0115-KDIT2.4011.411.2026.2.ŁS

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan – na wezwanie organu – pismem z 10 lipca 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego (ostatecznie doprecyzowany w uzupełnieniu)

Jest Pan – A.A – osobą fizyczną podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, nie prowadzi jednoosobowej działalności gospodarczej wpisanej w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.

Sprawa dotyczy potwierdzenia prawa do rekompensaty za nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej realizowanego na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (dalej jako: „ustawa zabużańska”).

Współwłaścicielami pozostawionej poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości, która była położona w A, w powiecie (...), województwie (...), obecnie (...) („Nieruchomość pozostawiona”) było rodzeństwo B.A („Właściciel mienia nr 1”) oraz C.A („Właściciel mienia nr 2”) w udziałach po 1/2 (jedna druga).

B.A i C.A nabyli Nieruchomość pozostawioną w ramach spadku po swym dziadku D.A a to na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego dla (...) z dnia (...) 2013 r. sygn. akt: (...), zgodnie z którym spadek po D.A nabyli wnuki B.A i C.A po 1/2 każde z nich. B.A i C.A nie dokonywali zniesienia współwłasności Nieruchomości pozostawionej (B.A i C.A zwani dalej jako „Właściciele Nieruchomości pozostawionej”). Prawo do rekompensaty wynikające z pozostawienia nieruchomości przeszło następnie na ich spadkobierców.

Jest Pan spadkobiercą w całości po swej matce – Właścicielu nr 1 – B.A na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w (...) z dnia (...) 2002 roku sygn. akt: (...).

Spadek po Właścicielu nr 2 – C.A na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w (...) z dnia (...) 1984 r. sygn. akt: (...) nabyli: żona E.A, córka F.F oraz córka G.A po 1/3 każda z nich. Spadek po E.A na podstawie notarialnego aktu poświadczenia dziedziczenia z (...) 2014 r. rep A nr (...) nabyły córki F.F i G.A po 1/2 (jednej drugiej) każda z nich.

29 grudnia 2008 r. F.F, jako jedna ze współuprawnionych do rekompensaty, złożyła do właściwego Wojewody wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty z zachowaniem terminu określonego w art. 5 ust. 1 ustawy zabużańskiej. Sprawa prowadzona była pod numerem: (...).

A.A nie złożył odrębnego wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty w ustawowym terminie do dnia 31 grudnia 2008 r. Pismem z dnia 26 listopada 2016 r. zgłosił się do ww. postępowania wszczętego przez F.F o numerze: (...) jako strona, jednocześnie powołując się na oświadczenie z dnia 29 maja 2015 r.

W toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez Wojewodę (...) znak sprawy: (...), działając na podstawie art. 3 ust. 2 ww. ustawy zabużańskiej w dniu 29 maja 2015 r. przed notariuszem (...) z Kancelarii Notarialnej w (...) złożył Pan oświadczenie, w którym wskazał Panią F.F, jako osobę uprawnioną do realizacji prawa do rekompensaty za swój udział wynoszący 1/2 (jedna druga) odziedziczony po B.A.

Decyzją z dnia (...) 2026 r. znak (...) Wojewoda (...) w pkt I potwierdził, że prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez B.A i C.A Nieruchomości pozostawionej przysługuje G.A w 1/4 (jednej czwartej) części i F.F w 3/4 (trzech czwartych), również w zakresie udziału odpowiadającego 1/2 (jednej drugiej) Panu udziałowi– A.A.

Natomiast w pkt II ww. decyzji Wojewoda (...) odmówił Panu – A.A – potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez B.A oraz C.A Nieruchomości pozostawionej ze względu na złożenie przez Pana – A.A – przed notariuszem (...) z Kancelarii Notarialnej w (...) skutecznego oświadczenia o wskazaniu F.F jako osoby uprawnionej do rekompensaty.

Zatem 3/4 (trzy czwarte) przyznanej rekompensaty za Nieruchomość pozostawioną zostanie wypłacona osobie wskazanej – F.F. Następnie osoba wskazana F.F zamierza przekazać Panu – A.A – część otrzymanej rekompensaty odpowiadającą Pana udziałowi w prawie do rekompensaty. Kwota planowana do przekazania odpowiada całej kwocie rekompensaty przypadającej historycznie Panu, a więc udziałowi 1/2 (jedna druga) w Nieruchomości pozostawionej.

