0115-KDIT3.4011.494.2026.3.JS

Interpretacja indywidualna

  – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:

·  prawidłowe – w zakresie odnoszącym się do wydatków poniesionych przez Panią na wyposażenie części budynku mieszkalnego – umywalek (jeśli wartość poszczególnej umywalki nie przekraczała 10 000 zł) oraz

·  nieprawidłowe w pozostałym zakresie.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 czerwca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Wniosek uzupełniła Pani pismami z 26 czerwca 2026 r. (wpływ) oraz z 29 czerwca 2026 r. (wpływ) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Podatniczka w domu należącym do swojego męża (wspólność majątkowa) wykonywała część usług fryzjerskich, a część u klientów prowadząc działalność nierejestrowaną. W marcu 2026 Wnioskodawczyni postanowiła założyć działalność gospodarczą i przeznaczyć parter domu pod lokal usługowy, aby świadczyć w nim usługi fryzjerskie. Od marca do końca kwietnia parter domu przeszedł remont, wydział budownictwa przekwalifikował tę część domu pod lokal usługowy. Podatniczka nie ma tego domu w środkach trwałych firmy. Jest on własnością męża. Koszty Podatniczki to usługi projektowe przebudowy i zmiany sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego na lokal fryzjerski, usługa remontowa, wyposażenie - umywalki, ościeżnice i elementy do remontu. Całość wydatków na remontu wynosi powyżej 10 000 zł. W czasie remontu Podatniczka świadczyła usługi fryzjerskie. Podatniczka zgłosiła w Urzędzie Miejskim metraż lokalu do podatku od nieruchomości.

Uzupełnienie okoliczności faktycznych sprawy:

Dom stanowi majątek osobisty męża Wnioskodawczyni.

Małżonek wszedł w posiadanie domu przed zawarciem związku małżeńskiego. Pół domu otrzymał w spadku po ojcu, a drugą połowę w darowiźnie od matki.

W małżeństwie Wnioskodawczyni zawsze panował ustrój wspólności majątkowej.

Formę opodatkowania jaką Wnioskodawczyni wybrała to skala ogólna - księga przychodów i rozchodów.

Dla celów podatkowych dokumentację jaką Wnioskodawczyni prowadzi to paragony z kasy fiskalnej ewidencjonujące sprzedaż na rzecz osób fizycznych oraz faktury dokumentujące zakup - koszty.

Małżonek Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą od 7 listopada 2023 r.

Opisana we wniosku nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana przez męża Wnioskodawczyni do celu prowadzenia własnej działalności gospodarczej.

Nieruchomość ta nigdy nie była amortyzowana przez męża Wnioskodawczyni.

Stwierdzenie: „(...) wydział budownictwa przekwalifikował tę część domu pod lokal usługowy” należy rozumieć, że Burmistrz miasta wydał zaświadczenie planu zagospodarowania przestrzennego - działka, na której stoi opisywana nieruchomość została terenem zabudowy mieszkaniowo-usługowej i nastąpiła zmiana sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego jednorodzinnego na cześć usługową - salon fryzjersko - kosmetyczny.

Powstały lokal usługowy jest trwale wydzielony od pozostałej części budynku mieszkalnego.

Lokal usługowy posiada niezależne wejście bezpośrednio z zewnątrz.

Lokal jest wyposażony we własny węzeł sanitarny.

Budynek w przeważającej mierze służy celom mieszkalnym.

Wnioskodawczyni otrzymała od Starosty zaświadczenie potwierdzające samodzielność lokalu użytkowego. Dokument ten został wydany 13 marca 2026 r.

Odrębna własność lokalu nie została ustanowiona w ramach aktu notarialnego.

Lokal użytkowy nie posiada odrębnej księgi wieczystej.

Koszty usługi projektowej przebudowy i zmiany sposobu użytkowania części budynku jakie Wnioskodawczyni poniosła to: projekt przebudowy o wartości 8 125 zł, usługa remontowa ok. 40 000 zł.

Pod pojęciem usługa remontowa Wnioskodawczyni ma na myśli: malowanie, tynkowanie, kafelkowanie, usługi hydrauliczne, elektryczne, montaż drzwi i mebli.

Elementy do remontu to farby, tynki, kleje, listwy, kable.

Wnioskodawczyni wyżej wymienione koszty poniosła w okresie: od marca 2026 do końca maja 2026.

Dokumenty jakie potwierdzają te wydatki to faktury wystawione na Wnioskodawczyni działalność.

