotowy produkt jest zamiennikiem oryginału, gdyż montowane w nowych autach z biegiem wieloletniej eksploatacji ulegają przetarciu i tracą na wyglądzie. Każdy wyprodukowany mieszek powstaje (jest wyprodukowany) po złożeniu przez indywidualnego klienta (odbiorcy) zamówienia. Na życzenie klienta istnieje możliwość wykonania mieszka z dowolnego koloru skóry, dowolnego koloru nici, a także wykonania haftu komputerowego dedykowanego do określonego modelu samochodu i rocznika. Produkt jest w postaci stałej, a w samochodzie pełni rolę estetycznej obudowy dźwigni zmiany biegów i dźwigni hamulca ręcznego.” (interpretacja indywidualna z dnia 9 września 2021 r., 0113-KDIPT2-1.4011.565.2021.2.ISL).

Ponadto w doktrynie podkreśla się, że jedynie produkcja z materiałów powierzonych podatnikowi powinna być opodatkowana ryczałtem ze stawką 8,5% z uwagi na niższe koszty prowadzenia tego rodzaju działalności względem działalności wytwórczej:

„Zastosowanie wyższej stawki podatku niż w przypadku typowej działalności wytwórczej (8,5% zamiast 5,5%) jest w tym przypadku uzasadnione niższymi kosztami prowadzenia działalności. Podatnik wykonujący tego rodzaju czynności nie ponosi kosztów materiałów. Te ostatnie są mu bowiem dostarczane przez zamawiającego.” (Bartosiewicz A., Kubacki R. Ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Komentarz, ABC, 2011).

Mając na uwadze, że opisane we wniosku Towary są wytwarzane bądź wyodrębniane z surowców i materiałów nabywanych przez Spółkę we własnym zakresie, należy – w ocenie Wnioskodawców – kategorycznie stwierdzić, iż prowadzona przez nich działalność w żaden sposób nie przybiera charakteru działalności usługowej. Tym bardziej wykluczone jest kwalifikowanie jej jako usługi polegającej na produkcji z materiałów powierzonych przez klientów.

Powyższe potwierdza, w ocenie Wnioskodawców, również wykładnia celowościowa przepisów art. 12 ustawy o ryczałcie regulujących wysokość poszczególnych stawek ryczałtu. Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 8 marca 2016 r., II FSK 3916/13 w kontekście zróżnicowania stawek ryczałtu: „Skoro bowiem ustawodawca dla celów zryczałtowanego podatku dochodowego nie przewiduje możliwości pomniejszenia przychodu o koszty jego uzyskania, a jest rzeczą oczywistą, że są one co do zasady zróżnicowane w odniesieniu do różnych rodzajów działalności gospodarczej, to jedynym sposobem adekwatnego i równomiernego obłożenia podatkiem jest różnicowanie stawek tego podatku”.

W ocenie Wnioskodawców, biorąc pod uwagę tezy płynące z przywołanego orzeczenia, za niedopuszczalne należy uznać stanowisko, zgodnie z którym przychody z prowadzenia w istocie tej samej działalności – charakteryzującej się analogicznym poziomem kosztochłonności – miałyby być opodatkowane odmiennymi stawkami tylko z tego powodu, że w danym przypadku dostosowano wymiary towaru do indywidualnych wytycznych klienta, zamiast określać je we własnym zakresie.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawców w odniesieniu do pytania oznaczonego we wniosku nr 3.

W ocenie Wnioskodawców, przychody uzyskiwane ze sprzedaży Płyt oraz Kostek podlegają opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym według stawki 3%.

Konkluzja ta znajduje bezpośrednie oparcie w uzasadnieniu stanowiska Wnioskodawców sformułowanym w odpowiedzi na pytania nr 1 i nr 2 zawarte we wniosku. Jak wykazano, obrót Płytami oraz Kostkami spełnia wszystkie ustawowe kryteria i powinien być klasyfikowany jako działalność usługowa w zakresie handlu, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o ryczałcie.

Rozwijając to zagadnienie, Wnioskodawcy podkreślają, że czynności polegające wyłącznie na mechanicznym wyodrębnianiu mniejszych części z zakupionych uprzednio większych bloków czy arkuszy materiału (bez ingerencji w ich strukturę molekularną czy skład chemiczny) nie noszą znamion przetworzenia. Skoro zatem Towary te są zbywane w stanie nieprzetworzonym, to ich sprzedaż – nawet przy uwzględnieniu indywidualnych wymiarów podanych przez klienta – stanowi klasyczną działalność handlową. Konsekwentnie, stosownie do brzmienia art. 12 ust. 1 pkt 7 lit. b ustawy o ryczałcie, przychody z działalności usługowej w zakresie handlu są objęte ryczałtem w wysokości 3%. Wybór tej stawki jest w pełni uzasadniony brakiem cech działalności wytwórczej w tym konkretnym obszarze aktywności Wnioskodawców.

