Interpretacja indywidualna

– stanowisko jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z rozszerzeniem działalności gospodarczej w związku z zakupem pensjonatu w A – jest:

·      prawidłowe w części dotyczącej uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków poniesionych na prowizję zapłaconą pośrednikowi nieruchomości oraz wynagrodzenia za usługi consultingowe obejmujące usługi doradcze związane z pozyskaniem funduszy unijnych,

·      nieprawidłowe w części dotyczącej zakwalifikowania wydatków poniesionych na prowizję zapłaconą pośrednikowi do kosztów bezpośrednich,

·      nieprawidłowe w części dotyczącej wydatków związanych z najmem kampera.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 maja 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwania – pismami z 15 czerwca 2026 r. (wpływ 19 czerwca 2026 r.) oraz 13 lipca 2026 r. (wpływ 16 lipca 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W 2024 r. w ramach rozszerzenia swojej działalności kupiła Pani nieruchomość (pensjonat) do remontu w miejscowości A przy ulicy B1.

Zakup nieruchomości odbył się za pomocą pośrednika wynajętego przez stronę sprzedającą. Zapłata faktury VAT wystawionej przez pośrednika była warunkiem zakupu nieruchomości.

Skorzystała Pani z usług firmy consultingowej, która zajmowała się usługami doradczymi w ramach pozyskania funduszy unijnych. Wystawiona została faktura VAT na usługi.

Prace remontowe w nowo zakupionym pensjonacie zostały rozpoczęte na przełomie lipca i sierpnia 2024 r. Wynajęła Pani „samochód specjalny kempingowy”, który pełnił funkcję mobilnego biura i zaplecza noclegowego. W pojeździe prowadzono bieżące czynności organizacyjne i administracyjne związane z realizacją inwestycji, w tym koordynację prac wykonawców, kontakt z dostawcami, przygotowywanie dokumentacji oraz planowanie kolejnych etapów robót.

Pojazd został wynajęty ze względów ekonomicznych – wysoki sezon (...), duży koszt najmu miejsca noclegowego. Wynajem był rozwiązaniem racjonalnym ze względu na dużą odległość prowadzonej inwestycji od miejsca prowadzenia działalności. Wynajęcie pojazdu na fakturę VAT.

Uzupełnienie wniosku

1)  Na pytanie: W jakim dokładnie zakresie prowadzi Pani działalność gospodarczą?

Odpowiedziała Pani, że prowadziła Pani działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług noclegowych sklasyfikowanych pod symbolem PKD 55.20.Z – obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania. Działalność polegała na najmie krótkoterminowym pokoi oraz domków letniskowych. W marcu 2024 r. kupiła Pani pensjonat położony w A w celu rozszerzenia prowadzonej działalności gospodarczej i uzyskiwania przychodów z usług noclegowych. Budynek jest obecnie w trakcie remontu i przygotowywania do prowadzenia działalności.

2)  Wybraną formą opodatkowania dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej był podatek liniowy według stawki 19%.

3)  Dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych prowadziła Pani podatkową księgę przychodów i rozchodów.

4)  Wniosek dotyczy roku podatkowego 2024.

5)  Na pytanie: Czy jest Pani jedynym właścicielem pensjonatu w A?

Odpowiedziała Pani: Tak, jest Pani jedynym właścicielem.

6)  Na pytanie: Czy pensjonat w A został wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych?

Odpowiedziała Pani: Tak, wprowadziła Pani pensjonat w A do ewidencji środków trwałych 24 marca 2024 r.

7)  Na pytanie: Jakie konkretnie wydatki mieszczą się w pojęciu inwestycji związanej z remontem i rozszerzeniem działalności?

Odpowiedziała Pani: Przedmiotem wniosku są następujące wydatki:

a)  prowizja zapłacona pośrednikowi nieruchomości w związku z zakupem nieruchomości,

b)  wynagrodzenie za usługi consultingowe obejmujące usługi doradcze związane z pozyskaniem funduszy unijnych,

c)  wydatki z tytułu najmu samochodu specjalnego (kempingowego) wykorzystywanego jako mobilne biuro oraz baza noclegowa podczas realizacji inwestycji związanej z remontem pensjonatu.

8)  Na pytanie: Kto ponosi/będzie ponosił wydatki związane z „rozszerzeniem prowadzonej działalności gospodarczej oraz realizacją inwestycji związanej z remontem pensjonatu” w A?

Odpowiedziała Pani: Wydatki związane z rozszerzeniem działalności oraz realizacją inwestycji w A zostały poniesione przez Panią.

