0115-KDIT2.4011.451.2026.1.HD

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 6 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest osobą prawną (spółką kapitałową mającą siedzibę i zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej) posiadającą w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Przedmiot przeważającej działalności Wnioskodawcy obejmuje (...).

Z dniem 1 stycznia 2023 r. nastąpiło przejście części zakładu pracy na Wnioskodawcę w trybie art. 23¹ § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy. Przed tą datą zakładem pracy, do którego należała przejęta część, był X z siedzibą w A (dalej: „Poprzedni Pracodawca”). W wyniku przejścia zakładu pracy Wnioskodawca stał się z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 2023 r., stroną w dotychczasowych stosunkach pracy trzech pracowników zatrudnionych dotychczas przez Poprzedniego Pracodawcę (dalej: „Pracownicy”).

W całym roku podatkowym 2022, tj. w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r., Pracownicy pozostawali w stosunku pracy wyłącznie z Poprzednim Pracodawcą. Wnioskodawca w tym okresie nie był ich pracodawcą, nie wypłacał im wynagrodzenia i nie dokonywał wobec nich żadnych świadczeń ze stosunku pracy.

Poprzedni Pracodawca, jako płatnik w rozumieniu art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, obliczył, pobrał i odprowadził na rachunek właściwego urzędu skarbowego zaliczki na podatek dochodowy od wynagrodzeń wypłaconych Pracownikom za wszystkie miesiące roku 2022 (tj. za okresy od 01/2022 do 12/2022). Zaliczki te zostały wpłacone przez Poprzedniego Pracodawcę. Łączna kwota zaliczek odprowadzonych przez Poprzedniego Pracodawcę za 2022 r. od wynagrodzeń Pracowników wyniosła 10.979,00 zł.

W związku z przejściem części zakładu pracy, Wnioskodawca przejął od Poprzedniego Pracodawcy obowiązek sporządzenia i przesłania informacji PIT-11 za Pracowników za rok 2022 i obowiązek ten wykonał, wystawiając Pracownikom informacje PIT-11 obejmujące cały rok 2022, w tym okres zatrudnienia u Poprzedniego Pracodawcy.

Wnioskodawca złożył pierwotną deklarację roczną o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy (PIT-4R) za 2022 r., w której nie wykazał zaliczek pobranych przez Poprzedniego Pracodawcę od wynagrodzeń Pracowników za okres przed przejściem zakładu pracy, tj. za okresy 01-12/2022, ponieważ zaliczki te zostały obliczone, pobrane i wpłacone przez Poprzedniego Pracodawcę, a nie przez Wnioskodawcę.

Naczelnik Drugiego (...) Urzędu Skarbowego, prowadząc czynności sprawdzające w zakresie rozliczeń PIT-4R za 2022 r., zwrócił się do Wnioskodawcy o wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy sumą zaliczek wykazanych w złożonej deklaracji PIT-4R a sumą zaliczek wykazanych w informacjach PIT-11 wystawionych Pracownikom za 2022 r. Wnioskodawca wyjaśnił, że różnica wynika z faktu, że zaliczki za okres przed przejściem zakładu pracy zostały odprowadzone przez Poprzedniego Pracodawcę.

Organ podatkowy, powołując się na art. 38 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zażądał od Wnioskodawcy złożenia korekty deklaracji PIT-4R za 2022 r. z wykazaniem zaliczek pobranych przez Poprzedniego Pracodawcę za cały rok 2022. Wnioskodawca złożył wymaganą korektę, wykazując w niej zaliczki odprowadzone przez Poprzedniego Pracodawcę, wraz z wyjaśnieniem różnicy w odpowiedniej części deklaracji.

W następstwie złożenia korekty, na koncie podatkowym Wnioskodawcy organ podatkowy odnotował niedopłatę w kwocie odpowiadającej zaliczkom odprowadzonym przez Poprzedniego Pracodawcę, tj. 10.979,00 zł, powiększoną o odsetki za zwłokę. Organ podatkowy wezwał Wnioskodawcę do uregulowania tej kwoty, traktując ją jako zaległość podatkową Wnioskodawcy.

Poprzedni Pracodawca, na prośbę Wnioskodawcy o złożenie korekty własnej deklaracji PIT-4R za 2022 r. (celem skorygowania ewentualnego podwójnego wykazania tych samych zaliczek przez dwóch płatników), odmówił złożenia takiej korekty, wskazując na brak podstaw do jej dokonania.

W związku z powyższym u Wnioskodawcy pojawiła się uzasadniona wątpliwość odnośnie do obowiązku zapłaty rzekomej zaległości z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych Pracowników za okres sprzed przejęcia części zakładu pracy – czego dochodzi organ podatkowy.

