0115-KDIT2.4011.474.2026.2.KC

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

15 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 20 sierpnia 2026 r. (wpływ) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem:

a)  Zainteresowany będący stroną postępowania:

A.D.

(...)

b)  Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:

B.D.

(...)

c)  Zainteresowany niebędący stroną postępowania:

C.D.

(...)

Opis stanu faktycznego

A.D. (zainteresowany będący stroną), B.D. (zainteresowany niebędący stroną 1) i C.D. (zainteresowany niebędący stroną 2) – dalej jako „Kredytobiorcy”, „Wnioskodawcy” – łączyła z X S.A. z siedzibą w (...) (uprzednio (...) – dalej jako „Bank”) Umowa kredytu mieszkaniowego nr (...) z 23 września 2010 r., (tj. Umowa nr (...) o kredyt mieszkaniowy (...) z 23 września 2010 r.), zwana dalej „Umową”.

Kredyt mieszkaniowy rozumiany jest jako kredyt udzielony w całości lub w części na finansowanie własnego celu mieszkaniowego Kredytobiorcy.

Pomiędzy Kredytobiorcami i Bankiem powstał spór dotyczący skuteczności poszczególnych postanowień umownych i całej Umowy (oraz jej ważności), który zawisł w sprawie za sygn. (...) o ustalenie i zapłatę toczącej się przed Sądem Okręgowym (...), z powództwa Kredytobiorców przeciwko Bankowi, (poprzednio toczący się przed Sądem Okręgowy (...) pod sygn. akt (...)), zwany dalej „Sporem”.

17 czerwca 2026 r. Kredytobiorcy zawarli z Bankiem ugodę pozasądowa (dalej jako „Ugoda”).

Na mocy Ugody m.in.:

(...)

W Ugodzie zawarto zapis, że Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w związku z wypłatą kwoty w wysokości 53.202,19 zł stanowiącej część powyższej kwoty dodatkowej powstaje po jego stronie przychód, a na Banku ciąży wypełnienie obowiązku informacyjnego (tj. sporządzenie informacji PIT-11).

Opisane kwoty zostały wypłacone Wnioskodawcom.

Wątpliwości dotyczą prawidłowości zawarcia w Ugodzie powyższego zapisu, tj. powstania przychodu po stronie Wnioskodawców w związku z wypłatą kwoty w wysokości 53.202,19 zł stanowiącej część powyższej kwoty dodatkowej (145.000 zł).

Doprecyzowanie opisu stanu faktycznego

Raty kredytu były „automatycznie” pobierane przez Bank ze wspólnego rachunku bankowego należącego do B.D., C.D. i A.D., które zasilane było środkami pieniężnymi B. i C.D. objętymi ustawową wspólnością małżeńską.

Zgodnie z zapisami ugody jej stronami i „Kredytobiorcą” są B.D., C.D. i A.D. Opisana kwota została wypłacona „Kredytobiorcy”, tj. ww. osobom na rachunek należący do B.D. i C.D.

Współkredytobiorcy byli solidarnie zobowiązani do spłaty kredytu zaciągniętego 23 września 2010 r.

Według wiedzy Zainteresowanych w ugodzie z bankiem nie można skutecznie stwierdzić nieważności umowy kredytowej w sposób, który zastąpiłby wyrok sądu. Takie uprawnienie ma wyłącznie niezawisły sąd. W polskim prawie ugoda służy do czynienia ustępstw i zmiany istniejącego stosunku prawnego, a nie do autorytatywnego decydowania o niebycie umowy. Tylko wyrok sądu stwierdzający nieważność ma moc prawną i skutek erga omnes, którą muszą respektować wszystkie instytucje (np. sądy wieczystoksięgowe przy wykreślaniu hipoteki). Ugoda to tylko prywatna umowa między kredytobiorcami a bankiem. Charakter nieważności: Umowa frankowa nie staje się nieważna dlatego, że bank czy kredytobiorcy tak uważają, ale dlatego, że zawierała rażąco naruszające prawo klauzule abuzywne. O tym, czy klauzule są abuzywne, decyduje wyłącznie sąd na podstawie przepisów unijnych (dyrektywa 93/13) i krajowych. Tym samym nie jest prawnie możliwe w stanie faktycznym stwierdzenie w umowie cywilnoprawnej nieważności umowy kredytu i takiego zapisu ugoda nie zawiera. Z tego względu właśnie Zainteresowani wystąpili z powództwem o stwierdzenie przedmiotowej umowy kredytowej za nieważną a następnie wskutek ugody zobowiązali się do cofnięcia powództwa.