Z kolei przychody ze sprzedaży Obudów oraz Zabudów powinny być, zdaniem Wnioskodawców, opodatkowane ryczałtem ewidencjonowanym według stawki 5,5%. W tym przypadku podstawą prawnopodatkową jest art. 12 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o ryczałcie, który przypisuje tę stawkę przychodom uzyskiwanym z działalności wytwórczej. Jak szczegółowo uargumentowano wcześniej, proces powstawania Obudów i Zabudów diametralnie różni się od prostej sprzedaży Płyt czy Kostek. W toku produkcji Obudów oraz Zabudów Spółka łączy ze sobą wiele zróżnicowanych komponentów (m.in. (...)), tworząc produkt o zupełnie nowej tożsamości, właściwościach technicznych i przeznaczeniu użytkowym.

Tego typu działalność w pełni wpisuje się w definicję legalną zawartą w art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o ryczałcie, jako działalność, w wyniku której powstają nowe wyroby, włączając w to sprzedaż wyrobów własnej produkcji. Zmiana parametrów technicznych i funkcjonalnych gotowego produktu w stosunku do użytych surowców przesądza o wytwórczym charakterze tych czynności. W związku z tym Wnioskodawcy są w pełni uprawnieni do rozliczania przychodów ze sprzedaży tak powstałych wyrobów (Zabudów i Obudów) z zastosowaniem stawki 5,5%.

Podsumowując, Wnioskodawcy dokonują wyraźnego, dwoistego podziału działalności na gruncie podatkowym, dopasowując stawki ryczałtu do rzeczywistego charakteru operacji gospodarczych. Zdaniem Wnioskodawców, zróżnicowanie to odzwierciedla literalne brzmienie przepisów ustawy o ryczałcie i pozostaje w pełnej zgodzie z intencją ustawodawcy oraz specyfiką realizowanych przez nich zamówień.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawców w odniesieniu do pytania oznaczonego we wniosku nr 4.

Jak wynika z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego Spółka zapewnia niekiedy transport sprzedawanych przez siebie Towarów, który może nastąpić:

–    „własnymi siłami” Spółki lub

–    za pośrednictwem podmiotu trzeciego; następnie Spółka obciąża nabywcę danego Towaru kosztami realizacji tej usługi.

Usługi Transportu mają na celu realizację podstawowej działalności Spółki, a więc sprzedaży konkretnego Towaru, czego elementem jest dostarczenie go nabywcy. Koszty transportu są więc kosztami dodatkowymi, których poniesienie jest niezbędne w ramach sprzedaży dokonywanej przez Wnioskodawcę, tj. dostarczenia danego Towaru jego nabywcy.

Jak wynika natomiast z orzecznictwa sądów administracyjnych: „(…) w przypadku takiego rodzaju czynności o kompleksowym charakterze, na które składa się czynność podstawowa, której wykonanie było celem umowy zawartej przez podatnika z klientem, a także czynności pomocnicze niezbędne do wykonania czynności podstawowej, ustalając właściwą stawkę podatku należy przyjmować jednolitą stawkę dla całego kompleksu biorąc pod uwagę charakter czynności podstawowej (…)”.

(wyrok NSA z dnia 9 marca 2011 r., II FSK 1899/09).

Z przedstawionego zaistniałego stanu faktycznego wynika, że podstawowym celem klientów Spółki jest nabycie od niej opisanych we wniosku Towarów.

Zdaniem Wnioskodawców, transport Towarów nie jest odrębną usługą od ich sprzedaży i powinien podlegać opodatkowaniu ryczałtem ze stawką właściwą dla przychodów ze sprzedaży Towaru, z którymi jest związany.

Stanowisko Wnioskodawców w zakresie usług transportowych potwierdza interpretacja indywidualna z dnia 13 maja 2015 r., DD9.8220.2.94.2015.JQP, która dotyczyła stawki ryczałtu właściwej dla usług transportowych sprzedawanych w zw. z dokonywaną sprzedażą towarów. Usługi transportowe były wykonywane w ramach prowadzonej przez sprzedającego działalności gospodarczej lub poprzez kupno przez niego usług transportowych od innych firm i były wyodrębniane na wystawianych przez sprzedawcę fakturach i paragonach.

