0115-KDIT2.4011.535.2026.3.ŁS

Interpretacja indywidualna2026-11-10Dyrektor Krajowej Informacji SkarbowejAktualna

Skutki podatkowe dziedziczenia udziału w środkach pieniężnych zgromadzonych na polskich kontach bankowych.

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 sierpnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy m.in. podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełniła go Pani – na wezwanie organu – 11 października 2026 r. (wpływ). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego (ostatecznie doprecyzowany w uzupełnieniu)

Jest Pani osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej. Jest Pani obywatelką Białorusi. Współspadkobierczynią po zmarłym jest również Pani małoletnia córka, obywatelka Białorusi.

W 2022 r. przyjechała Pani do Polski z mężem i córką. Z mężem i córką zamieszkała Pani na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy, przy czym uzyskała Pani zezwolenie ze względu na pracę, natomiast mąż i córka – jako członkowie Pani rodziny.

Wydane zezwolenia na pobyt czasowy były ważne:

1)  dla Pani: 25 stycznia 2023 r. – 10 stycznia 2026 r.,

2)  dla Pani córki: 30 stycznia 2023 r. – 10 stycznia 2026 r.,

3)  dla Pani męża: 1 marca 2023 r. – 10 stycznia 2026 r. - przestało obowiązywać z chwilą śmierci, tj. (...) 2024 r.

16 maja 2025 r. Pani oraz Pani córka złożyły wnioski o udzielenie kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy. Po upływie ważności dotychczasowych zezwoleń ich pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pozostawał legalny na czas trwania postępowania.

Otrzymała Pani nową kartę pobytu z dostępem do rynku pracy, ważną od 19 czerwca 2026 r. do 8 czerwca 2029 r. Pani córka nadal oczekuje na wydanie karty pobytu jako członek Pani rodziny i przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej legalnie.

Ani w powyższych okresach, ani na dzień złożenia niniejszego wniosku Pani oraz Pani córka nie posiadały i nie posiadają zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Od 2022 r. corocznie składa Pani w Polsce zeznanie roczne w podatku dochodowym od osób fizycznych i uiszcza ten podatek.

(...) 2024 r. zmarł Pani mąż, obywatel Białorusi, nie pozostawiając testamentu. W Pani związku małżeńskim obowiązywał ustrój wspólności majątkowej. Między Panią a Pani zmarłym mężem nie została zawarta żadna umowa majątkowa małżeńska.

(...) 2026 r. notariusz miejskiego okręgu notarialnego w (...) wydał białoruski akt Repertorium nr (...) – „Świadectwo prawa do nabycia spadku na podstawie ustawy”, w którym poświadczył, że na podstawie punktu 1 artykułu 1057 Kodeksu Cywilnego Republiki Białorusi spadkobiercami spadku po Pani zmarłym mężu, niezależnie od jego składu i lokalizacji, są: ojciec, obywatel Republiki Białorusi, miejsce zamieszkania Republika Białorusi, w części 1/4 udziału; matka, obywatelka Republiki Białorusi, miejsce zamieszkania Republika Białorusi, w części 1/4 udziału; małżonka, obywatelka Republiki Białorusi, miejsce zamieszkania Republika Białorusi, w części 1/4 udziału; córka, obywatelka Republiki Białorusi, miejsce zamieszkania Republika Białorusi, w części 1/4 udziału.

Na podstawie wyżej wskazanego dokumentu odziedziczyła Pani wraz z córką oraz teściami spadek po zmarłym w udziałach wynoszących po 1/4 masy spadkowej.

Przedmiotem dziedziczenia na terytorium Polski są wyłącznie środki pieniężne zgromadzone na rachunkach bankowych:

·      w (...). z siedzibą przy ul. (...) (KRS (...));

·      w (...). (dawniej (...).) z siedzibą przy (...) (KRS (...)).

Wskazane rachunki bankowe były rachunkami wspólnymi Pani i Pani zmarłego męża. W skład spadku nie wchodzą nieruchomości ani inne składniki majątku położone na terytorium Polski.

