0115-KDIT2.4011.412.2026.2.KC

Interpretacja indywidualna

 – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 4 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy możliwości skorzystania z ulgi na powrót. W odpowiedzi na wezwania uzupełnił go Pan pismami z 20 lipca 2026 r. (wpływ 24 lipca 2026 r.) i z 21 września 2026 r. (wpływ 25 września 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wiele lat mieszkał Pan za granicą (od 2011 r. do 2025 r.). Wynajmował Pan tam mieszkanie, pracował na etat, płacił podatki, składki emerytalne i zdrowotne. Za granicą miał Pan pojazdy zarejestrowane na Pana. Pana głównym miejscem, w którym przybywał, była zagranica.

Przez wiele lat nie pracował Pan w Polsce (zero podatku dochodowego), czasem tylko odwiedzał Pan rodzinę.

Jednocześnie nigdy się z Polski Pan nie wymeldował, nie wyrejestrował z urzędu skarbowego.

Kilka lat temu (23 sierpnia 2022 r.) kupił Pan w Polsce mieszkanie, które czasem wynajmuje. Stąd miał Pan w Polsce niewielką aktywność podatkową.

Uzupełnienie zdarzenia przyszłego

Posiada Pan polskie obywatelstwo.

W 2011 r. do Niemiec wyjechał Pan wyłącznie w celach zarobkowych.

W odpowiedzi na pytanie czy w którymkolwiek roku podatkowym 2022, 2023 lub 2024 przebywał Pan na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni wyjaśnił Pan, że tylko w 2024 r. większość czasu spędził Pan na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (długotrwałe chorobowe). W latach wcześniejszych spędzał Pan większość czasu na terytorium Republiki Federalnej Niemiec.

W roku 2022 był Pan w Polsce z 3 razy, jednorazowo nie dłużej niż po 2 tygodnie. W roku 2023 był Pan w Polsce 2 razy po 2 tygodnie i od połowy września do grudnia (chorobowe). Rok 2024 w większości spędził Pan w Polsce, ale wiele razy wyjeżdżał do Niemiec na okres po kilka, kilkanaście dni.

Podczas pobytów w Polsce zamieszkiwał Pan u rodziców.

W latach 2022, 2023, 2024 i do połowy 2025 r. Pana miejscem zamieszkania była Republika Federalna Niemiec i tam rozliczał się Pan z podatku dochodowego.

Na pytanie w którym kraju (krajach) – w latach 2022-2024 oraz w okresie od 1 stycznia do dnia Pana powrotu do Polski – miał Pan stałe miejsce zamieszkania wyjaśnił Pan, że w tym okresie Pana miejscem zamieszkania była Republika Federalna Niemiec.

Nie posiada Pan partnerki życiowej/żony ani dzieci.

Odnośnie powiązań majątkowych z Niemcami wyjaśnił Pan, że w latach 2022-2024 i do połowy 2025 r. na terytorium Republiki Federalnej Niemiec wynajmował Pan mieszkanie, posiadał ubezpieczenie na wypadek niezdolności do pracy/emerytalne, oszczędności, kredyt gotówkowy, samochód i motocykl, które również były zarejestrowane i ubezpieczone w Niemczech. Za telefon komórkowy jak i Internet płacił Pan w Niemczech. Z biegiem czasu powoli to wszystko przenosił/przewoził Pan do Polski.

Odnośnie powiązań majątkowych z Polską wskazał Pan, że w połowie 2021 r. kupił Pan drugie auto które zarejestrował w Polsce. W lipcu 2022 r. otworzył Pan w Polsce rachunek bankowy. W sierpniu 2022 r. kupił Pan w Polsce mieszkanie, które często wynajmuje.

Od września 2023 r. większość czasu spędzał Pan w Polsce i to z Polski zarządzał swoim majątkiem.

W żadnym kraju, nigdy nie prowadził Pan aktywności społecznej, politycznej, kulturalnej, obywatelskiej, ani nie przynależał Pan do organizacji/klubów.

W latach 2022-2024 oraz w okresie od 1 stycznia 2025 r. do dnia Pana powrotu do Polski prowadził Pan swoje gospodarstwo domowe w Republice Federalnej Niemiec.

