0115-KDIT2.4011.457.2026.2.ŁS

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan – na wezwanie organu – pismem z 10 sierpnia 2026 r. (wpływ). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pan żołnierzem zawodowym pełniącym służbę na podstawie ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny.

Na podstawie art. 448 ustawy o obronie Ojczyzny oraz przepisów ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o szczególnych zasadach wynagradzania osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa przyznano Panu świadczenie teleinformatyczne.

Zgodnie z przepisami świadczenie to:

–    przysługuje za wykonywanie zadań w danym miesiącu,

–    jest ustalane odrębnie za każdy miesiąc kalendarzowy,

–    może podlegać proporcjonalnemu zmniejszeniu za dany miesiąc,

–    powinno być wypłacane wraz z uposażeniem za dany miesiąc.

W praktyce świadczenie za miesiące styczeń–czerwiec danego roku nie zostało wypłacone w terminach miesięcznych, lecz zostało wypłacone z opóźnieniem – w lipcu danego roku.

Wypłata nie nastąpiła jako jedno zbiorcze świadczenie, lecz w formie odrębnych przelewów oznaczonych jako świadczenie teleinformatyczne za poszczególne miesiące (01, 02, 03 itd.), odpowiadających świadczeniu należnemu za konkretne miesiące kalendarzowe.

Do czerwca danego roku spełniał Pan warunki zwolnienia z podatku dochodowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 148 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (ulga dla młodych). W lipcu utracił Pan prawo do tego zwolnienia.

W lipcu płatnik wypłacił zaległe świadczenia za miesiące styczeń–czerwiec oraz pobrał zaliczkę na podatek dochodowy od całej wypłaconej kwoty.

Uzupełnienie stanu faktycznego

Wniosek dotyczy roku podatkowego 2026.

Ukończył Pan 26. rok życia w dniu (...) 2026 r. Do dnia ukończenia 26. roku życia spełniał Pan warunki do zastosowania zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 148 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem pozostałych warunków i limitu wynikających z tego przepisu.

W okresie objętym wnioskiem uzyskiwał Pan przychody ze stosunku służbowego, w tym świadczenie teleinformatyczne. Świadczenie teleinformatyczne objęte niniejszym wnioskiem dotyczy miesięcy styczeń–maj 2026 r. (nie czerwiec, jak wskazano w pierwotnym wniosku, nastąpiła pomyłka).

Świadczenie za poszczególne miesiące nie zostało wypłacone Panu wraz z bieżącym uposażeniem za te miesiące, lecz zostało wypłacone z opóźnieniem. Poszczególne świadczenia zostały wypłacone w następujących terminach:

–    świadczenie za styczeń 2026 r. – 2 lipca 2026 r.;

–    świadczenie za luty 2026 r. – 3 lipca 2026 r.;

–    świadczenie za marzec 2026 r. – 3 lipca 2026 r.;

–    świadczenie za kwiecień 2026 r. – 10 lipca 2026 r.;

–    świadczenie za maj 2026 r. – 5 sierpnia 2026 r.

Każda z powyższych należności została przekazana w odrębnym przelewie, a przelewy były oznaczone w sposób wskazujący miesiąc, którego dotyczyło świadczenie, odpowiednio m.in. „01”, „02”, „03” itd. Istotne znaczenie ma również sposób ustalenia wysokości świadczenia za luty 2026 r. W lutym 2026 r. wystąpiły dwa dni, za które świadczenie teleinformatyczne Panu nie przysługiwało.

W konsekwencji kwota wypłacona w przelewie oznaczonym jako „02”, dotyczącym lutego 2026 r., została faktycznie pomniejszona o należność odpowiadającą tym dwóm dniom.

Okoliczność ta ma znaczenie dla przedstawienia stanu faktycznego, ponieważ wysokość wypłaconego świadczenia została w praktyce ustalona z uwzględnieniem okoliczności dotyczących konkretnego miesiąca. Nie była to zatem jedna zbiorcza kwota za okres styczeń–maj, która następnie została jedynie technicznie podzielona na kilka przelewów. Każdy przelew odpowiadał świadczeniu za konkretny miesiąc, a jego wysokość była ustalana z uwzględnieniem okoliczności występujących w tym konkretnym miesiącu.