Nie zawierał Pan – A.A – z osobą wskazaną F.F umowy darowizny ani umowy przeniesienia prawa do rekompensaty. Wskazanie osoby uprawnionej miało charakter organizacyjny i służyło uproszczeniu postępowania administracyjnego i oparte zostało o art. 3 ust. 2 ustawy zabużańskiej, zgodnie z którym: „W przypadku śmierci właściciela nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, prawo do rekompensaty przysługuje wszystkim spadkobiercom albo niektórym z nich, wskazanym przez pozostałych spadkobierców, jeżeli spełniają wymóg określony w art. 2 pkt 2. Wskazanie osoby uprawnionej do rekompensaty następuje przez złożenie oświadczenia z podpisem poświadczonym notarialnie lub przed organem administracji publicznej albo przez złożenie oświadczenia w polskiej placówce konsularnej.”

Wymóg określony w art. 2 pkt 2 ustawy zabużańskiej dotyczy posiadania obywatelstwa polskiego. Spełnia Pan – A.A – ten wymóg.

Niniejszy wniosek dotyczy skutków podatkowych planowanego przekazania Panu części środków pieniężnych pochodzących z rekompensaty przyznanej na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Powodem złożenia przez Pana oświadczenia o wskazaniu F.F jako osoby uprawnionej do realizacji prawa do rekompensaty było skorzystanie z rozwiązania przewidzianego przez ustawodawcę w art. 3 ust. 2 ustawy zabużańskiej. Wskazanie innego spadkobiercy miało charakter organizacyjny i służyło usprawnieniu prowadzonego postępowania administracyjnego poprzez ograniczenie liczby uczestników postępowania oraz umożliwienie realizacji prawa do rekompensaty przez jedną osobę działającą w imieniu współuprawnionych – w tym przypadku Pana – A.A.

Istotną okolicznością wpływającą na Pana decyzję o dokonaniu wskazania F.F, jako osoby uprawnionej do otrzymania rekompensaty również w zakresie odpowiadającym Pana udziałowi był również fakt, że F.F złożyła wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty w ustawowym terminie, natomiast Pan nie złożył w ustawowym terminie odrębnego wniosku. W chwili składania przez Pana oświadczenia, tj. w dniu 29 maja 2015 r., nie istniała jeszcze jednolita wykładnia przepisów ustawy zabużańskiej dotycząca skutków złożenia wniosku przez jednego ze współuprawnionych. W zdecydowanej większości spraw o uzyskanie rekompensaty na podstawie ustawy zabużańskiej, organy administracyjne wydawały decyzje odmawiające potwierdzenia prawa do rekompensaty spadkobiercom, którzy złożyli wnioski po terminie wynikającym z art. 5 ust. 1 ustawy zabużańskiej, czyli po 31 grudnia 2008 r., pomimo tego, że wniosek o przyznanie rekompensaty za tą samą nieruchomość złożył w ww. terminie inny spadkobierca (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 października 2014 r., I SA/Wa 2373/14 i opisany tam stan faktyczny, wyrok NSA z 1 kwietnia 2014 r., I OSK 2372/12 i opisany w nim stan faktyczny).

Dopiero uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2017 r., sygn. I OPS 3/17, przesądzono, że terminowe złożenie wniosku przez jednego z uprawnionych powoduje wszczęcie postępowania administracyjnego również wobec wszystkich pozostałych współuprawnionych, nawet jeżeli nie złożyli oni samodzielnych wniosków w ustawowym terminie do 31 grudnia 2008 r.

W chwili składania przez Pana oświadczenia kwestia ta pozostawała przedmiotem rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Organy administracyjne odmawiały przyznania rekompensaty z uwagi na złożenie wniosku po ustawowym terminie 31 grudnia 2008 r. Z tego względu zdecydował się Pan skorzystać z ustawowego mechanizmu wskazania osoby uprawnionej, kierując się potrzebą zapewnienia skutecznej realizacji prawa do rekompensaty odpowiadającego jego udziałowi wynikającemu z dziedziczenia.

Zamiarem Pana nie było dokonanie darowizny, nieodpłatnego przysporzenia majątkowego na rzecz F.F ani definitywne wyzbycie się ekonomicznych korzyści wynikających z przysługującego mu udziału w prawie do rekompensaty. Celem złożonego oświadczenia było wyłącznie zastosowanie mechanizmu przewidzianego przez ustawodawcę w art. 3 ust. 2 ustawy zabużańskiej. Po wypłacie rekompensaty przez Skarb Państwa, F.F zamierza przekazać Panu część otrzymanych środków pieniężnych odpowiadającą Pana udziałowi wynikającemu z dziedziczenia. Środki przekazane Panu będą pochodziły wyłącznie z rekompensaty wypłaconej przez Skarb Państwa na podstawie decyzji Wojewody (...).

