0115-KDST2-1.4011.405.2026.1.KB

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 czerwca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych oraz zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pani osobą fizyczną prowadzącą gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 333 ze zm.). Gospodarstwo obejmuje grunty rolne o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha fizyczny, którym nadano numer przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR). Odprowadza Pani składki do Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (KRUS) i korzysta ze statusu rolnika ryczałtowego w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.).

W ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego prowadzi Pani działalność rolniczą polegającą na hodowli i chowie koni. W tym celu na terenie nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa wybudowana i eksploatowana jest stajnia wyposażona w boksy dla koni, a nadto dysponuje Pani łąkami i pastwiskami oraz niezbędną infrastrukturą.

Posiada Pani łącznie do (...) boksów dla koni. Ponieważ nie posiada Pani aktualnie tylu własnych koni, by w pełni wykorzystać wszystkie boksy, zamierza Pani wynajmować wolne boksy innym posiadaczom koni – właścicielom prywatnym lub podmiotom nierolniczym, na podstawie umów cywilnoprawnych (umów najmu bądź umów o podobnym charakterze). Liczba wynajmowanych boksów nie przekroczy (...).

Na mocy zawieranych umów zobowiązuje się Pani do:

-     udostępnienia najemcy (właścicielowi konia) określonego boksu w stajni;

-     codziennego karmienia konia (podawanie siana oraz – jeśli właściciel dostarcza – paszy treściwej, witamin i suplementów);

-     codziennego pojenia konia (zapewnienie dostępu do świeżej wody);

-     wyprowadzania konia na padok (pastwisko/wybieg) – stosownie do warunków atmosferycznych i regulaminu stajni;

-     czyszczenia (ścielenia) boksu słomą lub inną wyściółką.

Pozostałe czynności, w szczególności: opieka weterynaryjna, usługi kowala, treningi, suplementacja specjalistyczna, ubezpieczenie konia oraz wszelkie inne czynności wykraczające poza obsługę masztalerską opisaną powyżej, pozostają obowiązkiem właściciela konia.

Nie prowadzi Pani pensjonatu ani schroniska dla zwierząt. Nie świadczy usług hodowlanych, treningowych ani usług związanych z rozrodem zwierząt. Stajnia stanowi składnik majątkowy gospodarstwa rolnego, który nie jest i nie będzie wprowadzony do ewidencji środków trwałych żadnej pozarolniczej działalności gospodarczej – nie prowadzi Pani takiej działalności i nie zamierza jej podejmować.

Miesięczna opłata za najem jednego boksu, obejmująca wszystkie świadczenia opisane powyżej (tj. udostępnienie boksu, karmienie, pojenie i wyprowadzanie na padok), jest ustalana w umowie jako jedna, łączna kwota pieniężna. Przewiduje Pani, że roczny przychód z tytułu łącznego wynajmu wszystkich boksów nie przekroczy kwoty 100 000 zł, aczkolwiek nie wyklucza Pani przekroczenia tej kwoty w kolejnych latach.

Nie podejmuje Pani i nie zamierza podejmować zorganizowanej działalności marketingowej, nie będzie zatrudniać pracowników wyłącznie na potrzeby obsługi najmu, nie zarejestrowała Pani działalności gospodarczej w CEIDG i nie prowadzi ksiąg rachunkowych.

Pytanie

Czy przychody osiągane przez Panią z tytułu wynajmu boksów dla koni, obejmującego – oprócz udostępnienia miejsca w boksie – karmienie, pojenie i wyprowadzanie koni na padoki, stanowią przychody ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT (najem prywatny), podlegające opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych w wysokości 8,5% przychodów do kwoty 100 000 zł (oraz 12,5% od nadwyżki ponad 100 000 zł), zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy o ryczałcie?

Pani stanowisko w sprawie

Pani zdaniem, odpowiedź na powyższe pytanie jest twierdząca. Opisane przychody z wynajmu boksów dla koni stanowią przychody ze źródła „najem” w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT i mogą być opodatkowane ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych w stawce 8,5%

(do 100 000 zł) oraz 12,5% (od nadwyżki).