Wydatki, które Wnioskodawczyni poniosła były związane z przygotowaniem części budynku do wykorzystywania go w działalności gospodarczej. W uzupełnieniu do wniosku Wnioskodawczyni chciałaby dodać, że mąż użycza Jej lokalu dla celów prowadzenia działalności - co potwierdza umowa użyczenia lokalu.

Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

Czy poniesione wydatki związane z przystosowaniem lokalu użytkowego do prowadzenia działalności gospodarczej mogę zaliczyć bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodu?

Pani stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

Zdaniem Wnioskodawczyni, wydatki, które poniosła służyły przystosowaniu budynku do prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni poniosła je w celu spełnienia standardów sanitarnych. Art. 22 pkt 1 mówi, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów – Wnioskodawczyni mogłaby prowadzić biznes w tej wydzielonej części domu bez remontu - jednakże Wnioskodawczyni mogłaby nie spełnić wymagań sanitarnych. Wnioskodawczyni uważa, że remont ten służył dostosowaniu lokalu do danej branży i spełnienia wymagań Bhp i sanitarnych, aby mogła pracować. Wobec tego Wnioskodawczyni ma prawo uwzględnić wydatki związane z remontem w koszt uzyskania przychodu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy – oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli między jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodów istnieje związek przyczynowy (ewentualnie z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów).

Zatem warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

·   został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztów uzyskania przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·   jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·   pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·   poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·   został właściwie udokumentowany,

·   nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1  ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Jednak fakt, że dana grupa wydatków nie została ujęta w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uprawnia do przyjęcia domniemania, że wszystkie pozostałe wydatki - które w tym przepisie nie zostały wymienione - automatycznie mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów.

W opisie sprawy wskazała Pani, że:

·      Pani małżonek jest właścicielem budynku mieszkalnego, który stanowi jego majątek osobisty;

·      na podstawie umowy użyczenia Pani małżonek użyczył Pani część tej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej;

·      w marcu 2026 r. postanowiła Pani przeznaczyć parter tego domu pod lokal fryzjerski;

·      od marca do kwietnia 2026 r. poniosła Pani wydatki na:

–    usługi projektowe przebudowy i zmiany sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego na lokal fryzjerski;

–    „usługi remontowe”: malowanie, tynkowanie, kafelkowanie, usługi hydrauliczne, elektryczne, montaż drzwi i mebli;

–    wyposażenie: umywalki i ościeżnice;

–    elementy do remontu: farby, tynki, kleje, listwy, kable;

·      całość wydatków na „remont” przekracza 10 000 zł;

·      w związku z prowadzeniem działalności w części domu uzyskała Pani:

–    od burmistrza miasta zaświadczenie planu zagospodarowania przestrzennego, że działka, na której stoi opisywana nieruchomość została terenem zabudowy mieszkaniowo—usługowej i nastąpiła zmiana sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego jednorodzinnego na cześć usługową - salon fryzjersko – kosmetyczny;

–    od Starosty zaświadczenie potwierdzające samodzielność lokalu użytkowego;

·      nie została ustanowiona odrębna własność lokalu w ramach aktu notarialnego;

·      lokal „użytkowy” nie posiada odrębnej księgi wieczystej;

·      budynek w przeważającej mierze służy celą mieszkalnym.

Wątpliwości Pani sprowadzają się do ustalenia, czy ww. wydatki które Pani poniosła w związku z przystosowaniem części domu małżonka do prowadzenia działalności gospodarczej może Pani bezpośrednio zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej.

W przedmiotowej sprawie wyjaśniam, że nakłady, które Pani poniosła na nieruchomość Pani małżonka należy uznać za inwestycję w obcym środku trwałym, jakim jest część budynku mieszkalnego, używaną przez Panią na podstawie umowy użyczenia do celów prowadzenia działalności gospodarczej.

W Pani sprawie mamy więc do czynienia z przystosowaniem części budynku mieszkalnego (parteru) do celów prowadzonej działalności gospodarczej. Wydatki, które Pani poniosła służyły bez wątpienia ulepszeniu części nieruchomości, z której Pani korzysta na podstawie umowy użyczenia.

Tym samym nie może Pani zaliczyć poniesionych wydatków bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodu w prowadzonej działalności gospodarczej.

Rozliczenie poniesionych przez Panią wydatków w celu przystosowania części nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej można jedynie rozważyć przez odpisy amortyzacyjne.

