0115-KDIT3.4011.337.2026.2.JS

Interpretacja indywidualna

 – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest w zakresie pytania nr 1 nieprawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

15 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 14 maja 2026 r. r. (wpływ) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1.  Zainteresowana będąca stroną postępowania:

A. A, ul. A 1, (...)

2.  Zainteresowany niebędący stroną postępowania:

B. A, ul. A 1, (...)

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawczyni prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą od 9 lutego 2015 r. 30 stycznia 2021 r. we wpisie CEIDG-1 Wnioskodawczyni wskazała jako formę opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej podatek liniowy. Za 2021 r. Wnioskodawczyni złożyła zeznanie podatkowe PIT-36L.

Wnioskodawczyni pozostaje w związku małżeńskim, w którym przez cały okres objęty wnioskiem (lata 2022–2025) istniała wspólność majątkowa małżeńska. Małżonek Wnioskodawczyni jest zainteresowanym niebędącym stroną postępowania w rozumieniu art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej, gdyż skutki interpretacji będą dotyczyć również jego sytuacji podatkowej w zakresie wspólnego opodatkowania małżonków.

Za 2022 r. Wnioskodawczyni skorzystała z możliwości zmiany formy opodatkowania przewidzianej przepisami wprowadzonymi ustawą z 9 czerwca 2022 r. i złożyła zeznanie roczne PIT-36, rozliczając dochody z działalności gospodarczej według skali podatkowej. Za 2022 r. Wnioskodawczyni rozliczyła się wspólnie z małżonkiem.

Po dokonaniu zmiany formy opodatkowania w zeznaniu rocznym za 2022 r. Wnioskodawczyni kontynuowała rozliczanie dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej według skali podatkowej również w latach 2023–2025.

W latach 2023–2025 Wnioskodawczyni:

·      obliczała zaliczki na podatek dochodowy według skali podatkowej,

·      dokonywała wpłat zaliczek na podatek dochodowy, wskazując w tytułach przelewów symbol „PIT-5”,

·      składała roczne zeznania podatkowe PIT-36,

·      opłacała składkę na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości właściwej dla opodatkowania według skali podatkowej.

Za lata 2023 i 2024 Wnioskodawczyni złożyła wspólnie z małżonkiem zeznania PIT-36. Zeznania te zostały przyjęte przez właściwy urząd skarbowy, a wynikające z nich nadpłaty podatku zostały zwrócone na rachunek bankowy Wnioskodawczyni.

Wnioskodawczyni nie złożyła w latach 2023–2025 odrębnego zawiadomienia o rezygnacji z podatku liniowego ani nie dokonała w tym okresie aktualizacji wpisu w CEIDG w zakresie formy opodatkowania. Jednocześnie przez cały ten okres faktycznie rozliczała działalność gospodarczą według skali podatkowej.

W 2026 r. Wnioskodawczyni dokonała zmiany wpisu w CEIDG, wskazując jako formę opodatkowania podatek liniowy.

Pismem z 11 marca 2026 r. Naczelnik właściwego urzędu skarbowego wezwał Wnioskodawczynię do złożenia korekt zeznań podatkowych PIT-36L za lata 2023–2025 wraz z załącznikami PIT/B oraz korekt zeznań PIT-37 za lata 2024 i 2025, a także wezwał małżonka Wnioskodawczyni do złożenia korekt zeznań PIT-37 za lata 2023–2025, ewentualnie do złożenia wyjaśnień.

W uzasadnieniu wezwania organ wskazał, że:

·      w jego ocenie zmiana formy opodatkowania dokonana zeznaniem rocznym za 2022 r. wywoływała skutek wyłącznie dla roku 2022,

·      brak było w latach 2023–2025 skutecznego zawiadomienia o rezygnacji z podatku liniowego,

·      wpis CEIDG z 30 stycznia 2021 r. wskazujący podatek liniowy pozostawał, zdaniem organu, wiążący również dla lat 2023–2025,

·      wpłaty zaliczek z oznaczeniem „PIT-5” nie stanowiły w ocenie organu skutecznego wyboru formy opodatkowania.

W odpowiedzi na wezwanie Wnioskodawczyni złożyła wyjaśnienia, w których wskazała, że w latach 2023–2025 konsekwentnie i jednoznacznie rozliczała dochody z działalności gospodarczej według skali podatkowej, poprzez sposób obliczania zaliczek, oznaczanie przelewów symbolem „PIT-5”, składanie zeznań PIT-36 oraz opłacanie składki zdrowotnej właściwej dla tej formy opodatkowania.