Opiera Pani swoje stanowisko na następujących argumentach:

1.  Brak powiązania z działalnością gospodarczą.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT, najem stanowi odrębne źródło przychodów, chyba że przedmiot najmu wchodzi w skład majątku związanego z pozarolniczą działalnością gospodarczą. Nie prowadzi Pani pozarolniczej działalności gospodarczej, a stajnia jest składnikiem majątku gospodarstwa rolnego – nie działalności gospodarczej. Zasadność kwalifikowania przychodów do źródła „najem” jako reguły zasadniczej potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2021 r., sygn. II FPS 1/21.

2.  Charakter świadczonych usług.

Dodatkowe czynności masztalerskie (karmienie, pojenie, wyprowadzanie na padok, ścielenie boksu) są czynnościami nierozerwalnie związanymi z udostępnieniem boksu i wynikają z obowiązku zachowania dobrostanu zwierzęcia. Mają one charakter pomocniczy i uzupełniający względem świadczenia głównego, jakim jest oddanie boksu do używania. Analogiczna sytuacja była przedmiotem oceny Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 29 maja 2025 r., sygn. 0112-KDIL2-2.4011.310.2025.3.IM, w której organ potwierdził, że wynajem boksów wraz z obsługą masztalerską (ścielenie, podawanie siana, wyprowadzanie na łąkę) kwalifikuje się jako najem prywatny. Pani sytuacja jest tożsama pod względem faktycznym i prawnym, gdyż zakres świadczeń (karmienie, pojenie, wyprowadzanie na padok) odpowiada obsłudze masztalerskiej opisanej w powołanej interpretacji.

3.  Brak cech działalności gospodarczej.

Wynajem do 10 boksów prowadzony jest przez Panią w ramach zwykłego zarządu majątkiem prywatnym (składnikami gospodarstwa rolnego). Nie tworzy Pani zorganizowanej struktury zarządczej, nie prowadzi szeroko zakrojonych działań marketingowych i nie osiąga z tego tytułu głównego źródła utrzymania. Ilość wynajmowanych boksów (do 10) jest nieznaczna w porównaniu z potencjalną skalą profesjonalnej pensjonatowej działalności dla koni.

4.  Podstawa opodatkowania.

Na podstawie art. 6 ust. 1 a ustawy o ryczałcie, opodatkowaniu podlega całość przychodu otrzymanego przez wynajmującego. Jeżeli zatem umowa określa jedną łączną opłatę miesięczną obejmującą udostępnienie boksu, karmienie, pojenie i wyprowadzanie na padok, przyjmuje Pani tę kwotę jako podstawę opodatkowania. Ma Pani na uwadze, że – w myśl wskazanej interpretacji sygn. 0112-KDIL2-2.4011.310.2025.3.IM – ryczałtowi podlega cała kwota wynikająca z umowy, łącznie ze zwrotem kosztów materiałów (słomy, siana) ujętych w czynszu, gdyż stanowią one integralną część świadczenia wynajmującego.

5.  Stawka ryczałtu.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o ryczałcie, ryczałt od przychodów ewidencjonowanych z tytułu przychodów, o których mowa w art. 6 ust. 1a (tj. z najmu prywatnego), wynosi 8,5% przychodów do kwoty 100 000 zł oraz 12,5% od nadwyżki ponad tę kwotę.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Przepisów ustawy nie stosuje się do przychodów z działalności rolniczej, z wyjątkiem przychodów z działów specjalnych produkcji rolnej.

W myśl art. 2 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Działalnością rolniczą, w rozumieniu ust. 1 pkt 1, jest działalność polegająca na wytwarzaniu produktów roślinnych lub zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym (naturalnym) z własnych upraw albo hodowli lub chowu, w tym również produkcja materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcja warzywnicza gruntowa, szklarniowa i pod folią, produkcja roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadownicza, hodowla i produkcja materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcja zwierzęca typu przemysłowo-fermowego oraz hodowla ryb, a także działalność, w której minimalne okresy przetrzymywania zakupionych zwierząt i roślin, w trakcie których następuje ich biologiczny wzrost, wynoszą co najmniej:

1) miesiąc - w przypadku roślin,

2) 16 dni - w przypadku wysokointensywnego tuczu specjalizowanego gęsi lub kaczek,

3) 6 tygodni - w przypadku pozostałego drobiu rzeźnego,

4) 2 miesiące - w przypadku pozostałych zwierząt

- licząc od dnia nabycia.

