0115-KDIT2.4011.432.2026.2.KC

Interpretacja indywidualna

 – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 czerwca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 9 października 2026 r. (wpływ) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Jest Pani osobą fizyczną posiadającą obywatelstwo polskie oraz obywatelstwo Stanów Zjednoczonych Ameryki.

Począwszy od 27 grudnia 2023 r. posiada Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z tym dniem uzyskała Pani status polskiego rezydenta podatkowego i od tego momentu podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. obowiązkowi podatkowemu od całości Pani dochodów, bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów, stosownie do art. 3 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przed 27 grudnia 2023 r. Pani sytuacja rezydencyjna była odmienna. Do 26 grudnia 2023 r. zamieszkiwała Pani na terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki. W tym okresie, to w Stanach Zjednoczonych Ameryki, znajdowało się Pani centrum interesów osobistych, życiowych i bytowych. Pani pobyty w Polsce przed tą datą nie miały charakteru trwałego przeniesienia ośrodka interesów życiowych, lecz miały charakter okresowy.

W konsekwencji, do 26 grudnia 2023 r. nie posiadała Pani miejsca zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W okresie poprzedzającym 27 grudnia 2023 r. nie podlegała Pani w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Zmiana tej sytuacji nastąpiła 27 grudnia 2023 r.

Pobiera Pani własną emeryturę z polskiego systemu ubezpieczeń społecznych. Świadczenie to stanowi Pani własne świadczenie, związane z aktywnością zawodową oraz okresami ubezpieczenia przebytymi w Polsce.

Niezależnie od powyższego, otrzymuje Pani ze Stanów Zjednoczonych Ameryki świadczenie po zmarłym małżonku, wypłacane przez Social Security Administration, stanowiącą federalną instytucję Stanów Zjednoczonych Ameryki właściwą w zakresie świadczeń z amerykańskiego systemu Social Security.

Świadczenie to zostało Pani przyznane począwszy od września 2018 r., po ukończeniu przez Panią 60. roku życia, w związku ze śmiercią Pani małżonka oraz z Pani statusem jako wdowy po osobie objętej amerykańskim systemem Social Security (dalej również: „świadczenie wdowie” albo „świadczenie”).

Świadczenie wdowie zostało Pani przyznane jeszcze w okresie, w którym zamieszkiwała Pani na terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki i nie posiadała miejsca zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przyznanie świadczenia nastąpiło na podstawie przepisów właściwych dla amerykańskiego systemu Social Security i pozostawało związane ze zdarzeniem rodzinnym w postaci śmierci Pani małżonka.

Świadczenie wdowie nie zostało Pani przyznane z tytułu wykonywania przez Panią pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie wynika z polskich okresów składkowych, nie stanowi elementu polskiej emerytury i nie jest wypłacane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

Podkreśla Pani, że polska emerytura oraz świadczenie wdowie są dwoma odrębnymi świadczeniami, opartymi na odmiennych podstawach prawnych i faktycznych. Polska emerytura jest Pani świadczeniem własnym. Natomiast świadczenie wdowie jest Pani wypłacane jako osobie pozostałej przy życiu po zmarłym małżonku, a więc ze względu na Pani sytuację rodzinną, nie zaś z tytułu Pani własnej aktywności zawodowej w Polsce.

Z posiadanej przez Panią dokumentacji dotyczącej przyznania świadczenia wynika, że świadczenie wypłacane przez Social Security Administration zostało określone jako świadczenie rodzinne – wdowia renta. Dokumentacja ta wskazuje, że jest Pani uprawniona do miesięcznego świadczenia rodzinnego przysługującego Pani jako wdowie. Świadczenie jest wypłacane Pani jako członkowi rodziny osoby zmarłej, jako wdowie po zmarłym małżonku, i pozostaje bezpośrednio związane z zaistnieniem zdarzenia rodzinnego w postaci śmierci małżonka.

Świadczenie ma charakter okresowy i jest Pani wypłacane co miesiąc. Nie zostało ono przyznane jednorazowo, lecz jako świadczenie powtarzalne, należne Pani na zasadach właściwych dla tego rodzaju świadczeń wypłacanych przez Social Security Administration.

Wypłata świadczenia jest kontynuowana również po przeniesieniu przez Panią miejsca zamieszkania do Polski.