Wnioskodawczyni osiągała przychody z działalności gospodarczej w poszczególnych latach podatkowych od początku roku, przy czym w pierwszych miesiącach danego roku wysokość osiąganych dochodów pozostawała na poziomie, który nie powodował obowiązku zapłaty zaliczek na podatek dochodowy przy opodatkowaniu według skali podatkowej.

Wpłaty zaliczek na podatek dochodowy były dokonywane z rachunku bankowego należącego do Wnioskodawczyni i każdorazowo zawierały jednoznaczne oznaczenie rodzaju zobowiązania jako „PIT-5”.

Działania Wnioskodawczyni w zakresie sposobu opodatkowania działalności gospodarczej w latach 2023–2025 miały charakter ciągły, jednolity i konsekwentny. Wnioskodawczyni w latach 2023–2025 nie podejmowała żadnych działań charakterystycznych dla opodatkowania podatkiem liniowym, w szczególności nie składała zeznań PIT-36L ani nie opłacała zaliczek oznaczonych jako „PIT-5L”.

Dane dotyczące osiąganych dochodów oraz przyjętej formy opodatkowania były również wykazywane w rozliczeniach z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, gdzie Wnioskodawczyni opłacała składkę zdrowotną właściwą dla opodatkowania według skali podatkowej.

Wnioskodawczyni nie dokonała w tym okresie aktualizacji wpisu CEIDG w zakresie formy opodatkowania, pozostając jednak w przekonaniu, że sposób faktycznego rozliczania podatku dochodowego odzwierciedla dokonany wybór formy opodatkowania.

Wnioskodawczyni składała zeznania roczne w sposób spójny z przyjętą formą opodatkowania, w tym korzystała z przewidzianej dla opodatkowania według skali podatkowej możliwości wspólnego rozliczenia z małżonkiem. Nadto, w toku rozliczeń za lata 2023–2025 organ podatkowy nie zgłaszał zastrzeżeń co do sposobu wpłacania zaliczek ani składanych zeznań podatkowych. Wskazać także należy, że po dokonaniu zmiany formy opodatkowania za 2022 r. Wnioskodawczyni nie podejmowała działań wskazujących na powrót do opodatkowania podatkiem liniowym, kontynuując rozliczenia według skali podatkowej.

Wybór opodatkowania według skali podatkowej był zgodny z sytuacją osobistą i podatkową Wnioskodawczyni, w szczególności z uwagi na możliwość wspólnego rozliczenia z małżonkiem.

Na dzień złożenia wniosku o interpretację wątpliwość Wnioskodawczyni dotyczy tego czy opisane wyżej, konsekwentne i jednoznaczne działania podejmowane w latach 2023–2025, obejmujące wpłaty zaliczek oznaczanych jako „PIT-5”, składanie zeznań PIT-36 oraz rozliczanie składki zdrowotnej właściwej dla skali podatkowej, należy uznać za skuteczne wyrażenie woli opodatkowania działalności gospodarczej według skali podatkowej w tych latach, pomimo braku odrębnej aktualizacji wpisu CEIDG.

Uzupełnienie okoliczności faktycznych sprawy:

Wniosek dotyczy wyboru formy opodatkowania w latach podatkowych 2023–2025.

Wnioskodawczyni osiągnęła pierwszy przychód z działalności gospodarczej:

·  w 2023 r. – 9 stycznia 2023 r.,

·  w 2024 r. – 12 stycznia 2024 r.,

·  w 2025 r. – 13 stycznia 2025 r.

Pierwsze wpłaty zaliczek na podatek dochodowy zostały dokonane:

·  za 2023 r. – 22 maja 2023 r. (PIT-5 za 4/2023),

·  za 2024 r. – 20 maja 2024 r. (PIT-5 za 4/2024),

·  za 2025 r. – 22 kwietnia 2025 r. (PIT-5 za 3/2025).

Opisy pierwszych wpłat zaliczek na podatek dochodowy zawierały oznaczenie „PIT-5”.

