0115-KDIT2.4011.516.2026.1.ENB

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

11 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1.  Zainteresowana będąca stroną postępowania:

A. C.

(...)

reprezentowana przez

D. E.

2.  Zainteresowany niebędący stroną postępowania:

B. C.

(...)

reprezentowany przez

D. E.

Opis stanu faktycznego

I. Okres pobytu w Wielkiej Brytanii (2007 r. - lipiec 2021 r.)

Zainteresowani są małżeństwem, posiadają obywatelstwo polskie. W 2007 r. przeprowadzili się do Wielkiej Brytanii (Szkocja, X), gdzie zorganizowali swoje wspólne centrum życiowe. Przez kilkanaście lat ich życie osobiste i zawodowe koncentrowało się wyłącznie w Wielkiej Brytanii, co potwierdzają następujące okoliczności:

1.  Oboje byli zatrudnieni w UK:

·      mąż - m.in. w firmach (...) oraz (...),

·      żona - m.in. na zamku (...), w (...), w firmie (...) oraz w domu opieki (...).

2.  Posiadali brytyjskie prawa jazdy.

3.  W 2012 r. zakupili w Szkocji wspólny dom (X, (...)), zaciągając kredyt hipoteczny.

4.  W sierpniu 2015 r. w Y urodziła się ich córka, która posiada obywatelstwo brytyjskie; uczęszczała do szkoły w Szkocji (w X) do końca roku szkolnego 2020/2021, tj. do czerwca 2021 r.

5.  Posiadają certyfikat rezydencji w UK w okresie 2007 r. - 31 grudnia 2021 r.

6.  W latach 2019, 2020 oraz do lipca 2021 r. Zainteresowani stale zamieszkiwali, pracowali i przebywali na terytorium Wielkiej Brytanii - tam znajdowało się ich centrum interesów osobistych i gospodarczych.

7.  Powiązania majątkowe z Wielką Brytanią w tym okresie obejmowały: dochody z pracy, rachunki bankowe, dom mieszkalny w X, samochód, motocykl, ubezpieczenia społeczne oraz kredyt hipoteczny związany z nieruchomością w UK.

8.  Powiązania majątkowe z Polską ograniczały się do: rachunków bankowych (na których gromadzili oszczędności z dochodów uzyskanych w UK, niegenerujących dochodów w Polsce) oraz dwóch działek (nr (...) - własność żony, nabyta 23 lipca 2013 r. w drodze darowizny; nr (...) - współwłasność, nabyta 4 sierpnia 2008 r. w drodze darowizny). Zainteresowani nie posiadali w Polsce żadnych źródeł dochodu, kredytów ani nieruchomości mieszkalnych.

9.  Aktywność życiowa, społeczna i obywatelska Zainteresowanych koncentrowała się w Wielkiej Brytanii (udział w organizacjach charytatywnych, wolontariat, udział w wyborach). Gospodarstwo domowe prowadzili w Wielkiej Brytanii. Korzystali ze świadczeń zdrowotnych i społecznych w UK, w tym do października 2021 r. otrzymywali świadczenie Child Benefit (wyrównanie otrzymali jeszcze w marcu 2022 r.).

II. Sprzedaż nieruchomości i rozpoczęcie inwestycji w Polsce (lipiec-grudzień 2021 r.)

W lipcu 2021 r. Zainteresowani sprzedali wspólną nieruchomość w Szkocji, aby rozpocząć inwestycję w Polsce w postaci budowy domu. Po sprzedaży domu Zainteresowani nie posiadali ani nie wynajmowali w Wielkiej Brytanii innej nieruchomości lub lokalu - uzgodnili jedynie z nabywcami sprzedanego domu możliwość pozostania w nim do dnia wyjazdu do Polski.

W dniu 30 lipca 2021 r. Zainteresowani wraz z córką przyjechali do Polski. W sierpniu 2021 r. rozpoczęli budowę domu w Polsce. Małżonek Zainteresowanej formalnie zakończył zatrudnienie w Wielkiej Brytanii w dniu 30 lipca 2021 r. i do tego dnia faktycznie wykonywał pracę (potwierdzone brytyjskim formularzem P45). Zainteresowana fizycznie wykonywała pracę w UK do czerwca 2021 r.