W celu zatem ustalenia, czy ma Pani możliwość dokonywać odpisów amortyzacyjnych związanych z inwestycją w obcym środku trwałym, jakim jest parter domu jednorodzinnego, używany przez Panią na podstawie umowy użyczenia do celów prowadzenia działalności gospodarczej oraz zaliczać tych odpisów do kosztów uzyskania przychodów uzyskiwanych w ramach działalności gospodarczej konieczne jest odwołanie się do art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, że:

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 22a–22o, z uwzględnieniem art. 23. (…)

Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1)  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2)  maszyny, urządzenia i środki transportu,

3)  inne przedmioty

˗ o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Przy czym, amortyzacji podatkowej podlegają nie tylko budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością stanowiące własność bądź współwłasność podatnika, lecz także te budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, które są użytkowane przez podatnika na podstawie zawartych umów, bądź wybudowane na cudzym gruncie.

Jak stanowi bowiem art. 22a ust. 2 pkt 1-3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 22c, niezależnie od przewidywanego okresu używania:

1)  przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej „inwestycjami w obcych środkach trwałych”,

2)  budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie,

3)  składniki majątku, wymienione w ust. 1, niestanowiące własności lub współwłasności podatnika, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z prowadzoną działalnością na podstawie umowy określonej w art. 23a pkt 1, zawartej z właścicielem lub współwłaścicielami tych składników – jeżeli zgodnie z przepisami rozdziału 4a odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający

– zwane także środkami trwałymi.

Treść powyższych przepisów oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie Stawek Amortyzacyjnych.

Inwestycje w obcym środku trwałym to z kolei nakłady poniesione na obcy środek trwały, który nie jest własnością podatnika, ale jest użytkowany na podstawie zawartej umowy najmu, dzierżawy czy innej umowy o podobnym charakterze.

Amortyzacji w obcym środku trwałym dokonuje się na takich samych zasadach, jak właściciel tego środka trwałego. Czyli co do zasady, zgodnie z art. 22i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1.

Wprawdzie art. 22j ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pozwala podatnikom indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla przyjętych do używania inwestycji w obcych środkach trwałych, jednak zapis ten należy traktować jako wyjątek od ogólnej zasady, czyli stosowania stawek określonych w Wykazie.

Stosownie do art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy – zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Taka treść tego przepisu obowiązuje od 1 stycznia 2022 r. Przepis ten został bowiem zmieniony przez art. 1 pkt 16 ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2105; dalej: „ustawa zmieniająca”). Zmiana ta jednak nie objęła budynków i lokali użytkowych, które nadal podlegają amortyzacji.

Mając na uwadze powyższe, w związku z literalnym brzmieniem art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wprowadzonym od 1 stycznia 2022 roku, z prawa do amortyzacji nie może skorzystać podatnik będący właścicielem budynku/lokalu mieszkalnego. W przypadku amortyzacji inwestycji w obcym środku trwałym (będącym budynkiem mieszkalnym), zasadne jest w tym względzie odwołanie się do wykładni systemowej i funkcjonalnej wskazanego powyżej przepisu. Z wykładni tej można wywieść, że skoro z prawa do amortyzacji nie może skorzystać podatnik będący właścicielem budynku/lokalu mieszkalnego, a amortyzacji w obcym środku trwałym dokonuje się na takich samych zasadach jak właściciel tego środka trwałego, to zasadnym jest przyjęcie, że amortyzacji nie podlegają również nakłady inwestycyjne poniesione przez podatnika niebędącego właścicielem takiego budynku/lokalu mieszkalnego.

Wskazuję, że w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2011 r., II FPS 8/10 podkreślono, że w procesie wykładni prawa interpretatorowi nie wolno całkowicie ignorować wykładni systemowej lub funkcjonalnej poprzez ograniczenie się wyłącznie do wykładni językowej pojedynczego przepisu. Może się bowiem okazać, że sens przepisu, który wydaje się językowo jasny, okaże się wątpliwy, gdy go skonfrontujemy z innymi przepisami lub weźmiemy pod uwagę cel regulacji prawnej. Wykładając dany przepis prawa, należy brać pod uwagę m.in. jego relacje do innych przepisów danego aktu normatywnego (wykładnia systemowa wewnętrzna).

