Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie zastosowania metody amortyzacyjnej jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem (wpływ 11 sierpnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis doprecyzowanego stanu faktycznego

Wnioskodawcą (dalej również jako: „Podatnik”) jest A.B. prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą X. Działalność została wpisana do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej w dniu 2 października 2017 r. Przeważającą częścią działalności jest sprzedaż hurtowa i detaliczna roślin oraz wykonywanie czynności związanych z ich rozmnażaniem, które odbywa się w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca nabył tunel foliowy o powierzchni 792 m2 wraz z wyposażeniem. Obiekt został zakupiony w celu wykorzystywania go w działalności związanej z handlem roślinami oraz rozmnażaniem roślin.

Tunel foliowy jest obiektem nieogrzewanym i został wyposażony w element zacieniający oraz system wentylacyjny. Tunel foliowy nie posiada zasłon termoizolacyjnych.

Obiekt nie posiada zbrojonego fundamentu. Konstrukcja tunelu została przymocowana do gruntu poprzez osadzenie przęseł na niezbrojonych stopach betonowych o średnicy około 40 cm, wyposażonych w wypuszczony hak mocujący. Konstrukcja może zostać zdemontowana i przeniesiona w inne miejsce bez zniszczenia jej podstawowych elementów.

Ze względu na konstrukcję tunelu foliowego, możliwość jego demontażu i przeniesienia w inne miejsce bez zniszczenia jego podstawowych elementów oraz brak trwałego związania obiektu z gruntem Wnioskodawca klasyfikuje tunel jako wolnostojący obiekt niezwiązany w sposób trwały z gruntem, zaliczony do grupy 8 Klasyfikacji Środków Trwałych, rodzaju KŚT 806.

Cena nabycia tunelu wraz z elementami objętymi transakcją wyniosła 289 665,00 zł brutto. Wydatek został udokumentowany fakturą VAT nr (...) z dnia 26 września 2025 r. Cena netto wyniosła 235 500,00 zł, a VAT w wysokości 23% wyniósł 54 165,00 zł. W momencie zakupu Wnioskodawcy przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT.

Po zakończeniu montażu tunel został oddany do użytkowania w grudniu 2025 r. i wraz z jego oddaniem był kompletny i zdatny do użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Start sprzedaży produktów wyhodowanych przy użyciu tunelu nastąpi w sierpniu 2026 r. Wnioskodawca tym samym zakłada wykorzystywanie obiektu przez czas dłuższy niż rok.

Tunel został wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Wnioskodawca nie dokonał jednorazowego odpisu amortyzacyjnego od jego wartości początkowej. Tunel był wprowadzony w ewidencję środków trwałych 2025 roku zgodnie z datą zakupu na fakturze, tj. 26.09.2025 r.

W 2025 r. Wnioskodawca miał status małego podatnika, o którym mowa w art. 5a pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Pytanie

Czy Wnioskodawca jest uprawniony do dokonania jednorazowego odpisu amortyzacyjnego od wartości tunelu foliowego, ujętego w ewidencji środków trwałych oraz do zaliczenia tego odpisu do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym 2025 poprzez korektę złożonego zeznania podatkowego za ten rok?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy jest on uprawniony do dokonania za rok podatkowy 2025 jednorazowego odpisu amortyzacyjnego od wartości początkowej opisanego tunelu foliowego, w ramach pomocy de minimis, na podstawie art. 22k ust. 7 w związku z art. 22k ust. 8, ust. 10 i ust. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do wysokości limitu obowiązującego w 2025 r., oraz do zaliczenia tego odpisu do kosztów uzyskania przychodów za 2025 r. poprzez korektę złożonego zeznania podatkowego za ten rok.

Zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, dokonywane zgodnie z art. 22a–22o tej ustawy, z uwzględnieniem art. 23.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych amortyzacji podlegają stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki, lokale będące odrębną własnością, maszyny, urządzenia, środki transportu oraz inne przedmioty, jeżeli przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok, są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy wskazanej w ustawie.

