Interpretacja indywidualna

 – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pan współwłaścicielem nieruchomości objętej księgą wieczystą nr (...), położonej w A w obrębie I, składającej się z 5 działek ewidencyjnych o numerach 1/1, 1/2, 1/3, 1/4 i 1/5. Działki te tworzą jeden spójny obszar, gdyż powstały z podziału jednej działki na 5 nowych działek.

Współwłaścicielami całej nieruchomości są osoby fizyczne:

1)  małżeństwo A i B A(współwłasność ustawowa),

2)  małżeństwo C i D B (współwłasność ustawowa),

3)  E C.

Każdemu ze współwłaścicieli przysługuje udział we współwłasności całej nieruchomości, obejmujący wszystkie 5 działek. Udziały te wynoszą odpowiednio:

1)  – 39/100;

2)  – 39/100;

3)  – 22/100.

Pierwotny zakup dotyczył dwóch działek o numerach 1/6 i 1/7 (A, obręb nr I). Działki te zostały nabyte w 2022 r. w drodze umowy sprzedaży oraz umowy przeniesienia od osób fizycznych. Jako współwłaściciele tych działek w latach późniejszych dokonaliście Państwo połączenia tych działek w jedną nieruchomość – działkę nr 1, a później jej podziału na 5 działek: 1/1, 1/2, 1/3, 1/4 i 1/5.

W kwietniu 2026 r. wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego przedmiotową nieruchomość. Plan ten określa minimalną powierzchnię nowo wydzielanych działek. Z uwagi na postanowienia tego planu nie jest możliwe dokonanie podziału każdej z 5 działek zgodnie z obecną strukturą udziałów współwłaścicieli w taki sposób, aby każdemu ze współwłaścicieli przypadła działka spełniająca minimalne wymagania powierzchniowe przewidziane w planie miejscowym.

W związku z tym współwłaściciele planują zniesienie współwłasności nieruchomości w taki sposób, aby po dokonaniu tej czynności każdy ze współwłaścicieli otrzymał prawa do poszczególnych działek lub udziałów w poszczególnych działkach, które w ujęciu łącznym będą odpowiadały jego dotychczasowemu udziałowi w całej nieruchomości zarówno pod względem wartościowym, jak i powierzchniowym.

W celu przeprowadzenia zniesienia współwłasności planowane jest uprzednie odpowiednie ukształtowanie praw współwłaścicieli w odniesieniu do każdej z 5 działek, a następnie odłączenie poszczególnych działek z dotychczasowej księgi wieczystej i założenie dla nich odrębnych ksiąg wieczystych.

Planowana czynność:

·      będzie dokonana bez spłat i dopłat pomiędzy współwłaścicielami,

·      nie spowoduje, że którykolwiek ze współwłaścicieli uzyska przysporzenie majątkowe ponad wartość jego dotychczasowego udziału w całej nieruchomości,

·      nie spowoduje zwiększenia łącznej powierzchni ani łącznej wartości praw któregokolwiek ze współwłaścicieli,

·      ma na celu wyłącznie takie ukształtowanie stanu prawnego nieruchomości, aby możliwe było dokonanie zniesienia współwłasności oraz aby w przyszłości możliwe było dokonanie podziału poszczególnych działek zgodnie z wymaganiami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Po dokonaniu tych czynności każdemu ze współwłaścicieli mają przypaść prawa odpowiadające wartościowo i powierzchniowo jego dotychczasowemu udziałowi, bez jakichkolwiek spłat i dopłat.

Wskazuje Pan, że planowana czynność nie ma charakteru sprzedaży, nie przewiduje zapłaty ceny, nie przewiduje spłat ani dopłat i ma charakter ekwiwalentny z ekonomicznego punktu widzenia.

Wątpliwość Pana dotyczy tego, czy opisane czynności będą stanowiły odpłatne zbycie nieruchomości lub udziału w nieruchomości w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji, czy po Pana stronie powstanie obowiązek podatkowy z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości przed upływem 5 lat oraz czy czynności te spowodują rozpoczęcie biegu nowego terminu, o którym mowa w tym przepisie, w sytuacji gdy nieruchomość została nabyta w 2022 r., a opisane czynności mają zostać dokonane w 2026 r.