Wskazuje Pan również, że poszczególne wypłaty nastąpiły w różnych dniach, a nie wszystkie tego samego dnia.

Od wypłaconych świadczeń teleinformatycznych płatnik pobrał zaliczkę na podatek dochodowy. Wypłaty świadczeń za miesiące styczeń–maj 2026 r. nastąpiły po ukończeniu przez Pana 26. roku życia, tj. po (...) 2026 r.

Przedmiotem Pana wątpliwości jest ustalenie, czy okoliczność wypłaty tych świadczeń po ukończeniu 26. roku życia powoduje utratę prawa do zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 148 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w odniesieniu do świadczeń należnych za okres, w którym spełniał Pan warunki do korzystania z tego zwolnienia.

Pytania

1)  Czy świadczenie teleinformatyczne wypłacone w jednym miesiącu jako wyrównanie za kilka wcześniejszych miesięcy stanowi jeden przychód podatkowy w dacie wypłaty, czy odrębne przychody przypisane do poszczególnych miesięcy, za które świadczenie przysługuje?

2)  Czy w związku z powyższym powinien zostać potrącony podatek za miesiące, w których przysługiwała ulga dla młodych?

3)  Czy wypłata zaległych świadczeń w jednym miesiącu nie zmienia ich okresowego charakteru ani nie determinuje powstania jednego przychodu podatkowego w dacie wypłaty?

4)  Czy w przedstawionym stanie faktycznym świadczenie teleinformatyczne należne za miesiące styczeń–maj 2026 r., wypłacone Panu po (...) 2026 r., korzysta ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 148 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w sytuacji, gdy w okresie, za który świadczenie to było należne, spełniał Pan warunki do zastosowania tego zwolnienia?

5)  Czy w przedstawionym stanie faktycznym, dla celów zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 148 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, znaczenie ma to, że świadczenia teleinformatyczne za poszczególne miesiące od stycznia do maja 2026 r. zostały wypłacone po ukończeniu przez Pana 26. roku życia, mimo że każde świadczenie było należne za konkretny miesiąc 2026 r., a jego wysokość była ustalana odrębnie dla tego miesiąca?

6)  Czy w przedstawionym stanie faktycznym płatnik prawidłowo pobrał zaliczki na podatek dochodowy od świadczeń teleinformatycznych należnych za miesiące styczeń–maj 2026 r., jeżeli świadczenia te zostały wypłacone po (...) 2026 r., a w okresie, za który świadczenia te były należne, spełniał Pan warunki zastosowania zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 148 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

7)  Czy świadczenie teleinformatyczne wypłacone po ukończeniu 26. roku życia jako wyrównanie za miesiące, w których spełniał Pan warunki do zastosowania zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 148 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, korzysta z tego zwolnienia?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, prawo do świadczenia teleinformatycznego powstaje odrębnie z końcem każdego miesiąca kalendarzowego, w którym spełnione są przesłanki ustawowe jego przyznania. Wynika to z art. 448 ustawy o obronie Ojczyzny, który jednoznacznie wiąże świadczenie z wykonywaniem zadań „w danym miesiącu” oraz przewiduje jego odrębne ustalanie za każdy miesiąc.

Każdy miesiąc stanowi odrębną jednostkę rozliczeniową, a prawo do świadczenia powstaje sukcesywnie, niezależnie od technicznego terminu wypłaty.

Wypłata dokonana w lipcu ma charakter wyłącznie wykonawczy i stanowi realizację wcześniej powstałych, odrębnych wierzytelności za poszczególne miesiące. Fakt dokonania sześciu odrębnych przelewów oznaczonych jako świadczenie za konkretne miesiące (01, 02, 03 itd.) potwierdza miesięczny charakter świadczenia oraz sposób jego rozliczania przez płatnika.