Środki pieniężne zgromadzone na rachunkach bankowych prowadzonych przez banki mające siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowią wierzytelności przysługujące posiadaczowi rachunku wobec banku, a zatem prawa majątkowe wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Do stosunków majątkowych między Panią a Pani zmarłym mężem, jako obywatelami Republiki Białoruś, zastosowanie miało prawo białoruskie.

Zgodnie z art. 23 Kodeksu Republiki Białoruś o małżeństwie i rodzinie (Kodeks Republiki Białoruś nr 278-Z z 9 lipca 1999 r.) majątek nabyty przez małżonków w trakcie trwania małżeństwa stanowi ich wspólną własność, niezależnie od tego, na kogo został nabyty lub przez kogo wpłacone zostały środki – instytucja analogiczna do polskiej wspólności majątkowej małżeńskiej.

Natomiast art. 24 tegoż Kodeksu wskazuje, iż przy podziale majątku wspólnego udziały małżonków uznaje się za równe, jeżeli nie zawarto umowy majątkowej małżeńskiej – a zatem, wobec braku takiej umowy, przysługuje Pani z mocy prawa udział w wysokości 1/2 środków zgromadzonych na wspólnych rachunkach.

Postępowanie spadkowe w Polsce nie zostało przeprowadzone.

Zgodnie z prawem białoruskim nabycie spadku po osobie najbliższej – po mężu – nie podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn ani żadnym innym podatkiem.

Nie składała Pani przed żadnym polskim organem formalnego oświadczenia o przyjęciu spadku, nie zostało sporządzone orzeczenie sądu o nabyciu spadku, nie został również sporządzony ani zarejestrowany akt poświadczenia dziedziczenia oraz nie zostało wydane europejskie poświadczenie spadkowe. Nabycie spadku zostało potwierdzone prawomocnym dokumentem, sporządzonym zgodnie z prawem Białorusi, w postaci „Świadectwa prawa do nabycia spadku na podstawie ustawy”. Na podstawie takiego świadectwa spadkobierca może rozporządzać masą spadkową.

Nabycie praw majątkowych wchodzących w skład spadku nastąpiło z mocy prawa (art. 924 i art. 925 Kodeksu cywilnego), bez czynności jakiegokolwiek podmiotu i bez oświadczenia Pani woli.

Wyjaśnia Pani, że jako współposiadacz rachunków bankowych zachowała dostęp do zgromadzonych na nich środków. Uprawnienie to wynikało z Pani statusu współposiadacza rachunku oraz z przysługującego Pani udziału w majątku wspólnym małżonków, nie zaś z tytułu dziedziczenia.

Udziały spadkowe nie zostały natomiast przed dniem (...) 2026 r. określone ani wyodrębnione. „Świadectwo prawa do nabycia spadku na podstawie ustawy” to według prawa białoruskiego dokument potwierdzający nabycie spadku. Świadectwo to jest zatem dokumentem odpowiadającym postanowieniu o stwierdzeniu nabycia spadku lub aktowi poświadczenia dziedziczenia.

Informację o jego wydaniu uzyskała Pani (...) 2026 r. „Świadectwo prawa do nabycia spadku na podstawie ustawy” zostało sporządzone na wniosek spadkobierców, tj. rodziców zmarłego.

Powzięła Pani wątpliwość co do skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego.

Od 18 czerwca 2022 r., tj. od dnia przyjazdu do Polski, do dnia śmierci męża, tj. (...) 2024 r., oraz nadal posiadała oraz nadal posiada Pani miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tzw. nieograniczony obowiązek podatkowy i rezydencja podatkowa).

Jednocześnie wskazuje Pani, że przez cały ten okres — w tym 7 marca 2024 r., 28 maja 2026 r. oraz na dzień złożenia niniejszego wniosku — nie posiadała i nie posiada Pani nadal zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przebywa Pani na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwoleń na pobyt czasowy, zgodnie z stanem faktycznym zawartym we wniosku.