9)  Na pytanie: Czy wydatki będące przedmiotem wniosku zostały Pani zwrócone?

Odpowiedziała Pani: Wydatki będące przedmiotem wniosku nie zostały Pani zwrócone w jakiejkolwiek formie ani nie zostały zaliczone do kosztów przez inny podmiot.

10)  Na pytanie: Czy wydatki służyły/służą osiągnięciu przychodu z działalności gospodarczej?

Odpowiedziała Pani: Tak. Wydatki, o które Pani pyta, służyły i będą służyły osiągnięciu przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej.

W 2024 r. nabyła Pani nieruchomość – pensjonat w A – z zamiarem prowadzenia w nim działalności noclegowej. Wydatki te były związane z nabyciem, przygotowaniem oraz uruchomieniem obiektu przeznaczonego do świadczenia usług noclegowych.

Prowizja dla pośrednika nieruchomości była warunkiem koniecznym nabycia pensjonatu, który stanowi podstawę rozszerzenia działalności i źródło przyszłych przychodów.

Wydatki na usługi consultingowe dotyczyły doradztwa w zakresie pozyskania funduszy unijnych i miały na celu uzyskanie zewnętrznego finansowania inwestycji, co zwiększało możliwości realizacji przedsięwzięcia oraz jego potencjał przychodowy.

Najem samochodu kempingowego służył jako mobilne biuro i zaplecze noclegowe podczas realizacji inwestycji. Pojazd wykorzystywany był do czynności organizacyjnych i administracyjnych związanych z remontem, w tym koordynacji prac, kontaktu z wykonawcami oraz planowania robót, co umożliwiało sprawny nadzór nad inwestycją zmierzającą do uruchomienia działalności.

Wskazane wydatki pozostają w związku z przyszłym uzyskiwaniem przychodów, ponieważ zostały poniesione w celu nabycia i przygotowania obiektu przeznaczonego do prowadzenia działalności gospodarczej.

11)  Na pytanie: Czy wydatki służyły/służą zabezpieczeniu źródła przychodów?

Odpowiedziała Pani: Tak. Wydatki te służyły i będą służyły zabezpieczeniu źródła przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej.

Zakup nieruchomości oraz wydatki inwestycyjne miały na celu stworzenie i zabezpieczenie nowego źródła przychodów poprzez rozszerzenie działalności o pensjonat w A.

Usługi doradcze w zakresie pozyskania funduszy unijnych służyły zabezpieczeniu inwestycji poprzez zwiększenie możliwości jej finansowania, poprawę płynności finansowej oraz ograniczenie ryzyka gospodarczego.

Najem samochodu kempingowego umożliwiał bieżący nadzór nad inwestycją, koordynację prac oraz podejmowanie decyzji organizacyjnych w trakcie realizacji remontu, co wpływało na sprawność i bezpieczeństwo realizacji przedsięwzięcia.

O powiązaniu wydatków z zabezpieczeniem źródła przychodów świadczy fakt, że ich poniesienie było ukierunkowane na umożliwienie uruchomienia działalności w zakupionym obiekcie, ograniczenie ryzyka niepowodzenia inwestycji oraz zapewnienie warunków do stabilnego generowania przychodów w przyszłości.

12)  Na pytanie: Jakie konkretnie wydatki związane z wykorzystywaniem kampera zaliczyła Pani w 2024 r. do kosztów uzyskania przychodów?

Odpowiedziała Pani:

·      koszt najmu „pojazdu specjalnego (kempingowego)”,

·      opłata serwisowa wynikająca z umowy najmu.

13)  Na pytanie: Czy zawarła Pani umowę najmu kampera? Jeżeli tak, proszę wskazać:

·      jakiego rodzaju była to umowa,

·      na jaki okres została zawarta,

·      z kim została zawarta?

Odpowiedziała Pani: Tak. Zawarła Pani umowę najmu „pojazdu specjalnego (kempingowego)” na okres 14 dni z przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie wynajmu kamperów.

14)  Na pytanie: Czy wynajęty kamper był pojazdem samochodowym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą?

Odpowiedziała Pani: Tak.

a)  Na pytanie: Czy był pojazdem samochodowym posiadającym jeden rząd siedzeń, oddzielonym od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanym jako wielozadaniowy, van lub z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków?

Odpowiedziała Pani: Nie.

b)  Na pytanie: Czy był pojazdem posiadającym kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń oraz nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu?