Przekazanie środków będzie stanowiło wykonanie przyjętego przez współuprawnionych sposobu realizacji prawa do rekompensaty przewidzianego w art. 3 ust. 2 ustawy zabużańskiej i nie będzie wynikało z zawarcia pomiędzy Panem a F.F jakiejkolwiek umowy cywilnoprawnej.

Pomiędzy Panem a F.F nie została zawarta umowa darowizny, sprzedaży, zamiany, cesji ani żadna inna umowa mająca na celu przeniesienie prawa do rekompensaty lub dokonanie nieodpłatnego przysporzenia majątkowego.

Należy podkreślić, że zgodnie z art. 4 ustawy zabużańskiej prawo do rekompensaty potwierdzone na podstawie tej ustawy jest niezbywalne. Oznacza to, że prawo to nie może być przedmiotem obrotu cywilnoprawnego, w szczególności nie może zostać przeniesione na inną osobę w drodze umowy sprzedaży, darowizny, zamiany, cesji ani jakiejkolwiek innej czynności rozporządzającej. Skoro ustawodawca wyłączył możliwość zbycia prawa do rekompensaty, jedynym dopuszczalnym sposobem realizacji tego prawa przez współuprawnionych było skorzystanie z mechanizmu wskazania osoby uprawnionej przewidzianego w art. 3 ust. 2 ustawy zabużańskiej. Wskazanie F.F, jako osoby uprawnionej nie stanowiło zatem przeniesienia prawa do rekompensaty ani rozporządzenia tym prawem, lecz wyłącznie dopuszczalny ustawą zabużańską sposób jego realizacji wobec Skarbu Państwa.

W konsekwencji, planowane przez F.F przekazanie Panu części środków pieniężnych uzyskanych z realizacji prawa do rekompensaty nie stanowi wykonania umowy przenoszącej prawo do rekompensaty ani wykonania jakiejkolwiek czynności rozporządzającej tym prawem. Stanowi ono wyłącznie następstwo realizacji ustawowego mechanizmu określonego w art. 3 ust. 2 ustawy zabużańskiej oraz przekazanie Panu tej części środków uzyskanych z rekompensaty, która odpowiada części rekompensaty należnej z tytułu Pana udziału wynikającego z dziedziczenia, zrealizowanego w trybie art. 3 ust. 2 ustawy zabużańskiej.

Planowane przekazanie środków nie będzie miało charakteru innego nieodpłatnego przysporzenia. Nie dojdzie również do zubożenia majątku F.F na Pana rzecz, ponieważ przekazywane środki będą pochodziły wyłącznie z rekompensaty wypłaconej przez Skarb Państwa i będą odpowiadały tej części rekompensaty, która przypada Wnioskodawcy z tytułu przysługującego mu udziału wynikającego z dziedziczenia. F.F nie będzie przekazywała Panu własnego majątku, lecz część środków uzyskanych z realizacji prawa do rekompensaty, która odpowiada Pana udziałowi.

Pana wątpliwości dotyczą wyłącznie skutków podatkowych otrzymania wskazanych środków pieniężnych na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przekazanie przez F.F na Pana rzecz części otrzymanej rekompensaty będzie wynikało z wcześniejszych ustaleń dokonanych pomiędzy tymi współuprawnionymi do rekompensaty jeszcze przed zakończeniem postępowania administracyjnego. Przekazanie środków pieniężnych nie będzie wynikało z jakiegokolwiek zobowiązania cywilnoprawnego. Uzgodnienia te stanowiły element przyjętego sposobu realizacji prawa do rekompensaty wynikającego z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. Pomiędzy Panem a F.F nie została zawarta umowa przenosząca prawo do rekompensaty.

W konsekwencji wskazanie F.F, jako osoby uprawnionej nastąpiło wyłącznie w wykonaniu mechanizmu przewidzianego w art. 3 ust. 2 ustawy zabużańskiej, a nie w wyniku przeniesienia prawa do rekompensaty pomiędzy współuprawnionymi. Planowane przekazanie przez F.F środków pieniężnych na Pana rzecz nastąpi po wypłacie rekompensaty przez Skarb Państwa na podstawie decyzji Wojewody (...) wydanej w trybie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Podstawą planowanego przekazania przez F.F środków pieniężnych na Pana rzecz nie będzie umowa, ugoda ani inne zobowiązanie cywilnoprawne zawarte pomiędzy Panem a F.F. Przekazanie środków nie będzie również wynikało z odrębnej czynności prawnej mającej na celu przeniesienie prawa do rekompensaty.