Pytanie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych oznaczone numerem 3

Czy nabycie w drodze dziedziczenia udziału w prawach majątkowych (wierzytelnościach z rachunków bankowych prowadzonych przez banki mające siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej) — objętego zakresem przedmiotowym art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2026 r. poz. 478 ze zm.), a wyłączonego spod opodatkowania tym podatkiem na podstawie art. 3 pkt 1 wskazanej ustawy — stanowi dla Pani przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2026 r. poz. 592), w szczególności przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy?

Pani stanowisko w sprawie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych

W Pani ocenie – w zakresie pytania oznaczonego numerem 3 – opisane nabycie nie stanowi dla Pani przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2026 r. poz. 592).

W pierwszej kolejności wskazuje Pani, że przedmiotowe nabycie — jako podlegające przepisom o podatku od spadków i darowizn — jest wyłączone spod stosowania ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy.

Ponadto, opisane w stanie faktycznym nabycie nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w tym przychodu z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy.

Wskazuje Pani, że stanowisko przedstawione do pytania 3 pozostaje w bezpośrednim i nierozerwalnym związku z rozstrzygnięciem pytania 2.

Uznanie, że nabycie jest objęte zakresem przedmiotowym art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn i zostało wyłączone spod opodatkowania na podstawie art. 3 pkt 1 ww. ustawy, przesądza jednocześnie, że stanowi ono przychód podlegający przepisom o podatku od spadków i darowizn w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zwraca Pani w tym miejscu uwagę na tę zależność, licząc na jej uwzględnienie w uzasadnieniu interpretacji.

Uzasadnienie do pytania 3

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2026 r. poz. 592) przepisów ww. ustawy nie stosuje się do przychodów podlegających przepisom o podatku od spadków i darowizn.

Należy zwrócić uwagę na zasadnicze rozróżnienie dwóch odrębnych konstrukcji prawnych zawartych w ustawie o podatku od spadków i darowizn.

Art. 1 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy wyznacza jej zakres przedmiotowy, tj. określa, jakie nabycia w ogóle są objęte regulacją tej ustawy. Natomiast art. 3 pkt 1 ww. ustawy nie wyłącza nabycia z zakresu przedmiotowego ustawy, lecz stanowi wyłączenie spod opodatkowania w ramach zakresu już objętego art. 1.

Innymi słowy: nabycie pozostaje objęte przepisami ustawy o podatku od spadków i darowizn, jakkolwiek podatek nie jest należny.

Rozróżnienie to ma decydujące znaczenie dla zastosowania art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ przepis ten posługuje się sformułowaniem „przychodów podlegających przepisom o podatku od spadków i darowizn”, a nie „przychodów opodatkowanych podatkiem od spadków i darowizn”. Ustawodawca odwołuje się zatem do rodzajowej przynależności przysporzenia do przedmiotu regulacji ustawy o podatku od spadków i darowizn, a nie do faktycznego powstania zobowiązania podatkowego w konkretnym stanie faktycznym.

Za takim rozumieniem przemawia zasada racjonalnego ustawodawcy oraz zupełności unormowania — odmienna wykładnia pozbawiałaby art. 3 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn jego funkcji, przekształcając przewidziane w nim wyłączenie w podstawę powstania obciążenia w innym podatku.

Przedstawione rozumienie relacji obu przepisów znajduje potwierdzenie w praktyce interpretacyjnej organów podatkowych.

W interpretacji indywidualnej z dnia 2 stycznia 2023 r., nr 0111-KDIB2-2.4015.140.2022.1.PB, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że nabycie środków pieniężnych nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn „z uwagi na treść art. 1 w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn”. Organ odwołał się zatem łącznie do obu przepisów oraz posłużył się sformułowaniem „nie podlegało opodatkowaniu”, a nie „nie podlegało ustawie”.