W takim stanie faktycznym Minister Finansów wskazał, że: „Z przedstawionego zaistniałego stanu faktycznego wynika, że dostarczenie towaru do nabywcy ma na celu realizację podstawowej działalności usługowej Zainteresowanego polegającej na sprzedaży detalicznej towarów.

Skoro więc transport dotyczy towarów nabywanych u Wnioskodawcy, to wówczas nie jest to odrębna usługa transportowa opodatkowana inną stawką ryczałtu. Zatem zarówno przychód ze sprzedaży towarów, jak i związanej z nią usługi transportu towarów do nabywcy jest opodatkowany jedną stawką ryczałtu wynoszącą 3,0% przychodów (art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy)”.

W ocenie Wnioskodawców, przychody uzyskiwane z tytułu świadczenia usług transportowych powinny być opodatkowane jedną, wspólną stawką ryczałtu wraz z przychodami ze sprzedaży Towarów, których ten transport dotyczy. Reguła ta ma zastosowanie niezależnie od formy realizacji tego świadczenia – a więc zarówno w sytuacji, gdy transport jest wykonywany „własnymi siłami” przez Spółkę, jak i w przypadku, gdy usługa ta jest przez nich nabywana od zewnętrznych podmiotów (podwykonawców) i refakturowana na klienta. Przychód ten dzieli zatem los podatkowy głównego świadczenia (sprzedaży Towarów).

Zgoła odmiennie, zdaniem Wnioskodawców, należy traktować przychody z tytułu usług montażu Zabudów. Przychody te nie powinny podlegać opodatkowaniu tą samą stawką ryczałtu, która jest właściwa dla sprzedaży samych Zabudów, z uwagi na następujące okoliczności:

1.  brak bezpośredniego związku ze sprzedażą – prace montażowe nie stanowią czynności niezbędnej do realizacji nadrzędnego celu kontrahentów, jakim jest samo nabycie towaru od Spółki, jest to usługa o charakterze autonomicznym;

2.  swoboda decyzyjna klienta: Kontrahenci Spółki za każdym razem mają pełny wybór i mogą zdecydować, czy chcą dokonać zakupu samej Zabudowy, czy też są zainteresowani dokupieniem opcji jej montażu;

3.  dodatkowy charakter świadczenia: Spółka dopiero od niedawna wprowadziła usługi instalacyjne do swojej oferty, są one realizowane obok podstawowej sprzedaży i nie wykazują z nią nierozerwalnego, ścisłego związku gospodarczego.

Podsumowując, w opinii Wnioskodawców, usługa montażu Zabudowy stanowi w pełni odrębne, samodzielne świadczenie i z tego względu nie może być kwalifikowana jako element składowy transakcji sprzedaży samego towaru.

Stanowisko Wnioskodawców potwierdza w ich ocenie interpretacja indywidualna z dnia 9 grudnia 2013 r., IPTPB1/415-584/13-6/MAP, dotyczącej stawek ryczałtu dla przychodów ze sprzedaży wyprodukowanych mebli wraz z usługą ich montażu:

„Wobec powyższego, stwierdzić należy, że Wnioskodawca prowadzi działalność wytwórczą. W ramach działalności gospodarczej Wnioskodawca dokonuje również montażu mebli, a jak wskazano we wniosku, przychody z tytułu sprzedaży wyprodukowanych mebli będą wyodrębnione na rachunku od przychodów uzyskiwanych z tytułu montażu mebli. Zatem, przychody uzyskane z tytułu sprzedaży mebli Wnioskodawca winien opodatkować wg stawki 5,5%, określonej w art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Natomiast przychody uzyskane z tytułu usługi montażu mebli, powinny zostać opodatkowane stawką 8,5%, o której mowa w art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. b powołanej ustawy”.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Panowie we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Panowie przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Należy zastrzec, że interpretacja indywidualna dotyczy wyłącznie sprawy będącej przedmiotem wniosku w kontekście sformułowanych pytań interpretacyjnych, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii opisanych we wniosku, w szczególności stawki ryczałtu dla usługi montażu zabudów.

Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (opis zdarzenia przyszłego) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego organ nie przeprowadza postępowania dowodowego, lecz opiera się jedynie na stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Odnosząc się do powołanych interpretacji indywidualnych oraz wyroków sądów administracyjnych należy zauważyć, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będzie mógł skorzystać ten z Panów, który zastosuje się do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Pan A. C. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.