Pytania

1.  Czy w przedstawionym stanie faktycznym wpłacanie przez Wnioskodawczynię w latach 2023–2025 zaliczek na podatek dochodowy z oznaczeniem „PIT-5”, składanie zeznań rocznych PIT-36 oraz faktyczne rozliczanie dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej według skali podatkowej stanowiło skuteczne złożenie oświadczenia o wyborze opodatkowania według skali podatkowej oraz rezygnacji z opodatkowania podatkiem liniowym, o którym mowa w art. 9a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

2.  Czy w przypadku uznania, że Wnioskodawczyni skutecznie wybrała opodatkowanie według skali podatkowej w latach 2023–2025, Wnioskodawczyni oraz jej Małżonek byli uprawnieni do wspólnego opodatkowania dochodów za te lata, zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Państwa stanowisko w sprawie

Państwa zdaniem w zakresie pytania nr 1, działania Wnioskodawczyni polegające na wpłacaniu w latach 2023–2025 zaliczek na podatek dochodowy z oznaczeniem „PIT-5”, składaniu zeznań rocznych PIT-36 oraz faktycznym rozliczaniu dochodów z działalności gospodarczej według skali podatkowej stanowiły skuteczne złożenie oświadczenia o wyborze opodatkowania według skali podatkowej oraz rezygnacji z opodatkowania podatkiem liniowym w rozumieniu art. 9a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mimo braku aktualizacji wpisu w CEIDG.

Państwa zdaniem w zakresie pytania nr 2, w związku ze skutecznym wyborem przez Wnioskodawczynię opodatkowania według skali podatkowej w latach 2023–2025, Wnioskodawczyni oraz jej małżonek byli uprawnieni do wspólnego opodatkowania dochodów za te lata, zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Uzasadnienie Państwa stanowiska w zakresie pytania nr 1:

W przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawczyni skutecznie wybrała opodatkowanie dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej według skali podatkowej w latach 2023–2025, mimo że nie dokonała formalnej aktualizacji wpisu w CEIDG. Kluczowe znaczenie ma tu art. 9a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z którego wynika, że zasadą podstawową jest opodatkowanie działalności gospodarczej według skali podatkowej, natomiast wybór podatku liniowego oraz rezygnacja z tej formy następują przez złożenie stosownego oświadczenia na piśmie we właściwym terminie. Sama ustawa nie wprowadza urzędowego formularza takiego oświadczenia, a możliwość złożenia oświadczenia przez CEIDG ma charakter dopuszczalny, a nie wyłączny. Taki kierunek wykładni został zaakceptowany zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i w najnowszych interpretacjach indywidualnych.

Zasadnicze znaczenie ma wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lutego 2024 r., II FSK 710/21. NSA jednoznacznie przyjął w nim, że oświadczenie woli o wyborze formy opodatkowania może zostać skutecznie złożone w tytule przelewu, jeżeli jego treść w sposób dostateczny ujawnia wolę podatnika, a wskazanie w tytule przelewu formy opodatkowania spełnia wymóg sporządzenia oświadczenia na piśmie. Sąd podkreślił także, że skoro z treści przelewu wiadomo, od kogo pochodzi oświadczenie i jakiej formy opodatkowania dotyczy, nie ma podstaw, by odmawiać mu skuteczności wyłącznie z przyczyn formalnych. To rozstrzygnięcie ma dla niniejszej sprawy znaczenie podstawowe, ponieważ Wnioskodawczyni przez trzy kolejne lata wpłacała zaliczki oznaczone jako PIT-5, a więc w sposób jednoznaczny komunikowała organowi wybór zasad ogólnych.

Tę samą linię potwierdziły wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 7 maja 2024 r., I SA/Po 829/23 i I SA/Po 830/23. W sprawach tych sąd zaakceptował stanowisko, zgodnie z którym prawidłowo opisany, terminowy przelew na rachunek urzędu skarbowego może stanowić skuteczne oświadczenie o wyborze formy opodatkowania, nawet gdy wpis w CEIDG wskazuje inną formę. Znaczenie rozstrzygające przypisano rzeczywistemu i czytelnemu zachowaniu podatnika, a nie wyłącznie technicznemu zapisowi rejestrowemu. To podejście pozostaje w pełni adekwatne do sytuacji Wnioskodawczyni, która nie tylko dokonywała wpłat z oznaczeniem PIT-5, ale również konsekwentnie składała PIT-36 oraz opłacała składkę zdrowotną właściwą dla skali podatkowej.

