0115-KDIT2.4011.413.2026.1.KC

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia podstawy opodatkowania przychodów ze stosunku pracy. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Od kwietnia 2004 r. jest Pan zatrudniony w X (dalej: „X”).

W 2021 r. X podpisała umowy:

1)  na realizację projektu „(...)” (dalej: „Umowa 1”). Czas realizacji projektu ustalono na 24 miesiące. Projekt zakończył się w (...) 2023 r. Projekt w całości był finansowany ze środków pomocowych Unii Europejskiej w ramach programu (...);

2)  na realizację projektu „(...)” (dalej: „Umowa 2”). Czas realizacji projektu ustalono na 30 miesięcy. Projekt zakończył się w (...) 2023 r. Projekt w całości był finansowany ze środków pomocowych UE w ramach programu (...).

W latach 2021-2023 na podstawie poleceń wyjazdu służbowego, brał Pan udział w wyżej wymienionych projektach w roli eksperta łącznie w (...) (Umowa 1) oraz łącznie w (...) (Umowa 2).

Zgodnie z Umową 1 i Umową 2 oraz zasadami realizacji projektów bliźniaczych, jako ekspert w ww. projektach nie otrzymał Pan diet, jak również zwrotu kosztów podróży służbowej z budżetu X.

Zgodnie z zawartymi umowami (Umowa 1 oraz Umowa 2) wszystkie koszty miały zostać sfinansowane przez UE. Na pokrycie kosztów osobowych pracowników biorących udział w projekcie X otrzymywała z UE następujące kwoty:

·      dla Umowy 1 – 350 euro za dzień misji eksperta oraz 289 euro na diety pobytowe (za 1 dzień pobytowy),

·      dla Umowy 2 – 350 euro za dzień misji eksperta oraz 201 euro na diety pobytowe (za 1 dzień pobytowy).

Z wyżej wymienionych środków X miała pokryć wszystkie koszty udziału eksperta w misji.

X uznała jako Pana przychód (a w konsekwencji dochód podlegający opodatkowaniu) całość kwoty przeznaczonej na pokrycie kosztów osobowych eksperta [350 euro dziennie oraz nadwyżkę wypłaconych Panu z budżetu projektu (ze środków UE) diet pobytowych, ponad wielkości wynikające ze stawek diet zagranicznych, określonych w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. (Dz. U. poz. 167)]. Od przychodu ogółem odliczono jedynie koszty hotelu.

Dokładny sposób w jaki X obliczała podstawę opodatkowania dla Pana jako eksperta w ww. projektach wyglądał następująco: wynagrodzenie eksperta (350 euro za dzień) + dzienne diety pobytowe (w zależności od projektu 289 euro za dzień bądź 201 euro za dzień) – koszty hotelu – diety z ww. rozporządzenia (dieta żywieniowa, dojazdowa) – składki ZUS pracownika = podstawa opodatkowania podatkiem dochodowym.

Z kwoty, która została po odprowadzeniu zaliczki na podatek dochodowy (wyliczonej od podstawy opodatkowania ustalonej w wyżej wymieniony sposób) X dokonywała potrącenia składek ZUS pracodawcy.

Przy ustalaniu podstawy opodatkowania, od kwoty Pana przychodu X nie odjęła kwoty przeznaczonej na pokrycie składek ZUS pracodawcy.

Takie działanie spowodowało opodatkowanie składek ZUS pracodawcy, które nie stanowią przychodu, a tym samym nie mogą być uznane za Pana dochód.

Środki te nigdy nie zostały pozostawione bowiem do Pana dyspozycji.

W ramach kwoty przekazanej na pokrycie Pana kosztów osobowych – finansowano składki ZUS pracodawcy.

X przyjęła, że kwota, którą otrzymała od Unii Europejskiej na pokrycie kosztów osobowych Pana pracy w charakterze eksperta stanowi Pana przychód i opodatkowała ww. kwotę.