Podobnie w interpretacji z dnia 1 września 2023 r., nr 0111-KDIB2-3.4015.130.2023.3.AD, organ wskazał, że nabycie „objęte jest regulacją przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn (art. 1 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy), tj. podlega przepisom ustawy o podatku od spadków i darowizn”, uznając stanowisko wnioskodawczyni za prawidłowe. Organ posłużył się zatem zwrotami „objęte regulacją art. 1” oraz „podlega przepisom” jako równoznacznymi, wiążąc zastosowanie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyłącznie z objęciem nabycia zakresem przedmiotowym art. 1, a nie z faktycznym powstaniem zobowiązania w podatku od spadków i darowizn.

Wskazuje Pani ponadto, że okoliczność podlegania przez Panią opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce nie ma znaczenia dla zastosowania art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepisy art. 3 ust. 1 i ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyznaczają jedynie zakres dochodów objętych obowiązkiem podatkowym (nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy), nie przesądzają natomiast o tym, czy dane przysporzenie w ogóle stanowi przychód i czy nie zostało wyłączone spod stosowania ustawy na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3. Pani zdaniem wyłączenie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma charakter przedmiotowy i odnosi się do rodzaju przysporzenia, nie zaś do statusu podatnika.

Wyłącznie z ostrożności procesowej wskazuje Pani, że gdyby organ uznał opisane nabycie za przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, momentem jego powstania mógłby być wyłącznie dzień 28 maja 2026 r.

Zgodnie bowiem z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychód powstaje z chwilą otrzymania lub postawienia do dyspozycji podatnika pieniędzy i wartości pieniężnych. Do dnia 28 maja 2026 r. Pani udział spadkowy nie został określony ani wyodrębniony, a Pani nie dysponowała dokumentem stwierdzającym nabycie spadku, wobec czego środki odpowiadające temu udziałowi nie mogły zostać postawione do jej dyspozycji w rozumieniu powołanego przepisu.

Wskazuje Pani ponadto na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 11 listopada 2011 r., nr IPPB4/415-596/11-6/JS, w której organ potwierdził zastosowanie wyłączenia z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do nieodpłatnego przysporzenia objętego przepisami o podatku od spadków i darowizn. Rozstrzygnięcie to potwierdza, że dla zastosowania wyłączenia z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych rozstrzygające jest samo objęcie nabycia przepisami o podatku od spadków i darowizn, niezależnie od tego, czy w konkretnym stanie faktycznym powstało zobowiązanie w tym podatku.

Wskazuje Pani, że przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn nie zawierają definicji pojęcia dziedziczenia, wobec czego należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2026 r. poz. 795).

Do tożsamego rezultatu prowadzi analiza konstrukcji przychodu przyjętej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 922 § 1 Kodeksu cywilnego prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na spadkobierców, przy czym stosownie do art. 924 i art. 925 Kodeksu cywilnego spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, a spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku. Nabycie następuje zatem z mocy samego prawa — bez czynności jakiegokolwiek podmiotu, bez oświadczenia woli i bez świadczeniodawcy.

Tymczasem art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wiąże powstanie przychodu z otrzymaniem lub postawieniem do dyspozycji podatnika pieniędzy i wartości pieniężnych. W przypadku sukcesji uniwersalnej nie występuje ani podmiot przekazujący, ani czynność przekazania — nie dochodzi zatem do „otrzymania” w rozumieniu tego przepisu. Również katalog zawarty w art. 20 ust. 1 tej ustawy, mimo swojego otwartego charakteru, obejmuje wyłącznie świadczenia, tj. przysporzenia pochodzące od oznaczonego podmiotu, do których zdaniem Wnioskodawczyni dziedziczenie kategorialnie nie należy.

Kierunek ten potwierdza art. 97 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 1235 ze zm.), zgodnie z którym spadkobiercy podatnika przejmują przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy. System prawa podatkowego traktuje zatem sukcesję spadkową jako wstąpienie w sytuację prawną spadkodawcy, a więc jej kontynuację, a nie jako uzyskanie nowego przysporzenia od osoby trzeciej.