Od lipca 2021 r. do 28 stycznia 2022 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim, pozostając w stałym kontakcie z pracodawcą brytyjskim i podlegając tamtejszemu systemowi ubezpieczeń społecznych.

Formalne rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło 28 stycznia 2022 r. (potwierdzone brytyjskim formularzem P45). Od momentu przyjazdu do Polski w lipcu 2021 r. Zainteresowani wraz z córką zamieszkiwali tymczasowo i gościnnie u rodziców Zainteresowanej pod adresem: (...). Pobyt ten miał charakter wyłącznie tymczasowy i gościnny, wymuszony trwającą budową własnego domu. W okresie od sierpnia do grudnia 2021 r. Zainteresowani zarządzali swoim majątkiem z Polski, co polegało na: realizowaniu zobowiązań wobec wykonawców i dostawców materiałów budowlanych, dokonywaniu płatności za usługi i materiały, uzgodnieniach z geodetą oraz nadzorze nad realizacją budowy.

W 2021 r. Zainteresowani przebywali w UK łącznie przez 221 dni, zaś w Polsce 154 dni (w związku z budową domu). Po sierpniu 2021 r. ani Zainteresowana, ani jej małżonek nie wyjeżdżali już do Wielkiej Brytanii. W roku 2021 Zainteresowani nie posiadali w Polsce żadnych źródeł dochodu, nie prowadzili działalności gospodarczej. Ich aktywność w Polsce miała przede wszystkim charakter rodzinny i organizacyjny, związany z realizacją inwestycji budowlanej. Nie pełnili funkcji w polskich organizacjach, klubach ani organach samorządowych - integracja społeczna (w tym zaangażowanie w pracę w radzie sołeckiej oraz pełnienie mandatu radnego przez Zainteresowaną) datuje się na okres po osiedleniu się, tj. od roku 2022.

III. Przeniesienie centrum życiowego do Polski (2022 r.)

Dom został wybudowany i przekazany do użytkowania w lutym 2022 r. (wiosna 2022 r.). Wówczas Zainteresowani przenieśli swój ośrodek interesów życiowych do Polski z zamiarem stałego zamieszkania, o czym świadczą następujące okoliczności:

1.  Zainteresowana do dnia 28 stycznia 2022 r. pozostawała zatrudniona u brytyjskiego pracodawcy (…), podlegała brytyjskiemu ubezpieczeniu i otrzymywała stamtąd wynagrodzenie - rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w styczniu 2022 r.

2.  Przekazanie domu w Polsce do użytkowania Zainteresowanym miało miejsce w lutym 2022 r., a w tym samym miesiącu nastąpiło stałe zameldowanie w Polsce.

3.  Zainteresowany podjął zatrudnienie w Polsce w kwietniu 2022 r.

4.  Zainteresowana podjęła zatrudnienie w Polsce we wrześniu 2022 r.

5.  Córka Zainteresowanych rozpoczęła naukę w Polsce z dniem 1 września 2021 r.

6.  Pierwsze świadczenie rodzinne w Polsce („500+“) Zainteresowani otrzymali 31 maja 2022 r. (wyrównanie za luty, marzec, kwiecień i maj 2022 r.).

7.  Zainteresowani podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od momentu przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium RP w 2022 r.

Pytanie

Czy zainteresowani mają prawo do skorzystania z „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w latach 2023-2026, tj. w czterech latach następujących po roku 2022, w którym nastąpiło skuteczne przeniesienie miejsca zamieszkania?

Państwa stanowisko w sprawie

Według Wnioskodawców zmiana ich miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) z Wielkiej Brytanii na Polskę nastąpiła w roku 2022. W konsekwencji, oboje spełniają przesłanki określone w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT.

Zgodnie z art. 4a ustawy o PIT, przepisy dotyczące obowiązku podatkowego (tj. art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b) stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. W niniejszej sprawie zastosowanie ma zatem Konwencja między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, dalej zwana Konwencją.

Po pierwsze, art. 4 ust. 1 Konwencji brzmi: „określenie osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie oznacza każdą osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsce utworzenia albo inne kryterium o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz jakąkolwiek jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże, określenie to nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko dlatego, że osiąga ona dochód lub zyski majątkowe ze źródeł w nim położonych.”