Opisany tunel foliowy stanowi własność Wnioskodawcy. Został nabyty w celu wykorzystywania w prowadzonej działalności gospodarczej związanej z handlem roślinami oraz ich rozmnażaniem. Po zakończeniu montażu tunel został oddany do użytkowania w grudniu 2025 r. W chwili oddania do użytkowania był kompletny i zdatny do wykorzystywania zgodnie z przeznaczeniem. Wnioskodawca zakłada jego używanie przez okres dłuższy niż rok. Tunel spełnia zatem przesłanki uznania go za podlegający amortyzacji środek trwały.

Tunel foliowy nie jest trwale związany z gruntem. Nie posiada zbrojonego fundamentu. Konstrukcja została przymocowana do gruntu poprzez osadzenie przęseł na niezbrojonych stopach betonowych o średnicy około 40 cm, wyposażonych w wypuszczony hak mocujący. Konstrukcja może zostać zdemontowana i przeniesiona w inne miejsce bez zniszczenia jej podstawowych elementów.

Tunel jest obiektem nieogrzewanym. Nie posiada zasłon cieniująco-termoizolacyjnych ani komputerów klimatycznych. Ze względu na jego konstrukcję, sposób mocowania do gruntu oraz możliwość demontażu i przeniesienia w inne miejsce Wnioskodawca klasyfikuje tunel jako wolnostojący obiekt niezwiązany w sposób trwały z gruntem, zaliczony do grupy 8 Klasyfikacji Środków Trwałych, rodzaju KŚT 806.

Zgodnie z art. 22k ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mali podatnicy mogą dokonywać jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych zaliczonych do grup 3–8 Klasyfikacji Środków Trwałych, z wyłączeniem samochodów osobowych, w roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Łączna wartość takich odpisów nie może przekroczyć w danym roku podatkowym równowartości 50 000 euro.

Opisany tunel został zaliczony do grupy 8 Klasyfikacji Środków Trwałych i nie stanowi samochodu osobowego. Tym samym spełniona jest przedmiotowa przesłanka zastosowania art. 22k ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wnioskodawca posiadał w 2025 r. status małego podatnika w rozumieniu art. 5a pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem małym podatnikiem jest podatnik, u którego wartość przychodu ze sprzedaży wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 2 000 000 euro.

Wartość sprzedaży netto osiągniętej przez Wnioskodawcę w 2024 r. wyniosła 128 383,41 zł, natomiast należny podatek od towarów i usług wyniósł 29 528,19 zł. Łączna wartość sprzedaży wraz z należnym podatkiem VAT wyniosła zatem 157 911,60 zł i nie przekroczyła limitu 8 569 000 zł właściwego dla statusu małego podatnika w 2025 r.

Kwota sprzedaży oraz przychód z działalności wykazany przez Wnioskodawcę za 2024 r. były wielokrotnie niższe od limitu właściwego dla uznania podatnika za małego podatnika w 2025 r., wynoszącego 8 569 000,00 zł. W konsekwencji Wnioskodawca spełniał w 2025 r. przesłanki uznania go za małego podatnika, o którym mowa w art. 5a pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do art. 22k ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jednorazowa amortyzacja dokonywana na podstawie art. 22k ust. 7 stanowi pomoc de minimis, udzielaną zgodnie z bezpośrednio obowiązującymi przepisami prawa Unii Europejskiej dotyczącymi pomocy w ramach zasady de minimis.

Wnioskodawca spełnia warunki uzyskania pomocy de minimis, a wartość pomocy otrzymanej przez niego w okresie właściwym do ustalenia dostępnego limitu, łącznie z pomocą wynikającą z planowanego jednorazowego odpisu amortyzacyjnego, nie przekracza dopuszczalnego limitu tej pomocy.

Cena nabycia tunelu wyniosła 289 665,00 zł brutto, w tym 235 500,00 zł netto oraz 54 165,00 zł podatku VAT. W chwili zakupu Wnioskodawcy przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT. W konsekwencji podatek ten nie zwiększa wartości początkowej środka trwałego, a wartość początkowa tunelu dla celów amortyzacji wynosi 235 500,00 zł.