Pytanie

Czy Wnioskodawca miał i ma obowiązek uregulowania (zapłaty) zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu wynagrodzeń za pracę wykonaną w okresie od stycznia do grudnia 2022 r. przez Pracowników, którzy w tym okresie świadczyli pracę na rzecz Poprzedniego Pracodawcy w oparciu o umowy o pracę zawarte z Poprzednim Pracodawcą, a następnie, w związku z przejściem części zakładu pracy na Wnioskodawcę z dniem 1 stycznia 2023 r. w trybie art. 23¹ § 1 Kodeksu pracy, stali się pracownikami Wnioskodawcy – w sytuacji, gdy zaliczki te zostały już obliczone, pobrane i wpłacone na rachunek właściwego urzędu skarbowego przez Poprzedniego Pracodawcę?

Państwa stanowisko w sprawie

Państwa zdaniem, nie miał i nie ma obowiązku uregulowania (zapłaty) zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu wynagrodzeń za pracę wykonaną w okresie od stycznia do grudnia 2022 r. przez Pracowników, którzy w tym okresie świadczyli pracę na rzecz Poprzedniego Pracodawcy w oparciu o umowy o pracę zawarte z Poprzednim Pracodawcą, a następnie, w związku z przejściem części zakładu pracy na Wnioskodawcę z dniem 1 stycznia 2023 r. w trybie art. 23¹ § 1 Kodeksu pracy, stali się pracownikami Wnioskodawcy – w sytuacji, gdy zaliczki te zostały już obliczone, pobrane i wpłacone na rachunek właściwego urzędu skarbowego przez Poprzedniego Pracodawcę.

Funkcja płatnika jest związana z konkretnym stosunkiem prawnym ze stosunku pracy:

Zgodnie z art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2022 r., zakłady pracy były obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku pracy. Przepis ten wiąże status płatnika z tym podmiotem, od którego pracownik faktycznie uzyskuje przychód ze stosunku pracy.

W okresie od stycznia do grudnia 2022 r. Pracownicy uzyskiwali przychody ze stosunku pracy wyłącznie od Poprzedniego Pracodawcy. Wnioskodawca w tym okresie nie był ich pracodawcą – stał się nim z mocy prawa dopiero z dniem 1 stycznia 2023 r., na skutek przejścia części zakładu pracy w trybie art. 23¹ § 1 Kodeksu pracy. Wnioskodawca nie mógł zatem pełnić funkcji płatnika wobec Pracowników za okres, w którym nie istniał między nimi żaden stosunek prawny stanowiący podstawę takiego obowiązku.

Zakres odpowiedzialności płatnika – art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej:

Stosownie do art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej, płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8 Ordynacji podatkowej, odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony. Odpowiedzialność ta ma charakter sankcyjny i jest uzależniona od wykazania, że dany podmiot, będąc płatnikiem, nie wykonał swoich obowiązków.

W analizowanym stanie faktycznym żadna z przesłanek tego przepisu nie została spełniona w odniesieniu do Wnioskodawcy:

·      zaliczki za okres 01-12/2022 zostały pobrane przez Poprzedniego Pracodawcę, a nie przez Wnioskodawcę, który w tym okresie nie był płatnikiem;

·      zaliczki te zostały wpłacone na rachunek właściwego urzędu skarbowego, przez Poprzedniego Pracodawcę.

Nie istnieje więc ani podatek niepobrany, ani podatek pobrany a niewpłacony w rozumieniu art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej, do którego odpowiedzialność Wnioskodawcy mogłaby się odnosić. Odpowiedzialność z tego przepisu nie może powstać wobec podmiotu, który w danym okresie nie był płatnikiem i nie mógł wykonywać obowiązków płatnika.

Brak podstawy prawnej do sukcesji obowiązku zapłaty zaliczek na nowego pracodawcę:

Przeniesienie obowiązku zapłaty zaliczek z dotychczasowego na nowego pracodawcę w związku z przejściem zakładu pracy w trybie art. 23¹ Kodeksu pracy wymagałoby istnienia wyraźnej podstawy w przepisach prawa podatkowego. Zgodnie z zasadą wyłączności ustawy w zakresie nakładania obowiązków podatkowych (art. 217 Konstytucji RP), niedopuszczalne jest rozszerzanie odpowiedzialności podatkowej w drodze analogii lub wykładni celowościowej.