Zazwyczaj Pan przebywał:

a)  w roku 2022 w Niemczech;

b)  w roku 2023 w Niemczech;

c)  w roku 2024 w Polsce;

d)  w okresie od 1 stycznia 2025 r. do dnia Pana powrotu do Polski, w Polsce.

Spędził Pan w Polsce:

a)  w roku 2022 około 1,5 miesiąca;

b)  w roku 2023 około 4,5 miesiąca;

c)  w roku 2024 około 9 miesięcy;

d)  w okresie od 1 stycznia 2025 r. do dnia Pana powrotu do Polski (do połowy 2025 r.) około 3,5 miesiąca.

Od września 2023 r. był Pan na niemieckim zwolnieniu lekarskim (w sumie 21 miesięcy). W sumie w 2023 r. spędził niemal 2 miesiące w szpitalu w Polsce. W 2025 r. był Pan 6 tygodni w Niemczech na turnusie rehabilitacyjnym. Podczas choroby był Pan ubezpieczony w Niemczech, ale częściej korzystał z polskich lekarzy (Pana choroba zaczęła się nagle, przez szpital, kontynuował Pan leczenie u lekarza, który zna Pana przypadek od września 2023 r.).

Nie posiada Pan niemieckiego certyfikatu rezydencji, tj. zaświadczenia o Pana miejscu zamieszkania dla celów podatkowych wydanego przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania.

Posiada Pan inne dowody dokumentujące miejsce Pana zamieszkania dla celów podatkowych w Niemczech. Ma Pan umowy o pracę z czasów mieszkania w Niemczech, historię składek emerytalnych, umowy najmu, rozliczenia podatkowe, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe, zaświadczenia od pracodawcy, numery ubezpieczenia zdrowotnego i socjalnego.

Do Polski przyjechał Pan 9 czerwca 2025 r.

Przyjazd do Polski nastąpił z zamiarem pozostania w Polsce.

W wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Od lipca 2025 r. chciałby Pan skorzystać z ulgi na powrót.

W okresie, w którym zamierza Pan skorzystać z ulgi na powrót, uzyskiwał/będzie Pan uzyskiwał dochody ze stosunku pracy. Raczej nie będzie Pan uzyskiwał dochodów z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ani z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Nie będzie Pan również uzyskiwał dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.

Ponadto doprecyzował Pan, że mieszkanie w Polsce kupił Pan jako lokatę kapitału. Było ono wynajmowane dwa razy (comiesięcznie). W latach 2022-2025 nie mieszkał Pan w swoim mieszkaniu.

Latami miał Pan podwójne zameldowanie (w Polsce i w Niemczech). Wcześniej był Pan zameldowany u rodziców, a od 19 marca 2019 r. zameldowany jest Pan na (...) Lokal ten nie jest do Pana dyspozycji. Korzystał Pan i korzysta wyłącznie z domu rodziców.

Zeznania podatkowe w Polsce składał Pan za lata 2022-2024. W 2022 r. rozliczył Pan wyłącznie PIT-36 (wynikało to z zakupu mieszkania). W latach 2023-2024 rozliczył Pan wyłącznie PIT-28 (wynikało to z najmu mieszkania). W 2025 r. wrócił Pan do Polski i rozliczył zarówno PIT-38 jak i PIT-36.

Zeznania podatkowe w Niemczech składał Pan za lata 2011-2024.

Zatrudniony w Niemczech był Pan do 31 stycznia 2025 r.

Ubezpieczony w Niemczech był Pan do 30 czerwca 2025 r.

Wynajmował Pan mieszkanie w Niemczech do 16 marca 2026 r.

Wciąż posiada Pan konto bankowe w Niemczech.

Samochód w Polsce zarejestrował Pan 8 lutego 2024 r., a motocykl 30 kwietnia 2024 r.

Jeszcze nie przeniósł Pan oszczędności z Niemiec do Polski.

Kredyt gotówkowy, który zaciągnął Pan w Niemczech, spłacił Pan z końcem czerwca 2024 r.

Drugie auto, które kupił Pan w połowie 2021 r. i które zarejestrował Pan w Polsce, zostało przez Pana nabyte w celu kolekcjonerskim. Zaś w lipcu 2022 r. otworzył Pan rachunek bankowy w Polsce celem dokonania przelewu za kupno mieszkania.