Wnioskodawczyni wskazuje ponadto, że stanowiska organu dotyczące opodatkowania darowizny nie znajdują zastosowania do nabycia w drodze dziedziczenia. Uzasadnienia takich rozstrzygnięć opierają się bowiem na konstrukcji umowy darowizny (art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego), tj. na istnieniu darczyńcy, zobowiązania do bezpłatnego świadczenia oraz uzyskania korzyści kosztem majątku innego podmiotu. Przy dziedziczeniu żaden z tych elementów nie występuje — nabycie następuje z mocy prawa, z chwilą śmierci spadkodawcy, bez czynności prawnej i bez świadczeniodawcy. Odmienność ta ma charakter konstrukcyjny, a nie wyłącznie terminologiczny.

Wskazuje Pani również, że stanowiska organów podatkowych dotyczące powstania przychodu w związku z działem spadku, spłatami ponad udział czy odpłatnym zbyciem odziedziczonych składników majątku odnoszą się do zdarzeń wtórnych — tj. do rozporządzenia majątkiem już nabytym — i nie znajdują zastosowania do samego nabycia spadku w drodze sukcesji uniwersalnej, którego dotyczy niniejszy wniosek.

Poniżej wskazane zostały przykładowe interpretacje indywidualne potwierdzające Pani argumentację:

1)  interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 23 września 2021 r., sygn. 0115-KDIT1.4011.586.2021.3.MT;

2)  interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 lipca 2026 r., sygn. 0114- KDIP3-1.4011.592.2026.1.BS.

Wskazuje Pani na wyrok NSA z 21 kwietnia 2016 r., II FSK 1575/14 (LEX nr 2052478), oraz wyrok NSA z 28 lipca 2017 r., II FSK 1432/16 (ONSAiWSA 2019/1/5). Choć orzeczenia te dotyczą działu spadku, wyrażają zasadę o charakterze ogólnym: nie każde przysporzenie majątkowe podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym, jeżeli ustawodawca wprost tego nie przewidział.

W szczególności otwarty charakter katalogu z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie oznacza, że obejmuje on kategorie, do których ustawodawca w ogóle się nie odwołuje.

Prawo właściwe dla dziedziczenia

Dziedziczenie nastąpiło zgodnie z art. 42 ust. 1 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Białorusi o pomocy prawnej i stosunkach prawnych w sprawach cywilnych, rodzinnych, pracy i karnych, podpisanej w Mińsku 26 października 1994 r. (Dz. U. z 1995 r. nr 128, poz. 619).

Stosownie do art. 42 ww. umowy sprawy dziedziczenia mienia ruchomego podlegają prawu tej Umawiającej się Strony, której obywatelem był spadkodawca w chwili śmierci. Zgodnie z art. 45 ust. 1 ww. umowy w sprawach spadkowych dotyczących mienia ruchomego właściwy jest organ tej Umawiającej się Strony, której obywatelem był spadkodawca w chwili śmierci.

Z uwagi na powyższe organem właściwym do przeprowadzenia postępowania spadkowego był organ Republiki Białoruś, wobec czego postępowanie spadkowe w Polsce nie było prowadzone.

Powołane przepisy określają wyłącznie prawo właściwe dla dziedziczenia oraz właściwość organu, nie przesądzają natomiast o skutkach podatkowych nabycia na gruncie polskiego prawa podatkowego.