Według Zainteresowanych kwota – będąca przedmiotem wątpliwości – stanowiła zwrot wpłaconych uprzednio przez współkredytobiorców na podstawie umowy kredytowej rat kapitałowo-odsetkowych, zwrot środków nienależnie pobranych przez Bank tytułem rat kapitałowo-odsetkowych.

W ugodzie Bank zawarł zapis, że: „Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w związku z wypłatą kwoty w wysokości 53 202,19 zł (słownie: Pięćdziesiąt trzy tysiące dwieście dwa złote 19/100) stanowiącej część powyższej kwoty dodatkowej [145.000 zł – przypis Zainteresowanych] powstaje po jego stronie przychód, a na Banku ciąży wypełnienie obowiązku informacyjnego (tj. sporządzenie informacji PIT-11).” Zainteresowani nie mają wiedzy dlaczego w ocenie Banku kwota 53.202,19 zł stanowi przychód Kredytobiorcy (a nie, np. 145.000 zł, a właściwie dlaczego w ogóle zdaniem Banku powstał jakiś przychód). Jednakże to podatnik ponosi pełną i osobistą odpowiedzialność za prawidłowość swojego rocznego zeznania podatkowego. Otrzymanie błędnej informacji PIT-11 nie zwalnia podatnika z obowiązku wykazania poprawnych danych. Jeśli podatnik przeniesie błędne dane z PIT-11 do swojego rocznego zeznania PIT, odpowiada za powstałe zaległości podatkowe. Podatnik ma obowiązek weryfikacji otrzymanych danych ze stanem faktycznym a jeśli podatnik złoży PIT oparty na błędnym PIT-11, to on – w świetle prawa – składa wadliwą deklarację i musi uregulować ewentualną niedopłatę podatku wraz z odsetkami. Toteż z uwagi na fakt, że w ocenie Zainteresowanych, wbrew zapisom ugody, w sprawie w ogóle nie wystąpił przychód, koniecznym jest uzyskanie indywidualnej interpretacji podatkowej.

Pytanie

Czy po stronie Zainteresowanych – w związku z wypłatą kwoty w wysokości 53.202,19 zł stanowiącej część powyższej kwoty dodatkowej (145.000 zł), stanowiącej w istocie częściowy zwrot spłaconych przez Zainteresowanych rat, wynikającej z tytułu umowy dotyczącej kredytu frankowego otrzymanego na potrzeby mieszkaniowe, nie powstał przychód podatkowy?

Państwa stanowisko w sprawie

W Państwa ocenie, zwrot nadpłaconego kredytu nie jest przychodem, tj. po stronie Wnioskodawców w związku z wypłatą kwoty w wysokości 53.202,19 zł stanowiącej część powyższej kwoty dodatkowej (145.000 zł) nie powstał przychód podatkowy.

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww. ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 9 – inne źródła.

W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Użycie w tym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 omawianej ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Przystępując do oceny skutków podatkowych otrzymania opisanej we wniosku kwoty dodatkowej, na podstawie zawartej z bankiem ugody dotyczącej zaciągniętego kredytu hipotecznego Wnioskodawcy wskazują, instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy – Prawo bankowe.

Zgodnie z art. 69 ust. 1 ww. ustawy przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Stosownie natomiast do art. 917 ustawy – Kodeks cywilny przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.

Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.

Odnosząc się do skutków podatkowych wypłaty ustalonej w ugodzie kwoty dodatkowej, Wnioskodawcy stwierdzają, że jak wyżej wyjaśniono definicja przychodu podatkowego zawarta w art. 11 ust. 1 wskazuje, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.

Jak wynika z opisanego stanu faktycznego obie strony uzgodniły, że przedmiotem ugody jest zakończenie sporu oraz uchylenie niepewności co do roszczeń wynikających z umowy, między innymi poprzez zmianę zasad rozliczenia umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej wynikającej z umowy. Strony przyjęły, że kredyt udzielony na podstawie umowy zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia umowy stanowił kredyt złotowy. W celu zakończenia wszelkich sporów dotyczących abuzywności klauzul umownych i ważności umowy, uwzględniając przyjęty przez strony w niniejszej ugodzie sposób rozliczenia umowy, Bank zobowiązał się do zwrotu na rzecz Wnioskodawców kwoty nadpłaty, kosztów zastępstwa procesowego, a ponadto Bank wypłacił Wnioskodawcom kwotę dodatkową w wysokości 145.000 zł.

Kwota dodatkowa, którą otrzymali Wnioskodawcy od Banku w wyniku zawartej ugody, nie stanowi po stronie Wnioskodawców dodatkowego przysporzenia majątkowego. Wypłata ta jest dla nich neutralna podatkowo.