Dodatkowo wskazać należy, że korzystna dla podatników wykładnia nie ma charakteru jednostkowego, lecz znajduje potwierdzenie również w dalszym orzecznictwie sądów administracyjnych oraz praktyce interpretacyjnej organów podatkowych. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 15 października 2024 r., sygn. I SA/Gl 411/24, sąd wprost wskazał, że nie powinno być przeszkód, aby uznać za skuteczne i złożone w terminie oświadczenie podatnika o wyborze formy opodatkowania wyrażone w przelewach na poczet zaliczek od podatku dochodowego. Orzeczenie to potwierdza, że prawidłowo opisany i terminowy przelew może pełnić funkcję oświadczenia woli podatnika także wtedy, gdy nie zostało złożone odrębne pismo na urzędowym formularzu.

Podobnie już wcześniej w orzecznictwie akcentowano, że wybór formy opodatkowania może wynikać z treści danych przekazanych w ramach rejestracji działalności gospodarczej, nawet jeżeli nie zostało złożone odrębne oświadczenie do naczelnika urzędu skarbowego. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 9 stycznia 2014 r., sygn. I SA/Sz 858/13, przyjęto, że zaznaczenie przez podatnika odpowiedniej pozycji we wniosku EDG-1 może zastępować odrębne oświadczenie o wyborze formy opodatkowania. Z punktu widzenia niniejszej sprawy orzeczenie to ma znaczenie o tyle, że wzmacnia szerszą tezę, iż przepisy nie wymagają nadmiernego formalizmu, jeżeli z zachowania podatnika w sposób jednoznaczny wynika jego wybór.

Również interpretacje indywidualne wydawane po wyroku NSA z 22 lutego 2024 r. konsekwentnie potwierdzają ten kierunek wykładni. W interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 14 października 2024 r., sygn. 0112-KDIL2-2.4011.497.2024.2.WS, organ uznał, że dokonana w terminie pierwsza wpłata ryczałtu i wskazanie w przelewie symbolu formularza PPE, oznaczającego ryczałt od przychodów ewidencjonowanych, stanowi skuteczne złożenie oświadczenia o wyborze tej formy opodatkowania. Z kolei w interpretacji z 22 października 2024 r., sygn. 0115-KDIT1.4011.394.2024.3.MN, Dyrektor KIS wskazał, że jeżeli podatnik dokonał pierwszej wpłaty zaliczki lub ryczałtu w ustawowym terminie przewidzianym dla złożenia oświadczenia o wyborze formy opodatkowania, a z opisu wpłaty wynika, jakiego rodzaju podatku dotyczy płatność, taki dowód wpłaty może zostać uznany za złożenie oświadczenia. Stanowisko to pozostaje w pełni zbieżne zarówno z wyrokiem NSA w sprawie II FSK 710/21, jak i z późniejszymi interpretacjami dotyczącymi wyboru skali podatkowej oraz podatku liniowego.

Stanowisko to zostało następnie zaakceptowane także w obecnej praktyce interpretacyjnej Dyrektora KIS. W interpretacji z 24 grudnia 2024 r., 0113-KDIPT2-1.4011.773.2024.3.HJ, organ uznał, że wskazanie symbolu PIT-5 w tytule przelewu może zostać uznane za skuteczne zawiadomienie o wyborze zasad ogólnych. Z kolei w interpretacji z 27 maja 2025 r., 0115-KDIT3.4011.322.2025.2.JS, Dyrektor KIS potwierdził, że jeżeli podatnik od pierwszej zaliczki terminowo i konsekwentnie posługuje się oznaczeniem właściwym dla danej formy opodatkowania, a następnie składa odpowiadające tej formie zeznanie roczne, to brak formalnej aktualizacji CEIDG nie przekreśla skuteczności wyboru. W interpretacji z 31 marca 2025 r., 0114-KDIP3-2.4011.189.2025.1.MT, organ zaakceptował sytuację, w której podatnik wpłacał zaliczki jak dla skali podatkowej i składał PIT-36, mimo że CEIDG wskazywało podatek liniowy; Dyrektor KIS przyjął tam, że o wyborze formy opodatkowania przesądza faktyczne zachowanie podatnika i sposób jego rozliczania.