Odpowiedziała Pani: Nie.

c)  Na pytanie: Czy był pojazdem specjalnym zgodnie z dokumentami wydanymi na podstawie przepisów o ruchu drogowym i spełniał warunki określone dla następujących przeznaczeń: agregat elektryczny/spawalniczy, do prac wiertniczych, koparka, koparko-spycharka, ładowarka, podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych lub żuraw samochodowy?

Odpowiedziała Pani: Nie.

d)  Na pytanie: Czy był pojazdem samochodowym określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 86a ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług?

Odpowiedziała Pani: Nie. Kamper będący pojazdem specjalnym o przeznaczeniu „kempingowy” jest pojazdem samochodowym w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, jednak nie jest pojazdem określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 86a ust. 16 tej ustawy.

15)  Na pytanie: Czy kamper był pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych lub pojazdem napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy? Jeżeli tak – czy wartość kampera przewyższała kwotę 225 000 zł?

Odpowiedziała Pani: Nie

16)  Na pytanie: Jeżeli nie zawarła Pani umowy najmu kampera – proszę wskazać, na jakiej podstawie użytkowała Pani kamper.

Odpowiedziała Pani: Nie dotyczy. Umowa najmu została zawarta.

Pytanie

Czy wydatki opisane w stanie faktycznym, poniesione w celu rozszerzenia prowadzonej działalności gospodarczej oraz realizacji inwestycji związanej z remontem pensjonatu, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Pani stanowisko w sprawie

Pani zdaniem, wydatki wskazane w opisie stanu faktycznego zostały prawidłowo zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej albo do wydatków związanych z realizowaną inwestycją służącą rozszerzeniu działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem wydatków wymienionych w art 23 ustawy

Prowadzi Pani działalność gospodarczą związaną z usługami noclegowymi i w 2024 r. podjęła Pani działania zmierzające do rozszerzenia działalności poprzez zakup oraz remont pensjonatu położonego w A.

Wydatek związany z usługą pośrednictwa przy zakupie nieruchomości pozostawał w bezpośrednim związku z realizacją transakcji zakupu pensjonatu. Zapłata wynagrodzenia pośrednika była warunkiem zawarcia transakcji, a zatem wydatek ten pozostawał gospodarczo uzasadniony i związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Koszty usług consultingowych związanych z pozyskaniem funduszy unijnych również pozostawały w związku z planowanym rozszerzeniem działalności gospodarczej i miały na celu zabezpieczenie oraz rozwój źródła przychodów.

W Pani ocenie także wydatki związane z wynajmem samochodu specjalnego kempingowego zostały poniesione racjonalnie i gospodarczo uzasadnienie. Pojazd pełnił funkcję mobilnego biura oraz zaplecza noclegowego podczas realizacji inwestycji remontowej prowadzonej w znacznej odległości od miejsca prowadzenia działalności. W pojeździe wykonywano czynności organizacyjne i administracyjne związane z realizacją inwestycji, w tym koordynację prac wykonawców, kontakt z dostawcami oraz przygotowywanie dokumentacji. Wynajem pojazdu był rozwiązaniem ekonomicznie uzasadnionym z uwagi na wysoki sezon turystyczny nad morzem i wysokie koszty zakwaterowania.

Wszystkie wskazane wydatki pozostawały w związku przyczynowo-skutkowym z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz były ponoszone w celu osiągnięcia przyszłych przychodów albo zabezpieczenia i rozwoju źródła przychodów. Jednocześnie wydatki te nie zostały wymienione w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów określonym w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W orzecznictwie organów podatkowych oraz sądów administracyjnych przyjmuje się, że za koszty uzyskania przychodów mogą zostać uznane wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki pozostające w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, także wydatki ponoszone na rozwój przedsiębiorstwa, przygotowanie inwestycji oraz organizację zaplecza niezbędnego do realizacji przedsięwzięcia gospodarczego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest:

·      prawidłowe w części dotyczącej uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków poniesionych na prowizję zapłaconą pośrednikowi nieruchomości oraz wynagrodzenia za usługi consultingowe obejmujące usługi doradcze związane z pozyskaniem funduszy unijnych,

·      nieprawidłowe w części dotyczące zakwalifikowania wydatków poniesionych na prowizję zapłaconą pośrednikowi do kosztów bezpośrednich,

·      nieprawidłowe w części dotyczącej wydatków związanych z najmem kampera.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku pomiędzy poniesionym kosztem a powstaniem przychodu lub zabezpieczeniem źródła uzyskiwania przychodów. Kosztem uzyskania przychodów będą przy tym zarówno wydatki, których poniesienie bezpośrednio przekłada się na uzyskanie konkretnych przychodów, jak i te, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia.