Następnie X ze środków, które zostały po opodatkowaniu pokryła zobowiązania, które były zobowiązaniami pracodawcy (składki ZUS – na ubezpieczenie emerytalne, rentowe, wypadkowe, FP, FGŚP), a więc stworzyła fikcję prawną, w ramach której ww. składki pracodawcy zostały pokryte z „Pana środków” – środków, od których odprowadzono wcześniej podatek PIT, a których Pan nigdy nie otrzymał, ponieważ były środkami którymi pracodawca pokrył swoje składki.

W przypadku obu umów (Umowa 1, oraz Umowa 2) całość kwoty otrzymanej przez X z UE na pokrycie kosztów Pana pracy w charakterze eksperta uznana została przez X za Pana przychód.

Jak już wcześniej Pan napisał od tak obliczonego przychodu – by ustalić podstawę opodatkowania – X odejmowała koszty hotelu oraz wielkości wynikające ze stawek diet zagranicznych, określonych w rozporządzeniu (Dz. U. poz. 167), a także kwotę składek ZUS pracownika.

Po potrąceniu podatku PIT od tak ustalonej podstawy opodatkowania X nie wypłaciła Panu pozostałych w ten sposób środków w całości, natomiast dokonywała kolejnego potrącenia – na sfinansowanie składek ZUS pracodawcy.

Dopiero ta niższa kwota (po pobraniu zaliczki na PIT, a także po kolejnym pomniejszeniu o składki ZUS pracodawcy) została postawiona Panu do dyspozycji (została Panu wypłacona).

W konsekwencji, składki ZUS pracodawcy zostały zakwalifikowane przez X jako Pana przychód ze stosunku pracy. Od tych środków (nieotrzymanych) zapłacił Pan PIT.

Pytania

1)  Czy w podstawie opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych należy uwzględnić składki ZUS pracodawcy (składki ZUS – na ubezpieczenie emerytalne, rentowe, wypadkowe, Fundusz Pracy, FGŚP)?

2)  Czy ww. składki stanowią Pana przychód opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych według skali podatkowej?

Pana stanowisko w sprawie

W Pana ocenie, w podstawie opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych nie należy uwzględniać składek ZUS pracodawcy (składki ZUS – na ubezpieczenie emerytalne, rentowe, wypadkowe, Fundusz Pracy, FGŚP).

Ww. składki nie stanowią bowiem przychodu opodatkowanego podatkiem dochodowym od osób fizycznych według skali podatkowej.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, prawidłowe ustalenie podstawy opodatkowania w opisanych w niniejszym wniosku okolicznościach powinno wyglądać następująco: wynagrodzenie eksperta + dzienne diety pobytowe – koszty hotelu – diety z rozporządzenia o zagranicznych podróżach służbowych (dieta żywieniowa, dojazdowa) – składki ZUS pracownika - składki ZUS pracodawcy = podstawa opodatkowania podatkiem dochodowym.

Zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody.

Natomiast w art. 12 ust. 1 ww. ustawy wskazano, że za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze (…), a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

W art. 11 ustawy o PIT wyraźnie wskazano, że przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Nie wszystkie środki wskazane jako Pana wynagrodzenie z tytułu realizacji zadań eksperta w projektach sfinansowanych przez Unię Europejską (Umowa 1 oraz Umowa 2) stanowiły faktycznie wypłacone Panu wynagrodzenie. Nie wszystkie bowiem środki zostały pozostawione Panu do dyspozycji, ponieważ częścią środków – wykazanych przez X jako Pana wynagrodzenie – X dokonywała pokrycia swoich składek ZUS (składek ZUS pracodawcy, czyli zobowiązań pracodawcy).

Środki przeznaczone przez X na pokrycie składek ZUS pracodawcy nie zostały Panu nigdy wypłacone – zostały natomiast pobrane przez X bez możliwości Pana ingerencji.

Ponadto, składki ZUS pracodawcy nie mogą zostać uznane dla Pana jako nieodpłatne świadczenie w rozumieniu przepisów ustawy o PIT.

Nieodpłatnym świadczeniem jest bowiem każde zdarzenie prawne i zjawisko gospodarcze, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Przysporzenie to może polegać na zwiększeniu majątku (aktywów) bądź uniknięciu jego pomniejszenia (zaoszczędzenie wydatków).

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.

