0115-KDIT2.4011.396.2026.3.KC

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 26 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi na wezwania uzupełnił go Pan pismem z 9 lipca 2026 r. (wpływ 15 lipca 2026 r.) i pismem, które wpłynęło 24 sierpnia 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Od 1996 r. mieszkał i pracował Pan we Włoszech.

W 2017 r. nabył Pan prawa emerytalne i tam odszedł na emeryturę włoską. W tym też roku uzyskał Pan prawa emerytalne w Polsce i też uzyskał emeryturę polską.

Po uzyskaniu tych emerytur nadal mieszkał Pan we Włoszech do 31 grudnia 2023 r.

Emeryturę włoską pobiera Pan we Włoszech i od niej pobierane są podatki i inne należności. Emerytura przelewana jest na Pana konto we włoskim banku. Emeryturę polską pobiera Pan w Polsce. Od polskiej emerytury też pobierany jest podatek i inne należności. Polska emerytura wpływa na Pana konto w polskim banku.

Jak już Pan wspomniał, we Włoszech mieszkał do 31 grudnia 2023 r., a od stycznia 2024 r. jest Pan na stałe w Polsce.

W 2024 r. Urząd Skarbowy (...) uzyskał informację, że w 2021 r. miał Pan dochody we Włoszech w postaci emerytury i nakazał Panu rozliczyć PIT-36. Do tego momentu nie był Pan świadomy tego, że opłacając podatki we Włoszech i w Polsce, musi się rozliczyć z dwóch emerytur tylko w Polsce, do której wrócił w 2024 r., wiedząc że między tymi państwami jest umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania. Bojąc się konsekwencji pomyślał Pan, że lata następne, tj. 2022, 2023 i 2024 też trzeba rozliczyć PIT-36, co zasugerował Panu też Urząd Skarbowy. Za ww. lata PIT-36 rozliczało Panu biuro rachunkowe, które uwzględniło w rozliczeniach podatek zapłacony we Włoszech. Te rozliczenia zakwestionował Urząd Skarbowy (...) i nakazał ponownie rozliczyć bez uwzględniania podatku zapłaconego we Włoszech. Po zrobieniu tej korekty zapłacił Pan ogromną kwotę wraz z karami, gdzie podatek od emerytury włoskiej zapłacił podwójnie i od tego odsetki. Urząd Skarbowy (...) twierdzi, że postąpił zgodnie z przepisami, a będąc we Włoszech w tamtych urzędach powiedziano Panu, że nie musi rozliczać się z emerytury polskiej, jeśli jest opodatkowana w Polsce, tylko z tych dochodów, od których nie jest pobierany podatek. Zdziwienie było duże, że w Polsce podwójnie pobrano podatek od emerytury włoskiej. Chciałby Pan wiedzieć, czy za lata 2021, 2022, 2023 kiedy mieszkał we Włoszech, musiał rozliczać się w Polsce z emerytury włoskiej, płacić podwójnie podatek i do tego kary. Zaznacza Pan, iż nadal otrzymuje emeryturę we Włoszech z pełnym opodatkowaniem, która jest przelewana na Pana konto we Włoszech. Z końcem roku 2025 złożył Pan dokumenty o przelewanie Pana włoskiej emerytury na polskie konto bankowe, ale jeszcze czeka na decyzję i wiadomość. Wie Pan, że przed Panem jeszcze rozliczenie roku 2025, co powoduje wielkie Pana zdenerwowanie. Prosi Pan o wykładnię, czy słusznie kazano Panu się rozliczać za lata, w których mieszkał we Włoszech, czy słusznie pobrano Panu drugi raz podatek i od tego jeszcze odsetki. Myśli Pan, że o ile nie dopełnił jakiegoś obowiązku, to od tego jest system kar co na Pana nałożono, a nie pobieranie drugi raz podatku. Pobiera Pan nieduże emerytury. Kwota, którą musiał Pan wpłacić pozbawiła Pana oszczędności i poczucia bezpieczeństwa. Nadmienia Pan, że z Urzędem Skarbowym w takiej formie miał Pan pierwszy raz do czynienia w swoim 74-letnim życiu. O ile Urząd Skarbowy postąpił słusznie, to w jaki sposób i od kogo ma Pan odzyskać swoje pieniądze.

Uzupełnienie stanu faktycznego

W poszczególnych latach podatkowych (2021, 2022 i 2023), których dotyczy wniosek, nie przebywał Pan na terenie Polski dłużej niż 183 dni, było to około 90 dni.

W poszczególnych latach podatkowych (2021, 2022 i 2023) stałe miejsce zamieszkania miał Pan we Włoszech - (...)

Pana miejsce zamieszkania w poszczególnych latach podatkowych (2021, 2022 i 2023) było we Włoszech pod ww. adresem. Jest Pan współwłaścicielem domu pod tym adresem, w którym mieszka Pana syn.

Posiada Pan żonę i 2 dzieci oraz 4 wnuków. Osoby te nie były na Pana utrzymaniu. Żona mieszka w Polsce, a dzieci ze swoimi rodzinami na stałe we Włoszech. Pana żona również przebywa we Włoszech, ale nie dłużej niż 90 dni w roku.