Podstawą wskazania F.F jako osoby uprawnionej do realizacji prawa do rekompensaty było Pana oświadczenie z dnia 29 maja 2015 r., złożone z podpisem notarialnie poświadczonym, zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Oświadczenie to stanowiło skorzystanie z ustawowego mechanizmu umożliwiającego realizację prawa do rekompensaty przez jedną osobę wskazaną przez innego współuprawnionego - w tym przypadku Pana.

Złożył Pan powyższe oświadczenie w celu umożliwienia realizacji prawa do rekompensaty w trybie przewidzianym przez ustawę zabużańską. Dodatkową przyczyną jego złożenia był fakt, że nie złożył Pan wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty w terminie określonym w art. 5 ust. 1 ustawy zabużańskiej, natomiast F.F złożyła taki wniosek w dniu 29 grudnia 2008 r. W dacie składania oświadczenia nie istniała jeszcze jednolita wykładnia przepisów ustawy zabużańskiej potwierdzająca, że terminowe złożenie wniosku przez jednego ze współuprawnionych wywołuje skutki również wobec pozostałych współuprawnionych. Wręcz przeciwnie, organy administracji odmawiały w takich sytuacjach potwierdzenia prawa do rekompensaty. Dopiero uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2017 r., sygn. I OPS 3/17, jednoznacznie przesądziła tę kwestię.

Jak wskazał NSA w powołanej uchwale, wielość współuprawnionych nie oznacza powstania wielu odrębnych praw do rekompensaty. Współuprawnionym przysługuje jedno prawo do rekompensaty, natomiast instytucja wskazania jednej osoby uprawnionej określona w art. 3 ust. 2 ustawy reguluje wyłącznie sposób wykonania tego prawa wobec Skarbu Państwa i nie prowadzi do jego przeniesienia pomiędzy współuprawnionymi.

Zgodnie z art. 4 ustawy zabużańskiej prawo do rekompensaty potwierdzone na podstawie tej ustawy jest niezbywalne, a zatem nie może być przedmiotem obrotu cywilnoprawnego ani zostać przeniesione na inną osobę w drodze czynności prawnej.

Skoro ustawodawca wyłączył możliwość zbycia prawa do rekompensaty, instytucja wskazania osoby uprawnionej określona w art. 3 ust. 2 ustawy stanowi szczególny mechanizm administracyjnoprawny służący wykonaniu jednego prawa do rekompensaty przez współuprawnionych. Wskazanie jednej osoby uprawnionej określa jedynie sposób wykonania prawa wobec Skarbu Państwa i nie zmienia kręgu osób, którym prawo to materialnie przysługuje.

Planowane przekazanie środków pieniężnych będzie zatem stanowiło ostatni etap wykonania jednego prawa do rekompensaty przysługującego współuprawnionym i zrealizowanego w trybie określonym w art. 3 ust. 2 ustawy zabużańskiej. Środki przekazane Panu będą pochodziły wyłącznie z rekompensaty wypłaconej przez Skarb Państwa na podstawie decyzji Wojewody (...) i będą odpowiadały części tej rekompensaty przypadającej Panu, jako współuprawnionemu.

Przyjęty przez współuprawnionych sposób wykonania prawa do rekompensaty został następnie odzwierciedlony w decyzji Wojewody (...), która potwierdziła prawo do rekompensaty F.F, również w zakresie udziału odpowiadającego Pana udziałowi, wynikającego ze złożonego oświadczenia.

Przekazanie przez F.F części otrzymanych środków nie powoduje powstania nowego źródła tych środków ani nie zmienia ich charakteru prawnego. Źródłem świadczenia pozostaje wyłącznie rekompensata wypłacona przez Skarb Państwa na podstawie ustawy zabużańskiej i decyzji Wojewody (...). Czynność przekazania środków pomiędzy współuprawnionymi nie kreuje nowego prawa majątkowego ani nowego tytułu nabycia środków pieniężnych, lecz stanowi wyłącznie element wykonania jednego prawa do rekompensaty przysługującego współuprawnionym.

W Pana ocenie przedstawiony sposób wykonania prawa do rekompensaty nie powoduje powstania nowego tytułu prawnego do otrzymania środków pieniężnych. Otrzymane środki zachowują charakter środków pochodzących z rekompensaty przyznanej na podstawie ustawy zabużańskiej, a ich przekazanie stanowi wyłącznie końcowy etap wykonania prawa do rekompensaty przewidzianego w tej ustawie. W konsekwencji stoi Pan na stanowisku, że dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych otrzymane środki należy identyfikować z ich pierwotnym źródłem, tj. z rekompensatą wypłaconą na podstawie ustawy zabużańskiej, a nie z samą czynnością ich przekazania pomiędzy współuprawnionymi.