Po przeniesieniu miejsca zamieszkania do Polski, zgłosiła Pani Social Security Administration zmianę miejsca zamieszkania oraz wskazała rachunek bankowy prowadzony przez bank w Polsce, jako rachunek właściwy do przekazywania świadczenia.

Od tego momentu świadczenie wdowie jest przekazywane bezpośrednio na Pani rachunek bankowy prowadzony w Polsce.

Zmiana rachunku bankowego oraz przekazywanie świadczenia na rachunek prowadzony w Polsce nie spowodowały zmiany charakteru świadczenia, podstaw jego przyznania, źródła jego finansowania ani Pani statusu jako osoby uprawnionej.

Po rozpoczęciu przekazywania świadczenia na rachunek bankowy prowadzony w Polsce bank zaczął pobierać od wpływających kwot zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych i odprowadzać je do właściwego urzędu skarbowego. Bank przyjął, że w związku z przekazywaniem świadczenia na Pani rachunek bankowy w Polsce, wykonuje obowiązki płatnika przewidziane dla wypłat emerytur i rent z zagranicy, o których mowa w szczególności w art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz art. 35 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przedłożyła Pani bankowi posiadaną dokumentację dotyczącą świadczenia wypłacanego przez Social Security Administration, w tym dokumentację potwierdzającą, że świadczenie zostało Pani przyznane jako wdowie po zmarłym małżonku oraz że zostało określone jako świadczenie rodzinne – wdowia renta. Bank poinformował Panią, że nie zaprzestanie pobierania zaliczek bez przedstawienia indywidualnej interpretacji podatkowej potwierdzającej, że świadczenie wdowie wypłacane przez Social Security Administration korzysta w Polsce ze zwolnienia od podatku dochodowego.

W związku z powyższym powzięła Pani wątpliwość, czy otrzymywane przez Panią świadczenie wdowie, wypłacane przez Social Security Administration, jako świadczenie przysługujące Pani po zmarłym małżonku i określone jako świadczenie rodzinne – wdowia renta, korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Pani wniosek dotyczy stanu faktycznego zaistniałego od 27 grudnia 2023 r., a zatem części roku podatkowego 2023, oraz lat podatkowych 2024-2026, jak również zdarzenia przyszłego obejmującego kolejne lata, w których będzie otrzymywała Pani świadczenie w niezmienionych okolicznościach.

Otrzymywane przez Panią rodzinne świadczenie wdowie przysługuje Pani w związku ze śmiercią małżonka i jest wypłacane przez amerykańską Administrację Ubezpieczeń Społecznych (Social Security Administration – dalej również: „SSA”).

Prawo do świadczenia zostało potwierdzone decyzją SSA z 2 lipca 2018 r. (Notice of Award), zgodnie z którą jest Pani uprawniona do pobierania miesięcznego świadczenia wdowiego rodzinnego od września 2018 r.

Świadczenia wdowie tego rodzaju są uregulowane w przepisach federalnej ustawy Social Security Act, w szczególności w Section 202(e), odpowiadającej 42 U.S.C. § 402(e), oraz w przepisach wykonawczych 20 CFR § 404.335.

W posiadanej decyzji SSA nie wskazano konkretnego przepisu stanowiącego indywidualną podstawę przyznania świadczenia. Wskazane powyżej regulacje odnoszą się do kategorii świadczeń wdowich, do której należy otrzymywane przez Panią świadczenie.

Świadczenie wdowie nie ma charakteru jednorazowego zasiłku, dodatku ani zapomogi wypłacanej w związku ze śmiercią małżonka. Jest świadczeniem okresowym, wypłacanym Pani co miesiąc jako wdowie po zmarłym małżonku.

Świadczenie jest związane ze zdarzeniem rodzinnym w postaci śmierci małżonka oraz z Pani statusem jako wdowy. Z tego względu ma ono charakter świadczenia rodzinnego przysługującego członkowi rodziny osoby zmarłej.

Na gruncie prawa polskiego świadczenie może wykazywać pewne cechy zbliżone do renty rodzinnej, jednak nie wskazuje Pani, że jest ono konstrukcyjnie lub prawnie tożsame z rentą rodzinną uregulowaną w polskich przepisach emerytalno-rentowych. Jego kwalifikacja powinna uwzględniać charakter świadczenia oraz podstawę jego przyznania w systemie prawnym Stanów Zjednoczonych Ameryki.