W Pana ocenie, jeżeli świadczenie teleinformatyczne stanowi przychód przypisany do poszczególnych miesięcy, to dla oceny prawa do zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 148 ustawy o PIT decydujące znaczenie powinien mieć okres, za który świadczenie przysługuje, a nie wyłącznie moment technicznej wypłaty. Odmienne podejście prowadziłoby do sytuacji, w której podatnik spełniający warunki zwolnienia w danym miesiącu traciłby prawo do preferencji wyłącznie z powodu opóźnienia wypłaty leżącego po stronie płatnika. Wskazuje Pan, że możliwe jest stanowisko organu podatkowego, zgodnie z którym przychód powstaje w momencie wypłaty świadczenia (art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), tj. w lipcu, niezależnie od okresu, którego dotyczy wypłata. W Pana ocenie stanowisko takie nie uwzględnia jednak szczególnego charakteru świadczenia teleinformatycznego, które:

–    ma charakter ściśle okresowy,

–    jest przypisane do konkretnego miesiąca,

–    jest ustalane odrębnie za każdy miesiąc,

–    a prawo do niego powstaje w związku z wykonywaniem zadań w danym miesiącu.

Przyjęcie wyłącznie kasowego momentu powstania przychodu prowadziłoby do uzależnienia sytuacji podatkowej podatnika od okoliczności organizacyjnych po stronie płatnika, na które podatnik nie ma wpływu. Pana zdaniem świadczenie teleinformatyczne należne za miesiące styczeń–maj 2026 r. powinno korzystać ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 148 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile spełniał Pan wszystkie pozostałe warunki zastosowania tego zwolnienia oraz w ramach ustawowego limitu.

Wskazuje Pan, że przedmiotem niniejszego wniosku nie jest ustalenie przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, czy na podstawie przepisów ustawy o obronie Ojczyzny świadczenie teleinformatyczne ma charakter miesięczny. Przyjmuje Pan ten element jako część przedstawionego stanu faktycznego. W przedstawionym stanie faktycznym świadczenia za miesiące styczeń–maj 2026 r. były odrębnymi należnościami dotyczącymi poszczególnych miesięcy. Potwierdza to sposób dokonania wypłat – każdy miesiąc został rozliczony w odrębnym przelewie oznaczonym numerem odpowiadającym danemu miesiącowi. Co szczególnie istotne, kwota świadczenia za luty 2026 r. została pomniejszona o dwa dni, za które świadczenie Panu nie przysługiwało. Oznacza to, że wysokość świadczenia wypłaconego za luty była ustalana z uwzględnieniem rzeczywistych okoliczności dotyczących właśnie tego miesiąca.

W konsekwencji uważa Pan, że świadczenia wypłacone za poszczególne miesiące nie stanowiły jednej zbiorczej kwoty oderwanej od okresu, którego dotyczyły. Ukończył Pan 26. rok życia dopiero (...) 2026 r. Świadczenia objęte wnioskiem dotyczą miesięcy styczeń–maj 2026 r., a więc okresu, w którym – przed ukończeniem 26. roku życia – spełniał Pan warunki podmiotowe do korzystania ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 148 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W Pana ocenie samo późniejsze wykonanie przez płatnika obowiązku wypłaty świadczenia nie powinno pozbawiać Pana prawa do zastosowania zwolnienia w odniesieniu do świadczeń należnych za okres, w którym spełniał Pan warunki do korzystania z ulgi dla młodych. Odmienne rozstrzygnięcie prowadziłoby do sytuacji, w której prawo podatnika do zastosowania zwolnienia byłoby uzależnione od terminu wypłaty świadczenia przez płatnika, mimo że termin ten pozostawał poza Pana kontrolą.

W związku z powyższym stoi Pan na stanowisku, że świadczenia teleinformatyczne należne za miesiące styczeń–maj 2026 r. powinny zostać objęte zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 148 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem limitu zwolnienia oraz pozostałych warunków określonych w ustawie.

W konsekwencji, w Pana ocenie, płatnik nie powinien pobierać zaliczki na podatek dochodowy od tej części świadczeń, która korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 148 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Stanowi on, że:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź od których zaniechano poboru podatku.

Z kolei art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika zaś, że:

Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku służbowego, pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku służbowym, pracy lub stosunku pokrewnym. Do przychodów z tych stosunków zalicza się zarówno otrzymane przez pracownika pieniądze, jak i wartość pieniężną świadczeń w naturze, świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

W myśl natomiast art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.