Limit jednorazowych odpisów amortyzacyjnych dokonywanych na podstawie art. 22k ust. 7 ustawy wynosił w 2025 r. 214 000,00 zł. Wnioskodawca jest zatem uprawniony do dokonania za 2025 r. jednorazowego odpisu amortyzacyjnego w wysokości nieprzekraczającej 214 000,00 zł, z uwzględnieniem ewentualnych innych jednorazowych odpisów dokonanych w tym samym roku na podstawie art. 22k ust. 7 oraz dostępnego limitu pomocy de minimis.

Pozostała część wartości początkowej tunelu, wynosząca 21 500,00 zł, nie może zostać objęta jednorazowym odpisem amortyzacyjnym na podstawie art. 22k ust. 7 ustawy za 2025 r. i podlega amortyzacji na zasadach ogólnych.

Dodatkowo należy wskazać, że Wnioskodawca w okresie właściwym do ustalenia dostępnego limitu nie otrzymał innej pomocy de minimis, zatem łączna wartość dotychczas otrzymanej pomocy oraz pomocy wynikającej z planowanego odpisu nie przekroczy dopuszczalnego limitu. Wnioskodawca nie tworzy z innymi podmiotami jednego przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o pomocy de minimis.

Zgodnie z art. 22k ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jednorazowego odpisu amortyzacyjnego można dokonać nie wcześniej niż w miesiącu, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, albo zgodnie z zasadami określonymi w art. 22h ust. 4 ustawy

Skoro tunel został oddany do użytkowania i wprowadzony do ewidencji środków trwałych w 2025 r., odpis dokonany na podstawie art. 22k ust. 7 ustawy może zostać przypisany do kosztów uzyskania przychodów tego roku. Brak uwzględnienia odpisu w pierwotnie złożonym zeznaniu nie zmienia roku, którego dotyczy ten koszt, pod warunkiem dokonania odpowiednich zapisów w ewidencji środków trwałych oraz dokumentacji podatkowej.

Zgodnie z art. 81 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej podatnik może skorygować uprzednio złożoną deklarację poprzez złożenie deklaracji korygującej. Korekta zeznania za 2025 r. nie prowadzi do powstania nowego prawa do jednorazowej amortyzacji, lecz służy uwzględnieniu skutków podatkowych zdarzeń, które zaistniały w 2025 r.

Planowana korekta nie prowadzi do wstecznego wytworzenia przesłanek jednorazowej amortyzacji. Wszystkie okoliczności warunkujące dokonanie odpisu, w tym status małego podatnika, kompletność i zdatność środka trwałego, jego wprowadzenie do ewidencji oraz rozpoczęcie wykorzystywania, wystąpiły w 2025 r. Korekta ma jedynie doprowadzić treść prowadzonej dokumentacji i zeznania podatkowego do zgodności ze stanem, który zaistniał w tym roku.

Prawo do zaliczenia odpisu do kosztów za 2025 r. wynika z tego, że w tym roku tunel był kompletny i zdatny do używania, został oddany do użytkowania, stanowił środek trwały zaliczony do grupy 8 KŚT i został wprowadzony do ewidencji środków trwałych, a Wnioskodawca spełniał warunki uznania go za małego podatnika oraz warunki korzystania z pomocy de minimis.

Mając powyższe na uwadze, zdaniem Wnioskodawcy jest on uprawniony do dokonania za rok podatkowy 2025 jednorazowego odpisu amortyzacyjnego od wartości początkowej tunelu foliowego w wysokości nieprzekraczającej 214 000,00 zł, do zaliczenia tego odpisu do kosztów uzyskania przychodów za 2025 r. oraz do uwzględnienia odpisu poprzez korektę złożonego zeznania podatkowego za ten rok.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zgodnie z generalną zasadą zawartą w cytowanym przepisie, aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, to pomiędzy tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek tego typu, że poniesienie wydatku ma, lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Podatnik ma zatem możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wszelkich wydatków, pod warunkiem, że mają one bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

·      musi pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub ze źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,

·      musi nie znajdować się na liście wydatków nieuznanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

·      musi być właściwie udokumentowany.