Powodem wskazania F.F, jako osoby uprawnionej do realizacji prawa do rekompensaty również za udział w spadku przypadający Panu było skorzystanie z rozwiązania przewidzianego przez ustawodawcę w art. 3 ust. 2 ustawy zabużańskiej, który przewiduje możliwość wskazania przez uprawnionego do rekompensaty spadkobiercę innego spadkobiercy.

Rozwiązanie to miało charakter organizacyjny i służyło usprawnieniu postępowania administracyjnego poprzez ograniczenie liczby uczestników postępowania.

Dodatkowo F.F złożyła w dniu 29 grudnia 2008 r. wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty z zachowaniem ustawowego terminu. Wniosku takiego w terminie ustawowym do 31 grudnia 2008 r. nie złożył Pan. Korzystając jednak z art. 3 ust. 2 ustawy zabużańskiej wskazał F.F, jako osobę uprawnioną do rekompensaty za jego udział wynikający z dziedziczenia. W chwili składania przez Pana oświadczenia o wskazaniu z dnia 29 maja 2015 r. nie istniała jeszcze jednolita wykładnia przepisów ustawy zabużańskiej dotycząca skutków złożenia wniosku przez jednego ze współuprawnionych. Dopiero uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2017 r., sygn. I OPS 3/17, przesądzono, że terminowe złożenie wniosku przez jednego z uprawnionych powoduje wszczęcie postępowania również wobec wszystkich pozostałych współuprawnionych.

Planowane przekazanie środków nastąpi dopiero po wypłacie rekompensaty przez Skarb Państwa i obejmie wyłącznie środki uzyskane z realizacji prawa do rekompensaty. Przekazanie środków nastąpi nieodpłatnie, ich przekazanie nie będzie stanowiło zubożenia po stronie F.F, bowiem oświadczenie o wskazaniu z dnia 29 maja 2015 r. stanowi formę administracyjnego upoważnienia do przyjęcia środków za innego uprawnionego do otrzymania takich środków.

Kwota przekazana Panu będzie odpowiadała tej części rekompensaty, która odpowiada części rekompensaty należnej z tytułu Pana udziału wynikającego z dziedziczenia oraz zrealizowanego w trybie art. 3 ust. 2 ustawy zabużańskiej.

Środki pieniężne, które F.F zamierza przekazać Panu będą pochodziły wyłącznie z rekompensaty wypłaconej przez Skarb Państwa na podstawie decyzji Wojewody (...) z dnia (...) 2026 r. wydanej na podstawie ustawy zabużańskiej.

Przekazanie środków pieniężnych przez F.F nastąpi jednorazowo po wypłacie rekompensaty przez Skarb Państwa.

Wypłata środków pieniężnych na rzecz F.F nie nastąpiła, zatem wypłata środków pieniężnych przez F.F na Pana rzecz również nie nastąpiła.

Wskazuje Pan, że różna pisownia w nazwisku dotycząca litery „c” jest następstwem błędnego wpisania do ksiąg stanu cywilnego po przybyciu na obecne terytorium Polski nazwiska poprzednika prawnego, stąd pojawiają się dwa warianty: „A” oraz „A”. Poniżej podaje prawidłową pisownię nazwisk osób podanych w opisie zdarzenia:

·      Wnioskodawca – A.A,

·      matka Wnioskodawcy – B.A,

·      brat matki Wnioskodawcy – C.A,

·      dziadek B.A i C.A: D.A.

Pytanie

Czy środki pieniężne otrzymane przez Pana – A.A – od F.F, osoby wskazanej jako uprawniona do realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, odpowiadające Pana udziałowi w prawie do rekompensaty, korzystają ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 30a lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, środki która otrzyma od osoby wskazanej – F.F – będą korzystać ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 30a lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Był Pan – A.A – osobą uprawnioną do rekompensaty na podstawie ustawy zabużańskiej. Dokonane przez Pana na podstawie art. 3 ust. 2 ustawy zabużańskiej oświadczenie z podpisem notarialnie poświadczonym o wskazaniu F.F, jako uprawnionej do realizacji prawa do rekompensaty za Pana udział w prawie do rekompensaty nie oznaczało zrzeczenia się prawa do rekompensaty ani definitywnej rezygnacji z udziału w tym prawie.

Wojewoda (...) odmawiając Panu w decyzji z (...) 2026 r. znak (...) prawa do rekompensaty, jednocześnie przyznał osobie wskazanej – F.F prawo do rekompensaty również w zakresie udziału przypadającego Panu, czego nie mógłby uczynić, gdyby Pan – A.A – nie spełnił wymogów do uzyskania prawa do rekompensaty, bowiem w takim przypadku nie mógłby wskazać oświadczeniem F.F jako osoby uprawnionej do uzyskania prawa do rekompensaty za Pana udział.