Z powyższych przepisów wynika, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie określa, co dla celów opodatkowania tym podatkiem, rozumie się pod pojęciem działalności rolniczej. Przy czym, przepisów ww. ustawy nie stosuje się, co do zasady, do przychodów uzyskiwanych z tej działalności. Zauważyć przy tym należy, że wyliczenie dokonane w ww. art. 2 ust. 2 ww. ustawy, ma charakter wyczerpujący. Zgodnie z przedstawioną definicją działalności rolniczej podstawową jej cechą jest uzyskiwanie produktów w stanie nieprzetworzonym, pochodzących z uprawy (produkty roślinne), chowu lub hodowli (produkty zwierzęce). Wszelkie inne przychody pośrednio związane z działalnością rolniczą, czy też powstające przy okazji prowadzenia działalności rolniczej – nie stanowią przychodów z tej działalności. Przychody te, mimo iż uzyskiwane są przez osoby prowadzące działalność rolniczą, pochodzą jednakże z innych źródeł niż ta działalność i w związku z tym podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, według zasad określonych w ww. ustawie. Działalności rolniczej nie stanowią m.in. przychody uzyskane z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze gospodarstwa rolnego lub jego składników, czy też usługi świadczone podmiotom trzecim z wykorzystaniem tych składników.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 i 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Źródłami przychodów są:

-     pozarolnicza działalność gospodarcza;

-     najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.

Zgodnie z art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 843 ze zm.):

Ustawa reguluje opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym niektórych przychodów (dochodów) osiąganych przez osoby fizyczne osiągające przychody, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 163, 340, 368, 620 i 680), zwanej dalej „ustawą o podatku dochodowym”.

Jak stanowi art. 2 ust. 1a tej ustawy:

Osoby fizyczne osiągające przychody, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym, opłacają ryczałt od przychodów ewidencjonowanych.

W myśl art. 12 ust. 1 pkt 4 lit a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:

Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi:

-     8,5% przychodów do kwoty 100 000 zł oraz 12,5% przychodów od nadwyżki ponad kwotę 100 000 zł z tytułu przychodów, o których mowa w art. 6 ust. 1a.

Natomiast pojęcie działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej - oznacza to działalność zarobkową:

a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,

b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,

c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych

- prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.

Pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej użyte w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych opiera się na trzech przesłankach:

1)  zarobkowym celu działalności,

2)  wykonywaniu działalności w sposób zorganizowany i ciągły,

3)  prowadzeniu działalności we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek.

Jak stanowi art. 14 ust. 2 pkt 11 ww. ustawy:

Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.

Jak wynika z powyższego, do przychodów z najmu, podnajmu, dzierżawy i poddzierżawy ustawodawca zalicza między innymi najem gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. Nie stanowi jednak źródła przychodów, w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych najem gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele rolnicze.

Przy określaniu zakresu wspomnianego wyżej wyłączenia z katalogu źródeł przychodów należy uwzględnić treść definicji gospodarstwa rolnego, sformułowaną w ustawie o podatku rolnym. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ilekroć w ustawie jest mowa o gospodarstwie rolnym, oznacza to gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów ustawy o podatku rolnym.

W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1344):

Za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej.

Gospodarstwem rolnym, w rozumieniu przepisów o podatku rolnym są więc wyłącznie wymienione wyżej grunty o powierzchni przekraczającej 1 ha, będące własnością lub znajdujące się w posiadaniu określonego podmiotu.

Definicja gospodarstwa rolnego nie obejmuje natomiast budynków i budowli położonych na użytkach rolnych. Nie obejmuje również wyposażenia, do którego w szczególności zalicza się maszyny i urządzenia rolnicze.

Natomiast umowa najmu została zdefiniowana w art. 659 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795), zgodnie z którym:

Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

Wprost z cytowanego wyżej art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że nie kreuje przychodu umowa najmu (dzierżawy) gospodarstwa rolnego (w rozumieniu cytowanej powyżej definicji gospodarstwa rolnego) lub jego składników, w sytuacji gdy gospodarstwo rolne lub jego składniki wynajęte (wydzierżawione) zostały na cele rolnicze.