Przepisy Ordynacji podatkowej regulujące sukcesję podatkową (rozdział 14, art. 93 i nast. Ordynacji podatkowej) nie wymieniają podmiotu przejmującego zakład pracy w trybie art. 23¹ Kodeksu pracy jako następcy prawnego wstępującego w prawa i obowiązki podatkowe poprzedniego pracodawcy. Sukcesja podatkowa przewidziana w tych przepisach dotyczy ściśle określonych zdarzeń prawnych (łączenie, podział, przekształcenie podmiotów), wśród których przejęcie zakładu pracy w rozumieniu Kodeksu pracy nie zostało wymienione.

Co więcej, art. 112 § 1 i § 4 pkt 1 w zw. z art. 107 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej wskazują, że nawet nabywca przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części nie odpowiada za podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów. Skoro ustawodawca nie objął odpowiedzialnością za takie należności nawet nabywcy całego przedsiębiorstwa (a więc podmiotu o znacznie szerszym zakresie sukcesji niż przejmujący jedynie część zakładu pracy w rozumieniu prawa pracy), tym bardziej nie można przypisywać takiej odpowiedzialności podmiotowi przejmującemu zakład pracy w trybie art. 23¹ Kodeksu pracy.

Charakter art. 23¹ § 2 Kodeksu pracy – odpowiedzialność wyłącznie w sferze prawa pracy:

Przepis art. 23¹ § 2 Kodeksu przewiduje, że za zobowiązania wynikające ze stosunku pracy, powstałe przed przejściem części zakładu pracy na innego pracodawcę, dotychczasowy i nowy pracodawca odpowiadają solidarnie. Przepis ten odnosi się jednak wyłącznie do sfery prawa pracy i ewentualnych roszczeń pracownika wobec pracodawcy z tytułu stosunku pracy (np. niewypłacone wynagrodzenie). Nie stanowi on podstawy do przenoszenia obowiązków podatkowych płatnika, gdyż obowiązki te, obliczenie, pobranie i wpłacenie zaliczki, mają charakter podatkowy, a nie pracowniczy, i są zarezerwowane dla regulacji prawa podatkowego.

Stosowanie analogii pomiędzy regulacją solidarnej odpowiedzialności pracowniczej (art. 23¹ § 2 Kodeksu pracy) a hipotetyczną solidarną odpowiedzialnością podatkową byłoby niedopuszczalne wobec zakazu analogii w prawie podatkowym oraz prymatu wykładni literalnej norm tego prawa.

Skutek przyjęcia odmiennego stanowiska przez Organ – podwójne opodatkowanie tej samej należności:

Przyjęcie poglądu, że Wnioskodawca jest obowiązany do zapłaty zaliczek już uregulowanych przez Poprzedniego Pracodawcę, prowadziłoby do sytuacji, w której budżet państwa otrzymałby tę samą należność dwukrotnie – raz od Poprzedniego Pracodawcy (w drodze terminowej wpłaty zaliczek za 2022 r.) i drugi raz od Wnioskodawcy (w wykonaniu rzekomego obowiązku wynikającego z przejęcia zakładu pracy). Skutek taki nie znajduje uzasadnienia w żadnym przepisie prawa podatkowego i pozostaje w oczywistej sprzeczności z zasadą jednokrotności opodatkowania.

Zobowiązanie płatnicze Poprzedniego Pracodawcy z tytułu zaliczek za okres 01-12/2022 wygasło wskutek wpłaty, stosownie do art. 59 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Wygaśnięcie to jest definitywne i nie może być wstecznie reaktywowane wobec innego podmiotu z tego powodu, że ten inny podmiot przejął jedynie obowiązek wykazania tych zaliczek w deklaracji rocznej (PIT-4R), co jest obowiązkiem odrębnym od obowiązku ich zapłaty, o czym poniżej.

Odrębność obowiązku deklaracyjnego (wykazanie w PIT-4R) od obowiązku płatniczego (zapłata):

Z art. 38 ust. 1 zdanie drugie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a (tj. w PIT-4R). Przepis ten przewiduje zatem mechanizm wyjaśniania rozbieżności między kwotą wykazaną w deklaracji a kwotą faktycznie wpłaconą przez danego płatnika, tj. rozbieżności, które nie muszą oznaczać zaległości podatkowej.

Okoliczność, że Wnioskodawca, jako nowy pracodawca, może być obowiązany do wykazania w swojej deklaracji PIT-4R za 2022 r. zaliczek pobranych przez Poprzedniego Pracodawcę (co jest odrębną kwestią od przedmiotu niniejszego wniosku i nie jest tu przedmiotem zapytania), nie oznacza automatycznie, że Wnioskodawca jest obowiązany do ich ponownej zapłaty. Wykonanie obowiązku deklaracyjnego nie tworzy samoistnie nowego zobowiązania płatniczego, które nie wynika z żadnego przepisu prawa materialnego.

