0115-KDIT2.4011.511.2026.2.KC

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 sierpnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 31 sierpnia 2026 r. (wpływ) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

2 maja 2016 r. uzyskał Pan zezwolenie na pobyt stały w Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie posiadanej Karty Polaka.

W 2016 r. wykonywał Pan pracę na terytorium Polski i odprowadzał tu podatki.

W listopadzie 2016 r. wyjechał Pan z Polski i przeniósł swoje miejsce zamieszkania do Republiki Białorusi.

W latach 2016–2022 (w tym w pełnych trzech latach kalendarzowych: 2019, 2020 i 2021) stale i w sposób nieprzerwany zamieszkiwał Pan na terytorium Republiki Białorusi. W tym okresie posiadał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencję podatkową) w Republice Białorusi oraz podlegał tam nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Na potwierdzenie powyższego posiada Pan dokumentację w postaci wpisów w książeczce pracy potwierdzających zatrudnienie na terytorium Republiki Białorusi oraz zaświadczenia wydane przez organ podatkowy Republiki Białorusi o wysokości uzyskanych dochodów i odprowadzonych zaliczkach na podatek dochodowy za lata 2019–2021.

4 sierpnia 2022 r. powrócił Pan do Rzeczypospolitej Polskiej i przeniósł tu swoje centrum interesów osobistych i gospodarczych (ośrodek interesów życiowych), stając się polskim rezydentem podatkowym.

(...) 2023 r. uzyskał Pan obywatelstwo polskie na mocy decyzji Wojewody (...).

Od momentu powrotu do Polski uzyskuje Pan dochody ze stosunku pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony zawartej z polskim pracodawcą.

Za lata podatkowe 2023 i 2024 złożył Pan zeznania podatkowe (PIT-37) wspólnie z małżonką, natomiast za rok podatkowy 2025 złożył zeznanie indywidualnie.

Planuje Pan skorzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tzw. ulga na powrót), począwszy od roku podatkowego 2023.

Nie korzystał Pan wcześniej – w całości ani w części – ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ww. ustawy.

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego

W wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 4 sierpnia 2022 r. podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Na moment przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski, tj. w dniu 4 sierpnia 2022 r.:

-     posiadał Pan zezwolenie na pobyt stały wydane 2 maja 2016 r. na podstawie posiadanej uprzednio Karty Polaka (fizyczny dokument Karty Polaka został zdany przy odbiorze decyzji o pobycie stałym zgodnie z obowiązującymi przepisami);

-     nie posiadał Pan obywatelstwa innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego ani Konfederacji Szwajcarskiej.

Nie posiada Pan certyfikatu rezydencji, tj. zaświadczenia o Pana miejscu zamieszkania dla celów podatkowych wydanego przez właściwy organ administracji podatkowej Białorusi.

Miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Republiki Białorusi w latach 2019 – 2021 dokumentuje Pan za pomocą wpisów w książeczce pracy potwierdzających nieprzerwane zatrudnienie na terytorium Białorusi, zaświadczeń z zakładu pracy o wysokości uzyskanego wynagrodzenia, a także innych dowodów, takich jak dokumenty potwierdzające prawo własności do nieruchomości mieszkalnych (lokali mieszkalnych) na terytorium Białorusi oraz wyciągi z rachunków bankowych za ten okres.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym jest Pan uprawniony do zastosowania zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 152 w związku z art. 21 ust. 39 oraz art. 21 ust. 43 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tzw. ulga na powrót) w odniesieniu do dochodów uzyskiwanych ze stosunku pracy począwszy od roku podatkowego 2023, z uwzględnieniem faktu, że w momencie powrotu do Polski 4 sierpnia 2022 r. posiadał Pan zezwolenie na pobyt stały, a obywatelstwo polskie zostało Panu nadane (...) 2023 r.?

Pana stanowisko w sprawie

W Pana ocenie, w przedstawionym stanie faktycznym jest Pan uprawniony do zastosowania zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 152 w związku z art. 21 ust. 39 oraz art. 21 ust. 43 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tzw. ulga na powrót) w odniesieniu do dochodów uzyskiwanych ze stosunku pracy począwszy od roku podatkowego 2023.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 tej ustawy wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następującego po tym roku.