Wysokość świadczenia wdowiego jest co do zasady uzależniona od historii zarobków zmarłego małżonka, stanowiących podstawę naliczania składek na Social Security, a także od wieku osoby uprawnionej w chwili rozpoczęcia pobierania świadczenia. Pani małżonek w chwili śmierci nie pobierał jeszcze emerytury. Rodzinne świadczenie wdowie zostało Pani przyznane w związku ze śmiercią małżonka, a nie jako kontynuacja świadczenia emerytalnego wcześniej przez niego pobieranego.

Nie posiada Pani szczegółowego wyliczenia wysokości świadczenia ani pełnej historii zarobków i składek zmarłego małżonka. Wysokość przyznanego świadczenia została określona przez Social Security Administration, co potwierdzają otrzymane dokumenty. W kolejnych latach świadczenie podlegało waloryzacji związanej ze wzrostem kosztów utrzymania, zgodnie z zasadami amerykańskiego systemu Social Security.

Świadczenie wdowie zostało Pani przyznane po ukończeniu 60. roku życia, w związku ze śmiercią małżonka oraz posiadaniem statusu wdowy po osobie objętej amerykańskim systemem ubezpieczeń społecznych Social Security.

Pozostawała Pani w związku małżeńskim ze zmarłym od 1 kwietnia 2000 r. do dnia jego śmierci, tj. 14 marca 2010 r., a zatem przez okres przekraczający wymagany minimalny okres trwania małżeństwa.

W decyzji Social Security Administration z 21 sierpnia 2010 r. wskazano, że może ubiegać się Pani o świadczenie wdowie po ukończeniu 60. roku życia, a w przypadku niepełnosprawności – po ukończeniu 50. roku życia.

Przyznanie Pani świadczenia nie było uzależnione od spełnienia kryterium dochodowego właściwego dla świadczeń z pomocy społecznej ani od obowiązku wychowywania lub utrzymywania dzieci. Świadczenie zostało przyznane z tytułu śmierci ubezpieczonego małżonka, po spełnieniu warunków dotyczących wieku oraz pozostawania w związku małżeńskim.

Prawo do miesięcznego świadczenia wdowiego zostało potwierdzone decyzją Social Security Administration z 2 lipca 2018 r., ze wskazaniem rozpoczęcia wypłat od września 2018 r.

Pytanie

Czy świadczenie wdowie otrzymywane przez Panią ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, wypłacane przez Social Security Administration na podstawie przepisów Social Security Act, w szczególności Section 202(e), odpowiadającej 42 U.S.C. § 402(e), i przyznane w związku ze śmiercią małżonka, stanowi świadczenie rodzinne korzystające w Polsce ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Pani stanowisko w sprawie

W Pani ocenie, otrzymywane przez Panią świadczenie wdowie, wypłacane na podstawie przepisów Social Security Act w związku ze śmiercią małżonka, stanowi świadczenie rodzinne i jako takie korzysta w Polsce ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Przepis ten statuuje zasadę nieograniczonego obowiązku podatkowego, która znajduje zastosowanie do podatników posiadających miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Jednocześnie, zgodnie z treścią przepisu art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych, tj. ośrodek interesów życiowych, albo przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Stosownie do art. 4a ww. ustawy, przepisy art. 3 ust. 1, ust. 1a, ust. 2a i ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

W niniejszej sprawie zastosowanie znajduje Umowa z dnia 8 października 1974 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu. Umowa polsko-amerykańska nie zawiera odrębnej regulacji odnoszącej się do świadczeń wdowich wypłacanych przez Social Security Administration, wobec czego zasadnicze znaczenie mają przepisy z art. 5 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, regulujące ogólne zasady opodatkowania.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 Umowy polsko-amerykańskiej osoba mająca miejsce zamieszkania w jednym Umawiającym się Państwie może być opodatkowana przez drugie Umawiające się Państwo z tytułu dochodu pochodzącego ze źródeł tego drugiego państwa, zgodnie z ograniczeniami wynikającymi z Umowy.

Jednocześnie przepis art. 5 ust. 2 Umowy polsko-amerykańskiej wskazuje, że postanowienia Umowy nie ograniczają wyłączeń, zwolnień, zmniejszeń, zaliczeń lub innych przywilejów przyznanych przez prawo jednego z Umawiających się Państw.