NSA w wyroku z dnia 26 stycznia 2024 r. I OSK 1788/20 wskazał, iż skutkiem wskazania nie jest bowiem zbycie uprawnienia po stronie osoby wskazującej, lecz wybór jednego lub kilku spośród pozostałych uprawnionych, na rzecz których nastąpić ma realizacja posiadanego przez osobę wskazującą uprawnienia (por. wyrok NSA z 24 września 2019 r. I OSK 2808/17). Na powyższe wskazuje treść art. 4 ustawy zabużańskiej, zgodnie z którym prawo do rekompensaty jest niezbywalne. Równocześnie wskazać należy, iż doktryna rozróżnia wyszczególnione w tej ustawie pojęcie „wskazania” od „zrzeczenia się” wskazując, iż użyte w ustawie „wskazanie” nie jest zrzeczeniem się prawa do rekompensaty. Instytucja wskazania nie podlega regułom prawa cywilnego określonym w art. 509 i następnie K.c. o przelewie wierzytelności. W związku z czym wskazanie jednego uprawnionego nie może być traktowane jako zbycie prawa w rozumieniu cywilnoprawnym przez pozostałych spadkobierców. Wskazanie należy traktować nie jako umowę między uprawnionymi, lecz jednostronne oświadczenie woli dokonane causa donandi lub tytułem rozliczeń wynikających ze zdarzeń przeszłych lub jakich dokonają te osoby w przyszłości.

Współwłaściciele pozostawionej nieruchomości albo spadkobiercy takiego właściciela nie pozostają wobec siebie w relacji podmiotów mających cywilnoprawne udziały w prawie do rekompensaty. Jest to zatem sytuacja, w której w tej samej sprawie administracyjnej, w której przedmiotem jest jedno uprawnienie, występuje więcej niż jeden podmiot uprawniony (por. wyrok NSA z 9 września 2020 r., I OSK 1395/20).

Przekazane środki będą odpowiadały udziałowi w rekompensacie należnej Panu, nie będą stanowiły odrębnego przysporzenia majątkowego. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z 9 lutego 2016 r., sygn. II FSK 3177/13, w którym stwierdzono, że osoby uprawnione do rekompensaty nie zapłacą podatku również wtedy, gdy wybiorą jedną osobę do odbioru całej rekompensaty, a następnie osoba ta przekaże im należne części rekompensaty, odpowiadające ich udziałowi spadkowemu.

Stanowisko to zostało następnie zaakceptowane przez organ podatkowy w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 4 lipca 2016 r., nr IBPB-2-1/4511-269/16/ HK, wydanej po wykonaniu wyroku NSA. Organ potwierdził, że przekazane współuprawnionemu środki stanowią realizację prawa do rekompensaty i korzystają ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 30a lit. a ustawy o PIT.

W konsekwencji planowane przekazanie środków powinno korzystać w całości ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl zasady powszechności opodatkowania, wyrażonej w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.)

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Przychodem będzie każde przysporzenie majątkowe, mające konkretny wymiar finansowy, otrzymane jako świadczenie pieniężne, rzeczowe lub też jako świadczenie nieodpłatne lub częściowo odpłatne. Co do zasady o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danego podatnika decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa on aktywa tej osoby. Konsekwencją przyjęcia tezy o charakterze przychodu, jako definitywnego przysporzenia w majątku podatnika jest uznanie, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko te przychody, które nie mają charakteru zwrotnego. W celu określenia, co stanowi przychód podatnika, należy zidentyfikować stosunek prawny leżący u podstaw danej czynności.

Natomiast katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednym ze źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu są inne źródła, wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy.

Przepis ten uszczegółowiony został w art. 20 ust. 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Użycie w powyższym przepisie sformułowania w szczególności wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 tej ustawy. W związku z tym, każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł. O przychodzie podatkowym z innych źródeł mówi się w każdym przypadku, kiedy u podatnika występują realne korzyści majątkowe.

Do kategorii przychodu – w rozumieniu cytowanego wyżej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – można niewątpliwie zaliczyć różnego rodzaju świadczenia pieniężne, w tym w szczególności np. rekompensaty. Nie oznacza to jednak, że wszystkie te świadczenia podlegają opodatkowaniu. Niektóre z nich, wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, określonym w art. 21 ust. 1 cyt. ustawy, korzystają ze zwolnienia od podatku. Przy czym korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w tym zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie stanowiącym podstawę prawną danej preferencji.

Stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 30a lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wolne od podatku dochodowego są przychody uzyskane z tytułu realizacji prawa do rekompensaty na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2017 r. poz. 2097), przez osoby uprawnione na podstawie tej ustawy.

Stosownie do art. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2097):

Prawo do rekompensaty przysługuje właścicielowi nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli spełnia on łącznie następujące wymogi:

1) był w dniu 1 września 1939 r. obywatelem polskim i miał miejsce zamieszkania na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu przepisów:

a) art. 3 ustawy z dnia 2 sierpnia 1926 r. o prawie właściwym dla stosunków prywatnych wewnętrznych (Dz.U. poz. 580) lub

b) art. 24 Kodeksu Postępowania Cywilnego (Dz.U. z 1932 r. poz. 934), lub

c) § 3-10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 23 maja 1934 r. wydanego w porozumieniu z Ministrem Skarbu co do § 2 ust. 3-5, z Ministrem Spraw Wojskowych co do §§ 20, 21, 22, 24 ust. 3, § 49 ust. 1 i 2, § 55 i § 56 oraz z Ministrem Spraw Zagranicznych co do § 18 ust. 1 i 2, § 51 i § 55, o meldunkach i księgach ludności (Dz.U. poz. 489)

- oraz opuścił byłe terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z przyczyn, o których mowa w art. 1, lub z tych przyczyn nie mógł na nie powrócić;

2) posiada obywatelstwo polskie.

Na podstawie art. 3 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej:

1. W przypadku gdy nieruchomości pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej były przedmiotem współwłasności, prawo do rekompensaty przysługuje wszystkim współwłaścicielom, spełniającym wymogi określone w art. 2, albo niektórym z nich, wskazanym przez pozostałych współwłaścicieli. Wskazanie osoby uprawnionej do rekompensaty następuje przez złożenie oświadczenia z podpisem poświadczonym notarialnie lub przed organem administracji publicznej albo przez złożenie oświadczenia w polskiej placówce konsularnej.

2. W przypadku śmierci właściciela nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, prawo do rekompensaty przysługuje wszystkim spadkobiercom albo niektórym z nich, wskazanym przez pozostałych spadkobierców, jeżeli spełniają wymóg określony w art. 2 pkt 2. Wskazanie osoby uprawnionej do rekompensaty następuje przez złożenie oświadczenia z podpisem poświadczonym notarialnie lub przed organem administracji publicznej albo przez złożenie oświadczenia w polskiej placówce konsularnej.

W myśl art. 4 ww. ustawy:

Prawo do rekompensaty potwierdzone na podstawie niniejszej ustawy albo odrębnych przepisów jest niezbywalne.

Stosownie do brzmienia art. 5 cyt. ustawy:

1. Potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie tego prawa, złożony nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r.

2. Wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty w przypadkach, o których mowa w art. 3, składa współwłaściciel lub spadkobierca, lub wskazana osoba uprawniona do rekompensaty.

3. Prawo do rekompensaty potwierdza, w drodze decyzji:

1) wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy będącego właścicielem nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej albo

2) wojewoda właściwy ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania osoby będącej właścicielem nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli o zaliczenie ubiegają się spadkobiercy tej osoby, albo

3) wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania jednego z wnioskodawców wskazanego przez pozostałych, jeżeli współwłaściciele nieruchomości mieszkają lub mieszkali w różnych województwach, albo

4) wojewoda właściwy ze względu na miejsce złożenia wniosku, jeżeli nie można określić właściwości zgodnie z pkt 1-3.

4. Wojewoda, do którego wpłynął wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty, zawiadamia o wszczęciu postępowania wojewodów właściwych ze względu na miejsce zamieszkania pozostałych współwłaścicieli lub spadkobierców, lub wskazanych osób uprawnionych do rekompensaty.

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej:

Decyzja, o której mowa w art. 5 ust. 3, zawiera wskazanie:

1) osoby lub osób, którym potwierdza się prawo do rekompensaty;

2) zwaloryzowanej na dzień wydania tej decyzji wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 3, również wskazanie zwaloryzowanej na dzień wydania decyzji wartości nabytego prawa własności nieruchomości albo wartości nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i wartości położonych na niej budynków, a także innych urządzeń albo lokali;

3) wysokości rekompensaty określonej zgodnie z art. 13;

4) wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty zgodnie z art. 13 ust. 1.