Zestawienie powyższych orzeczeń i interpretacji prowadzi do wniosku, że w aktualnej wykładni prawa podatkowego zasadnicze znaczenie ma nie sam formalny nośnik oświadczenia, lecz to, czy podatnik w sposób jednoznaczny, czytelny i terminowy zakomunikował organowi swoją wolę co do formy opodatkowania. Jeżeli więc organ akceptuje skuteczność oświadczenia wyrażonego w opisie przelewu albo w danych zgłoszeniowych przedsiębiorcy, to brak odrębnej technicznej aktualizacji wpisu w CEIDG nie może automatycznie niweczyć skutków prawnych działań podatnika, które w sposób spójny i konsekwentny wskazują na określoną formę opodatkowania.

W realiach niniejszej sprawy znaczenie ma także to, że zachowanie Wnioskodawczyni nie miało charakteru incydentalnego ani jednorazowego. W latach 2023–2025 jej sposób rozliczania był całkowicie jednolity: wpłaty zaliczek były oznaczane jako PIT-5, zeznania roczne były składane na formularzu PIT-36, a składka zdrowotna była obliczana i opłacana w wysokości właściwej dla skali podatkowej. Jednocześnie Wnioskodawczyni nie podejmowała żadnych działań właściwych dla podatku liniowego, w szczególności nie składała PIT-36L i nie posługiwała się oznaczeniem PIT-5L. Taka spójność zachowania ma doniosłe znaczenie interpretacyjne, ponieważ wyklucza przypadkowość i potwierdza istnienie jednolitej, rzeczywiście realizowanej woli podatkowej. W konsekwencji to właśnie faktyczny sposób rozliczania powinien zostać uznany za miarodajny dla oceny skuteczności wyboru formy opodatkowania. Pogląd taki znajduje oparcie zarówno w przywołanych wyżej wyrokach, jak i w interpretacjach z 24 grudnia 2024 r., 31 marca 2025 r. oraz 27 maja 2025 r.

Dodatkowo należy uwzględnić szczególny kontekst roku 2022. Ustawą z 9 czerwca 2022 r. wprowadzono wyjątkową możliwość zmiany formy opodatkowania po zakończeniu roku podatkowego, co stworzyło stan przejściowy i wywołało istotne wątpliwości co do skutków tej zmiany na kolejne lata. Wnioskodawczyni skorzystała z tej możliwości, zmieniła rozliczenie za 2022 r. na skalę podatkową i następnie od początku 2023 r. konsekwentnie kontynuowała rozliczenia na tych samych zasadach. W tej sytuacji ewentualne wątpliwości co do wymogów formalnych dalszego kontynuowania skali podatkowej powinny zostać rozstrzygnięte zgodnie z art. 2a Ordynacji podatkowej na korzyść podatnika. Tym bardziej że sama praktyka organów i orzecznictwo po 2024 r. poszły wyraźnie w kierunku prymatu rzeczywistej, jednoznacznie ujawnionej woli podatnika nad wyłącznie technicznym wpisem w CEIDG.

Nie można także pomijać faktu, że za lata 2023 i 2024 organ przyjął wspólne zeznania PIT-36 Wnioskodawców i dokonał zwrotu nadpłat wynikających z tych zeznań, co z punktu widzenia wykładni zasad ogólnych postępowania podatkowego ma znaczenie dla oceny uzasadnionych oczekiwań podatnika i zasady zaufania. Wnioskodawczyni mogła racjonalnie pozostawać w przekonaniu, że przy konsekwentnym, wieloletnim rozliczaniu działalności według skali podatkowej jej sposób opodatkowania został zaakceptowany. Okoliczność ta wzmacnia wniosek, że brak aktualizacji CEIDG miał charakter wyłącznie formalny i nie powinien niweczyć skutków prawnych wynikających z rzeczywistych, czytelnych i konsekwentnych działań podatniczki. Zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie wynika z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, a zasada rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości na korzyść podatnika z art. 2a tej ustawy.

Z tych wszystkich względów Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że opisane działania Wnioskodawczyni w latach 2023–2025 stanowiły skuteczne zawiadomienie o rezygnacji z podatku liniowego i wyborze opodatkowania według skali podatkowej, mimo braku formalnej zmiany wpisu w CEIDG.