Natomiast treść przepisu art. 5 ust. 3 Umowy polsko-amerykańskiej potwierdza, że państwo rezydencji może opodatkować osobę mającą w tym państwie miejsce zamieszkania tak, jakby Umowa nie weszła w życie.

Powyższe prowadzi do wniosku, że Pani dochód z tytułu świadczenia wdowiego wypłacanego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki pozostaje co do zasady objęty polską jurysdykcją podatkową.

Jurysdykcja ta jest jednak wykonywana z uwzględnieniem zwolnień przedmiotowych ustanowionych w przepisach prawa krajowego, w tym zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z generalną zasadą wyrażoną w treści przepisu art. 9 ust. 1 tej ustawy opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych m.in. w treści przepisu art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz dochodów, od których na podstawie przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa, zaniechano poboru podatku.

Przedmiotowy przepis wyraża zasadę powszechności opodatkowania, odsyłając jednocześnie do enumeratywnie określonych zwolnień przedmiotowych.

W konsekwencji, zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma prawidłowa wykładnia przepisu art. 21 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolne od podatku dochodowego są świadczenia rodzinne otrzymane na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, dodatki rodzinne i pielęgnacyjne, zasiłki dla opiekunów otrzymane na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, świadczenia pieniężne otrzymane w przypadku bezskuteczności egzekucji alimentów, zasiłki porodowe otrzymane na podstawie odrębnych przepisów oraz świadczenie wychowawcze otrzymane na podstawie przepisów o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.

W odniesieniu do pierwszej z wymienionych kategorii przepis wymaga łącznego spełnienia dwóch przesłanek: po pierwsze, aby podatnik otrzymywał świadczenie rodzinne, po drugie, aby świadczenie to było otrzymane na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych.

W Pani ocenie zwrot „przepisy o świadczeniach rodzinnych”, użyty w treści przepisu art. 21 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie może być interpretowany jako odnoszący się wyłącznie do polskiej ustawy o świadczeniach rodzinnych. Gdy świadczenie jest wypłacane z państwa obcego, przesłankę tę należy rozumieć funkcjonalnie jako wymóg ustalenia, czy w systemie prawnym państwa wypłaty, świadczenie jest przyznawane w reżimie prawnym właściwym dla świadczeń rodzinnych.

Odmienna wykładnia prowadziłaby do nieuzasadnionego wyłączenia ze zwolnienia wszystkich świadczeń rodzinnych wypłacanych z zagranicy, mimo że ustawodawca nie wprowadził w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, takiego ograniczenia terytorialnego.

W konsekwencji, samo określenie świadczenia jako „renty wdowiej” nie może samodzielnie przesądzać o jego kwalifikacji podatkowej. Decydujące znaczenie należy przypisać rzeczywistemu charakterowi świadczenia, podstawie jego przyznania oraz reżimowi prawnemu, z którego wynika Pani uprawnienie. Przepis art. 21 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uzależnia zastosowania zwolnienia od konstrukcyjnej tożsamości świadczenia zagranicznego z którymkolwiek ze świadczeń przewidzianych w polskim systemie prawa. Wymaga natomiast, aby świadczenie miało charakter rodzinny oraz zostało otrzymane na podstawie przepisów właściwych dla tego rodzaju świadczeń.

Otrzymywane przez Panią świadczenie wdowie spełnia powyższe kryteria. Zostało ono Pani przyznane po ukończeniu 60. roku życia, w związku ze śmiercią małżonka oraz ze statusem Pani jako wdowy po osobie objętej amerykańskim systemem Social Security. Świadczenie nie zostało przyznane z tytułu wykonywania przez Panią pracy w Polsce, nie wynika z polskich okresów składkowych, nie stanowi elementu polskiej emerytury i nie jest wypłacane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Jest świadczeniem odrębnym od Pani własnej emerytury, a jego podstawa faktyczna wiąże się ze zdarzeniem rodzinnym w postaci śmierci małżonka.

Powyższe znajduje potwierdzenie w dokumentacji dotyczącej przyznania świadczenia, z której wynika, że świadczenie wypłacane przez Social Security Administration zostało określone jako świadczenie rodzinne – wdowia renta. Przedmiotowa dokumentacja potwierdza, że świadczenie jest Pani wypłacane jako członkowi rodziny osoby zmarłej, w ramach regulacji właściwych dla tego rodzaju świadczeń obowiązujących w Stanach Zjednoczonych Ameryki. W rezultacie świadczenie wdowie powinno zostać zakwalifikowane jako świadczenie rodzinne otrzymywane na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Pani stanowisko odpowiada kierunkowi wykładni prezentowanemu w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej dotyczących świadczeń wdowich wypłacanych przez Social Security Administration.