Zatem, warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów jest, by wydatek łącznie spełniał następujące przesłanki:

·      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·      poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·      został właściwie udokumentowany,

·      nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W związku z tym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie są wymienione w art. 23 ww. ustawy. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku musi mieć wpływ na powstanie, zwiększenie lub zabezpieczenie tego przychodu.

W tym miejscu należy podkreślić, że to obowiązkiem podatnika, jako odnoszącego ewentualną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, w oparciu o zgromadzone dowody, związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów), zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę:

·      przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz

·      potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu.

Istotnym jest, że wykazanie związku poniesionych kosztów z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiąganych przychodów, obciąża podatnika.

Z opisu zdarzenia wynika, że prowadzi Pani pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług noclegowych. W 2024 r. w ramach rozszerzenia tej działalności kupiła Pani pensjonat do remontu w A. Prace remontowe w nowo kupionym pensjonacie zostały rozpoczęte na przełomie lipca i sierpnia 2024 r. Zakupu pensjonatu dokonała Pani za pośrednictwem pośrednika wynajętego przez stronę sprzedającą. Jest Pani jedynym jego właścicielem. Pensjonat w A został wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Korzystała Pani także z usług firmy consultingowej, która zajmowała się usługami doradczymi w ramach pozyskania funduszy unijnych. Wynajęła Pani „samochód specjalny kempingowy”, który pełnił funkcję mobilnego biura i zaplecza noclegowego. W pojeździe prowadziła Pani bieżące czynności organizacyjne i administracyjne związane z realizacją inwestycji, w tym koordynację prac wykonawców, kontakt z dostawcami, przygotowywanie dokumentacji oraz planowanie kolejnych etapów robót. Pojazd został wynajęty ze względów ekonomicznych – wysoki sezon nad morzem, duży koszt najmu miejsca noclegowego. Przedmiotem Pani wniosku są następujące wydatki:

·      prowizja zapłacona pośrednikowi nieruchomości w związku z zakupem nieruchomości,

·      wynagrodzenie za usługi consultingowe obejmujące usługi doradcze związane z pozyskaniem funduszy unijnych,

·      wydatki z tytułu najmu „samochodu specjalnego (kempingowego)” wykorzystywanego jako mobilne biuro oraz baza noclegowa podczas realizacji inwestycji związanej z remontem pensjonatu, tj. koszt najmu „pojazdu specjalnego (kempingowego)” oraz opłata serwisowa wynikająca z umowy najmu.

W pierwszej kolejności odnoszę się do kwestii możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez Panią na:

·      prowizję zapłaconą przez Panią pośrednikowi nieruchomości w związku z zakupem nieruchomości;

·      wynagrodzenie za usługi consultingowe obejmujące usługi doradcze związane z pozyskaniem funduszy unijnych.

Wskazała Pani, że wydatki związane z rozszerzeniem działalności oraz realizacją inwestycji w A zostały poniesione przez Panią, nie zostały Pani zwrócone w jakiejkolwiek formie ani nie zostały zaliczone do kosztów przez inny podmiot. Prowizja dla pośrednika nieruchomości była warunkiem koniecznym nabycia pensjonatu, który stanowi podstawę rozszerzenia działalności i źródło przyszłych przychodów. Wydatki na usługi consultingowe dotyczyły natomiast doradztwa w zakresie pozyskania funduszy unijnych i miały na celu uzyskanie zewnętrznego finansowania inwestycji, co zwiększało możliwości realizacji przedsięwzięcia oraz jego potencjał przychodowy.

Zatem, mając powyższe na uwadze, wskazuję, że poniesione przez Panią wydatki na prowizję zapłaconą pośrednikowi nieruchomości w związku z zakupem nieruchomości oraz na wynagrodzenie za usługi consultingowe obejmujące usługi doradcze związane z pozyskaniem funduszy unijnych bez wątpienia spełniają przesłanki, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako poniesione w celu osiągniecia przychodów ze źródła jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

Wobec tego Pani stanowisko w zakresie uznania za koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wydatków na:

·      prowizję zapłaconą pośrednikowi nieruchomości w związku z zakupem nieruchomości

·      wynagrodzenie za usługi consultingowe obejmujące usługi doradcze związane z pozyskaniem funduszy unijnych

jest prawidłowe.

Odnosząc się do momentu rozpoznania wydatku na prowizję zapłaconą pośrednikowi nieruchomości w związku z zakupem nieruchomości jako kosztu uzyskania przychodów należy wskazać, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dokonują podziału kosztów na koszty bezpośrednio związane z przychodami i koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami (tzw. koszty pośrednie).