Ocena skutków podatkowych Pana sytuacji

Z analizy przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika w szczególności, że jest Pan spadkobiercą B.A, która była współwłaścicielką nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonej w A, nabytej przez nią w drodze spadku po D.A. W toku postępowania prowadzonego przez Wojewodę (...) na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej złożył Pan – na podstawie art. 3 ust. 2 tej ustawy – oświadczenie o wskazaniu F.F jako osoby uprawnionej do realizacji prawa do rekompensaty w zakresie udziału odpowiadającego Pana udziałowi odziedziczonemu po B.A. Decyzją Wojewody (...) z (...) 2026 r. potwierdzono prawo do rekompensaty F.F (w odpowiednim udziale obejmującym również udział wynikający z Pana oświadczenia) oraz G.A, natomiast Panu odmówiono potwierdzenia prawa do rekompensaty z uwagi na złożone oświadczenie o wskazaniu F.F jako osoby uprawnionej do rekompensaty. F.F zamierza przekazać Panu część otrzymanej rekompensaty odpowiadającą Panu udziałowi w prawie do rekompensaty.

Wyjaśniam, że prawo do rekompensaty jest wspólnym uprawnieniem spadkobierców. Ustawodawca przewidział szczególne rozwiązanie, zgodnie z którym spadkobiercy – bez konieczności przeprowadzania działu spadku – mogą uzgodnić, który z nich będzie realizował przysługujące im wspólne prawo do rekompensaty. W tym celu mogą wskazać jednego ze spadkobierców jako osobę uprawnioną do realizacji tego prawa.

Oznacza to, że poprzez złożenie oświadczenia, o którym mowa w art. 3 ust. 2 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, spadkobierca dysponuje przysługującym mu udziałem w prawie do rekompensaty. Jednocześnie wskazanie osoby uprawnionej nie oznacza jeszcze realizacji prawa do rekompensaty ani otrzymania świadczenia przewidzianego ustawą zabużańską.

Jak wynika z opisu sprawy, decyzją Wojewody (...) z (...) 2026 r. potwierdzono prawo do rekompensaty G.A oraz F.F, przy czym F.F również w zakresie udziału odpowiadającego Pana udziałowi wynikającemu ze złożonego przez Pana oświadczenia. Jednocześnie Wojewoda odmówił Panu potwierdzenia prawa do rekompensaty z uwagi na skuteczne wskazanie F.F jako osoby uprawnionej do realizacji tego prawa.

Decyzja wydawana na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej określa m.in. osobę lub osoby, którym potwierdza się prawo do rekompensaty, wysokość rekompensaty oraz formę realizacji tego prawa. Jedną z form realizacji prawa jest świadczenie pieniężne wypłacane ze środków Funduszu Rekompensacyjnego zgodnie z art. 13 ww. ustawy.

W konsekwencji realizacja prawa do rekompensaty następuje na rzecz osoby wskazanej w decyzji wydanej na podstawie ustawy zabużańskiej. To ta osoba uzyskuje świadczenie przewidziane tą ustawą, w tym świadczenie pieniężne wypłacane ze środków Funduszu Rekompensacyjnego.

Zwolnienie określone w art. 21 ust. 1 pkt 30a lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obejmuje natomiast wyłącznie przychody uzyskane z tytułu realizacji prawa do rekompensaty na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

W omawianej sprawie środki pieniężne, które zamierza Pan otrzymać, nie będą wypłacone Panu przez Skarb Państwa ani przez Fundusz Rekompensacyjny w wykonaniu decyzji wydanej na podstawie ustawy zabużańskiej. Otrzyma je Pan od F.F po wypłacie rekompensaty dokonanej na jej rzecz. Tym samym źródłem Pana przysporzenia nie będzie realizacja prawa do rekompensaty na podstawie ustawy zabużańskiej, lecz przekazanie środków pieniężnych przez inną osobę fizyczną. Innymi słowy otrzyma Pan środki od osoby fizycznej.

Sama okoliczność, że przekazywane środki będą pochodziły z rekompensaty wypłaconej F.F, nie oznacza, że również po Pana stronie nastąpi realizacja prawa do rekompensaty w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 30a lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jak wskazał Pan w opisie zdarzenia, decyzją Wojewody (...) z (...) 2026 r. odmówiono Panu potwierdzenia prawa do rekompensaty.

Wobec powyższego środki pieniężne które są przedmiotem zagadnienia poruszonego we wniosku i które otrzyma Pan od F.F stanowić będą podlegający opodatkowaniu przychód z innych źródeł, określony w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychód ten nie będzie korzystał ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 30a lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z tych względów Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zaznaczenia również wymaga, że jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia. Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez Pana w przedmiotowej sprawie. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Odnosząc się do przywołanej przez Pana interpretacji indywidualnych wskazuję, że została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Natomiast orzeczenia sądowe na które się Pan powołuje są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie mam możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.