W czerwcu 2024 r. Pana mama dopisała Pana do jej umowy z operatorem sieci komórkowej. Niemiecki numer wciąż Pan posiada.

Po opuszczeniu szpitala, 3 listopada 2023 r. przebywał Pan pod opieką rodziców w ich domu (..).

Pytania

1)  Czy przysługuje Panu w takim wypadku ulga na powrót, PIT-0?

2)  Jakie ewentualne dokumenty dołączyć?

Pana stanowisko w sprawie

W Pana ocenie, ze względu na fakt, że Pana życie osobiste i zawodowe koncentrowało się za granicą, przysługuje Panu ta ulga podatkowa.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:

a)  ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy,

b)  z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,

c)  z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych,

d)  z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

-     w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.

Na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy:

Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy:

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:

1)  w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz

2)  podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:

a)  trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

b)  okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

3) podatnik:

a)  posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub

b)  miał miejsce zamieszkania:

-     nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub

-     na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz

4)  posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz

5)  nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ustawy:

Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.

Ponadto z art. 53 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) wynika, że:

Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.

Ulga, o której mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

W celu skorzystania z ww. „ulgi na powrót” spełnione muszą być również dodatkowe warunki określone w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy.

Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne m.in. aby przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. oraz aby podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na Polskę, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zagadnienia związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy:

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Stosownie do art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl natomiast art. 4a ustawy:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Analiza zacytowanego wyżej przepisu wskazuje, że definicja miejsca zamieszkania w nim zawarta obejmuje dwa kryteria: pobyt na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym lub posiadanie na terytorium Polski ośrodka interesów życiowych rozumianego jako centrum interesów osobistych lub centrum interesów gospodarczych. Spójnik „lub” oznacza, że spełnienie przynajmniej jednego z tych kryteriów pozwala uznać podatnika za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski. Jednocześnie każde z tych kryteriów należy rozpatrywać samodzielnie i niezależnie.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Kwestie rezydencji podatkowej w Polsce zostały przedstawione w Objaśnieniach podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa PIT) oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Ocena czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie, z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Istnienie w Polsce ośrodka interesów życiowych oznacza posiadanie ścisłych powiazań osobistych lub gospodarczych z Polską. Każda z tych przesłanek podlega samodzielnej ocenie, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że podatnik posiada ośrodek interesów życiowych w Polsce. Zgodnie z Objaśnieniami, centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp.

W praktyce czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce rodziny, współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.

W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.

W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

Jak wskazuje się w Objaśnieniach, zmiana państwa rezydencji podatkowej może nastąpić w trakcie roku podatkowego. W takim przypadku, do dnia pozostawania polskim rezydentem podatkowym podatnik rozlicza się w Polsce na zasadzie nieograniczonego obowiązku podatkowego. Natomiast po przeniesieniu miejsca zamieszkania za granicę, podatnik podlega w Polsce opodatkowaniu tylko od dochodów uzyskanych na terytorium Polski.

Z opisu zdarzenia wynika, że w okresie od 2011 r. aż do 2024 r. nie spędzał Pan w Polsce więcej niż 183 dni w roku podatkowym. Nie posiada Pan partnerki życiowej/żony ani dzieci. Do 2025 r. prowadził Pan swoje gospodarstwo domowe w Republice Federalnej Niemiec.

Na terytorium Niemiec wynajmował Pan mieszkanie, posiadał ubezpieczenie na wypadek niezdolności do pracy/emerytalne, oszczędności, kredyt gotówkowy, samochód i motocykl, które również były zarejestrowane i ubezpieczone w Niemczech. Za telefon komórkowy jak i Internet płacił Pan w Niemczech. Za granicą miał Pan pojazdy zarejestrowane na Pana. Przez wiele lat nie pracował Pan w Polsce. Kredyt gotówkowy, który zaciągnął Pan w Niemczech, spłacił Pan z końcem czerwca 2024 r.

23 sierpnia 2022 r. kupił Pan w Polsce mieszkanie. Było ono wynajmowane dwa razy (comiesięcznie). Mieszkanie to zakupił Pan jako lokatę kapitału. W latach 2022-2025 nie mieszkał Pan w swoim mieszkaniu. Samochód w Polsce zarejestrował Pan 8 lutego 2024 r., a motocykl 30 kwietnia 2024 r.