W rozstrzygnięciach tych organ podatkowy konsekwentnie przyjmował, że o zastosowaniu zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy rozstrzyga nie źródło wypłaty świadczenia ani jego periodyczny charakter, lecz kwalifikacja danego świadczenia jako świadczenia rodzinnego przyznanego na podstawie regulacji właściwych dla świadczeń rodzinnych obowiązujących w Stanach Zjednoczonych Ameryki.

Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z 20 czerwca 2024 r., sygn. 0112-KDIL2- 1.4011.336.2024.3.AK, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał za prawidłowe stanowisko podatniczki, zgodnie z którym renta wdowia otrzymywana ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, jako świadczenie rodzinne, korzysta w Polsce ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych. Organ potwierdził również, że bank nie powinien pobierać od takiego świadczenia zaliczek na podatek dochodowy ani wystawiać informacji PIT-11 z tego tytułu.

Analogiczny wniosek wynika z interpretacji indywidualnej z 2 czerwca 2023 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.292.2023.2.SN2. W przedmiotowej interpretacji wskazano, że świadczenie wdowie otrzymywane ze Stanów Zjednoczonych Ameryki pozostaje co do zasady objęte polską jurysdykcją podatkową na podstawie Umowy polsko-amerykańskiej. Jednocześnie organ stwierdził, że w sytuacji, w której świadczenie to stanowi świadczenie rodzinne przyznane na podstawie regulacji o świadczeniach rodzinnych obowiązujących w Stanach Zjednoczonych Ameryki, jest ono zwolnione od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, nie występuje obowiązek wykazywania tego świadczenia w zeznaniu podatkowym oraz odprowadzania z tego tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych.

Tożsame stanowisko zostało zaprezentowane również w interpretacjach indywidualnych z 4 czerwca 2024 r., sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.245.2024.2.AKU, z 26 czerwca 2024 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.308.2024.3.KP, z 18 lipca 2024 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.398.2024.3.AK, a także z 2 stycznia 2023 r., sygn. 0115-KDIT2.4011.701.2022.1.KC.

W sprawach tych organ podatkowy przyjmował, że świadczenie wdowie z USA korzysta ze zwolnienia podatkowego, jeżeli z opisu sprawy wynika, że stanowi świadczenie rodzinne otrzymywane na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych obowiązujących w państwie wypłaty.

Ma Pani świadomość, że interpretacje indywidualne wydane w innych sprawach nie stanowią źródła powszechnie obowiązującego prawa. Ich znaczenie w niniejszej sprawie polega jednak na tym, że potwierdzają jednolity sposób rozumienia przesłanek wynikających z art. 21 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w stanach faktycznych dotyczących tego samego rodzaju świadczeń, wypłacanych przez ten sam zagraniczny organ, w związku ze śmiercią małżonka osoby uprawnionej.

W świetle powyższego, nie ma podstaw do przyjęcia, że wypłata świadczenia przez Social Security Administration oraz jego miesięczny charakter wyłącza możliwość zastosowania zwolnienia przedmiotowego. Przepisy art. 21 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy wymagają badania materialnego charakteru świadczenia oraz podstawy jego przyznania. W niniejszej sprawie przesłanki te prowadzą do wniosku, że świadczenie wdowie jest świadczeniem rodzinnym, przyznanym Pani z uwagi na pozostawanie wdową po zmarłym małżonku, na podstawie regulacji właściwych dla tego rodzaju świadczeń obowiązujących w Stanach Zjednoczonych Ameryki.

Na powyższą ocenę nie może wpływać okoliczność, że po rozpoczęciu przekazywania świadczenia na rachunek bankowy prowadzony w Polsce bank rozpoczął pobór zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Obowiązki płatnika wynikające z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych aktualizują się bowiem w odniesieniu do świadczeń, które stanowią przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Przepis ten określa podmioty obowiązane do poboru zaliczek od wypłacanych emerytur i rent z zagranicy, natomiast nie przesądza samodzielnie o materialnoprawnej kwalifikacji danego świadczenia jako świadczenia podlegającego opodatkowaniu.