Reasumując, wskazuje Pani, że przedmiotowe nabycie jest objęte zakresem przedmiotowym art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn i zostało wyłączone spod opodatkowania na podstawie art. 3 pkt 1 ww. ustawy. Powyższe przesądza jednocześnie, że stanowi ono przychód podlegający przepisom o podatku od spadków i darowizn w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Powyższe oznacza, że przedmiotowe nabycie nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych tzn. nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ww. ustawy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Na podstawie art. 4a omawianej ustawy:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Z analizy przedstawionego przez Panią opisu wynika w szczególności, że jest Pani obywatelką Białorusi, która od 2022 r. mieszka w Polsce i podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Przebywa Pani na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwoleń na pobyt czasowy. Nie posiadała i nie posiada Pani nadal zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. (...) 2024 r. zmarł Pani mąż, również obywatel Białorusi. 28 maja 2026 r. wydano na Białorusi „Świadectwo prawa do nabycia spadku na podstawie ustawy”, zgodnie z którym spadkobiercami zmarłego są Pani, Pani małoletnia córka oraz rodzice zmarłego, w udziałach wynoszących po 1/4. Przedmiotem dziedziczenia na terytorium Polski są wyłącznie środki pieniężne zgromadzone na rachunkach bankowych prowadzonych przez banki mające siedzibę w Polsce. Rachunki te były wspólne Pani i Pani zmarłego męża. Zachowała Pani dostęp do zgromadzonych na nich środków również po śmierci męża. Jednocześnie wskazała Pani, że przed wydaniem świadectwa spadkowego udziały spadkowe nie zostały określone ani wyodrębnione.

Powzięła Pani wątpliwość, czy nabycie przez Panią w drodze dziedziczenia po zmarłym mężu środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych prowadzonych przez banki mające siedzibę w Polsce, które nie podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn na podstawie art. 3 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w szczególności przychód z innych źródeł.

Wobec powyższego wyjaśniam, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przepisów ustawy nie stosuje się do przychodów podlegających przepisom o podatku od spadków i darowizn.

Przepis ten dotyczy sytuacji podatników osiągających dochód (przychód), który co do zasady może podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a który uzyskany został przez nich w sposób nieodpłatny, na podstawie jednego z tytułów wymienionych w art. 1 ustawy z 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 478 ze zm.). Jego rolą jest zapobieżenie sytuacji, w której to samo przysporzenie majątkowe powodowałoby powstanie obowiązku podatkowego w dwóch podatkach, czego skutkiem byłoby podwójne opodatkowanie tego samego przysporzenia majątkowego. Przy czym zaznaczyć należy, że wyłączeniu temu podlega jedynie nabycie na podstawie jednego z tytułów wskazanych w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn.

W niniejszej sprawie (...) 2026 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał dla Pani interpretację indywidualną w zakresie podatków od spadków i darowizn znak (...), w której stwierdził, że:

(…) W przedmiotowej sprawie znajdzie zatem zastosowanie – co do zasady – ogólna reguła opodatkowania określona w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Przepis ten dotyczy bowiem rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W analizowanej sprawie istotne znaczenie ma jednak regulacja zawarta w art. 3 pkt 1 cytowanej ustawy. Według jego postanowień, nie podlega opodatkowaniu nabycie tytułem dziedziczenia własności rzeczy ruchomych (a takimi są środki pieniężne, o których mowa w treści wniosku), jeżeli w dniu nabycia ani nabywca (spadkobierca), ani spadkodawca nie byli obywatelami polskimi i nie mieli miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. (…)

(…) Podsumowując powyższe rozważania należy stwierdzić, że nabycie przez Panią środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych prowadzonych przez banki mające siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w drodze dziedziczenia po mężu nie podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn, z uwagi na treść art. 3 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Ponadto, należy zaznaczyć, że zgodnie z ukształtowanym w judykaturze poglądem zarówno pieniądz gotówkowy, jak i bezgotówkowy traktowany jest jak rzecz ruchoma.