Mieszkał i pracował Pan we Włoszech ponad 25 lat i znajomych miał we Włoszech. W Polsce znajomi to ci, których znał Pan sprzed wyjazdu, tj. przed 1994 r.

W latach 2021-2023 aktywność społeczną, kulturalną i obywatelską prowadził Pan we Włoszech, politycznie nie należał do żadnej organizacji ani klubów.

W poszczególnych latach podatkowych (2021, 2022 i 2023), których dotyczy wniosek odnośnie powiązań majątkowych to w Polsce posiadał Pan dom, w którym mieszkał przed wyjazdem w 1994 r., reszta wszystko we Włoszech, tam był Pan zatrudniony na czas nieokreślony, posiadał ubezpieczenie i konto w banku, oszczędności i kredyty, które obecnie jeszcze spłaca. Samochód posiadał Pan przed pójściem na emeryturę, tj. 2017 r . Telefon komórkowy posiadał Pan we włoskiej sieci i inne media również.

W poszczególnych latach podatkowych (2021, 2022 i 2023), których dotyczy wniosek, posiadał Pan w Polsce dom we współwłasności z żoną, ten który miał przed wyjazdem do Włoch w 1994 r.

W czasie pobytu w Polsce zamieszkuje Pan w Pana nieruchomości z żoną.

W latach 2021-2023 jak i wcześniejszych odnośnie powiązań majątkowych z Włochami pobierał i pobiera Pan emeryturę włoską, jest współwłaścicielem domu we Włoszech razem z synem. We Włoszech posiadał Pan ubezpieczenie zdrowotne, konto bankowe, oszczędności, kredyt, telefon komórkowy.

W latach 2021-2023 zarządzał Pan swoimi sprawami z Włoch, we Włoszech prowadził Pan gospodarstwo domowe i przebywał.

Posiada Pan obywatelstwo polskie.

Emerytura wypłacana jest z tytułu zatrudnienia we Włoszech. Emerytura włoska była i jest obecnie wypłacana we Włoszech na Pana konto w banku włoskim, na podstawie włoskich przepisów emerytalno-rentowych z funduszy włoskich.

Posiada Pan pozwolenie na pobyt stały we Włoszech – certyfikat rezydencji – tessera sanitaria wydany przez wstąpienie Polski do UE. Posiada Pan dostęp do włoskiej opieki zdrowotnej z lekarzem rodzinnym. Ma Pan codice fiscale odpowiednik polskiego numeru (PESEL: (...). Posiada Pan konto w banku (...) z kartą bankomatową oraz dowód osobisty, którego ważność minęła 30 kwietnia 2024 r. Z emerytury we Włoszech pobierany jest podatek dochodowy, ubezpieczenie zdrowotne i inne świadczenia regionalne. Z Włoch wymeldował się Pan z dniem 31 grudnia 2023 r., jednak Pana życie toczy się dalej między Włochami a Polską, z tą różnicą, że teraz większość czasu w ciągu roku spędza Pan w Polsce.

Pana emerytura w Polsce była i jest wypłacana za lata przepracowane w Polsce (emerytura znak (...)) z 31 października 2017 r. Są to lata pracy od 1 września …. r. do 20 kwietnia …. r. (w sumie 25 lat).

Natomiast emerytura włoska wypłacana jest we Włoszech (...) za lata przepracowane we Włoszech.

Zaznacza Pan, że na emeryturę odchodził Pan we Włoszech i tam było Pana ostatnie miejsce pracy.

Polska emerytura wypłacana jest przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych na zasadach jak dla wszystkich emerytur z odprowadzanych składek na emeryturę.

Polska emerytura w latach 2021-2023 jak i we wszystkich latach od kiedy pobiera Pan emeryturę, jest opodatkowana i rozliczana rocznie PIT-40A przez organ rentowy.

Rok 2021:

-     Emerytura włoska brutto 13.128,18 euro;

-     Pobrany podatek we Włoszech 1.452,89 euro;

-     Urząd Skarbowy ponownie pobiera podatek i odsetki w sumie 16.259,50 zł.

Rok 2022:

-     Emerytura włoska brutto 13.459,81 euro;

-     Pobrany podatek we Włoszech 1.635,73 euro;

-     Urząd Skarbowy ponownie pobiera podatek w sumie 6.984 zł.

Rok 2023:

-     Emerytura włoska brutto 14.461.33 euro;

-     Pobrany podatek we Włoszech 1.571,22 euro;

-     Urząd Skarbowy ponownie pobiera podatek w sumie 7.491 zł.

W sumie Urząd Skarbowy pobrał 30.734,50 zł.

W związku z powyższym, pobrano Panu podatek niemal trzykrotnie.

W tej sprawie miał Pan zapytanie do Krajowej Izby Skarbowej, gdzie odpowiedziano Panu informacyjnie, że osoby będące rezydentami włoskimi z dochodów włoskich rozliczają się we Włoszech, a w Polsce jako nierezydenci, opodatkowują tylko dochody uzyskane w Polsce.