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji kosztów bezpośrednich ani pośrednich. Brak ustawowego doprecyzowania wynika z niedookreślonego charakteru tych pojęć oraz z braku jednolitych, stałych kryteriów pozwalających na jednoznaczne ustalenie, czy w konkretnym przypadku dany wydatek pozostaje w bezpośrednim, czy jedynie pośrednim związku z osiąganymi przychodami. W konsekwencji te same wydatki mogą w jednych okolicznościach stanowić koszty bezpośrednie, a w innych – jedynie pośrednie koszty uzyskania przychodu. Ocena ich charakteru musi być zatem dokonywana każdorazowo w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego, z uwzględnieniem specyfiki działalności podatnika, w ramach której wydatki te zostały poniesione. Jeżeli jednak określone nakłady można powiązać z osiągnięciem konkretnego przychodu, to – niezależnie od możliwości jednoczesnego wskazania ich pośredniego związku z innymi przychodami – kwalifikacji tych kosztów należy dokonywać przede wszystkim w kontekście tego przychodu, z którym pozostają one w bezpośrednim związku.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są te wydatki, których poniesienie przekłada się wprost na osiągnięcie określonych przychodów. W ich przypadku możliwe jest jednoznaczne „zidentyfikowanie” wpływu danego kosztu na wielkość uzyskanych przysporzeń. Do tej kategorii zalicza się przede wszystkim koszty, które można przyporządkować do konkretnych wyrobów lub usług.

Natomiast pośrednie koszty uzyskania przychodów obejmują wydatki, których nie sposób powiązać bezpośrednio z określonym przychodem, lecz które pozostają racjonalnie uzasadnione jako służące jego osiągnięciu. Nie wykazują one uchwytnego związku z konkretnymi przysporzeniami podatnika – brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie oraz w jakiej wysokości powstał odpowiadający im przychód. Do tej grupy zalicza się m.in. koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną, ubezpieczenia czy świadczenia pracownicze. Każdy z tych wydatków pozostaje związany z działalnością podatnika i w sposób ogólny przyczynia się do generowania przychodów, jednak nie sposób wskazać, jaki konkretny przychód został dzięki niemu osiągnięty.

Rozważając kwestię momentu ujęcia tych wydatków w kosztach uzyskania przychodów należy wskazać na treść art. 22 ust. 4 ww. ustawy, z którego wynika, że:

Koszty uzyskania przychodów są potrącane tylko w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione, z zastrzeżeniem ust. 5, 6 i 10.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęć „koszty bezpośrednio związane z przychodami” oraz „koszty inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami”. Jednakże sens tych pojęć można ustalić posługując się ich językowym znaczeniem. Przez koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami należy rozumieć te koszty, których poniesienie wpłynęło/wpłynie bezpośrednio na uzyskanie określonego przychodu.

Klasyfikacja wydatków do wskazanych kategorii kosztów uzyskania przychodu powinna być każdorazowo dokonywana z uwzględnieniem indywidualnych cech działalności podatnika, w ramach której koszty te są ponoszone. Należy przy tym podkreślić, że prawidłowe zaliczenie wydatku do kosztów uzyskania przychodów wymaga wykazania jego celowości oraz związku z osiąganym przychodem, a także odpowiedniego, rzetelnego udokumentowania poniesionego wydatku.

Moment potrącalności kosztów został przez ustawodawcę uregulowany w art. 22 ust. 5-5e ustawy o podatku dochodowy od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 22 ust. 5 ustawy:

U podatników prowadzących księgi rachunkowe koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 5a i 5b.

W art. 22 ust. 5a ww. ustawy wskazano, że

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:

1)  sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo

2)  złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego

- są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Jednocześnie art. 22 ust. 5b stanowi, że:

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w ust. 5a pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane jest zeznanie.

Zasadą rozliczania kosztów bezpośrednich w podatkowej księdze przychodów i rozchodów jest ich ujmowanie w tym okresie, w którym pozostają w bezpośrednim związku z osiągniętym przychodem. Oznacza to, że koszt bezpośredni powinien zostać potrącony w roku podatkowym, którego dotyczy przychód, do którego można go przypisać. Jeżeli jednak wydatek o charakterze bezpośrednim został poniesiony po sporządzeniu sprawozdania finansowego za dany rok podatkowy – lecz nie później niż do upływu terminu złożenia zeznania podatkowego – wówczas podlega ujęciu w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w roku następującym po roku, którego dotyczy.