Uzasadnienie Państwa stanowiska w zakresie pytania nr 2:

Skoro Wnioskodawczyni skutecznie opodatkowywała dochody z działalności gospodarczej według skali podatkowej w latach 2023–2025, to zarówno ona, jak i jej małżonek byli uprawnieni do wspólnego opodatkowania dochodów za te lata. Z art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że małżonkowie pozostający przez cały rok podatkowy w związku małżeńskim i we wspólności majątkowej mogą złożyć wniosek o łączne opodatkowanie, natomiast przeszkodą do skorzystania z tej preferencji jest między innymi sytuacja, w której choćby jeden z małżonków stosuje w danym roku art. 30c ustawy o PIT, a więc opodatkowanie liniowe. To oznacza, że odpowiedź na pytanie drugie jest bezpośrednio zależna od rozstrzygnięcia pytania pierwszego. Jeżeli bowiem Wnioskodawczyni była w tych latach skutecznie opodatkowana według skali, to negatywna przesłanka z art. 6 ust. 8 ustawy nie zachodziła.

Stan faktyczny przedstawiony we wniosku wskazuje, że w latach 2023–2025 małżonkowie pozostawali w związku małżeńskim i we wspólności majątkowej, a Wnioskodawczyni rozliczała działalność według skali podatkowej, składając wspólne zeznania PIT-36. Sam urząd skarbowy poddał zeznania za lata 2023 i 2024 czynnościom sprawdzającym i dokonał zwrotu nadpłat wynikających z tych zeznań. Oczywiście sam zwrot nadpłaty nie tworzy jeszcze samoistnej podstawy prawnej do zastosowania preferencji, ale pokazuje, że wspólne rozliczenie zostało zrealizowane w praktyce w pełnej zgodności z formą rozliczeń przyjętą przez Wnioskodawczynię. Z perspektywy prawa materialnego kluczowe jest jednak to, że skoro działalność gospodarcza Wnioskodawczyni podlegała skali, a nie podatkowi liniowemu, to nie istniała przeszkoda ustawowa do wspólnego opodatkowania małżonków.

Na rzecz takiego rozstrzygnięcia przemawia również funkcjonalna wykładnia przepisów. Celem art. 6 ust. 2 ustawy o PIT jest przyznanie małżonkom możliwości łącznego opodatkowania wtedy, gdy ich sytuacja faktyczna i prawna odpowiada warunkom ustawowym. Jeżeli podatniczka w całym spornym okresie zachowywała się jak podatnik opodatkowany według skali, składała właściwe zeznania, opłacała właściwą składkę zdrowotną i nie wykonywała żadnych czynności charakterystycznych dla podatku liniowego, to odmowa wspólnego rozliczenia wyłącznie z powołaniem się na historyczny wpis CEIDG prowadziłaby do oderwania skutków podatkowych od rzeczywistego sposobu wykonywania obowiązków przez podatnika. Taki rezultat pozostawałby w sprzeczności z zasadą zaufania do organów podatkowych oraz z utrwalającą się linią orzeczniczą, która przy ocenie wyboru formy opodatkowania przywiązuje pierwszoplanowe znaczenie do rzeczywiście i jednoznacznie ujawnionej woli podatnika.

Z tych względów Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że przy uznaniu prawidłowości odpowiedzi na pytanie pierwsze, wspólne opodatkowanie dochodów małżonków za lata 2023–2025 było prawidłowe i zgodne z art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Negatywna przesłanka z art. 6 ust. 8 tej ustawy nie miała bowiem zastosowania, skoro Wnioskodawczyni nie była w tych latach podatnikiem opodatkowanym na podstawie art. 30c ustawy o PIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w zakresie pytania nr 1 nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 9a ust. 1 ww. ustawy:

Dochody osiągnięte przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, są opodatkowane na zasadach określonych w art. 27, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, chyba że podatnicy złożą właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego sporządzone na piśmie oświadczenie o zastosowaniu opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych określonego w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym.

Stosownie do art. 9a ust. 2 tej ustawy:

Podatnicy mogą wybrać sposób opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c. W tym przypadku są obowiązani do złożenia właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego sporządzonego na piśmie oświadczenia o wyborze tego sposobu opodatkowania do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym został osiągnięty pierwszy przychód z tego tytułu w roku podatkowym, albo do końca roku podatkowego, jeżeli pierwszy taki przychód został osiągnięty w grudniu tego roku podatkowego.

Jak stanowi zaś art. 9a ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podatnik może zawiadomić na piśmie o rezygnacji z opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c lub złożyć oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 2.