W analizowanej sprawie, w roku 2021 Zainteresowani przebywali przez pewien czas w Polsce w związku z budową domu, ale, zgodnie z prawem brytyjskim (reguła Automatic Residence Test) - spełniali definicję osoby mającej miejsce zamieszkania w Wielkiej Brytanii (m.in. z uwagi na pobyt przekraczający 183 dni - w 2021 r. przebywali w UK 221 dni). Prowadzi to do sytuacji tzw. Konfliktu rezydencji, który zgodnie z art. 4a ustawy o PIT, musi zostać rozstrzygnięty w oparciu o nadrzędne przepisy umowy międzynarodowej (Konwencji), a w szczególności reguły kolizyjne zawarte w jej art. 4 ust. 2:

I. Stałe miejsce zamieszkania

Zgodnie z lit. a) tego przepisu, osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania. W analizowanym stanie faktycznym w 2021 r. Zainteresowani od lipca 2021 r. nie dysponowali już domem w Wielkiej Brytanii, bo go sprzedali. Nie dysponowali jeszcze miejscem zamieszkania w Polsce, bo budowa domu trwała do lutego 2022 r. W miesiącach od sierpnia do grudnia 2021 r. korzystali z gościnności rodziców Wnioskodawczyni (…) w trakcie budowy domu. Taki pobyt gościnny i tymczasowy, w świetle orzecznictwa (np. wyrok WSA w Opolu, I SA/Op 488/25) nie spełnia definicji „stałego miejsca zamieszkania” urządzonego i zastrzeżonego do trwałego użytku przez podatnika, cyt.: „Sąd zauważa, że pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 ustawy). O pobycie stałym przesądzają zatem dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe).” Jak również wyrok WSA w Olsztynie z 20 grudnia 2016 r., I SA/Ol 272/16: „Składniki miejsca zamieszkania, integralnie ze sobą powiązane to element obiektywny (corpus), czyli pobyt stały w jednej miejscowości oraz subiektywny (animus) przejawiający się w postaci uzewnętrznionego zamiaru, woli tego pobytu. Dopiero łączne występowanie tych dwóch elementów pozwala na stwierdzenie, że dana miejscowość jest tą, w której koncentruje się centrum życiowej aktywności danej osoby, jej interesy osobiste i majątkowe. Pobyt stały polega na faktycznym przebywaniu czy zamieszkiwaniu w danej miejscowości. Zwykle wiąże się z uzyskaniem tytułu prawnego do lokalu, posiadaniem w nim przedmiotów niezbędnych do codziennej egzystencji. Jednakże sam fakt przebywania w danej miejscowości przez dłuższy czas i prowadzenia tam aktywności życiowej (zawodowej, rodzinnej), nie jest decydujący dla stwierdzenia, że jest to miejsce zamieszkania osoby”.

Wobec braku stałego miejsca zamieszkania w obu państwach, kryterium to nie rozstrzyga sprawy.

II. Ośrodek interesów życiowych, tj. centrum interesów osobistych i gospodarczych

Analizując definicję „ośrodka interesów życiowych”, należy podkreślić, że prawodawca celowo posłużył się w niej spójnikiem „lub” (centrum interesów osobistych lub gospodarczych). Taka konstrukcja przepisu wskazuje jednoznacznie, że obie te sfery życia podatnika są równoważne i ustawodawca nie ustanowił automatycznego prymatu więzów osobistych nad gospodarczymi (ani odwrotnie). Obie przesłanki należy traktować na równi, dokonując całościowej oceny sytuacji życiowej. Zgodnie z wyrokiem NSA z 28 maja 2021 r., II FSK 3694/18 podzielić należy jednocześnie wyrażone w doktrynie zapatrywanie, że w przypadku silnych związków danego podmiotu z obydwoma krajami nie można za celowe uznawać prymatu określonych więzów gospodarczych, czy też osobistych z jednym z krajów i należy przejść do następnego w kolejności kryterium, tj. miejsca zwykłego zamieszkania (por. W. Morawski w Model Konwencji OECD. Komentarz, red. B. Brzeziński, Warszawa 2010, pkt 47 do art. 4, str. 276). Przenosząc powyższe na grunt analizowanego stanu faktycznego w roku 2021:

·      Wielka Brytania: Zainteresowani posiadali tu powiązania gospodarcze przez cały rok (zatrudnienie - małżonek do 30 lipca 2021 r., Zainteresowana do 28 stycznia 2022 r.; ubezpieczenie; wyłączne źródło dochodu) oraz powiązania osobiste przez pierwszą połowę roku (do lipca 2021 r. zamieszkiwali tam nieprzerwanie z całą rodziną, posiadali własny dom; córka uczęszczała do szkoły w Szkocji do czerwca 2021 r.; do października 2021 r. otrzymywali Child Benefit).