W świetle ustalonego stanu faktycznego, nie można uznać wydatków na pokrycie składek ZUS pracodawcy za zdarzenie prawne, gospodarcze, które stanowi Pana osobiste przysporzenie majątkowe powodujące powstanie po Pana stronie obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.

Podobne stanowisko do Pana potwierdził jako prawidłowe Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w indywidualnej interpretacji podatkowej z 17 maja 2023 r., znak pisma 0113-KDIPT2-3.4011.186.2023.3.NM, UNP: 1959126.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy:

Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Mając na uwadze powyższe zaznaczyć należy, że przepis art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia jedynie przykładowo przychody ze stosunku pracy. Świadczy o tym użycie słowa „w szczególności” co oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodami ze stosunku pracy są więc wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne, wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

Stosownie do art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2022 r.:

Osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej ,,zakładami pracy'', są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Kwestie ustalenia dochodu dla potrzeb obliczenia miesięcznych zaliczek na podatek, w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2022 r., regulował art. 32 ust. 2 ww. ustawy. Przepis ten stanowi, że:

Za dochód, o którym mowa w ust. 1 i 1a, uważa się uzyskane w ciągu miesiąca przychody w rozumieniu art. 12 oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez płatnika, po odliczeniu kosztów uzyskania w wysokości określonej w art. 22 ust. 2 pkt 1 albo 3 lub w ust. 9 pkt 1-3 oraz po odliczeniu potrąconych przez płatnika w danym miesiącu składek na ubezpieczenie społeczne, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b lub pkt 2a. Jeżeli świadczenia w naturze, świadczenia ponoszone za podatnika lub inne nieodpłatne świadczenia przysługują podatnikowi za okres dłuższy niż miesiąc, przy obliczaniu zaliczek za poszczególne miesiące przyjmuje się ich wartość w wysokości przypadającej na jeden miesiąc. Jeżeli nie jest możliwe określenie, jaka część tych świadczeń przypada na jeden miesiąc, a doliczenie całej wartości w miesiącu ich uzyskania spowodowałoby niewspółmiernie wysoką zaliczkę w stosunku do wypłaty pieniężnej, zakład pracy, na wniosek podatnika, ograniczy pobór zaliczki za dany miesiąc i pobierze pozostałą część zaliczki w następnych miesiącach roku podatkowego.

Zgodnie z art. 32 ust. 1 omawianej ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2023 r.:

Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.

Jak natomiast wynika z art. 32 ust. 4 i 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2023 r.:

Za dochód, o którym mowa w ust. 2 i 3, uważa się uzyskane w ciągu miesiąca przychody, o których mowa w ust. 1, po odliczeniu kosztów uzyskania w wysokości określonej w art. 22 ust. 2 pkt 1 albo 3 lub ust. 9 pkt 1-3 oraz po odliczeniu potrąconych przez płatnika w danym miesiącu składek na ubezpieczenie społeczne, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b lub pkt 2a.

Jeżeli świadczenia w naturze, świadczenia ponoszone za podatnika lub inne nieodpłatne świadczenia przysługują podatnikowi za okres dłuższy niż miesiąc, przy obliczaniu zaliczek za poszczególne miesiące przyjmuje się ich wartość w wysokości przypadającej na jeden miesiąc. Jeżeli nie jest możliwe określenie, jaka część tych świadczeń przypada na jeden miesiąc, a doliczenie całej wartości w miesiącu ich uzyskania spowodowałoby niewspółmiernie wysoką zaliczkę w stosunku do wypłaty pieniężnej, płatnik, na wniosek podatnika, ograniczy pobór zaliczki za dany miesiąc i pobierze pozostałą część zaliczki w następnych miesiącach roku podatkowego.