Przepis art. 22 ust. 8 ww. ustawy stanowi, że:

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. W przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

Aby dany składnik majątku był uznany za środek trwały musi:

·      stanowić własność lub współwłasność podatnika,

·      zostać nabyty lub wytworzony we własnym zakresie przez podatnika,

·      być kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania,

·      jego przewidywany okres używania musi być dłuższy niż rok,

·      być wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością albo oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z przepisu art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:

Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1)  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2)  maszyny, urządzenia i środki transportu,

3)  inne przedmioty

–    o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Jak stanowi art. 22d ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.

W myśl art. 22h ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Dla celów amortyzacji środka trwałego należy również ustalić właściwą stawkę amortyzacyjną.

Zgodnie z art. 22h ust. 2 ww. ustawy, podatnicy:

Z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.

Zgodnie natomiast z art. 22i ustawy:

Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1.

Sposób ustalenia stawki amortyzacyjnej dla środków trwałych uzależniony jest również od tego, do jakiego rodzaju środków trwałych, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz. U. z 2016 r., poz. 1864), określony środek zostanie zakwalifikowany. Klasyfikacja Środków Trwałych jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych. W Klasyfikacji Środków Trwałych za podstawową jednostkę ewidencji przyjmuje się pojedynczy element majątku trwałego spełniający określone funkcje w procesie wytwarzania wyrobów i świadczenia usług. Kwalifikacji środka trwałego do określonej grupy Klasyfikacji Środków Trwałych dokonuje sam podatnik.

Z uwag szczegółowych do grupy 8, powołanej Klasyfikacji wynika, że do rodzaju 806 zaliczane są kioski, budki, domki kempingowe, zadaszenia ochronne i podobne różne obiekty wolnostojące, niezwiązane w sposób trwały z gruntem.

Tymczasem jak wynika z przedstawionych we wniosku okoliczności:

·   w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w 2025 r. nabył Pan tunel foliowy wraz z wyposażeniem. Obiekt został zakupiony w celu wykorzystywania go w działalności związanej z handlem roślinami oraz rozmnażaniem roślin;

·   tunel foliowy jest obiektem nieogrzewanym i został wyposażony w element zacieniający oraz system wentylacyjny. Tunel foliowy nie posiada zasłon termoizolacyjnych;

·   obiekt nie posiada zbrojonego fundamentu. Konstrukcja tunelu została przymocowana do gruntu poprzez osadzenie przęseł na niezbrojonych stopach betonowych o średnicy około 40 cm, wyposażonych w wypuszczony hak mocujący. Konstrukcja może zostać zdemontowana i przeniesiona w inne miejsce bez zniszczenia jej podstawowych elementów;

·   ze względu na konstrukcję tunelu foliowego, klasyfikuje Pan tunel jako wolnostojący obiekt niezwiązany w sposób trwały z gruntem, zaliczony do grupy 8 Klasyfikacji Środków Trwałych, rodzaju KŚT 806.

Ponadto z Pana wniosku wynika, że:

·   tunel został oddany do użytkowania w grudniu 2025 r. i wraz z jego oddaniem był kompletny i zdatny do użytkowania zgodnie z przeznaczeniem;

·   tunel wykorzystywany będzie przez czas dłuższy niż rok;

·   wykorzystywanie obiektu przez czas dłuższy niż rok;

·   tunel był wprowadzony w ewidencję środków trwałych w 2025 roku zgodnie z datą zakupu na fakturze, tj. 26.09.2025 r.

Zgodnie jednak z art. 22k ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podatnicy, w roku podatkowym, w którym rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 11, oraz mali podatnicy, mogą dokonywać jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych zaliczonych do grupy 3-8 Klasyfikacji, z wyłączeniem samochodów osobowych, w roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym równowartości kwoty 50 000 euro łącznej wartości tych odpisów amortyzacyjnych.