Pan spełnia wszystkie przesłanki wymagane do skorzystania z przedmiotowego zwolnienia:

1)  Okres zamieszkania za granicą (art. 21 ust. 43 pkt 2 ww. ustawy):

Przepis wymaga, aby podatnik nie zamieszkiwał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie co najmniej przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium RP. Pan przeniósł miejsce zamieszkania do Polski 4 sierpnia 2022 r. Trzy lata kalendarzowe poprzedzające rok powrotu to lata 2019, 2020 i 2021. W tych latach stale i nieprzerwanie zamieszkiwał Pan w Republice Białorusi, co znajduje potwierdzenie w posiadanej dokumentacji (wpisy w książeczce pracy oraz zaświadczenia o dochodach i odprowadzonych zaliczkach na podatek).

2)  Warunek posiadania obywatelstwa/statusu (art. 21 ust. 43 pkt 1 ww. ustawy):

Przepis stanowi, że zwolnienie przysługuje podatnikowi, który posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego państwa członkowskiego UE/EOG/Szwajcarii. Przepis ten ocenia status podatnika w roku podatkowym, za który stosowana jest ulga. Pan uzyskał obywatelstwo polskie (...) 2023 r., zatem w roku podatkowym 2023 (oraz kolejnych) posiada formalne obywatelstwo polskie.

3)  Wybór roku rozpoczęcia stosowania ulgi (art. 21 ust. 39 cyt. ustawy):

Ustawodawca przyznał podatnikowi prawo wyboru roku, od którego rozpoczyna korzystanie z ulgi na powrót – może to być rok przeniesienia rezydencji (2022) albo rok bezpośrednio po nim następujący (2023). Pan zaś wybiera rok podatkowy 2023 jako pierwszy rok korzystania ze zwolnienia.

4)  Brak wcześniejszego korzystania z ulgi:

Nie korzystał Pan wcześniej – w całości ani w części – ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT.

Fakt, że w momencie fizycznego przekroczenia granicy w sierpniu 2022 r. legitymował się Pan zezwoleniem na pobyt stały (uzyskanym uprzednio na podstawie Karty Polaka), a obywatelstwo polskie zostało mu nadane (...) 2023 r., nie wyklucza prawa do ulgi od roku 2023. Kluczowe jest spełnienie wymogu 3-letniej rezydencji za granicą w latach 2019–2021 oraz posiadanie obywatelstwa polskiego w roku podatkowym 2023, za który ulga jest stosowana.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):

Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:

a)  ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy,

b)  z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,

c)  z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych,

d)  z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

-     w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.

Na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy:

Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy:

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:

1)  w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz

2)  podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:

a)  trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

b)  okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

3) podatnik:

a)  posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub

b)  miał miejsce zamieszkania:

-     nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub

-     na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz

4)  posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz

5)  nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ustawy:

Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.

Ponadto z art. 53 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) wynika, że:

Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.

Ulga, o której mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Jednak w celu skorzystania z ww. „ulgi na powrót” muszą zostać spełnione wszystkie warunki określone w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy.

Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego istotne jest m.in., aby przeniesienie miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nastąpiło po 31 grudnia 2021 r. oraz by w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlegał nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

W myśl natomiast art. 4a ustawy:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Z opisu zdarzenia wynika, że w listopadzie 2016 r. wyjechał Pan z Polski i przeniósł swoje miejsce zamieszkania do Republiki Białorusi. W latach 2016–2022 (w tym w pełnych trzech latach kalendarzowych: 2019, 2020 i 2021) stale i w sposób nieprzerwany zamieszkiwał Pan na terytorium Republiki Białorusi. W tym okresie miał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencję podatkową) w Republice Białorusi oraz podlegał tam nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. 4 sierpnia 2022 r. powrócił Pan do Polski i w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania z Białorusi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Mając na uwadze powyższe okoliczności uznać należy, że warunek, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został przez Pana spełniony.

Z powyższego wynika również, że zarówno w okresie trzech lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zmienił Pan miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił Pan miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił Pan miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie miał Pan miejsca zamieszkania w Polsce. Oznacza to, że spełnia Pan również wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a i b ustawy.