·      Polska: Zainteresowani przebywali w Polsce gościnnie i tymczasowo, bez miejsca stałego pobytu, w którym mogliby się osiedlić, pobyt ten był jedynie w drugiej połowie roku. W 2021 r. nie posiadali w Polsce żadnych powiązań gospodarczych (brak pracy, brak dochodów, brak ubezpieczenia, brak działalności gospodarczej, brak samodzielnego gospodarstwa domowego). Aktywność społeczna i obywatelska w Polsce (rada sołecka, mandat radnego) datuje się na okres od 2022 r.

Dokonując porównania tych interesów, widać wyraźną przewagę powiązań z Wielką Brytanią (kumulacja sfery ekonomicznej i osobistej przez znaczną część roku) nad powiązaniami z Polską. Centrum interesów życiowych było zatem w 2021 r. w Wielkiej Brytanii. Nie można mówić o skutecznym przeniesieniu centrum życiowego do Polski w sytuacji, gdy rodzina żyje z pracy wykonywanej w UK i z oszczędności tam zgromadzonych, nie posiadając jeszcze w Polsce ani źródeł dochodu, ani stałego miejsca zamieszkania.

Dodatkowo należy wskazać na konstrukcję art. 4 ust. 2 lit. b) Konwencji. Przepis ten przewiduje sytuację, w której nie można jednoznacznie ustalić, w którym państwie znajduje się ośrodek interesów życiowych.

Nawet gdyby Organ uznał, że w roku 2021 nastąpił swoisty “remis” interesów, to z uwagi na konieczność rozstrzygnięcia konfliktu rezydencji, należy przejść do kolejnego, obiektywnego kryterium wskazanego w Konwencji - zwykłe przebywanie.

III. Zwykłe przebywanie

W sytuacji niemożności ustalenia przeważającego ośrodka interesów życiowych (lub przy jego równym podziale), Konwencja nakazuje przypisać rezydencję państwu, w którym podatnik zwykle przebywa. Jest to kryterium oparte na fizycznej obecności (liczbie dni) - np. wyrok NSA z 28 maja 2021 r., II FSK 3694/18. Fakty są w tym zakresie bezsporne: Zainteresowani w roku 2021 przebywali w Wielkiej Brytanii przez 221 dni, zaś w Polsce przebywali jedynie przez 154 dni. Zatem, niezależnie od oceny ośrodka interesów życiowych, przesłanka „zwykłego przebywania” przesądza o tym, że w roku 2021 rezydencja podatkowa Wnioskodawców pozostawała przy Wielkiej Brytanii.

W konsekwencji ustaleń, że zmiana rezydencji podatkowej obojga Zainteresowanych nastąpiła skutecznie w roku 2022, spełniają oni łącznie wszystkie warunki określone w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT:

1.  Warunek temporalny: Przeniesienie miejsca zamieszkania na terytorium RP nastąpiło po dniu 31 grudnia 2021 r. (w roku 2022 - oddanie domu do użytkowania w lutym 2022 r., stałe zameldowanie w Polsce w lutym 2022 r., podjęcie zatrudnienia w Polsce w kwietniu i wrześniu 2022 r.).

2.  Warunek nieposiadania miejsca zamieszkania w RP: W okresie co najmniej trzech lat kalendarzowych poprzedzających rok zmiany rezydencji (tj. od 2007 r. do 2021 r.) oraz w części roku 2022 przed zmianą rezydencji, Zainteresowani nie posiadali miejsca zamieszkania w Polsce dla celów podatkowych. W świetle przepisów Konwencji, ich rezydencja w tym okresie przypisana była do Wielkiej Brytanii. W żadnym z lat 2019, 2020 oraz 2021 Zainteresowani nie przebywali na terytorium RP dłużej niż 183 dni.

3.  Warunek formalny: Zainteresowani posiadają obywatelstwo polskie oraz dysponują dokumentami potwierdzającymi miejsce zamieszkania dla celów podatkowych za granicą przez wymagany okres (certyfikat rezydencji w UK za okres 2007 r. - 31 grudnia 2021 r., formularze P45, dokument HMRC za okres 5 kwietnia 2021 r. – 5 kwietnia 2022 r. oraz inne dowody).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:

a)  ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy,

b)  z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,

c)  z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych,

d)  z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

–    w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.