Zatem mając na uwadze powyższe przepisy oraz moje wyjaśnienia stwierdzam, że nie może Pani dokonywać odpisów amortyzacyjnych związanych z inwestycją w obcym środku trwałym, jakim jest budynek mieszkalny (jego część – parter), używany przez Panią na podstawie umowy użyczenia do celów prowadzenia działalności gospodarczej oraz zaliczać tych odpisów do kosztów uzyskania przychodów uzyskiwanych w ramach działalności gospodarczej. W przedmiotowej sprawie sama bowiem Pani podała, że część budynku, w którym prowadzi Pani działalność gospodarczą nie została formalnie wyodrębniona, bo:

·      odrębna własność lokalu nie została ustanowiona w ramach aktu notarialnego oraz

·      lokal ten nie posiada odrębnej księgi wieczystej.

Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 232):

1.  Odrębną własność lokalu można ustanowić w drodze umowy, a także jednostronnej czynności prawnej właściciela nieruchomości albo orzeczenia sądu znoszącego współwłasność.

2.  Umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu powinna być dokonana w formie aktu notarialnego; do powstania tej własności niezbędny jest wpis do księgi wieczystej.

Dlatego też – jak wynika z opisu okoliczności faktycznych sprawy jedynie część nieruchomości jest wykorzystywana na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, a jak sama Pani podała – budynek w przeważającej mierze służy celom mieszkalnym.

Powyższe wpływa na brak możliwości zaliczenia tych wydatków pośrednio – przez odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów, ponieważ – jak wyżej wyjaśniłem – od 1 stycznia 2023 r. nie można zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych będących budynkami mieszkalnymi.

Odnosząc się natomiast do kosztów wyposażenia części budynku mieszkalnego w którym prowadzi Pani salon fryzjerski wyjaśniam, że przez wyposażenie należy rozumieć rzeczowe składnik majątku związane z wykonywaną działalnością gospodarczą. Jako wydatki, które poniosła Pani na wyposażenie wskazuje Pan na umywalki.

W zakresie rozliczenia wydatków na wyposażenie wyjaśniam, że zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie odpłatnego nabycia - cenę ich nabycia, a jeżeli były używane przez podatnika przed wprowadzeniem ich do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i nie były wcześniej amortyzowane - cenę ich nabycia, nie wyższą jednak od ich wartości rynkowej.

Jak stanowi natomiast art. 22g ust. 3 ww. ustawy:

Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.

Z art. 22d tej ustawy wynika, że:

1.  Podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o których mowa w art. 22a i 22b , których wartość początkowa, określona zgodnie z art. 22g , nie przekracza 10 000 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.

2.  Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c , z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n , najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4 .

Ustawodawca - używając w wyżej wskazanej regulacji terminu „składnik majątku” - dopuszcza więc, w odniesieniu do składników majątku, o wartości początkowej w dniu przyjęcia do używania równej lub niższej niż 10 000 zł, których okres użytkowania jest dłuższy niż jeden rok, możliwość niekwalifikowania ich do środków trwałych. Dokonując kwalifikacji podatkowej w wyżej wskazanym zakresie, pod uwagę bierze się wartość jednostkową pojedynczej sztuki kompletnego i zdatnego do używania nabytego składnika majątku.

Zgodnie natomiast z art. 22f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h-22m, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22d ust. 1, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h-22m albo jednorazowo – w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu następnym.

Z wyżej powołanych przepisów wynika zatem, że jeżeli zakupiony składnik majątku spełnia warunki do uznania go za środek trwały, ale jego wartość początkowa jest równa lub niższa niż 10 000 zł, to wówczas Podatnik może, w zależności od dokonanego wyboru:

·   nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od tego składnika majątku trwałego i zaliczyć go do kosztów uzyskania przychodów w miesiącu oddania do używania, lub

·   dokonać jednorazowego odpisu amortyzacyjnego w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego albo w miesiącu następnym, lub

·   dokonywać odpisów amortyzacyjnych na zasadach ogólnych.

Odnosząc się do zakupionych przez Panią umywalek – jeśli faktycznie stanowią one u Pani element wyposażenia w ramach prowadzonej działalności gospodarczej – to wydatki te mogą przez Panią zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio, jeżeli ich wartość początkowa, określona zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie przekracza 10 000 zł lub jedynie poprzez odpisy amortyzacyjne, jeżeli dana rzecz – element wyposażenia – posiada cechy środka trwałego oraz jego wartość początkowa przekracza 10 000 zł.

Tym samym stanowisko Pani uznałem za prawidłowe - w zakresie odnoszącym się do wydatków poniesionych przez Panią na wyposażenie części budynku mieszkalnego - umywalek (jeśli wartość poszczególnej umywalki nie przekraczała 10 000 zł) oraz nieprawidłowe w pozostałym zakresie.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy  z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·  Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·   w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·  w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.