Również przepis art. 35 ust. 2 ww. ustawy, zgodnie z którym przy poborze zaliczek uwzględnia się postanowienia umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, nie może być odczytywany jako przepis wyłączający zastosowanie zwolnień przedmiotowych przewidzianych w ustawie krajowej. Przepis ten reguluje technikę wykonywania obowiązków płatnika w sytuacji, gdy dane świadczenie podlega opodatkowaniu, przy czym nie stanowi podstawy do poboru zaliczki od świadczenia, które na mocy art. 21 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego.

W konsekwencji, obowiązki banku jako płatnika mają charakter wtórny wobec prawidłowej kwalifikacji podatkowej świadczenia. Jeżeli dane świadczenie mieści się w zakresie zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy, to brak jest podstaw do poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Odmienna wykładnia prowadziłaby do nieuprawnionego nadania przepisom regulującym obowiązki płatnika charakteru norm materialnoprawnych przesądzających o opodatkowaniu świadczenia, mimo że opodatkowanie to zostało wyłączone na podstawie przepisu szczególnego przewidującego zwolnienie przedmiotowe.

Wobec kwalifikacji świadczenia wdowiego jako świadczenia rodzinnego otrzymywanego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych obowiązujących w Stanach Zjednoczonych Ameryki, świadczenie to spełnia przesłanki zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, bank nie powinien pobierać od wypłacanych kwot zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Z tych samych względów świadczenie nie powinno być wykazywane przez bank w informacji PIT-11, o której mowa w art. 39 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Powyższe znajduje również odzwierciedlenie po Pani stronie jako podatnika.

Świadczenie wdowie objęte zwolnieniem od podatku dochodowego od osób fizycznych nie stanowi dochodu podlegającego opodatkowaniu w Polsce, który powinien zostać wykazany w rocznym zeznaniu podatkowym składanym na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Obowiązek złożenia zeznania rocznego nie oznacza obowiązku wykazywania w nim świadczeń objętych zwolnieniem przedmiotowym, jeżeli przepisy ustawy nie przewidują odrębnego obowiązku informacyjnego w tym zakresie.

Podsumowując, przy przyjęciu okoliczności przedstawionych we wniosku, w szczególności wynikającej z dokumentacji kwalifikacji świadczenia jako świadczenia rodzinnego – wdowiej renty, świadczenie wdowie wypłacane przez Social Security Administration powinno korzystać w Polsce ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Konsekwencją zastosowania tego zwolnienia jest brak podstaw do poboru przez bank zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, brak podstaw do wykazywania świadczenia w informacji PIT-11 jako przychodu podlegającego opodatkowaniu oraz brak obowiązku wykazywania świadczenia przez Panią w rocznym zeznaniu podatkowym jako dochodu opodatkowanego w Polsce.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Na mocy art. 3 ust. 1a omawianej ustawy:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

W myśl art. 4a ww. ustawy:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Z opisu zdarzenia w szczególności wynika, że w okresie, którego dotyczy wniosek, tj. począwszy od 27 grudnia 2023 r. posiada Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z tym dniem uzyskała Pani status polskiego rezydenta podatkowego i od tego momentu podlega Pani w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, tj. od całości Pani dochodów. Posiada Pani polskie obywatelstwo i obywatelstwo Stanów Zjednoczonych Ameryki. Od września 2018 r. otrzymuje Pani ze Stanów Zjednoczonych Ameryki świadczenie po zmarłym małżonku, wypłacane przez Social Security Administration.

W związku z powyższym, w niniejszej sprawie znajdą zastosowanie postanowienia Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w Waszyngtonie dnia 8 października 1974 r. (Dz. U. z 1976 r. Nr 31 poz. 178).

Umowa między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki nie zawiera odrębnego artykułu dotyczącego opodatkowania świadczeń wdowich. Oznacza to, że dochód ten podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych, zgodnie z postanowieniami art. 5 Umowy („Ogólne zasady opodatkowania”).

W myśl art. 5 ust. 1 ww. Umowy:

Osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie może być opodatkowana przez drugie Umawiające się Państwo z tytułu dochodu pochodzącego ze źródeł z tego drugiego Umawiającego się Państwa i tylko z tytułu takiego dochodu, zgodnie ze wszystkimi ograniczeniami zawartymi w niniejszej Umowie.