Natomiast zgodnie z art. 9a ust. 2b ww. ustawy:

Dokonany wybór sposobu opodatkowania, o którym mowa w ust. 2, dotyczy również lat następnych, chyba że w kolejnych latach podatnik w terminie określonym w ust. 2 zawiadomi na piśmie właściwego naczelnika urzędu skarbowego o rezygnacji z tego sposobu opodatkowania albo złoży w terminie i na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym sporządzone na piśmie oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.

Jak stanowi natomiast art. 9 ust. 2c cytowanej ustawy:

Oświadczenie oraz zawiadomienie, o których mowa w ust. 1-2b, podatnicy mogą złożyć na podstawie przepisów ustawy o CEIDG.

Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że podstawową formą opodatkowania podatkiem dochodowym dochodów z działalności gospodarczej jest opodatkowanie według skali podatkowej. Wymieniona forma opodatkowania przysługuje z mocy ustawy i podatnik nie musi składać oświadczenia o jej wyborze.

Natomiast, jeśli podatnik dokona wyboru szczególnej formy opodatkowania jaką jest opodatkowanie w sposób liniowy, to jak wynika z ww. regulacji, ta forma opodatkowania dotyczy również lat następnych. Jeśli podatnik chciałby zrezygnować opodatkowania podatkiem liniowym i przejść ponownie na zasady ogólne to powinien złożyć stosowne oświadczenie w określonym w przepisach terminie.

Zatem, w sytuacji, gdy podatnik chce zrezygnować z opodatkowania tzw. podatkiem liniowym to przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nakładają obowiązek, aby zawiadomić na piśmie właściwego naczelnika urzędu skarbowego o rezygnacji z tego sposobu opodatkowania do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym został osiągnięty pierwszy przychód z tego tytułu w roku podatkowym, albo do końca roku podatkowego, jeżeli pierwszy taki przychód został osiągnięty w grudniu tego roku podatkowego.

W opisie sprawy wskazali Państwo, że:

·   Wnioskodawczyni prowadzi od 2015 r. działalność gospodarczą;

·   w styczniu 2021 r. Wnioskodawczyni wybrała opodatkowanie uzyskiwanych dochodów w formie liniowej;

·   za 2021 r. Wnioskodawczyni złożyła zeznanie podatkowe na formularzu PIT-36L;

·   za 2022 r. Wnioskodawczyni skorzystała z przepisów Polskiego Ładu i złożyli Państwo wspólne zeznanie roczne na formularzu PIT-36;

·   Wnioskodawczyni nie złożyła naczelnikowi urzędu skarbowego oświadczenia o rezygnacji z liniowej formy opodatkowania;

·   w latach 2023-2025 Wnioskodawczyni rozliczała się tak jakby obowiązywały Ją zasady ogólne i wpłacała zaliczki na podatek z oznaczeniem PIT-5.

Wątpliwości Państwa sprowadzają się do ustalenia m.in. czy wpłacanie przez Wnioskodawczynię w latach 2023-2025 zaliczek na podatek dochodowy z oznaczeniem PIT-5 stanowiło skuteczne złożenie oświadczenia o rezygnacji z opodatkowania podatkiem liniowym.

Przechodząc do wyjaśnienia Państwa wątpliwości zaznaczam, że ustawodawca na podstawie regulacji zawartych w ustawie z 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 2320) dokonał zmiany wyrażenia „pisemnego” dla określenia formy złożonego oświadczenia na „sporządzonego na piśmie” oraz - analogicznie - zastąpił wyrażenie „w formie pisemnej” na sformułowanie „na piśmie”.

Podkreślam, że przepisy podatkowe nie określają urzędowego wzoru takiego oświadczenia ani innych wymogów co do jego formy, ma natomiast z niego jednoznacznie wynikać, jakiego wyboru dokonał podatnik. Dlatego też, w przypadku, gdy podatnik dokonał wpłaty pierwszej zaliczki w ustawowym terminie przewidzianym dla złożenia oświadczenia o wyborze formy opodatkowania (rezygnacji z danej formy opodatkowania) i z opisu dokonanej wpłaty (np. tytułu przelewu) wynika, jakiego dokładnie rodzaju podatku dotyczy płatność, taki dowód wpłaty może zostać uznany za złożenie wskazanego oświadczenia.