W związku z powyższym, otrzymana przez Wnioskodawców na podstawie ugody kwota dodatkowa, nie stanowi dla nich przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym jej uzyskanie nie skutkuje po stronie Wnioskodawców obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego. Skoro w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze zwrotem nienależnie pobranego przez Bank świadczenia, to zwrot ten nie stanowi dla Wnioskodawców przychodu. Nie ma zatem podstaw, aby zwrócone kwoty uznać za przychód podlegający opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki jest neutralny podatkowo.

Przedstawione stanowisko jest ugruntowane jednolicie w indywidualnych interpretacjach Dyrektora KIS, dla przykładu:

-     z dnia 7 maja 2025 r., 0112-KDIL2-1.4011.387.2025.1.KF,

-     z dnia 10 grudnia 2024 r., 0112-KDIL2-1.4011.847.2024.1.MB,

-     z dnia 14 lipca 2025 r., 0112-KDWL.4011.19.2025.2.DK,

-     z dnia 3 marca 2025 r., 0114-KDIP3-2.4011.1017.2024.2.BM,

-     z dnia 27 stycznia 2025 r., 0115-KDIT1.4011.830.2024.1.AS

-     z dnia 27 lutego 2025 r., 0115-KDIT1.4011.855.2024.3.ASZ,

-     z dnia 23 lutego 2026 r., 0115-KDIT1.4011.913.2025.2.MK,

-     z dnia 4 września 2025 r., 0115-KDST2-1.4011.337.2025.3.JPO,

-     z dnia 11 grudnia 2025 r., 0115-KDWT.4011.208.2025.2.JŁ;

-     i inne.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Z jego treści wynika, że:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Z powołanego przepisu wynika, że ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

-     pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

-     pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku.

Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.

Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. I tak zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy, źródłem przychodów są inne źródła.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww. ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.

Jak stanowi art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795 ze zm.):

Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.

Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia, itp.

Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.

Z kolei instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.).

Zgodnie z art. 69 ust. 1 ww. ustawy:

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Na podstawie natomiast przepisu art. 366 § 1 i § 2 ustawy Kodeks cywilny:

§ 1. Kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych (solidarność dłużników).

§ 2. Aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości, wyjaśniam że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Z opisu zdarzenia w szczególności wynika, że A.D., B.D. i C.D. zawarli 23 września 2010 r. Umowę kredytu mieszkaniowego. Współkredytobiorcy byli solidarnie zobowiązani do spłaty kredytu zaciągniętego 23 września 2010 r. Pomiędzy Kredytobiorcami i Bankiem - X S.A. z siedzibą w (...) powstał spór dotyczący skuteczności poszczególnych postanowień umownych. Następnie 17 czerwca 2026 r. Kredytobiorcy zawarli z Bankiem ugodę pozasądową. Na skutek zawartej ugody Bank wypłacił Kredytobiorcom kwotę w wysokości 53.202,19 zł stanowiącą część kwoty dodatkowej (145.000 zł). Kwota – będąca przedmiotem wątpliwości – stanowiła zwrot wpłaconych uprzednio przez współkredytobiorców na podstawie umowy kredytowej rat kapitałowo-odsetkowych, zwrot środków nienależnie pobranych przez Bank tytułem rat kapitałowo-odsetkowych. Raty kredytu były „automatycznie” pobierane przez Bank ze wspólnego rachunku bankowego należącego do B.D., C.D. i A.D., które zasilane było środkami pieniężnymi B. i C.D. objętymi ustawową wspólnością małżeńską. Opisana kwota została wypłacona na rachunek bankowy należący do B.D. i C.D.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzam, że w związku z wypłatą kwoty stanowiącej część kwoty dodatkowej, która to kwota – jak Państwo wskazują – stanowiła zwrot wpłaconych uprzednio przez współkredytobiorców na podstawie umowy kredytowej rat kapitałowo-odsetkowych, zwrot środków nienależnie pobranych przez Bank tytułem rat kapitałowo-odsetkowych – po stronie Kredytobiorców nie powstał przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 tej ustawy.

Wobec tego Państwa stanowisko należało zatem uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji stwierdzam, że zapadły one w indywidualnych sprawach i nie są wiążąca dla organu wydającego tę interpretację.

Wyjaśniam również, że wydając interpretacje w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa nie odnoszę się do kwot i nie dokonuję wyliczeń. Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek dokonania oceny własnej sytuacji prawnopodatkowej, a po jej dokonaniu zachowania się zgodnie z przepisami prawa podatkowego, bowiem prawidłowość takiego wyliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w postępowaniu podatkowym.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli sytuacja Zainteresowanych będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Zainteresowanych, którzy zastosują się do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Pan A.D. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.