Skoro zaś definicja gospodarstwa rolnego zawarta w ustawie o podatku rolnym, do której stosowania odsyła przepis art. 2 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, obejmuje wyłącznie grunty spełniające określone warunki, a nie budynki, budowle, czy też wyposażenie tego gospodarstwa, to stajnia, czy boksy dla koni nie stanowią składnika gospodarstwa rolnego, w rozumieniu tej definicji.

Ponadto z cytowanych powyżej przepisów wynika, że najem dla celów podatkowych może być traktowany jako pozarolnicza działalność gospodarcza lub jako odrębne źródło przychodów, określone w art. 10 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy. Co do zasady wybór kwalifikacji i sposób rozliczenia przychodów z najmu ustawodawca pozostawił osobie oddającej rzeczy w najem, jednak każdy przypadek należy rozpatrywać indywidualnie, z uwzględnieniem istotnych okoliczności danej sprawy, a zwłaszcza w kontekście spełnienia przesłanek wskazanych w art. 5a pkt 6 powoływanej ustawy. To podatnik mając na względzie całokształt okoliczności faktycznych decyduje w jakiej formie ze względu na sposób wykonywania najmu, jego charakter jak również podejmowane działania, będzie uzyskiwał przychody z najmu. Inaczej mówiąc, to podatnik kreując elementy stanu faktycznego może uzyskiwać przychody z najmu albo w sposób zorganizowany i ciągły, czyli w sposób stały, nie okazjonalny, profesjonalny, metodyczny, systematyczny i uporządkowany albo w sposób incydentalny, okazjonalny w sposób przypadkowy, nieregularny.

Zgodnie z art. 9a ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Dochody osiągane przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6, są opodatkowane w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym.

Jednakże przy kwalifikacji uzyskiwanych przychodów z najmu (najem prywatny, czy działalność gospodarcza) zawsze należy brać pod uwagę treści art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Decydujące znaczenie ma to, czy w okoliczności faktycznych danej sprawy zostały spełnione przesłanki z art. 5a pkt 6 ww. ustawy, a nie tylko przekonanie podatnika o właściwej jego zdaniem kwalifikacji osiąganych przez niego przychodów, do określonego źródła przychodów. Podstawowe znaczenia ma sposób wykonywania najmu – a więc profesjonalny, zarobkowy, zorganizowany i ciągły charakter dokonywanych czynności oraz prowadzenie najmu na własny rachunek i ryzyko.

Innymi słowy, nie w każdym przypadku podatnik może sam zaliczyć wynajmowane nieruchomości do majątku prywatnego lub związanego z działalnością gospodarczą. Jeżeli bowiem sposób wykonywania tego najmu ze względu na rozmiar, powtarzalność, zarobkowy charakter oraz sposób zorganizowania wskazują na znamiona działalności gospodarczej, to w takim przypadku wynajem nieruchomości spełnia przesłanki uznania za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i winien zostać rozliczony na zasadach właściwych dla tej działalności, a nie według wyboru podatnika jako tzw. najem prywatny, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 powoływanej ustawy.

Wskazać należy, że treść definicji zawartej w wyżej cytowanym art. 5a pkt 6 ww. ustawy daje podstawę by przyjąć, że dla uznania określonej działalności za działalność gospodarczą, konieczne jest m.in. łączne spełnienie trzech warunków: po pierwsze, dana działalność musi być działalnością zarobkową, po drugie, działalnością wykonywaną w sposób zorganizowany oraz, po trzecie, w sposób ciągły.

Tak więc, działalność gospodarcza to taka działalność, która:

·      jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu, przy czym nawet ewentualna strata będąca wynikiem tej działalności nie pozbawia jej statusu działalności gospodarczej, bowiem istotny jest sam zamiar osiągnięcia dochodu,

·      wykonywana jest w sposób ciągły. Jednakże przesłanki tej nie należy rozumieć jako konieczność wykonywania działalności bez przerwy. Istotny jest zamiar powtarzalności określonych czynności, celem osiągnięcia dochodu, np. powtarzalna sprzedaż przedmiotów własności posiadających tożsamy charakter. Przy czym o ciągłości nie przesądza wynajmowanie danej nieruchomości przez kilka lat, lecz powtarzalność podejmowanych działań,

·      prowadzona jest w sposób zorganizowany, co oznacza, że podejmowane działania są podporządkowane obowiązującym regułom, normom i służą osiągnięciu celu, mają wpływ na racjonalność gospodarowania posiadanymi środkami, a tym samym uczestnictwa w obrocie gospodarczym.