Przepis art. 5 ust. 2 cyt. Umowy stanowi, że:

Postanowienia niniejszej Umowy nie będą w żaden sposób stwarzały ograniczenia wobec wyłączeń, zwolnień, zmniejszeń, zaliczeń lub innych przywilejów, przyznanych obecnie lub w przyszłości przez:

a)  prawo jednego z Umawiających się Państw przy określeniu podatków pobieranych przez to Umawiające się Państwo lub

b)  przez każdą inną umowę zawartą pomiędzy Umawiającymi się Państwami.

Stosownie do art. 5 ust. 3 Umowy:

Bez względu na postanowienia niniejszej Umowy, z wyłączeniem ustępu 4, Umawiające się Państwo może opodatkować obywatela tego Umawiającego się Państwa lub osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym Umawiającym się Państwie (zgodnie z zasadami artykułu 4), tak jakby niniejsza Umowa nie weszła w życie.

Z przywołanych powyżej przepisów wynika, że Polska ma prawo opodatkować dochód uzyskany z tytułu świadczenia wdowiego wypłacanego ze Stanów Zjednoczonych osobie mającej miejsce zamieszkania na terytorium Polski. Prawo to wynika z zapisu art. 5 ust. 3 Umowy, zgodnie z którym państwu rezydencji przysługuje pełne prawo do opodatkowania dochodów osoby mającej na jego terytorium miejsce zamieszkania.

Biorąc pod uwagę powyższe należy zatem stwierdzić, że zgodnie z postanowieniami Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu świadczenie wdowie otrzymywane przez Panią z USA podlega opodatkowaniu w Polsce, na zasadach określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.

Zgodnie z jego treścią:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Źródłami przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

W myśl natomiast art. 12 ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przez emeryturę lub rentę rozumie się łączną kwotę świadczeń emerytalnych i rentowych, w tym kwoty emerytur kapitałowych wypłacanych na podstawie ustawy o emeryturach kapitałowych, wraz ze wzrostami i dodatkami, z wyłączeniem dodatków rodzinnych i pielęgnacyjnych oraz dodatków dla sierot zupełnych do rent rodzinnych; rentą lub rentą rodzinną jest również świadczenie pieniężne, o którym mowa w ustawie z dnia 8 lutego 2023 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym członkom rodziny funkcjonariuszy lub żołnierzy zawodowych, których śmierć nastąpiła w związku ze służbą albo podjęciem poza służbą czynności ratowania życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia (Dz.U. poz. 658).

Jednocześnie jednak zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:

Wolne od podatku dochodowego są świadczenia rodzinne otrzymane na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, dodatki rodzinne i pielęgnacyjne, zasiłki dla opiekunów otrzymane na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, świadczenia pieniężne otrzymane w przypadku bezskuteczności egzekucji alimentów, zasiłki porodowe otrzymane na podstawie odrębnych przepisów oraz świadczenie wychowawcze otrzymane na podstawie przepisów o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.

W kontekście powyższego podkreślić należy, że zwolnienia przedmiotowe są wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania, co oznacza, że wszelkie odstępstwa od tej zasady, muszą bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą.

Należy zauważyć, że świadczenie wdowie, przyznawane współmałżonkowi zmarłej osoby ubezpieczonej społecznie w USA na podstawie amerykańskiej ustawy o zabezpieczeniu społecznym (Social Security Act), jest odmiennym świadczeniem od świadczenia rodzinnego otrzymywanego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Na gruncie ustawodawstwa krajowego, świadczenia rodzinne wypłacane są na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1240 ze zm.).

Zgodnie z art. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych:

Świadczeniami rodzinnymi są:

1) zasiłek rodzinny oraz dodatki do zasiłku rodzinnego;

2) świadczenia opiekuńcze: zasiłek pielęgnacyjny oraz świadczenie pielęgnacyjne;

3) zapomoga wypłacana przez gminy, na podstawie art. 22a;

3a) świadczenia wypłacane przez gminy na podstawie art. 22b;

4) jednorazowa zapomoga z tytułu urodzenia się dziecka;

5) świadczenie rodzicielskie.