Zatem koszty pozostające w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym z faktycznie otrzymanymi lub należnymi przychodami danego roku podatkowego, podlegającymi opodatkowaniu w tym roku, są kosztami uzyskania przychodu na podstawie przepisów art. 22 ust. 5, ust. 5a albo 5b tej ustawy.

Natomiast stosownie do treści art. 22 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Zatem art. 22 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, reguluje zasady potrącalności kosztów innych niż koszty bezpośrednio związane z przychodami.

Ponadto w myśl art. 22 ust. 6 ww. ustawy,

Zasady określone w ust. 5-5c, z zastrzeżeniem ust. 6b, mają zastosowanie również do podatników prowadzących podatkowe księgi przychodów i rozchodów, pod warunkiem że stale w każdym roku podatkowym księgi te będą prowadzone w sposób umożliwiający wyodrębnienie kosztów uzyskania przychodów odnoszących się tylko do tego roku podatkowego.

Przy czym – zgodnie z art. 22 ust. 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów w przypadku podatników, o których mowa w ust. 6, z zastrzeżeniem ust. 5e, 6ba, 6bb i 7b, uważa się dzień wystawienia faktury (rachunku) lub innego dowodu stanowiącego podstawę do zaksięgowania (ujęcia) kosztu.

W orzecznictwie (wyrok NSA z 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 338/13, podobnie wyrok NSA z 4 marca 2014 r., sygn. akt II FSK 739/12) wskazuje się, że:

(…) o zaliczeniu podatkowych kosztów uzyskania przychodów do kategorii kosztów bezpośrednich albo innych niż bezpośrednie decyduje ich relacja do przychodu, jaki mają one obiektywnie zapewnić. Powyższe prowadzi do wniosku, że jeżeli dany wydatek odnosi się do konkretnego przychodu, należy zaliczyć go do bezpośrednich kosztów uzyskania przychodów. W przypadku natomiast, gdy dany wydatek dotyczy szerszego spektrum aktywności gospodarczej podatnika i nie można go powiązać ze skonkretyzowanym przychodem, zasadna jest jego kwalifikacja do kosztów innych niż bezpośrednio związane z przychodem. Inaczej mówiąc, bezpośrednio związane z przychodami są takie koszty, gdy można wskazać konkretny przychód, do którego odnoszą się koszty mające na celu jego generowanie (…).

Zatem, mając na uwadze opis zdarzenia oraz zacytowane uprzednio przepisy prawa podatkowego nie mogę się z Panią zgodzić, że poniesiony przez Panią wydatek związany z usługą pośrednictwa przy zakupie nieruchomości pozostawał w bezpośrednim związku z realizacją transakcji zakupu pensjonatu, a więc był potrącalny na zasadach określonych w art. 22 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające mu przychody.

Wydatek ten pozostaje w związku z prowadzoną przez Panią działalnością gospodarczą, jednakże związek ten ma charakter pośredni – nie przekłada się bowiem wprost na wysokość przychodów osiąganych z tytułu zawartej umowy kupna‑sprzedaży pensjonatu w A. Poniesienie tego wydatku nie znajduje bezpośredniego odzwierciedlenia w konkretnym przychodzie, choć niewątpliwie przyczynia się do jego uzyskania. Należy zatem podkreślić, że koszt ten, mimo że pozostaje w związku z prowadzoną działalnością, nie wykazuje uchwytnego, bezpośredniego powiązania z określonym przychodem.

Zatem wydatek związany w usługą pośrednictwa przy zakupie pensjonatu w A powinien być traktowany dla celów podatkowych jako tzw. koszt pośredni potrącalny na zasadach określonych w art. 22 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. w dacie ich poniesienia, bowiem w sposób pośredni będą wpływać na przychody. Wydatek ten poniesiony przez Panią nie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na przychody osiągane przez Panią z prowadzenia pensjonatu. Koszty te odnoszą się bowiem do całokształtu prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług noclegowych w pensjonacie w A.

Wobec tego stanowisko Pani, że wydatek związany w usługą pośrednictwa przy zakupie pensjonatu w A pozostawał w bezpośrednim związku z realizacją tej transakcji jest nieprawidłowe.

Odnosząc się do kwestii zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu najmu samochodu specjalnego (kempingowego) wykorzystywanego przez Panią jako mobilne biuro oraz jako baza noclegowa podczas realizacji inwestycji związanej z remontem pensjonatu wskazać należy, że z treści art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów dotyczących samochodu osobowego opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1 , umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków, z zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego, innego niż określony w pkt 46, na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej - jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.