Spójność z dotychczasową linią interpretacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej:

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje pełne potwierdzenie w dotychczasowej praktyce interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. W interpretacji indywidualnej z 5 września 2023 r. sygn. 0112-KDIL2-1.4011.568.2023.1.MKA, wydanej na tle analogicznego stanu faktycznego, tj. przejęcia części zakładu pracy w trybie art. 23¹ Kodeksu pracy i sporu o obowiązek uregulowania zaliczek na podatek dochodowy za okres przed przejęciem, Dyrektor KIS uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym nowy pracodawca nie miał i nie ma obowiązku uregulowania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu wynagrodzeń wypłaconych przejętym pracownikom przez poprzedniego pracodawcę przed datą przejęcia.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Dyrektor KIS wskazał, że obowiązki płatnika nałożone przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ustają, lecz przechodzą na nowego płatnika wyłącznie w zakresie obowiązków deklaracyjnych i obowiązków poboru zaliczek od momentu przejęcia, nie zaś w zakresie obowiązku zapłaty zaliczek, które zostały już pobrane i wpłacone przez poprzedniego pracodawcę przed datą przejęcia. Dyrektor KIS podkreślił przy tym, że przeniesienie odpowiedzialności za zaliczki ze starego na nowego pracodawcę (lub uczynienie jej solidarną) wymagałoby istnienia szczególnego przepisu prawa podatkowego, którego ustawodawca nie ustanowił, a przepis art. 23¹ § 2 Kodeksu pracy, jako regulacja prawa pracy, nie może stanowić takiej podstawy w sferze prawa podatkowego.

Stan faktyczny będący przedmiotem niniejszego wniosku jest analogiczny do stanu faktycznego rozstrzygniętego w ww. interpretacji, tj. w obu przypadkach mamy do czynienia z przejściem zakładu pracy (lub jego części) w trybie art. 23¹ Kodeksu pracy, z zaliczkami pobranymi i wpłaconymi przez poprzedniego pracodawcę przed datą przejęcia oraz z pytaniem o zakres obowiązku zapłaty tych zaliczek przez podmiot przejmujący.

Wnioskodawca podnosi przy tym, że okoliczność ta ma dla niego szczególne znaczenie praktyczne, gdyż to właśnie ww. interpretacja została przywołana przez właściwy dla Wnioskodawcy organ podatkowy jako podstawa żądania złożenia korekty deklaracji PIT- 4R za 2022 r., z tą jednak różnicą, że organ podatkowy odwołał się wyłącznie do rozstrzygnięcia tej interpretacji w zakresie obowiązku deklaratoryjnego, nie odnosząc się do jej rozstrzygnięcia w zakresie obowiązku zapłaty zaliczek, które jest przedmiotem niniejszego wniosku i które przemawia jednoznacznie na korzyść stanowiska Wnioskodawcy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.):

Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.

Stosownie do art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym w 2022 r.:

Osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej ,,zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Z przedstawionego we wniosku opisu wynika, że w całym roku 2022 Pracownicy pozostawali w stosunku pracy wyłącznie z Poprzednim Pracodawcą. W tym okresie nie byli Państwo ich pracodawcą, nie wypłacali im wynagrodzeń ani nie dokonywali na ich rzecz świadczeń ze stosunku pracy. Stali się Państwo pracodawcą Pracowników z mocy prawa dopiero z dniem 1 stycznia 2023 r., w związku z przejściem części zakładu pracy w trybie art. 23¹ § 1 Kodeksu pracy. Jednocześnie Poprzedni Pracodawca, jako płatnik, obliczył, pobrał i wpłacił na rachunek właściwego urzędu skarbowego zaliczki na podatek dochodowy od wynagrodzeń wypłaconych Pracownikom za wszystkie miesiące 2022 r. Łączna kwota tych zaliczek wyniosła 10.979,00 zł.

W odniesieniu do skutków przejścia zakładu pracy w trybie art. 23¹ § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeksu pracy (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.) należy wskazać, że przepis ten stanowi, iż:

W razie przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę staje się on z mocy prawa stroną w dotychczasowych stosunkach pracy, z zastrzeżeniem przepisów § 5.