W lipcu 2022 r. otworzył Pan w Polsce rachunek bankowy. W żadnym kraju, nigdy nie prowadził Pan aktywności społecznej, politycznej, kulturalnej, obywatelskiej, ani nie przynależał Pan do organizacji/klubów.

Drugie auto, które kupił Pan w połowie 2021 r. i które zarejestrował Pan w Polsce, zostało przez Pana nabyte w celu kolekcjonerskim. Zaś w lipcu 2022 r. otworzył Pan rachunek bankowy w Polsce celem dokonania przelewu za kupno mieszkania.

Przedstawione przez Pana okoliczności wskazują zatem, że w analizowanym okresie nie posiadał Pan w Polsce centrum interesów osobistych. Nie miał Pan bowiem w Polsce żony / parterki ani dzieci a samodzielne gospodarstwo domowe prowadził Pan w Niemczech. Nie prowadził Pan w Polsce również aktywności społecznej. W zakresie interesów gospodarczych, zauważyć należy że co prawda w Polsce od 2022 r. posiadał Pan – jako lokatę kapitału – nieruchomość, która była wynajmowana, konto bankowe, oraz samochód nabyty do celów kolekcjonerskich, jednak to w Niemczech posiadał Pan główne źródło dochodu, wykonywał Pan pracę - do momentu przejścia na zwolnienie lekarskie, posiadał oszczędności, ubezpieczenie na wypadek niezdolności do pracy/emerytalne, kredyt gotówkowy, samochód i motocykl, które również były zarejestrowane i ubezpieczone w Niemczech, jak też za telefon komórkowy jak i Internet płacił Pan w Niemczech. Okoliczności te nie wskazują na posiadanie centrum interesów gospodarczych w Polsce.

Z powyższego wynika zatem, że do końca 2023 r. nie spełniał Pan przesłanek pozwalających uznać Pana za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przedstawione okoliczności wskazują bowiem, że w tym okresie nie miał Pan w Polsce centrum interesów osobistych ani gospodarczych, jak też nie przebywał Pan w Polsce przez okres dłuży aniżeli 183 dni w danym roku podatkowym.

Z przedstawionych przez Pana informacji wynika natomiast w 2024 r. spędził Pan w Polsce około 9 miesięcy, zaś w okresie od 1 stycznia 2025 r. do 9 czerwca 2025 r. około 3,5 miesiąca. Oznacza to, że już w 2024 r. spełniał Pan przesłanki pozwalające uznać Pana za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwagi na okoliczność przebywania w Polsce powyżej 183 w roku podatkowym. Od 2024 r. przebywał Pan bowiem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy nie przesądza jednak o uznaniu tej osoby za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Powyższe przepisy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, co wynika z art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Mając zatem na uwadze, że począwszy od 2024 r. miał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych zarówno w Polsce jak i w Niemczech, należy odnieść się również do przepisów Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku z dnia 14 maja 2003 r. (Dz.U. 2005 Nr 12, poz. 90). W myśl art. 4 ust. 1 ww. umowy:

W rozumieniu niniejszej umowy, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, miejsce zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo, każdą jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże określenie to nie obejmuje osób, które podlegają opodatkowaniu w tym Państwie, w zakresie dochodu osiąganego tylko ze źródeł w tym Państwie lub z tytułu majątku położonego w tym Państwie.

Na podstawie art. 4 ust. 2 tej umowy:

Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status określa się według następujących zasad:

a)  osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych),

b)  jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa,

c)  jeżeli osoba przebywa zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie, którego jest obywatelem,

d)  jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną tę kwestię w drodze wzajemnego porozumienia.

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się więc bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD uważa się, iż miejsce zamieszkania osoby fizycznej znajduje się tam, gdzie osoba ta posiada stałe ognisko domowe. Posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Jeżeli chodzi o koncepcję określenia „ognisko domowe”, należy zaznaczyć, że każda forma mieszkania może być wzięta pod uwagę (dom lub apartament będący własnością lub wynajęty przez zainteresowanego, wynajęty pokój umeblowany). Istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.

Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania należy rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby.

Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Zgodnie z ww. Komentarzem do Konwencji Modelowej – kryterium, na podstawie którego organ dokonuje rozstrzygnięcia nie powinno pozostawiać wątpliwości, że wnioskodawca spełnia wymagane warunki tylko w jednym państwie.

Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień.

Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

Analizując pierwszą z ww. norm kolizyjnych, należy mieć na uwadze, że na pytanie, w którym kraju (krajach) – w latach 2022-2024 oraz w okresie od 1 stycznia do dnia Pana powrotu do Polski – miał Pan stałe miejsce zamieszkania wyjaśnił Pan, że w tym okresie Pana miejscem zamieszkania była Republika Federalna Niemiec. Jednocześnie, z opisu zdarzenia wynika, że począwszy od 2024 r. zazwyczaj przebywał Pan w Polsce i zamieszkiwał w domu rodziców (dom ten był do Pana dyspozycji), co wskazuje na posiadanie w tym okresie stałego miejsca zamieszkania również w Polsce.

W takim przypadku nie jest możliwe ustalenie państwa rezydencji podatkowej w oparciu o pierwsze kryterium wynikające z art. 4 ust. 2 umowy polsko-niemieckiej. Wobec powyższego – jak już wyjaśniono – należy zastosować kolejne kryterium odnoszące do ściślejszych powiązań osobistych i gospodarczych (ośrodka interesów życiowych).

Z przedstawionych przez Pana informacji wynika, że w 2011 r. wyjechał Pan do Niemiec w celach zarobkowych. W Niemczech był Pan zatrudniony do 31 stycznia 2025 r., ubezpieczony do 30 czerwca 2025 r. i wynajmował mieszkanie do 16 marca 2026 r. Wciąż posiada Pan konto bankowe w Niemczech i numer telefonu. Nie przeniósł Pan jeszcze oszczędności z Niemiec do Polski. W Niemczech posiadał Pan samochód i motocykl oraz kredyt gotówkowy, który spłacił z końcem czerwca 2024 r. Nie posiada Pan partnerki życiowej/żony ani dzieci. W Polsce w sierpniu 2022 r. kupił Pan mieszkanie jako lokatę kapitału. Mieszkanie to jest przez Pana wynajmowane i nie jest do Pana dyspozycji. W lipcu 2022 r. otworzył Pan w Polsce rachunek bankowy celem dokonania przelewu za kupno mieszkania. W połowie 2021 r. w celach kolekcjonerskich kupił Pan drugie auto, które zarejestrował w Polsce. W czerwcu 2024 r. Pana mama dopisała Pana do jej umowy z operatorem sieci komórkowej. Od września 2023 r. był Pan na niemieckim zwolnieniu lekarskim (w sumie 21 miesięcy). W 2023 r. spędził Pan niemal 2 miesiące w szpitalu w Polsce. W 2025 r. był Pan 6 tygodni w Niemczech na turnusie rehabilitacyjnym. Podczas choroby był Pan ubezpieczony w Niemczech, ale częściej korzystał z polskich lekarzy (Pana choroba zaczęła się nagle, przez szpital, kontynuował Pan leczenie u lekarza, który zna Pana przypadek od września 2023 r.). Po opuszczeniu szpitala, 3 listopada 2023 r. przebywał Pan pod opieką rodziców w ich domu (korzystał Pan i korzysta wyłącznie z domu rodziców). W żadnym kraju, nigdy nie prowadził Pan aktywności społecznej, politycznej, kulturalnej, obywatelskiej, ani nie przynależał Pan do organizacji/klubów. Latami miał Pan podwójne zameldowanie (w Polsce i w Niemczech). Zeznania podatkowe w Niemczech składał Pan za lata 2011-2024. Zeznania podatkowe w Polsce składał Pan za lata 2022-2024. W 2022 r. rozliczył Pan wyłącznie PIT-36 (wynikało to z zakupu mieszkania). W latach 2023-2024 rozliczył Pan wyłącznie PIT-28 (wynikało to z najmu mieszkania). W 2025 r. wrócił Pan do Polski i rozliczył zarówno PIT-38 jak i PIT-36.

W takiej sytuacji nie sposób w oparciu o powyższe okoliczności ustalić, w którym z państw w analizowanym okresie znajdowało się Pana centrum interesów życiowych.