Co jednak najistotniejsze, jednym z warunków, wymienionych w art. 21 ust. 43 pkt 3 ww. ustawy jest posiadanie przez podatnika obywatelstwa polskiego, Karty Polaka lub obywatelstwa innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub spełnienie jednego z pozostałych warunków wynikających z tego przepisu.

Wobec literalnego brzmienia przepisów regulujących przedmiotowe zwolnienie, w przypadku tzw. „ulgi na powrót” powinniśmy mieć do czynienia z jedną z kategorii podatników „powracających” – tj. z podatnikiem, który we wcześniejszym okresie miał określone w lit. b miejsce zamieszkania lub posiada, np. Kartę Polaka wymienioną w lit. a przepisu.

Z przedstawionych przez Pana okoliczności wynika, że 2 maja 2016 r. uzyskał Pan zezwolenie na pobyt stały w Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie posiadanej Karty Polaka. W listopadzie 2016 r. wyjechał Pan z Polski i przeniósł swoje miejsce zamieszkania do Republiki Białorusi. Na moment przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski, tj. w dniu 4 sierpnia 2022 r. posiadał Pan zezwolenie na pobyt stały wydane 2 maja 2016 r. na podstawie posiadanej uprzednio Karty Polaka (fizyczny dokument Karty Polaka został zdany przy odbiorze decyzji o pobycie stałym zgodnie z obowiązującymi przepisami) i nie posiadał Pan obywatelstwa innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego ani Konfederacji Szwajcarskiej. (...) 2023 r. uzyskał Pan obywatelstwo polskie na mocy decyzji Wojewody (...).

Zatem nie spełnia Pan warunku wskazanego w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. nie miał Pan miejsca zamieszkania:

-     nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 2 ww. ustawy, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub

-     na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 2 ww. ustawy.

Na moment przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski, tj. 4 sierpnia 2022 r., nie posiadał Pan również obywatelstwa polskiego (uzyskał je bowiem Pan dopiero (...) 2023 r.), jak też obywatelstwa innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej.

W Pana przypadku możliwość skorzystania z ulgi na powrót jest więc uwarunkowana posiadaniem Karty Polaka na dzień przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski.

Tymczasem z przedstawionych przez Pana okoliczności wynika, że na moment przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski, tj. w dniu 4 sierpnia 2022 r. posiadał Pan zezwolenie na pobyt stały wydane 2 maja 2016 r. na podstawie posiadanej uprzednio Karty Polaka (fizyczny dokument Karty Polaka został zdany przy odbiorze decyzji o pobycie stałym zgodnie z obowiązującymi przepisami).

W kontekście powyższego wyjaśnić należy, że stosownie do art. 229 ust. 7 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1079):

Wydanie karty pobytu cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 195 ust. 1 pkt 9, następuje po zwróceniu przez niego Karty Polaka, zgodnie z art. 20 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka (Dz.U. z 2023 r. poz. 192 oraz z 2025 r. poz. 621).

W myśl art. 195 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:

Zezwolenia na pobyt stały udziela się cudzoziemcowi na czas nieoznaczony, na jego wniosek, jeżeli posiada ważną Kartę Polaka i zamierza osiedlić się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na stałe.

Zgodnie z art. 2 ust. 1-3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 76):

1.  Karta Polaka może być przyznana osobie, która deklaruje przynależność do Narodu Polskiego i spełni łącznie następujące warunki:

1)  wykaże swój związek z polskością przez przynajmniej podstawową znajomość języka polskiego, który uważa za język ojczysty, oraz znajomość i kultywowanie polskich tradycji i zwyczajów;

2)  w obecności konsula Rzeczypospolitej Polskiej, zwanego dalej "konsulem", lub w przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 4 - wojewody, albo wyznaczonego przez niego pracownika, złoży pisemną deklarację przynależności do Narodu Polskiego;

3)  wykaże, że jest narodowości polskiej lub co najmniej jedno z jej rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków było narodowości polskiej, albo przedstawi zaświadczenie organizacji polskiej lub polonijnej potwierdzające aktywne zaangażowanie w działalność na rzecz języka i kultury polskiej lub polskiej mniejszości narodowej przez okres co najmniej ostatnich trzech lat;

4)  złoży oświadczenie, że ona lub jej wstępni nie repatriowali się lub nie zostali repatriowani z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, na podstawie umów repatriacyjnych zawartych w latach 1944-1957 przez Rzeczpospolitą Polską albo przez Polską Rzeczpospolitą Ludową z Białoruską Socjalistyczną Republiką Radziecką, Ukraińską Socjalistyczną Republiką Radziecką, Litewską Socjalistyczną Republiką Radziecką i Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich, do jednego z państw będących stroną tych umów.