Na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy:

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:

1)  w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz

2)  podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:

a)  trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

b)  okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

2)  podatnik:

a)  posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub

b)  miał miejsce zamieszkania:

–    nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub

–    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz

4)  posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz

5)  nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia – w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ustawy:

Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.

Ponadto z art. 53 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) wynika, że:

Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.

Ulga, o której mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

W celu skorzystania z ww. „ulgi na powrót” spełnione muszą być również dodatkowe warunki określone w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne m.in. aby przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. oraz aby podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na Polskę, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy:

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Zgodnie z art. 3 ust. 2a ww. ustawy:

Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl natomiast art. 4a ustawy:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie - podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynika to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ww. ustawy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie, z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej itp. W praktyce czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.

Wyjazd do innego państwa wraz z całą rodziną w większości przypadków powodować będzie przeniesienie centrum interesów osobistych do tego państwa. Natomiast wyjazd do pracy za granicę, podczas gdy małżonek oraz dzieci pozostają w Polsce, powodować będzie najczęściej utrzymanie centrum interesów osobistych na terytorium Polski.

W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.

W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

Przy czym z Objaśnień tych należy wywieść, że okoliczność położenia ośrodka interesów życiowych w Polsce potwierdza posiadanie w Polsce współmałżonka i dzieci, nieruchomości.

Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika, że od 2007 r. przebywali Państwo w Wielkiej Brytanii, gdzie przez kilkanaście lat koncentrowało się Państwa życie osobiste i zawodowe. W Wielkiej Brytanii zakupili Państwo dom, tam urodziła się i do czerwca 2021 r, uczęszczała do szkoły Państwa córka. W Wielkiej Brytanii przebywali Państwo, zamieszkiwali i prowadzili gospodarstwo domowe do 30 lipca 2021 r. W tym okresie Państwa powiązania z Polską ograniczały się do posiadania rachunków bankowych, oraz posiadania dwóch działek, z których jedna była własnością Pani, a druga Państwa współwłasnością. Tam znajdowało się Państwa centrum interesów osobistych i gospodarczych.

Zatem do 30 lipca 2021 r. niewątpliwie nie spełniali Państwo przesłanek wskazanych w art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co oznacza, że nie mieli Państwo w Polsce miejsca zamieszkania w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednakże w lipcu 2021 r. sprzedali Państwo nieruchomość w Wielkiej Brytanii – aby rozpocząć budowę domu w Polsce. 30 lipca 2021 r. przyjechali Państwo razem z córką do Polski. W tym okresie nie posiadali Państwo ani nie wynajmowali już nieruchomości w Wielkiej Brytanii. Zakończył Pan pracę w Wielkiej Brytanii 30 lipca 2021 r., a Pani od lipca 2021 r. nie wykonywała już pracy na rzecz brytyjskiego pracodawcy – z uwagi na przebywanie na zwolnieniu lekarskim. Od momentu przyjazdu do Polski wraz z córką zamieszkiwali Państwo u Pani rodziców. Nie wyjeżdżali już Państwo do Wielkiej Brytanii. We wrześniu 2021 r. Państwa córka rozpoczęła edukację w Polsce. Od sierpnia 2021 r. zarządzali Państwo swoim majątkiem z Polski.

Skoro zatem z dniem 30 lipca 2021 r. przenieśli się Państwo do Polski wraz z małoletnią córką, zamieszkali Państwo – z uwagi na trwającą budowę własnego domu - u Pani rodziców, posiadali Państwo w Polsce nieruchomości, rozpoczęli Państwo budowę domu dla swojej rodziny, posiadali Państwo w Polsce rachunki bankowe ze zgromadzonymi oszczędnościami, to uznać należy, że po 30 lipca 2021 r. każde z Państwa spełniało przesłanki pozwalające uznać Państwa za osoby mające miejsce zamieszkania w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika bowiem, że po tym dniu to w Polsce znajdowało się centrum Państwa interesów osobistych i gospodarczych. To w Polsce przebywali Państwo razem z małoletnim dzieckiem i rozpoczęli Państwo budowę domu rodzinnego. Jednocześnie żadne z Państwa nie wykonywało już fizycznie pracy w Wielkiej Brytanii, nie posiadali tam już Państwo nieruchomości, nie przebywała tam Państwa najbliższa rodzina (współmałżonek, małoletnie dziecko).