Wobec powyższego, Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych od 2024 r., należy określić na podstawie art. 4 ust. 2 pkt b umowy. Stosownie do tego przepisu, jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa.

Zważywszy na fakt, że od roku 2024 zazwyczaj przebywał Pan w Polsce (w 2024 r. około 9 miesięcy, zaś w okresie od 1 stycznia 2025 r. do 9 czerwca 2025 r., około 3,5 miesiąca) to Pana miejscem zamieszkania dla celów podatkowych, ustalonym w oparciu o ww. normy kolizyjne, od 2024 r. jest Polska.

Oznacza to, że od 2024 r. podlegał Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, i w tym roku nastąpiła zmiana Pana miejsca zamieszkania, którą należy uwzględnić oceniając możliwość skorzystania z ulgi na powrót.

Analiza wskazanych przez Pana okoliczności wykazała, że począwszy od 2011 r. zamieszkiwał Pan w Niemczech. Natomiast od roku 2024, Pana miejscem zamieszkania ustalonym w oparciu o normy kolizyjne jest Polska w związku z czym od tego roku – jak wyjaśniłem powyżej – podlegał Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Zatem warunek, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został przez Pana spełniony.

Ponadto z powyższej analizy wynika również, że nie miał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wobec tego, spełnia Pan wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a i b ustawy.

Spełnia Pan również przesłankę wynikającą z art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a ww. regulacji, który uzależnia zastosowanie ulgi na powrót m.in. od posiadania obywatelstwa polskiego. We wniosku wyjaśnił Pan bowiem, że ma Pan obywatelstwo polskie.

Kolejnym istotnym kryterium warunkującym zastosowanie „ulgi na powrót” jest stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy, posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.

Zgodnie z art. 5a pkt 21 ustawy, ilekroć w ustawie mowa jest o certyfikacie rezydencji - oznacza to zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.

Odnosząc się do Pana wątpliwości dotyczących właściwego udokumentowania, wyjaśniam że z treści art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że podatnik powinien posiadać certyfikat rezydencji lub też inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do zwolnienia. Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego miejsce zamieszkania w innym państwie, muszą to być jednak dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych.

Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie przedstawić również inne dowody.

W opisie zdarzenia wskazał Pan, że nie posiada niemieckiego certyfikatu rezydencji. Jednakże, ma Pan inne dowody dokumentujące miejsce Pana zamieszkania dla celów podatkowych w Niemczech. Posiada Pan umowy o pracę z czasów mieszkania w Niemczech, historię składek emerytalnych, umowy najmu, rozliczenia podatkowe, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe, zaświadczenia od pracodawcy, numery ubezpieczenia zdrowotnego i socjalnego.

Zatem w oparciu o przedstawione przez Pana wyjaśnienia uznać należy, że spełnia Pan warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ponadto, zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że podatnik nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia – w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W konsekwencji, stwierdzić należy, że do przychodów uzyskanych począwszy od 2024 r. wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 152 ww. ustawy, przysługuje Panu prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”.

Przedmiotowe zwolnienie z opodatkowania obejmuje wymienione przychody do wysokości nieprzekraczającej łącznie w roku podatkowym kwoty 85 528 zł – w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.

Mając na uwadze, że przeniesienie Pana miejsca zamieszkania nastąpiło w 2024 r., to ulgę będzie mógł Pan zastosować do przychodów uzyskanych w latach 2024-2027 albo w latach 2025-2028.

W świetle przedstawionych przez Pana okoliczności, zgodzić się zatem z Panem należy, że przysługuje Panu prawo do skorzystania z ulgi na powrót w odniesieniu do przychodów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 152 ww. ustawy.

Dodatkowe informacje

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Dodać należy, że organ interpretacyjny nie ma uprawnień do przeprowadzania postępowania dowodowego, a informacje niezbędne do wydania interpretacji może przyjmować wyłącznie z przedstawionego przez Pana opisu zdarzenia. Jeżeli przedstawiony we wniosku opis zdarzenia będzie się różnił od stanu występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Pana w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego zdarzenia. Należy też zauważyć, że to na podatniku spoczywa obowiązek udowodnienia w toku ewentualnego postępowania kontrolnego czy podatkowego okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia

 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.