Pytanie

Czy opisane we wniosku planowane czynności, polegające na wyjściu ze współwłasności nieruchomości składającej się z 5 działek ewidencyjnych, poprzez odpowiednie ukształtowanie praw współwłaścicieli w odniesieniu do poszczególnych działek, bez spłat i dopłat, przy zachowaniu po stronie każdego ze współwłaścicieli łącznej wartości i powierzchni odpowiadającej jego dotychczasowemu udziałowi w całej nieruchomości, a następnie odłączeniu poszczególnych działek z dotychczasowej księgi wieczystej i założeniu dla nich odrębnych ksiąg wieczystych, będą stanowiły dla Pana odpłatne zbycie nieruchomości lub udziału w nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz czy czynności te spowodują rozpoczęcie biegu nowego terminu, o którym mowa w tym przepisie, w sytuacji, gdy nieruchomość została nabyta w 2022 r., a opisane czynności mają zostać dokonane w 2026 r.?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, opisane we wniosku planowane czynności (wyjście ze współwłasności) nie będą stanowiły odpłatnego zbycia nieruchomości ani udziału w nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także nie spowodują nowego nabycia nieruchomości lub udziału w nieruchomości. W konsekwencji dokonanie tych czynności w 2026 r. pozostanie bez wpływu na bieg 5-letniego terminu, o którym mowa w tym przepisie, który w odniesieniu do nieruchomości nabytej w 2022 r. należy liczyć od końca 2022 r. Tym samym planowane czynności nie przerwą tego terminu, nie spowodują jego ponownego rozpoczęcia i nie będą skutkowały powstaniem obowiązku podatkowego z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości przed upływem 5 lat od jej nabycia.

W przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie dochodzi do sprzedaży nieruchomości ani do innej czynności o charakterze odpłatnym.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych  (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,

d) innych rzeczy,

– jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane  w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie;  w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

Przytoczony przepis formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą nienastępujące w wykonaniu działalności gospodarczej odpłatne zbycie nieruchomości oraz praw określonych w lit. a-c przepisu przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, stanowi źródło przychodu podlegające opodatkowaniu. Zatem, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości lub tych praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie – nie jest źródłem przychodu  w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

W przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy, co do zasady decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma moment i sposób ich nabycia.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje pojęcia „nabycie”, a także nie wskazuje czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne. Nie określa również, na podstawie jakiej czynności prawnej bądź zdarzenia prawnego może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw majątkowych. Zatem, pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do nieruchomości lub tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw.

Interpretacja pojęcia „nabycie” została przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1489/08, w którym Sąd stwierdził, że aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego terminu należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu cywilnego nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe ulegają zwiększeniu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy rozumieć każde zwiększenie aktywów majątku podatnika.

Stosownie do treści art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1071 ze zm.):

Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.

Nabyciem w rozumieniu przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest zatem każda czynność, na mocy której na osobę fizyczną – nabywcę, przechodzi własność nieruchomości, bez względu na to, czy nabycie następuje w sposób odpłatny czy nieodpłatny.

Celem postępowania o zniesienie współwłasności, w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, jest nowe ukształtowanie prawa własności rzeczy, która stanowi przedmiot współwłasności.

Na podstawie art. 195 Kodeksu cywilnego:

Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).

W świetle art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:

Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną.

Według art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:

Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.

Istota współwłasności polega na tym, że współwłaścicielom przysługują części wspólnego prawa własności (tzw. udziały), którymi mogą swobodnie rozporządzać. Dopóki więc istnieje współwłasność można mówić tylko o istnieniu udziałów w tym prawie, o ich nabywaniu i zbywaniu, a nie o prawie do części rzeczy, o jej zbywaniu bądź nabywaniu w częściach. Przedmiot współwłasności ma charakter niepodzielny a w okresie trwania współwłasności każdemu ze współwłaścicieli przysługuje prawo do całej rzeczy, a nie jedynie do jej części odpowiadającej wielkości udziału. Każdy współwłaściciel korzysta z takiego samego prawa do rzeczy wspólnej, ograniczonego jedynie równorzędnymi uprawnieniami pozostałych współwłaścicieli. Oznacza to, że każdy z nich jest uprawniony do współposiadania rzeczy oraz korzystania z niej w takim zakresie, jaki da się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem przez innych współwłaścicieli (art. 206 Kodeksu cywilnego).

Art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego stanowi, że:

Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć. Jednakże w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest jego przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.

Przez zniesienie współwłasności rozumie się likwidację łączącego współwłaścicieli stosunku prawnego, która następuje w drodze umowy lub orzeczenia sądu.

Na podstawie art. 211 Kodeksu cywilnego:

Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.