Jednakże uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy nie przesądza o uznaniu tej osoby za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Powyższe przepisy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, co wynika z art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z przedstawionych informacji wynika, że posiadają Państwo brytyjskie certyfikaty rezydencji za okres od 2007 r. do 31 grudnia 2021 r.

Powyższe wskazuje zatem, że w okresie od 30 lipca 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. mieli Państwo miejsce zamieszkania dla celów podatkowych zarówno w Polsce, jak i w Wielkiej Brytanii. Oznacza to, że ustalając – na potrzeby zastosowania ulgi na powrót – miejsce Państwa zamieszkania dla celów podatkowych za okres w którym wystąpiła kolizja rezydencji należy odnieść się do przepisów Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych z dnia 20 lipca 2006 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 250 poz. 1840, dalej: Konwencja polsko-brytyjska), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę oraz przez Zjednoczone Królestwo dnia 7 czerwca 2017 r.

Stosownie do art. 4 ust. 1 Konwencji polsko-brytyjskiej:

W rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsce utworzenia albo inne kryterium o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz jakąkolwiek jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże, określenie to nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko dlatego, że osiąga ona dochód lub zyski majątkowe ze źródeł w nim położonych.

W myśl natomiast art. 4 ust. 2 tej Konwencji:

Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status określa się zgodnie z następującymi zasadami:

a)  osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);

b)  jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym zwykle przebywa;

c)  jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Umawiających się Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, którego jest obywatelem;

d)  jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Umawiających się Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną tę sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się więc bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Jeżeli chodzi o koncepcję określenia „ognisko domowe”, należy zaznaczyć, że każda forma mieszkania może być wzięta pod uwagę (dom lub apartament będący własnością lub wynajęty przez zainteresowanego, wynajęty pokój umeblowany). Istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.

Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania należy rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeżeli osoba, mająca ognisko domowe w jednym państwie, utworzyła ognisko domowe w drugim państwie z zachowaniem w całej pełni pierwszego ogniska, to fakt, iż pierwsze z nich zostało zachowane w środowisku, w którym osoba ta zawsze mieszkała, pracowała i w którym znajduje się jej rodzina i mienie, może w połączeniu z innymi elementami wskazywać, że osoba ta zachowała ośrodek swych życiowych interesów w pierwszym państwie.

Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby. W przypadku, zaś jeżeli osoba jest obywatelem obydwu państw lub nie jest obywatelem żadnego z tych państw, właściwe organy tych państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.

Co istotne, ww. Komentarz wskazuje, że punkt b) ustala dodatkowe kryterium dla dwu różnych i całkowicie odmiennych sytuacji, a mianowicie:

a)  w przypadku, gdy osoba fizyczna posiada stałe ognisko domowe w każdym z umawiających się państw, ale nie można określić państwa, w którym znajduje się jej ośrodek interesów życiowych,

b)  w przypadku, gdy osoba fizyczna nie ma stałego ogniska domowego w żadnym z umawiających się państw.

W takiej sytuacji pierwszeństwo przyznaje się państwu, w którym osoba fizyczna zazwyczaj przebywa.

W pierwszym przypadku, jeżeli osoba ma stałe ognisko domowe w obydwu umawiających się państwach, to fakt zwykłego przebywania raczej w jednym niż w drugim państwie stanowi okoliczność, która w razie wątpliwości, gdzie znajduje się ośrodek spraw życiowych tej osoby, przechyla szalę na stronę państwa, w którym przebywa ona najczęściej. W tym celu należy brać pod uwagę pobyty osoby nie tylko w miejscu stałego ogniska domowego położonego w tym państwie, lecz również we wszystkich innych miejscach na obszarze danego państwa.

Druga sytuacja dotyczy przypadku, gdy osoba fizyczna nie posiada stałego ogniska domowego w żadnym z umawiających się państw (na przykład osoba przenosząca się z hotelu do hotelu).

Zgodnie z ww. Komentarzem do Konwencji Modelowej – kryterium, na podstawie którego organ dokonuje rozstrzygnięcia nie powinno pozostawiać wątpliwości, że wnioskodawca spełnia wymagane warunki tylko w jednym państwie.