Jednocześnie w art. 21 powołanej ustawy, ustawodawca sformułował katalog zwolnień podatkowych. Przepis ten, jako stanowiący odstępstwo od zasady równości opodatkowania, powinien być w pierwszej kolejności interpretowany według reguł wykładni językowej, gramatycznej.

Stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 148 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wolne od podatku dochodowego są przychody:

a)  ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej, spółdzielczego stosunku pracy,

b)  z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,

c)  z tytułu odbywania praktyki absolwenckiej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o praktykach absolwenckich (Dz.U. z 2025 r. poz. 1578),

d)  z tytułu odbywania stażu uczniowskiego, o którym mowa w art. 121a ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe,

e)  z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

- otrzymane przez podatnika do ukończenia 26. roku życia, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł.

Na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ustawy:

Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.

Analiza treści powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że ulgą dla młodych objęte są m.in. przychody ze stosunku służbowego, otrzymane przez podatnika do ukończenia 26. roku życia, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł.

O zastosowaniu ulgi dla młodych decyduje więc łączne spełnienie warunków dotyczących wieku podatnika, rodzaju przychodów (w tym zasad opodatkowania), limitu przychodów oraz momentu uzyskania przychodów.

Ustawodawca posłużył się w art. 21 ust. 1 pkt 148 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych sformułowaniem „przychody (…) otrzymane przez podatnika do ukończenia 26. roku życia”, co oznacza, że warunek wieku należy oceniać w odniesieniu do momentu uzyskania przychodu.

Językowa wykładnia przytoczonego wcześniej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jednoznacznie wskazuje, że momentem przesądzającym o powstaniu przychodu jest moment jego uzyskania, tj. chwila kiedy podatnik otrzymał (lub postawiono do jego dyspozycji) pieniądze, albo otrzymał świadczenia w naturze bądź inne nieodpłatne świadczenia. Do tego typu świadczeń nie mają bowiem zastosowania przewidziane w ustawie o podatku dochodowym przepisy szczególne.

Przez pojęcie „otrzymane” – zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego – należy rozumieć takie pieniądze i wartości pieniężne, które zostały podatnikowi dane. Natomiast „postawionymi do dyspozycji” są takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik – wykazując określoną aktywność – ma możliwość włączyć do swojego władztwa. Innymi słowy, podatnik ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy, a nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone środki do dyspozycji (vide: Komentarz do art. 11 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, [w:] A. Bartosiewicz, R. Kubacki, PIT. Komentarz, Lex, 2013, wyd. III, pkt 6).

Z definicji pojęcia przychodu jako świadczenia otrzymanego czy też w niektórych przypadkach postawionego do dyspozycji wnosić można również o momencie jego uzyskania. Określenie momentu uzyskania przychodu ma bardzo istotne znaczenie, przede wszystkim z tego powodu, że podatek dochodowy od osób fizycznych rozliczany jest w danym czasie. Konieczne jest zatem określenie momentu uzyskania przychodu, by przyporządkować przychód do danego okresu rozliczeniowego – roku podatkowego, a w niektórych przypadkach również – miesiąca (w przypadku zaliczkowego rozliczania podatku czy też korzystania ze zwolnienia).

O powstaniu przychodu można zatem mówić nie tylko w sytuacji, w której podatnik faktycznie otrzyma określoną ilość środków pieniężnych, ale też wtedy gdy zostaną mu one udostępnione w ten sposób, że będzie mógł nimi rozporządzać.

Ocena skutków podatkowych Pana sytuacji

Mając na uwadze powyższe uregulowania prawne oraz przedstawiony opis zdarzenia stwierdzam, że świadczenie teleinformatyczne za styczeń 2026 r. otrzymał Pan 2 lipca 2026 r., za luty i marzec – 3 lipca 2026 r., za kwiecień – 10 lipca 2026 r., natomiast za maj – 5 sierpnia 2026 r. Każda z tych wypłat stanowiła zatem Pana przychód uzyskany odpowiednio w dniu otrzymania środków.