Natomiast jak stanowi art. 23 ust. 1 pkt 46 ww. ustawy:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków z tytułu kosztów używania, stanowiącego własność podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, samochodu osobowego niebędącego składnikiem majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 , oraz składek na ubezpieczenie takiego samochodu; te wydatki i składki w wysokości 20% stanowią jednak koszty uzyskania przychodów pod warunkiem, że samochód ten jest wykorzystywany również do celów związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika;

Z kolei zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 47 omawianej ustawy:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, innego niż określony w pkt 46, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia.

Stosownie do art. 23 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Poniesione wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 46 i 46a, oraz kwota, o której mowa w ust. 1 pkt 47a, obejmują także podatek od towarów i usług, który zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w jakiej zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 23 ust. 5d omawianej ustawy:

W przypadku gdy umowa najmu, dzierżawy lub inna umowa o podobnym charakterze została zawarta na okres krótszy niż 6 miesięcy, przez wartość samochodu, o której mowa w ust. 1 pkt 47a, rozumie się wartość przyjętą dla celów ubezpieczenia.

W myśl art. 23 ust. 5e tej ustawy:

W przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy kwota limitu, o którym mowa w ust. 1 pkt 47a, wynosi 225 000 zł.

Na podstawie art. 23 ust. 5f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W przypadku nieprowadzenia przez podatnika ewidencji, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, uznaje się, że samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika.

Stosownie natomiast do art. 23 ust. 5g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przepisu ust. 5f nie stosuje się, jeżeli podatnik na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie jest obowiązany do prowadzenia takiej ewidencji, z wyjątkiem przypadku, gdy brak tego obowiązku wynika z art. 86a ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług.

Zatem 25% poniesionych wydatków na samochód osobowy z tytułu kosztów jego użytkowania, jeżeli taki samochód jest wykorzystywany także do celów innych niż działalność gospodarcza (np. do celów prywatnych), nie stanowi kosztów podatkowych.

W Pani sprawie kluczowe jest ustalenie, czy wykorzystywany w Pani działalności pojazd jest samochodem osobowym, czy też innym niż osobowy.

Zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ilekroć w ustawie jest mowa o samochodzie osobowym - oznacza to pojazd samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem:

a)  pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą:

- klasyfikowanego na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van

lub

- z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków,

b)  pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu,

c)  pojazdu specjalnego, jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym, i jeżeli spełnione są również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących przeznaczeń:

- agregat elektryczny/spawalniczy,

- do prac wiertniczych,

- koparka, koparko-spycharka,

- ładowarka,

- podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych,

- żuraw samochodowy,

d)  pojazdu samochodowego określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 86a ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług;

Zgodnie z art. 5d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w:

1)  art. 5a pkt 19a lit. a i b stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu zawierającego odpowiednią adnotację o spełnieniu tych wymagań;

2)  art. 5a pkt 19a lit. c stwierdza się na podstawie dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

W świetle brzmienia art. 5a pkt 19a lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienione warunki powinny być zrealizowane jednocześnie, o czym świadczy spójnik „i”. Oznacza to, że pojazdem specjalnym w rozumieniu tej regulacji jest wyłącznie pojazd o przeznaczeniu określonym w jednym z tiret, spełniający wymagania zawarte we właściwych przepisach, a także (jednocześnie) w przypadku, którego status „pojazdu specjalnego” potwierdza stosowna dokumentacja wydana zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

W związku z tym na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dla przyznania danemu pojazdowi przymiotu „pojazdu specjalnego” konieczne jest nie tylko wykazanie się wymaganymi dokumentami określonymi w przepisach o ruchu drogowym, ale także jednoczesne zakwalifikowanie pojazdu pod jedno z przeznaczeń wymienionych w przepisie art. 5a pkt 19a lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika wynajęła Pani „samochód specjalny kempingowy”, który pełnił funkcję mobilnego biura i zaplecza noclegowego. W pojeździe prowadzono bieżące czynności organizacyjne i administracyjne związane z realizacją inwestycji, w tym koordynację prac wykonawców, kontakt z dostawcami, przygotowywanie dokumentacji oraz planowanie kolejnych etapów robót. Pojazd został wynajęty ze względów ekonomicznych – wysoki sezon nad morzem, duży koszt najmu miejsca noclegowego. Wynajem był rozwiązaniem racjonalnym ze względu na dużą odległość prowadzonej inwestycji od miejsca prowadzenia działalności.