Idąc dalej, zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g i art. 30j-30p, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 23o, art. 23u, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, po odliczeniu kwot: składek określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych potrąconych w roku podatkowym przez płatnika ze środków podatnika, z tym że w przypadku podatnika osiągającego przychody określone w art. 12 ust. 6, tylko w części obliczonej, w sposób określony w art. 33 ust. 4, od przychodu podlegającego opodatkowaniu - odliczenie nie dotyczy składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód (przychód) zwolniony od podatku na podstawie ustawy, oraz składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód, od którego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2026 r. poz. 199 ze zm.):

Ubezpieczenia społeczne obejmują:

1)  ubezpieczenie emerytalne;

2)  ubezpieczenia rentowe;

3)  ubezpieczenie w razie choroby i macierzyństwa, zwane dalej „ubezpieczeniem chorobowym”;

4)  ubezpieczenie z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, zwane dalej „ubezpieczeniem wypadkowym”.

Stosownie do art. 6 ust. 1 ww. ustawy:

Obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają, z zastrzeżeniem art. 8 i 9, osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są pracownikami, z wyłączeniem prokuratorów.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 tej ustawy:

Składki na ubezpieczenia emerytalne pracowników finansują z własnych środków, w równych częściach, ubezpieczeni i płatnicy składek.

W myśl art. 16 ust. 1b omawianej ustawy:

Składki na ubezpieczenia rentowe osób, o których mowa w ust. 1 i 1a, finansują z własnych środków, w wysokości 1,5% podstawy wymiaru ubezpieczeni i w wysokości 6,5% podstawy wymiaru płatnicy składek.

Jak wynika z art. 16 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych:

Składki na ubezpieczenie chorobowe podlegających temu ubezpieczeniu osób, wymienionych w ust. 1 pkt 1-4, 7a-9 i 11 oraz w ust. 1c, finansują w całości, z własnych środków, sami ubezpieczeni.

Stosownie do art. 16 ust. 3 tej ustawy:

Składki na ubezpieczenie wypadkowe osób wymienionych w ust. 1 pkt 1 i 3-10, osób współpracujących z osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność, bezrobotnych pobierających stypendium oraz osób pobierających stypendium finansują w całości, z własnych środków, płatnicy składek.

Stosownie do postanowień wynikających z powyższych przepisów, pracodawca ma obowiązek finansowania z własnych środków części składek do ZUS związanych z zatrudnieniem pracownika, natomiast część składek na ubezpieczenie społeczne finansowana jest ze środków pracownika. Zaliczka na podatek dochodowy od osób fizycznych finansowana jest natomiast w całości z przychodu pracownika.

Składkami na ubezpieczenia społeczne, które podlegają odliczeniu od dochodu pracownika są składki pobrane przez pracodawcę ze środków pracownika na ubezpieczenie emerytalne, rentowe i chorobowe. Składkami tymi nie są składki finansowane ze środków pracodawcy.

Mając na uwadze przedstawiony przez Pana opis zdarzenia oraz obowiązujące przepisy prawa podatkowego, stwierdzić należy że składki, o które Pan pyta (tj. składki ZUS finansowane przez pracodawcę na ubezpieczenie emerytalne, rentowe, wypadkowe, Fundusz Pracy i FGŚP) nie podlegają uwzględnieniu w podstawie opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wydatków tych nie można bowiem uznać za zdarzenie, które stanowi dla Pana przysporzenie majątkowe i powoduje powstanie obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.

Ustalając podstawę obliczenia podatku pracodawca może odliczyć składki pobrane ze środków pracownika na ubezpieczenia społeczne. Składki finansowane przez pracodawcę nie pomniejszają natomiast podstawy opodatkowania, ponieważ takiej możliwości nie daje przepis art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie można jednak na tej podstawie wywodzić, że stanowią one dla Pana przychód/dochód podlegający opodatkowaniu.

Końcowo dodać należy, że w ramach kompetencji przyznanych tut. Organowi w postępowaniu interpretacyjnym nie jest możliwe ustalanie stanu faktycznego ani weryfikowanie prawidłowości ustalania wynagrodzenia czy dysponowania środkami unijnymi przez podmioty do tego upoważnione w ramach projektów. W konsekwencji, przedmiotem niniejszej interpretacji nie jest ocena prawidłowości wywiązania się płatnika z ustawowych obowiązków przewidzianych przepisami prawa podatkowego, jak również ocena prawidłowości dysponowania przez płatnika przyznanymi środkami na realizację projektów unijnych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.