Zgodnie z art. 212 Kodeksu cywilnego:

§ 1. Jeżeli zniesienie współwłasności następuje na mocy orzeczenia sądu, wartość poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne. Przy podziale gruntu sąd może obciążyć poszczególne części potrzebnymi służebnościami gruntowymi.

§ 2. Rzecz, która nie daje się podzielić, może być przyznana stosownie do okoliczności jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych albo sprzedana stosownie do przepisów kodeksu postępowania cywilnego.

§ 3. Jeżeli ustalone zostały dopłaty lub spłaty, sąd oznaczy termin i sposób ich uiszczenia, wysokość i termin uiszczenia odsetek, a w razie potrzeby także sposób ich zabezpieczenia. W razie rozłożenia dopłat i spłat na raty terminy ich uiszczenia nie mogą łącznie przekraczać lat dziesięciu. W wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie sąd na wniosek dłużnika może odroczyć termin zapłaty rat już wymagalnych.

Zniesienie współwłasności może zatem nastąpić przez podział rzeczy wspólnej, a gdy rzeczy nie da się podzielić, przez przyznanie rzeczy jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych bądź przez podział cywilny, polegający na sprzedaży rzeczy wspólnej i podziale uzyskanej ceny stosownie do wielkości udziałów współwłaścicieli. W rezultacie, w wyniku zniesienia współwłasności dochodzi więc jedynie do nowego ukształtowania prawa własności poprzez odebranie temu prawu cechy wspólności. Jednym ze sposobów zniesienia współwłasności jest fizyczny podział rzeczy wspólnej między współwłaścicielami. Następuje to w drodze przyznania każdemu ze współwłaścicieli wyodrębnionej (podzielonej) rzeczy.

Zniesienie współwłasności nie stanowi nabycia rzeczy, jeżeli mieści się w ramach udziału jaki przypadał byłym współwłaścicielom w rzeczy wspólnej i odbyło się bez spłat i dopłat. Za datę nabycia nieruchomości lub prawa – w przypadku ich sprzedaży, które przypadły danej osobie w wyniku zniesienia współwłasności, należy zatem przyjąć datę ich pierwotnego nabycia, jeżeli wartość otrzymanej przez daną osobę nieruchomości lub prawa w wyniku zniesienia współwłasności mieści się w udziale, jaki przysługuje tej osobie w majątku objętym współwłasnością oraz zniesienie współwłasności zostało dokonane bez spłat i dopłat. Gdy w wyniku zniesienia współwłasności udział danej osoby ulega powiększeniu, mamy do czynienia z nabyciem, gdyż zwiększa się stan jej majątku osobistego.

Ponadto, należy wyjaśnić, że o tym, czy w wyniku zniesienia współwłasności doszło do nowego nabycia ponad wcześniej posiadany udział decyduje porównanie wartości tych nieruchomości, a nie ich powierzchni. Może się zdarzyć, że większą wartość będzie miała nieruchomość o mniejszej powierzchni. Tak więc, co do zasady, zniesienie współwłasności jest formą nowego nabycia tylko wówczas, gdy w wyniku tego zniesienia współwłasności podatnik otrzymuje nieruchomość, której wartość po dokonanym podziale przekracza wartość udziału jaki pierwotnie podatnikowi przysługiwał.

Zatem, jeżeli przy zniesieniu współwłasności wystąpiło przysporzenie majątku ponad posiadany udział przed zniesieniem współwłasności oznacza to, że dla części udziału w nieruchomości nabytego w drodze zniesienia współwłasności dniem nabycia będzie dzień, w którym nastąpiło zniesienie współwłasności.

Zgodnie z teorią prawa rzeczowego przyznanie danej osobie na wyłączną własność rzeczy w wyniku zniesienia współwłasności jest nabyciem tych rzeczy. Natomiast mając na uwadze przyjętą linię orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego nabyciem w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest przyznanie rzeczy na wyłączną własność jednemu ze współwłaścicieli w wyniku zniesienia współwłasności, jeżeli:

a)  podział taki jest ekwiwalentny w naturze i nie towarzyszą mu spłaty i dopłaty, lub

b)  wartość otrzymanej przez daną osobę rzeczy w wyniku dokonanego podziału mieści się w wartości udziału, jaki przysługiwał tej osobie.

Jeżeli więc spełnione są wymienione uprzednio warunki, zniesienie współwłasności nieruchomości nie może być rozpatrywane w kategoriach nabycia. W takiej sytuacji za datę jej nabycia uznać należy datę pierwotnego nabycia udziału we współwłasności nieruchomości. Jeżeli jednak na skutek podziału nieruchomości lub zniesienia współwłasności przysługujący danej osobie udział ulega powiększeniu lub też towarzyszą mu spłaty i dopłaty wówczas czynność ta skutkuje nabyciem ponad dotychczas posiadany udział.