2.  Karta Polaka może być przyznana osobie:

1)  nieposiadającej w dniu złożenia wniosku o wydanie Karty Polaka oraz w dniu przyznania Karty Polaka obywatelstwa polskiego lub

2)  nieposiadającej zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

3)  posiadającej status bezpaństwowca.

3.  Karta Polaka może być także przyznana osobie, której polskie pochodzenie zostało stwierdzone zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (Dz.U. z 2022 r. poz. 1105 oraz z 2025 r. poz. 620, 921 i 1794), pod warunkiem wykazania się znajomością języka polskiego w stopniu co najmniej podstawowym. Przepisy art. 13 ust. 7 i 8 stosuje się odpowiednio.

Natomiast w art. 3 ww. ustawy wskazano, że :

1. Karta Polaka jest dokumentem potwierdzającym przynależność do Narodu Polskiego.

2. Karta Polaka poświadcza uprawnienia wynikające z niniejszej ustawy.

Zgodnie z art. 20 ust. 1a ww. ustawy:

Jeżeli posiadacz Karty Polaka nabył obywatelstwo polskie albo uzyskał zezwolenie na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, posiadana przez niego Karta Polaka traci ważność z mocy prawa z dniem wydania dokumentu potwierdzającego nabycie obywatelstwa polskiego albo uzyskania zezwolenia na pobyt stały.

Stosownie do art. 20 ust. 3 ww. ustawy:

W przypadku, o którym mowa w ust. 1a, posiadacz Karty Polaka zwraca Kartę Polaka wojewodzie właściwemu ze względu na miejsce pobytu, nie później niż w terminie 14 dni od dnia, w którym:

1)  doręczono mu dokument potwierdzający nabycie obywatelstwa polskiego albo

2)  decyzja o uzyskaniu zezwolenia na pobyt stały stała się ostateczna.

Mając na względzie unormowania dotyczące przyznawania, utraty ważności i unieważniania Karty Polaka wskazać należy, że podatnik, który posiada Kartę Polaka (art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a ww. ustawy) to osoba, która ma przyznaną i ważną Kartę Polaka na moment przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski. Karta jest przyznawana w drodze decyzji przez właściwy organ, a może stracić ważność z mocy prawa lub może zostać unieważniona stosownie do obowiązujących w tym zakresie odrębnych przepisów.

W świetle przedstawionych przez Pana okoliczności nie spełnił Pan również warunku wskazanego w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczącego posiadania Karty Polaka. Skoro bowiem przed przeniesieniem miejsca zamieszkania do Polski uzyskał Pan pozwolenie na pobyt stały na terenie Rzeczypospolitej Polskie, uznać należy, że na moment przeniesienia miejsca zamieszkania nie posiadał Pan Karty Polaka.

Z zacytowanych powyżej przepisów wynika bowiem wprost, że w sytuacji gdy posiadacz Karty Polaka nabył obywatelstwo polskie albo uzyskał zezwolenie na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, posiadana przez niego Karta Polaka traci ważność z mocy prawa z dniem wydania dokumentu potwierdzającego nabycie obywatelstwa polskiego albo uzyskania zezwolenia na pobyt stały. W takim też przypadku posiadacz Karty Polaka jest zobowiązany do jej zwrotu.

Skoro zatem w 2016 r. otrzymał Pan pozwolenie na pobyt stały, to nie sposób uznać, że na moment przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski posiadał Pan ważną Kartę Polaka.

Oznacza to, że nie przysługuje Panu prawo do skorzystania z ulgi, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na moment przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski nie posiadał Pan obywatelstwa polskiego, Karty Polaka lub obywatelstwa innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej, jak też nie spełnił Pan żadnej z pozostałych przesłanek określonych w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. b ustawy.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.