Państwo natomiast podali, że Wnioskodawczyni:

·      pierwszy przychód w 2023 r. osiągnęła w styczniu, a pierwszą zaliczkę na podatek zapłaciła 22 maja 2023 r.;

·      pierwszy przychód w 2024 r. osiągnęła również w styczniu, a pierwszą zaliczkę na podatek zapłaciła 20 maja 2024 r.;

·      pierwszy przychód w 2025 r. osiągnęła także w styczniu, a pierwszą zaliczkę na podatek zapłaciła 22 kwietnia 2025 r.

Tym samym, dowody wpłaty podatku (dyspozycja przelewu płatności podatku) – skoro nie zostały dokonane w terminie określonym w art. 9a ust. 2a tej ustawy (tj. do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym został osiągnięty pierwszy przychód w roku podatkowym) – nie mogą zostać uznana za skutecznie złożone oświadczenie o rezygnacji z opodatkowania w formie liniowej.

Z złożonym wniosku podnoszą Państwo również, że za lata podatkowe od 2022 r. do 2025 r. składali Państwo w terminie zeznania roczne na formularzu PIT-36.

Mając na uwadze Państwa wątpliwości wyjaśniam, że w zakresie opodatkowania dochodów w 2022 r. obowiązywały regulacje szczególne, które zostały wprowadzone ustawą z dnia 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz.U. z 2022 poz. 1265).

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ww. ustawy:

Podatnicy stosujący przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy opodatkowanie na zasadach określonych w art. 30c ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, mogą wybrać opodatkowanie dochodów osiągniętych w 2022 r. z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 27 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jeżeli zawiadomią o tym wyborze właściwego naczelnika urzędu skarbowego w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, złożonym w terminie określonym w tym przepisie.

Z wyżej cytowanego przepisu wynika, że ustawodawca przewidział dla podatników, którzy pierotnie wybrali za 2022 r. opodatkowanie w formie liniowej możliwość zmiany formy opodatkowania na zasady ogólne poprzez złożenie zeznania rocznego na formularzu PIT-36.

Stosownie natomiast do treści art. 14 ust. 4 tej ustawy:

Wybór, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy lat następnych.

Opisana w art. 14 ust. 1 możliwość przejścia z opodatkowania w formie liniowej na zasady ogólne w ramach złożonego zeznania rocznego miała więc zastosowanie wyłącznie do dochodów w roku 2022 - wybór ten nie dotyczył lat następnych.

Dlatego też stwierdzam, że skoro złożyli Państwo w terminie zeznania roczne za 2022 r. na formularzu PIT-36 za ten rok podatkowy, to tym samym Wnioskodawczyni wybrała opodatkowanie swoich dochodów wyłącznie w 2022 r. na zasadach ogólnych.

Reasumując:

·   rozliczenie się przez Państwa za pomocą formularza PIT-36 za 2022 r. spowodowało wybór formy opodatkowania w działalności Wnioskodawczyni jedynie za 2022 r. według skali podatkowej. Nie dotyczy to jednak lat następnych;

·   w latach 2023-2025 r. obowiązuje Wnioskodawczynię opodatkowanie w formie liniowej. Przelewy dokonane po terminie określonym w art. 9 ust. 2 w zw. z art. 9a ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie mogą zostać uznane za oświadczenie o rezygnacji z liniowej formy opodatkowania.

Tym samym stanowisko Państwa w zakresie pytania nr 1 uznałem za nieprawidłowe.

Odstępuję od odniesienia się do kwestii przedstawionej przez Panią w pytaniu nr 2, ponieważ było to uwarunkowane potwierdzeniem prawidłowości Państwa stanowiska w zakresie pytania nr 1.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Odnośnie powołanej interpretacji oraz wyroku wyjaśniam, że dotyczą one jedynie konkretnej sprawy i w tej sprawie są wiążące dla strony. Zarówno interpretację jak i wyroki nie stanowią źródła prawa.

Zaprezentowana jednak przez Państwa wyroki oraz interpretacje zawierają tezy zgodne z tymi które zostały przedstawione w wydanej dla Państwa interpretacji. Przelew może stanowić oświadczenie np. o rezygnacji z wybranej formy opodatkowania, ale musi zostać wykonany w określonym ustawowo terminie. U Wnioskodawczynie – jak wyżej wyjaśniłem – nie miało to jednak miejsca.

Końcowo zaznaczam, że przy wydawaniu interpretacji nie prowadzę klasycznego postępowania dowodowego. Dlatego też nie analizowałem dołączanych do wniosku załączników.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy  z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Zainteresowana będąca stroną postępowania – (art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·   w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·   w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną  (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.