Z opisu zdarzenia wynika:

·      Jest Pan jednym ze współwłaścicieli nieruchomości składającej się z 5 działek ewidencyjnych – działki te tworzą jeden spójny obszar.

·      Każdemu ze współwłaścicieli przysługuje udział we współwłasności całej nieruchomości, obejmujący wszystkie 5 działek.

·      Pierwotny zakup dotyczył dwóch działek. Działki te zostały nabyte w 2022 r. w drodze umowy sprzedaży oraz umowy przeniesienia od osób fizycznych. Jako współwłaściciele tych działek Pan wraz z pozostałymi współwłaścicielami połączyliście te działki w jedną nieruchomość, a następnie podzieliliście ją na 5 działek.

·      W związku z wejściem w życie w kwietniu 2026 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego opisana nieruchomość planuje Pan wraz z pozostałymi współwłaścicielami nieruchomości zniesienie współwłasności, w taki sposób, żeby każdy ze współwłaścicieli otrzymał prawa do poszczególnych działek lub udziałów w poszczególnych działkach, które w ujęciu łącznym będą odpowiadały jego dotychczasowemu udziałowi w całej nieruchomości zarówno pod względem wartościowym, jak i powierzchniowym.

·      W celu przeprowadzenia zniesienia współwłasności planowane jest odpowiednie ukształtowanie praw współwłaścicieli w odniesieniu do każdej z 5 działek, a następnie odłączenie poszczególnych działek z dotychczasowej księgi wieczystej i założenie dla nich odrębnych ksiąg wieczystych.

·      Planowana czynność:

a)  będzie dokonana bez spłat i dopłat pomiędzy współwłaścicielami,

b)  nie spowoduje, że którykolwiek ze współwłaścicieli uzyska przysporzenie majątkowe ponad wartość jego dotychczasowego udziału w całej nieruchomości,

c)  nie spowoduje zwiększenia łącznej wartości praw któregokolwiek ze współwłaścicieli,

·      Po dokonaniu tych czynności każdemu ze współwłaścicieli mają przypaść prawa odpowiadające wartościowo i powierzchniowo jego dotychczasowemu udziałowi, bez jakichkolwiek spłat i dopłat.

·      Planowana czynność nie ma charakteru sprzedaży, nie przewiduje zapłaty ceny.

Mając na uwadze opis zdarzenia oraz powołane uprzednio przepisy, stwierdzić należy, że skoro opisane w zdarzeniu czynności polegające na „wyjściu ze współwłasności” będą dokonane bez spłat i dopłat pomiędzy współwłaścicielami a także nie spowodują, że którykolwiek ze współwłaścicieli uzyska przysporzenie majątkowe ponad wartość jego dotychczasowego udziału w całej nieruchomości, to planowana przez Pana czynność zniesienia współwłasności „wyjścia ze współwłasności” nie będzie stanowiła dla Pana nowego nabycia w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji dokonanie tych czynności w 2026 r. nie wpłynie na bieg 5‑letniego terminu, o którym mowa w tym przepisie. W odniesieniu do nieruchomości nabytej w 2022 r. termin ten należy liczyć od końca 2022 r. Oznacza to, że planowane działania nie przerwą jego biegu, nie spowodują jego ponownego rozpoczęcia i nie doprowadzą do powstania obowiązku podatkowego z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości przed upływem 5 lat od jej nabycia.

Wobec tego stanowisko Pana jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

·      Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, przedstawionego przez Pana i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

·      Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego. Wydając interpretację indywidualną w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego. Przy wydawaniu tej interpretacji dokonałem więc wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku.

Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego.

·      Jednocześnie, z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie Zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, a w analizowanej sprawie nie został złożony wniosek wspólny, o którym mowa w art. 14r ww. ustawy, interpretacja ta dotyczy wyłącznie Pana, jako występującego z wnioskiem. Oznacza to, że interpretacja ta została wydana wyłącznie w Pana indywidualnej sprawie i nie wywołuje skutków prawnych dla pozostałych współwłaścicieli nieruchomości. Pozostali współwłaściciele nieruchomości, chcąc otrzymać interpretację indywidualną, powinni wystąpić z odrębnymi wnioskami i wpłacić stosowną opłatę.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy  z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.