Ponadto wskazała Pani, że:

·      Najem samochodu kempingowego służył jako mobilne biuro i zaplecze noclegowe podczas realizacji inwestycji. Pojazd wykorzystywany był do czynności organizacyjnych i administracyjnych związanych z remontem, w tym koordynacji prac, kontaktu z wykonawcami oraz planowania robót, co umożliwiało sprawny nadzór nad inwestycją zmierzającą do uruchomienia działalności.

·      Najem samochodu kempingowego umożliwiał bieżący nadzór nad inwestycją, koordynację prac oraz podejmowanie decyzji organizacyjnych w trakcie realizacji remontu, co wpływało na sprawność i bezpieczeństwo realizacji przedsięwzięcia.

·      Zawarła Pani umowę najmu „pojazdu specjalnego (kempingowego)” na okres 14 dni z przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie wynajmu kamperów.

·      Wynajęty kamper był pojazdem samochodowym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą.

·      Kamper nie był pojazdem samochodowym, który posiada jeden rząd siedzeń oddzielonych od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanym jako wielozadaniowy, van lub z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków.

·      Kamper nie był pojazdem posiadającym kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń oraz nadwoziem przeznaczonym do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu.

·      Kamper nie był pojazdem specjalnym zgodnie z dokumentami wydanymi na podstawie przepisów o ruchu drogowym.

·      Kamper będący pojazdem specjalnym o przeznaczeniu „kempingowy” jest pojazdem samochodowym w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, jednak nie jest pojazdem określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 86a ust. 16 tej ustawy.

·      Kamper nie był pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych lub pojazdem napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy.

W świetle przedstawionego opisu zdarzenia oraz analizy przepisów wskazuję, że pojazd, o którym mowa we wniosku jest samochodem osobowym zgodnie z definicją zawartą w art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podkreślić należy, że art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych rozciąga limit rozliczania wydatków na korzystanie z samochodu osobowego na umowy leasingu operacyjnego, umowy najmu, dzierżawy lub inne umowy o podobnym charakterze. Limit ten koresponduje z limitem stosowanym przy dokonywaniu odpisów amortyzacyjnych od nabytego samochodu i ustalany jest proporcją wartości samochodu będącego przedmiotem umowy leasingu, najmu (itp.) – z uwzględnieniem przepisu art. 23 ust. 5d ustawy - i kwoty:

·      225 000 zł - w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 875 , 1394 , 1506 i 1681 ) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy,

·      150 000 zł - w przypadku pozostałych samochodów osobowych.

Zatem nie stanowią kosztów uzyskania przychodów dotyczące samochodu osobowego opłaty wynikające z umów najmu w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 225 000 zł lub 150 000 zł (uzależniona od rodzaju samochodu) pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.

W Pani sytuacji wskazana kwota, uwzględniana przy obliczaniu proporcji z art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy wynosi 150 000 zł, ponieważ z przedstawionego przez Panią opisu sprawy wynika, że kamper był pojazdem z silnikiem spalinowym.

Wobec tego, mając na uwadze powyższe, stwierdzam, że opłaty wynikające z umowy najmu podlegają ograniczeniu określonemu w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ponadto jest Pani zobowiązana do stosowania ograniczeń wynikających z art. 23 ust. 1 pkt 46a i 47 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z uwagi na to, że wskazany we wniosku kamper stanowi samochód osobowy w rozumieniu art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w odniesieniu do wydatków eksploatacyjnych związanych z użytkowaniem kampera, w sytuacji gdy pojazd nie był wykorzystywany wyłącznie w celach działalności gospodarczej, mają do Pani zastosowania ograniczenia wynikające z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z powołanym uprzednio przepisem nie uważa się za koszty uzyskania przychodu 25% poniesionych wydatków z tytułu kosztów używania samochodu osobowego (wydatków eksploatacyjnych) wykorzystywanego na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej – jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika (do celów mieszanych). Kosztem uzyskania przychodu jest wówczas 75% ww. wydatków.

Reasumując: do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegają poniesione przez Panią opłaty związane z umową najmu kampera z zastosowaniem limitu 150 000 zł wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 47a w związku z art. 23 ust. 1 pkt 4 lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ponadto może Pani zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów podlegają poniesione przez Panią wydatki w wysokości 75% kwoty wydatków związanych z korzystaniem z tego pojazdu (wydatków eksploatacyjnych).

Wobec tego stanowisko Pani w tym zakresie jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia.

Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego. Wydając interpretację indywidualną w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego. Przy wydawaniu tej interpretacji dokonałem więc wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.