Przepis ten wprowadza zatem konstrukcję kontynuacji stosunku pracy pomimo zmiany podmiotu będącego pracodawcą. W konsekwencji przejęcie pracowników w trybie art. 23¹ § 1 Kodeksu pracy powoduje przejęcie przez nowego pracodawcę obowiązków płatnika związanych z kontynuowanym stosunkiem pracy. Obowiązki te obejmują również obowiązki związane ze sporządzeniem informacji i deklaracji podatkowych dotyczących przejętych pracowników.

Przejęcie obowiązków płatnika nie oznacza jednak przejęcia obowiązku ponownego wpłacenia zaliczek na podatek, które zostały już przez Poprzedniego Pracodawcę pobrane i wpłacone na rachunek właściwego urzędu skarbowego. Kontynuacja obowiązków płatnika związanych z trwającym stosunkiem pracy nie może bowiem prowadzić do ponownego wykonania obowiązku, który został już wykonany przez poprzedniego płatnika.

Stosownie do art. 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym w 2022 r.:

Płatnicy, o których mowa w art. 31 i art. 33-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.

Z przepisu tego wynika obowiązek przekazania organowi podatkowemu pobranych zaliczek. Jeżeli zaliczki obliczone i pobrane przez Poprzedniego Pracodawcę za poszczególne miesiące 2022 r. zostały przez niego wpłacone organowi podatkowemu, obowiązek ich przekazania został przez niego wykonany. Wykazanie w deklaracji PIT-4R zaliczek pobranych przez Poprzedniego Pracodawcę należy w tej sytuacji odróżnić od obowiązku faktycznego wpłacenia zaliczek na podatek. Samo wykazanie tych zaliczek w deklaracji PIT-4R nie oznacza zatem obowiązku ich ponownego wpłacenia, jeżeli obowiązek ich przekazania został już wykonany przez Poprzedniego Pracodawcę.

Jednocześnie należy mieć na uwadze treść art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym:

Płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8 , odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony.

Przepis ten wiąże odpowiedzialność płatnika z niewykonaniem obowiązku poboru podatku albo z pobraniem podatku i jego niewpłaceniem organowi podatkowemu. W przedstawionym stanie faktycznym żadna z tych sytuacji nie wystąpiła. Zaliczki za okres od stycznia do grudnia 2022 r. zostały bowiem przez Poprzedniego Pracodawcę obliczone, pobrane od Pracowników i wpłacone na rachunek właściwego urzędu skarbowego. Nie występuje zatem podatek niepobrany ani podatek pobrany, a niewpłacony, który podlegałby ponownemu uregulowaniu w związku z przejęciem przez Państwa Pracowników.

Stosownie do art. 59 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej:

Zobowiązanie płatnika lub inkasenta wygasa w całości lub w części wskutek wpłaty.

Skoro zaliczki zostały przez Poprzedniego Pracodawcę pobrane i wpłacone, obowiązek w zakresie ich wpłaty został wykonany, a zobowiązanie płatnika w tym zakresie wygasło wskutek dokonanej wpłaty. Przejęcie przez Państwa Pracowników z dniem 1 stycznia 2023 r. nie powoduje zatem powstania po Państwa stronie obowiązku ponownej wpłaty tych samych zaliczek.

W konsekwencji fakt, że Państwo, jako pracodawca przejmujący Pracowników, wykazali w deklaracji PIT-4R za 2022 r. zaliczki pobrane przez Poprzedniego Pracodawcę, nie oznacza obowiązku ponownego uregulowania tych zaliczek. Wykazanie określonych kwot w deklaracji PIT-4R nie jest bowiem tożsame z obowiązkiem ich ponownej wpłaty, jeżeli kwoty te zostały już pobrane i wpłacone organowi podatkowemu.

Tym samym nie ciąży na Państwu obowiązek uregulowania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu wynagrodzeń wypłaconych Pracownikom w okresie od stycznia do grudnia 2022 r., skoro zaliczki te zostały obliczone, pobrane i wpłacone przez Poprzedniego Pracodawcę.

Wobec powyższego Państwa stanowisko w zakresie braku obowiązku uregulowania przez Państwa zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu wynagrodzeń wypłaconych Pracownikom w 2022 r. należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Odnosząc się do powołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej wyjaśniam, że rozstrzygnięcie to nie jest wiążące dla tutejszego organu. Interpretacja organu podatkowego dotyczy tylko konkretnej, indywidualnej sprawy, osadzonej w określonym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) i tylko w tej sprawie rozstrzygnięcie w niej zawarte jest wiążące.

Niemniej jednak, dokonując przedmiotowej interpretacji przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, miałem na względzie wskazane przez Państwa rozstrzygnięcie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.