Dlatego Pani stanowisko należy uznać z prawidłowe z zastrzeżeniem, że przedmiotem nabycia nie były – jak Pani twierdzi – prawa majątkowe (wierzytelności z rachunków bankowych), lecz rzeczy ruchome. (…)

Wobec tego, skoro nabycie przez Panią środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych prowadzonych przez banki mające siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w drodze dziedziczenia po mężu nie podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn, to takie nabycie nie jest wyłączone z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Innymi słowy, skoro otrzymane w drodze dziedziczenia ww. środki pieniężne nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn, to w przedstawionej sytuacji zastosowanie znajdą przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji, podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21 , 52 , 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15 , art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19 , art. 25b , art. 30ca , art. 30da i art. 30f , są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Jak wynika z powołanego powyżej przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

·      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

·      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

Ponadto, za przychód należy uznać również wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Przychodem będzie zatem każde przysporzenie majątkowe, mające konkretny wymiar finansowy, otrzymane jako świadczenie pieniężne, rzeczowe lub też jako świadczenie nieodpłatne lub częściowo odpłatne. Co do zasady o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danego podatnika decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa on aktywa tej osoby. Konsekwencją przyjęcia tezy o charakterze przychodu, jako definitywnego przysporzenia w majątku podatnika jest uznanie, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko te przychody, które nie mają charakteru zwrotnego. W celu określenia, co stanowi przychód podatnika, należy zidentyfikować stosunek prawny leżący u podstaw danej czynności.

Natomiast katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednym ze źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu są inne źródła, wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy.

Przepis ten uszczegółowiony został w art. 20 ust. 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 , uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14 , dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 tej ustawy. W związku z tym, każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy – jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

Na podstawie zaś art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.

W przedstawionej sprawie nabyła Pani w drodze dziedziczenia po zmarłym mężu udział w środkach pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych. Nabycie to miało charakter nieodpłatny, ponieważ nie wiązało się z obowiązkiem dokonania przez Panią jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego. W wyniku dziedziczenia na spadkobiercę przechodzą ogół praw i obowiązków majątkowych zmarłego (spadkodawcy), które mają charakter cywilnoprawny. Oznacza to, że spadek obejmuje zarówno aktywa, jak i pasywa. Zatem, w wyniku dziedziczenia uzyskała Pani przysporzenie majątkowe polegające na nabyciu środków pieniężnych wchodzących w skład spadku, a tym samym doszło do zwiększenia Pani majątku. Przysporzenie to ma konkretny wymiar finansowy i nie ma charakteru zwrotnego.

W konsekwencji – na tle przedstawionego opisu sprawy – stwierdzam, że nabycie przez Panią w drodze dziedziczenia udziału w środkach pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych prowadzonych przez banki mające siedzibę w Polsce stanowi dla Pani przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kwalifikowany jako przychód z „innych źródeł”, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 tej ustawy.

Wobec tego Pani stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Dotyczy ona wyłącznie podatku dochodowego od osób fizycznych.

W pozostałym zakresie wniosku, dotyczącym podatku od spadków i darowizn, objętym pytaniem oznaczonym we wniosku numerem 2 zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie. W zakresie pytania oznaczonego we wniosku numerem 1 również wydano odrębne rozstrzygnięcie.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Rozliczaj podatki zgodnie z przepisami — w programie TaxMachine

Interpretacje pomagają zrozumieć przepisy; TaxMachine pomaga je zastosować w praktyce — prowadzi księgi, liczy podatki i generuje deklaracje, a stawki, druki i przepisy aktualizuje na bieżąco.

  • ✓ Księga przychodów i rozchodów, ryczałt oraz pełna księgowość
  • ✓ Faktury i e-faktury KSeF, JPK_V7 i JPK_KR
  • ✓ PIT, CIT, VAT i inne deklaracje + wysyłka e-Deklaracje z pobraniem UPO
  • ✓ Środki trwałe i amortyzacja, płace i ZUS
  • ✓ Automatyczne aktualizacje stawek, druków i przepisów

Źródło: System Informacji Celno-Skarbowej EUREKA (MF/KIS). Dokument urzędowy — reprodukcja dozwolona (art. 4 ustawy o prawie autorskim).

Interpretacja indywidualna chroni wyłącznie jej adresata i tylko przy zgodności stanu faktycznego z wnioskiem. Cudza interpretacja ma charakter informacyjny.