Na podstawie ust. 12 ww. art. 22k, przeliczenia na złote kwoty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października roku poprzedzającego rok podatkowy, w którym wystąpiło zdarzenie, o którym mowa w tym przepisie, w zaokrągleniu do 1.000 zł.

Średni kurs euro na pierwszy dzień roboczy października 2024 r. to 4.2846, zatem w 2025 roku limit jednorazowych odpisów amortyzacyjnych stosownie do postanowień ww. ustawy wynosił 214 000 zł.

Jednorazowa amortyzacja - stosownie do treści art. 22k ust. 10 - stanowi pomoc de minimis udzielaną w zakresie i na zasadach określonych w aktach prawa wspólnotowego.

Określenie „mały podatnik” zdefiniowane zostało natomiast w art. 5a pkt 20 ww. ustawy. Zgodnie z jego treścią:

Ilekroć w ustawie jest mowa o małym podatniku - oznacza to podatnika, u którego wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 2 000 000 euro, a w przypadku przedsiębiorstwa w spadku również przychodu ze sprzedaży u zmarłego przedsiębiorcy; przeliczenia kwot wyrażonych w euro dokonuje się według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1000 zł;

Ze złożonego przez Pana wniosku wynika, iż 2025 r. miał Pan status małego podatnika.

Skoro więc w 2025 r. miał Pan status małego podatnika w świetle art. 5a pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to istnieje możliwość skorzystania z jednorazowego odpisu amortyzacyjnego od zakupionego i wprowadzonego w 2025 r. do ewidencji środków trwałych tunelu foliowego, zaliczonego do grupy 8 Klasyfikacji Środków Trwałych - do wysokości limitu, tj. 50 000 euro łącznej wartości tych odpisów, przy jednoczesnym zachowaniu warunków pomocy de minimis.

Odnośnie możliwości dokonania korekty złożonego zeznania podatkowego za 2025 r. wskazuję, że zagadnienie związane z korektą deklaracji regulują przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.

Zgodnie z art. 81 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa:

Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację.

Przy czym, zgodnie z art. 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej:

Ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach rozumie się przez to również zeznania, wykazy, zestawienia, sprawozdania oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci.

W myśl art. 81 § 2 ustawy – Ordynacja podatkowa:

Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.

Korekta deklaracji ma na celu poprawienie błędu, który został popełniony przy poprzednim jej sporządzeniu i może dotyczyć każdej jej pozycji – o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Skorygowanie deklaracji polega więc na ponownym – poprawnym już – wypełnieniu jej formularza z zaznaczeniem, że w tym przypadku mamy do czynienia z korektą uprzednio złożonej deklaracji.

Przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa nie określają szczególnych terminów, w których przysługuje powyższe uprawnienie. Należy więc powiązać tę możliwość z zobowiązaniem podatkowym, którego deklaracja (zeznanie) dotyczy. Prawo do korekty deklaracji (zeznania) istnieje tak długo, jak długo istnieje zobowiązanie podatkowe, czyli 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa). Okoliczności skutkujące przerwaniem lub zawieszeniem biegu przedawnienia wymienione zostały w art. 70 i art. 70a tej ustawy.

W konsekwencji, Pana stanowisko, w świetle którego:

·      jest Pan uprawniony do dokonania za rok podatkowy 2025 jednorazowego odpisu amortyzacyjnego od wartości początkowej tunelu foliowego w wysokości nieprzekraczającej 214 000,00 zł, do zaliczenia tego odpisu do kosztów uzyskania przychodów za 2025 r. oraz do uwzględnienia odpisu poprzez korektę złożonego zeznania podatkowego za ten rok.

·      pozostała część wartości początkowej tunelu nie może zostać objęta jednorazowym odpisem amortyzacyjnym na podstawie art. 22k ust. 7 ustawy za 2025 r. i podlega amortyzacji na zasadach ogólnych;

–    jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał dacie zaistnienia zdarzenia.

Nie dokonałem oceny tej części Pana stanowiska, która wykracza poza zakres sformułowanego pytania.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wobec Pana i tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem stanu faktycznego) podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako „PPSA”.

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA) albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.