Natomiast instytucja renty rodzinnej przysługującej po śmierci członka rodziny została uregulowana w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1749 ze zm.). Świadczenie to może otrzymać uprawniony członek rodziny po śmierci bliskiej osoby, np. zmarłego małżonka, który w chwili śmierci miał ustalone prawo do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy lub spełniał warunki wymagane do uzyskania jednego z tych świadczeń bądź też pobierał zasiłek przedemerytalny, świadczenie przedemerytalne lub nauczycielskie świadczenie kompensacyjne.

Należy również wskazać, że Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L Nr 166/1 z dnia 30 kwietnia 2004 r.) rozróżnia emerytury i renty oraz świadczenia rodzinne jako odrębne świadczenia.

W cytowanym powyżej art. 12 ust. 7 ustawy, wskazano, że przez emeryturę lub rentę rozumie się łączną kwotę świadczeń emerytalnych i rentowych (…). Jednakże ustawodawca nie wskazuje, jak rozumieć ogólne pojęcie „świadczeń emerytalnych i rentowych”, o którym mowa w tym przepisie.

Oceniając czy wskazane przez Panią świadczenie wdowie ma charakter socjalny (podobny do świadczeń rodzinnych), czy może zbliżony do świadczeń emerytalnych i rentowych w niniejszej sprawie należy mieć przede wszystkim na uwadze, że jest ono wypłacane w ramach amerykańskiego systemu ubezpieczeń społecznych przez Social Security Administration. W opisie zdarzenia wskazała Pani ponadto, że na gruncie prawa polskiego świadczenie wdowie może wykazywać pewne cechy zbliżone do renty rodzinnej. Świadczenie wdowie nie ma charakteru jednorazowego zasiłku, dodatku, ani zapomogi wypłacanej w związku ze śmiercią małżonka. Jest świadczeniem okresowym, wypłacanym Pani co miesiąc – jako świadczenie powtarzalne (stałe). Co więcej, świadczenie wdowie zostało Pani przyznane po ukończeniu 60. roku życia, w związku ze śmiercią małżonka oraz posiadaniem statusu wdowy po osobie objętej amerykańskim systemem ubezpieczeń społecznych Social Security. Wysokość świadczenia wdowiego jest co do zasady uzależniona od historii zarobków zmarłego małżonka, stanowiących podstawę naliczania składek na Social Security, a także od wieku osoby uprawnionej w chwili rozpoczęcia pobierania świadczenia. Przyznanie Pani świadczenia nie było uzależnione od spełnienia kryterium dochodowego właściwego dla świadczeń z pomocy społecznej ani od obowiązku wychowywania lub utrzymywania dzieci. Świadczenie zostało przyznane z tytułu śmierci ubezpieczonego małżonka, po spełnieniu warunków dotyczących wieku oraz pozostawania w związku małżeńskim.

W świetle powyższego, odnosząc się do Pani wątpliwości dotyczących zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyjaśniam, że ww. świadczenie wdowie, nie może zostać uznane za świadczenie rodzinne otrzymywane na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, wskazanych w ww. przepisie.

Zatem, świadczenie wdowie wypłacane Pani w ramach amerykańskiego systemu ubezpieczeń społecznych przez Social Security Administration, nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż z uwagi na jego charakter i warunki przyznania nie jest żadnym ze świadczeń wymienionych w tym przepisie. Otrzymywane przez Panią świadczenie wdowie jest rentą wypłacaną na podstawie przepisów o ubezpieczeniach społecznych obowiązujących w USA i jako takie mieści się w dyspozycji art. 12 ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Powyższe oznacza, że opisane we wniosku świadczenie wdowie podlega wykazaniu w zeznaniu podatkowym, składanym za rok podatkowy, w którym zostało otrzymane.

Wobec tego, nie można zgodzić się z Panią, że bank nie powinien pobierać od wypłacanych kwot zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, bowiem stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Do poboru zaliczek miesięcznych jako płatnicy są obowiązane: osoby prawne i ich jednostki organizacyjne - od wypłacanych przez nie emerytur i rent z zagranicy, pomniejszonych o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b.

W świetle powyższego, w sytuacji, gdy świadczenie wdowie (renta) jest wypłacane przez bank w Polsce, to bank ten – jako płatnik – zobowiązany jest do poboru zaliczki na podatek dochodowy od ww. świadczenia, zgodnie z ww. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do przywołanych przez Panią interpretacji indywidualnych informuję, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania, ani konsekwencji wiążących, w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy  z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.