W związku z powyższym, aby określoną działalność uznać za działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, musi ona mieć charakter zarobkowy. Działalność jest zarobkowa wtedy, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, a jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Zarobkowego charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymagają również, aby działalność gospodarcza wykonywana była w sposób zorganizowany i ciągły, przy czym możliwe jest osiąganie dochodów z tego rodzaju działalności bez spełnienia niektórych formalnych elementów organizacji (np. rejestracji urzędowej), gdyż prowadzenie działalności gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z działalnością tą związanych.

Na pojęcie „zorganizowanie” w rozumieniu art. 5a pkt 6 ww. ustawy składa się zespół celowych, uporządkowanych czynności o charakterze profesjonalnym, realizowanych w ramach mniej lub bardziej wyodrębnionej struktury, mieszczących się zarówno w tzw. fazie przygotowawczej, związanej z uruchomieniem określonych działalności, jak i w fazie realizacji.

Co do kryterium ciągłości w wykonywaniu działalności gospodarczej to jego wprowadzenie przez ustawodawcę miało na celu wyeliminowanie z pojęcia działalności gospodarczej przedsięwzięć o charakterze incydentalnym i sporadycznym. Ciągłość w wykonywaniu działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej wykonywania. Nie wyklucza on jednak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej tylko sezonowo lub do czasu osiągnięcia postawionego przez dany podmiot celu i to bez względu na okres, w którym cel ten miałby być realizowany. Do zachowania ciągłości wystarczające jest, aby z całokształtu okoliczności sprawy wynikał zamiar powtarzania określonego zespołu konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku.

Zatem każde działanie spełniające wskazane wyżej przesłanki, stanowi w rozumieniu przepisów ww. ustawy pozarolniczą działalność gospodarczą, niezależnie od tego, czy podatnik dokonał jej rejestracji.

Należy przy tym podkreślić, że nie ma podstaw w zakresie kwalifikowania do pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 powoływanej ustawy, podejmowanych przez podatnika czynności, które mieszczą się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mają na celu zwyczajowe gospodarowanie tym majątkiem. Działań z zachowaniem normalnych, zwyczajowo przyjętych w takich przypadkach reguł gospodarności nie należy utożsamiać z działalnością gospodarczą.

W efekcie działania podatnika, w stosunku do stanowiących jego własność lub współwłasność składników majątkowych (w tym mienia nieruchomego), wykazują cechy zorganizowania i ciągłości, w rozumieniu art. 5a pkt 6 ww. ustawy, gdy podejmowane przez niego czynności, związane z zagospodarowaniem tego mienia i jego rozporządzaniem, będą istotnie odbiegały od normalnego wykonywania prawa własności, a nadto podatnik z operacji tych uczyni sobie lub ma zamiar uczynienia stałego (nie okazjonalnego) źródła zarobkowania.

Zatem podstawowe znaczenie dla prawidłowej kwalifikacji uzyskiwanych przychodów z najmu do właściwego źródła przychodów ma sposób wykonywania najmu, a więc to, czy podatnik ogranicza się tylko do zwykłego zarządzania dotychczas posiadanymi składnikami majątku, czy też planuje dalsze działania w zakresie najmu, gdyż zamierza rozszerzać skalę prowadzonej aktywności. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji najem nieruchomości, nie może być uznany za czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności i zaliczony do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym każdy przypadek należy oceniać indywidualnie, mając na względzie całokształt okoliczności faktycznych danej sprawy, a więc wszystkie działania podejmowane przez podatnika, a nie tylko poszczególne czynności, pojedyncze elementy stanu faktycznego.

Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że prowadzi Pani gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym i korzysta ze statusu rolnika ryczałtowego w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy o podatku od towarów i usług. W ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego prowadzi Pani działalność rolniczą polegającą na hodowli i chowie koni. W tym celu na terenie nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa wybudowana i eksploatowana jest stajnia wyposażona w boksy dla koni, a nadto dysponuje Pani łąkami i pastwiskami oraz niezbędną infrastrukturą. Posiada Pani łącznie do 10 (dziesięciu) boksów dla koni. Ponieważ nie posiada Pani aktualnie tylu własnych koni, by w pełni wykorzystać wszystkie boksy, zamierza Pani wynajmować wolne boksy innym posiadaczom koni – właścicielom prywatnym lub podmiotom nierolniczym, na podstawie umów cywilnoprawnych (umów najmu bądź umów o podobnym charakterze). Liczba wynajmowanych boksów nie przekroczy 10.

Na mocy zawieranych umów zobowiązuje się Pani do:

-     udostępnienia najemcy (właścicielowi konia) określonego boksu w stajni;

-     codziennego karmienia konia (podawanie siana oraz – jeśli właściciel dostarcza – paszy treściwej, witamin i suplementów);

-     codziennego pojenia konia (zapewnienie dostępu do świeżej wody);

-     wyprowadzania konia na padok (pastwisko/wybieg) – stosownie do warunków atmosferycznych i regulaminu stajni;

-     czyszczenia (ścielenia) boksu słomą lub inną wyściółką.

Pozostałe czynności, w szczególności: opieka weterynaryjna, usługi kowala, treningi, suplementacja specjalistyczna, ubezpieczenie konia oraz wszelkie inne czynności wykraczające poza obsługę masztalerską opisaną powyżej, pozostają obowiązkiem właściciela konia. Nie prowadzi Pani pensjonatu ani schroniska dla zwierząt. Nie świadczy usług hodowlanych, treningowych ani usług związanych z rozrodem zwierząt. Miesięczna opłata za najem jednego boksu, obejmująca wszystkie świadczenia opisane powyżej (tj. udostępnienie boksu, karmienie, pojenie i wyprowadzanie na padok), jest ustalana w umowie jako jedna, łączna kwota pieniężna.

Pani wątpliwości dotyczą kwestii, czy uzyskiwane przychody z tytułu wynajmu boksów dla koni, obejmującego – oprócz udostępnienia miejsca w boksie – karmienie, pojenie i wyprowadzanie koni na padoki, będą mogły być kwalifikowane jako przychody ze źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowane ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych w wysokości 8,5% przychodów do kwoty 100 000 zł oraz 12,5% od nadwyżki ponad 100 000 zł.

Przenosząc powołane przepisy na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wynajem wolnych boksów innym posiadaczom koni – właścicielom prywatnym lub podmiotom nierolniczym, na podstawie umów cywilnoprawnych, obejmujący – oprócz udostępnienia miejsca w boksie – karmienie, pojenie i wyprowadzanie koni na padoki oraz czyszczenie (ścielenie) boksu wykracza poza zakres usług samego najmu, ponieważ odpłatna opieka nad końmi nie mieści się w definicji najmu.

Jak wynika bowiem z art. 659 § 1 ustawy Kodeks cywilny, przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie rzeczy przez jego najemcę.

Usługi, jakie zamierza Pani świadczyć niewątpliwie mają szerszy zakres niż tylko najem. Zatem, w opisanych okolicznościach uzyskiwane przychody z tytułu świadczonych przez Panią usług wobec innych właścicieli koni polegające na wynajmie boksów dla koni, obejmujące – oprócz udostępnienia miejsca w boksie – karmienie, pojenie i wyprowadzanie koni na padoki oraz czyszczenie (ścielenie) boksu, nie mogą zostać zaliczone do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pani działania opisane we wniosku, wykazują cechy zorganizowania i ciągłości, w rozumieniu art. 5a pkt 6 ww. ustawy, gdyż podejmowane czynności, związane z rozporządzaniem mieniem, znacznie odbiegają od zwyczajowo przyjętego wykonywania prawa własności, a z podejmowanych czynności uczyni Pani dodatkowe źródło zarobkowania. Prowadząc opisany we wniosku najem wraz z opieką nad końmi bez wątpienia działa Pani we własnym imieniu, a podejmowane czynności będą rodzić dla Pani określone prawa i obowiązki.