Dla określenia momentu powstania przychodu bez znaczenia pozostaje okres, za który świadczenia te były należne. To, że świadczenia teleinformatyczne za poszczególne miesiące od stycznia do maja 2026 r. były ustalane odrębnie i pozostawały w związku z wykonywaniem zadań w konkretnych miesiącach, nie oznacza, że przychód z ich tytułu powstał w tych miesiącach. Zgodnie bowiem z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych o powstaniu przychodu decyduje moment jego otrzymania lub postawienia środków pieniężnych do dyspozycji podatnika.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 1341/15, który co prawda dotyczy momentu powstania przychodu z tytułu wypłaty zaległego wynagrodzenia, ale jego postanowienia znajdują zastosowanie w przedmiotowej sprawie. W ww. wyroku Sąd dokonując wykładni art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odniósł się do wyroku WSA w Gliwicach z dnia 5 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Gl 814/08, w którym wskazano, że:

„pojęcie przychodu jest pojęciem osadzonym w czasie. Dotyczy bowiem określonego odcinka czasu. Ustawodawca przyjmuje w podatku dochodowym od osób fizycznych rok kalendarzowy jako podstawowy okres rozliczeniowy. Rok kalendarzowy jest bowiem rokiem podatkowym. W związku z tym pojęcie przychodu nakazuje odnosić również do świadczeń otrzymanych w roku kalendarzowym. Periodyzacja dotyczy zarówno otrzymywanych i stawianych do dyspozycji pieniędzy i wartości pieniężnych, jak i otrzymywanych świadczeń w naturze i innych świadczeń nieodpłatnych (ich wartości). Z brzmienia cytowanych przepisów wynika więc, iż momentem przesądzającym powstanie przychodu jest moment jego uzyskania (...). Wobec tego okoliczność, iż podatnikowi przysługiwała przedmiotowa należność (prawo do wynagrodzenia) już wcześniej (...) nie oznacza jeszcze powstania przychodu, gdyż dochód z tego tytułu powstał z chwilą faktycznego otrzymania lub pozostawienia do dyspozycji podatnika pieniędzy, stanowiących wynagrodzenie ze stosunku pracy. Zasadność tego poglądu potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 12 grudnia 1997 r., sygn. akt I SA/Wr 1757/96, LEX nr 31245 Sąd ten stwierdził, że wypłacone w 1996 r. za lata 1992-1994 zaległe wynagrodzenie stanowi przychód roku 1996. (...) Co do zasady zatem momentem powstania przychodu z całą pewnością nie jest chwila powstania roszczenia o wypłatę określonej kwoty”.

Tym samym nie można zgodzić się z Pana stanowiskiem, że świadczenia teleinformatyczne należne za miesiące styczeń–maj 2026 r. powinny zostać przyporządkowane do tych miesięcy dla celów ustalenia momentu powstania przychodu, a w konsekwencji objęte zwolnieniem na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 148 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jak wskazano wcześniej, warunkiem zastosowania analizowanego zwolnienia jest m.in. otrzymanie przychodu przez podatnika do ukończenia 26. roku życia. Ukończył Pan 26. rok życia (...) 2026 r., natomiast wszystkie świadczenia teleinformatyczne objęte wnioskiem zostały przez Pana otrzymane po tej dacie. Oznacza to, że w odniesieniu do tych świadczeń nie został spełniony warunek dotyczący momentu uzyskania przychodu, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 148 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie zmienia tego również fakt, że wypłata świadczeń przez płatnika nastąpiła z opóźnieniem, a termin ich wypłaty był niezależny od Pana. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewidują bowiem w przypadku zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 148 wyjątku pozwalającego na zastosowanie zwolnienia do przychodów otrzymanych po ukończeniu 26. roku życia tylko z tego względu, że dotyczą one okresu, w którym podatnik nie ukończył jeszcze tego wieku.

W konsekwencji świadczenia teleinformatyczne należne za miesiące styczeń–maj 2026 r., mimo że dotyczą okresu poprzedzającego ukończenie przez Pana 26. roku życia, stanowią przychód uzyskany przez Pana po ukończeniu tego wieku i nie korzystają ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 148 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym płatnik postąpił prawidłowo, pobierając zaliczki na podatek dochodowy od świadczeń teleinformatycznych należnych za miesiące styczeń–maj 2026 r., a wypłaconych Panu w lipcu i sierpniu 2026 r.

Pana stanowisko należało więc uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.