Analizując pierwszą z ww. norm kolizyjnych, należy mieć na uwadze, że po 30 lipca 2021 r. nie posiadali, jak też nie wynajmowali Państwo żadnej nieruchomości w Wielkiej Brytanii, natomiast w Polsce – na czas budowy domu – razem z małoletnią córką zamieszkali Państwo u Pani rodziców.

Mając zatem na uwadze przedstawione okoliczności, oraz rozważania zawarte w ww. Komentarzu w zakresie posiadania ogniska domowego, uznać należy, że po 30 lipca 2021 r. posiadali Państwo stałe miejsce zamieszkania w Polsce. Po tym dniu nie dysponowali Państwo już żadną nieruchomością w Wielkiej Brytanii, natomiast po powrocie do Polski razem z małoletnim dzieckiem zamieszkali Państwo u rodziny, bowiem dopiero rozpoczynali Państwo budowę własnego domu.

W takich okolicznościach, półrocznego zamieszkiwania u rodziny wraz z małżonkiem i dzieckiem, nawet wymuszonego trwającą budową domu, nie można uznać za zamieszkanie krótkotrwałe, bądź odbywające się od czasu do czasu.

Wobec powyższego, od 30 lipca 2021 r. Państwa miejscem zamieszkania dla celów podatkowych ustalonym w oparciu o zapisy Konwencji polsko-brytyjskiej była Polska. Zatem od tego dnia podlegali Państwo w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Niezależnie od powyższego, nawet gdyby przyjąć, że po 30 lipca 2021 r. nie mieli Państwo stałego miejsca zamieszkania w żadnym z państw – z czym tutejszy organ się nie zgadza – to stosownie do art. 4 ust. 2 pkt b) Konwencji kolizję rezydencji należałoby rozstrzygnąć w oparciu o okoliczność zwykłego przebywania. Zgodnie bowiem z tym przepisem, jeżeli osoba nie posiada stałego miejsca zamieszkania w żadnym z państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym państwie, w którym zwykle przebywa. W analizowanej sytuacji kolizja rezydencji wystąpiła w okresie od 30 lipca 2021 r. do 31 grudnia 2021 r., bowiem to w tym okresie spełniali Państwo przesłanki umożliwiające uznanie każdego z Państwa za rezydenta podatkowego zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i w Polsce. W tym okresie przebywali Państwo wyłącznie w Polsce i nie wyjeżdżali Państwo do Wielkiej Brytanii. Nawet zatem przy założeniu, że po 30 lipca 2021 r. nie mieli Państwo stałego miejsca zamieszkania w żadnym z państw, to po tym dniu Państwa miejscem zamieszkania dla celów podatkowych ustalonym w oparciu o zapisy Konwencji polsko-brytyjskiej również byłaby Polska, z uwagi na przebywanie w tym okresie właśnie w Polsce.

Dla analizy mających zastosowanie w Państwa sytuacji norm kolizyjnych bez znaczenia jest zatem zarówno fakt zameldowania w Polsce w 2022 r., bowiem instytucja zameldowania ma charakter wyłącznie ewidencyjno-porządkowy i nie można utożsamiać miejsca zamieszkania z miejscem zameldowania na pobyt stały, jak też okoliczność podjęcia przez Państwa pracy w Polsce w 2022 r., bowiem w kontekście norm kolizyjnych analiza centrum interesów osobistych i gospodarczych nie była konieczna.

Powracając do warunków skorzystania z ulgi na powrót, zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ww. ustawy, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r. W Państwa przypadku zmiana miejsca zamieszkania nie nastąpiła po dniu wskazanym w art. 53 ustawy zmieniającej, tj. po 31 grudnia 2021 r. Jak bowiem wyjaśniłem powyżej, od 30 lipca 2021 r. miejscem Państwa zamieszkania ustalonym w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i Konwencji polsko-brytyjskiej była Polska.

Wobec tego, w Państwa sytuacji nie ma zastosowania zwolnienie podatkowe określone przepisem art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – nie mogą Państwo korzystać z tzw. ulgi na powrót.

Dodatkowe informacje

W odniesieniu do powołanych we wniosku wyroków sądu informuję, że zostały one wydane w indywidualnej sprawie i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Pani A. C. (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.