Zauważyć należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależnia uznania danego działania za pozarolniczą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a pkt 6 od faktu zarejestrowania (zgłoszenia do właściwego rejestru) tej działalności. Zatem każde działanie spełniające przesłanki pozwalające uznać dane przedsięwzięcie za działalność gospodarczą, stanowi w rozumieniu przepisów ww. ustawy pozarolniczą działalność gospodarczą, niezależnie od tego, czy podatnik dokonał jej rejestracji. Podkreślić należy, że w sytuacji przedstawionej we wniosku, zakres świadczonych usług będzie szerszy niż najem, ponieważ będzie obejmował również odpłatną opiekę nad końmi innych właścicieli, co prawda w podstawowym zakresie, ale Pani działanie będzie jednak nastawione na zysk. W tej sytuacji, przychody uzyskiwane przez Panią należy zaliczyć do źródła, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

Nie mają zatem decydującego znaczenia Pani stwierdzenia, że nie prowadzi pensjonatu ani schroniska dla zwierząt, nie świadczy usług hodowlanych, treningowych ani usług związanych z rozrodem zwierząt. Planuje Pani wynajmować odpłatnie boksy dla koni, zobowiązując się jednocześnie do świadczenia usług w postaci zapewnienia koniowi wyżywienia (siano) oraz obsługi masztalerskiej, czyli ścieleniu boksów słomą, podawanie siana i przygotowanej przez właścicieli paszy a także wypuszczanie koni na padok.

W sprawie nie może mieć także zastosowania wskazana przez Panią uchwała NSA z 24 maja 2021 r. sygn. akt II FPS 1/21, z której wynika, że przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze są zaliczane bez ograniczeń do źródła przychodów wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT, chyba że stanowią składnik majątkowy mienia osoby fizycznej, który został przez nią wprowadzony do majątku związanego z wykonywaniem działalności gospodarczej, gdyż w przedstawionych okolicznościach nie będzie Pani osiągać typowych przychodów z najmu – przedmiotem opisanego we wniosku świadczenia nie jest samo oddanie powierzchni do używania, lecz kompleksowa usługa obejmująca m.in. utrzymanie i opiekę nad koniem (obsługa masztalerska). O kwalifikacji przychodu decyduje rzeczywisty zakres świadczenia, a nie sama nazwa umowy np. „najem boksu”. Jeżeli właściciel konia płaci za pakiet obejmujący boks, karmienie, sprzątanie, ścielenie i obsługę masztalerską, to przedmiotem świadczenia jest usługa utrzymania/opieki nad koniem, a nie najem boksu.

Wobec powyższego, przychody z tytułu opisanych usług wobec innych właścicieli koni, obejmujących udostępnienia miejsca w boksie, karmienie, pojenie i wyprowadzanie koni na padoki oraz czyszczenie (ścielenie) boksu nie stanowią przychodów ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z uwagi na zarobkowy, zorganizowany i ciągły charakter opisanych świadczeń, planowane przez Panią czynności wypełniają przesłanki zawarte w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem uzyskiwane z tego tytułu przychody należy zaliczyć do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. pozarolniczej działalności gospodarczej, co w konsekwencji skutkuje opodatkowaniem ich wg zasad właściwych dla wybranej formy opodatkowania, tj. skali podatkowej (zasady ogólne), podatku liniowego lub ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.

Tym samym, opisane przychody nie mogą być opodatkowane wg zasad właściwych dla przychodów z tytułu tzw. najmu prywatnego, tj. zryczałtowanym podatkiem dochodowym w wysokości 8,5% przychodów do kwoty 100 000 zł oraz 12,5% przychodów od nadwyżki ponad kwotę 100 000 zł, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

W świetle powyższego Pani stanowisko uznano za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis zdarzenia przyszłego przedstawiony we wniosku. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (opis zdarzenia przyszłego) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego organ nie przeprowadza postępowania dowodowego, lecz opiera się jedynie na stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Odnosząc się do powołanej interpretacji indywidualnej należy zauważyć, że została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.