Podano podstawę prawną:

-     art. 3, art. 27 i art. 45 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych;

-     art. 18 umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania, sporządzonej w Rzymie 21 czerwca 1985 r.

Żeby wyprostować tę sprawę Urząd Skarbowy żąda interpretacji indywidualnej i poradził wystąpić o jej wydanie. Dlatego wystąpił Pan o interpretację, aby odzyskać pieniądze według Pana niesłusznie pobrane. Rozmawiał Pan z włoskim urzędem podatkowym i oni są zdziwieni, że powtórnie pobrano podatek, który już został rozliczony i opłacony we Włoszech.

Pana wątpliwości dotyczą tego, czy Urząd Skarbowy słusznie nakłonił Pana do rozliczenia PIT-36 i podwójnie pobrał podatek, który już został zapłacony we Włoszech, kiedy to był Pan rezydentem włoskim.

Pytanie

Czy na podstawie ww. stanu faktycznego sprawy i na mocy obowiązującego prawa podatkowego należało za lata 2021, 2022 i 2023 łącznie opodatkować w Polsce dochody uzyskiwane z Włoch i Polski z tytułu otrzymywanej emerytury?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, na podstawie przedstawionego stanu faktycznego sprawy i na mocy obowiązujących przepisów prawa podatkowego, tj. cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i podpisanej w 1985 r. umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodów pomiędzy Polską a Włochami, uzyskane dochody we Włoszech nie powinny być uwzględniane przy rozliczaniu rocznym podatku dochodowego PIT w Polsce.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Natomiast art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Stosownie zaś do art. 4a ww. ustawy:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Kwestie rezydencji podatkowej w Polsce zostały przedstawione w Objaśnieniach podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa PIT) oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Ocena czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie, z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Zgodnie z Objaśnieniami, centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp.

W praktyce czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce rodziny, współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.

W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Co istotne, posiadanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest ściśle związane ze spełnieniem ww. przesłanek.

Mając zatem na uwadze, że w latach 2021-2023 pomimo zamieszkiwania przez Pana we Włoszech do 31 grudnia 2023 r., miał Pan ścisłe powiązania z Polską, bowiem posiadał Pan żonę, dom na współwłasność, źródło dochodów (pobierał Pan polską emeryturę), uznać należy, że w tych latach miał Pan centrum interesów osobistych i gospodarczych w Polsce.

Powyższe oznacza, że w latach 2021-2023 spełniał Pan przesłanki pozwalające uznać Pana za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Niemniej, uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy nie przesądza jednak o uznaniu tej osoby za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Powyższe przepisy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, co wynika z art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ocena, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Mając na uwadze przedstawione przez Pana okoliczności, należy odnieść się do art. 4 ust. 1 i ust. 2 Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania z dnia 21 czerwca 1985 r. (Dz. U. z 1989 r. Nr 62 poz. 374), zgodnie z którym:

W rozumieniu niniejszej umowy określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryteria o podobnym charakterze. Jednakże niniejsze określenie nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko w zakresie dochodu ze źródeł położonych w tym Państwie.

Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status będzie określony według następujących zasad:

a)  osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania. Jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);

b)  jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Umawiających się Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zazwyczaj przebywa;

c)  jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Umawiających się Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem;

d)  jeżeli miejsca zamieszkania tej osoby nie można ustalić zgodnie z postanowieniami liter a)-c), właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną tę sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się zatem bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Przy tym wskazać należy, iż według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, iż osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas.

Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.

Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Zgodnie z ww. Komentarzem do Konwencji Modelowej – kryterium, na podstawie którego organ dokonuje rozstrzygnięcia nie powinno pozostawiać wątpliwości, że wnioskodawca spełnia wymagane warunki tylko w jednym państwie.

Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień.

Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

Analizując pierwszą z ww. norm kolizyjnych, należy mieć na uwadze, że wyjaśnił Pan, iż w poszczególnych latach podatkowych (2021, 2022 i 2023) stałe miejsce zamieszkania miał Pan we Włoszech - (...). Jednocześnie z opisu zdarzenia wynika, że podczas pobytów w Polsce mieszkał wspólnie z żoną w domu, którego był Pan współwłaścicielem, co wskazuje na posiadanie w tym okresie stałego miejsca zamieszkania również w Polsce.

W takim przypadku nie jest możliwe ustalenie państwa rezydencji podatkowej w oparciu o pierwsze kryterium wynikające z art. 4 ust. 2 Konwencji polsko-włoskiej. Wobec powyższego – jak już wyjaśniono – należy zastosować kolejne kryterium odnoszące do ściślejszych powiązań osobistych i gospodarczych (ośrodka interesów życiowych).

Z przedstawionych przez Pana informacji wynika, że w latach 2021-2023 był Pan współwłaścicielem domu we Włoszech - (...). Pod tym adresem mieszka również Pana syn. Ma Pan 2 dzieci oraz 4 wnuków. Pana dzieci ze swoimi rodzinami na stałe mieszkają we Włoszech. Od 2017 r. w związku z wcześniejszą pracą pobiera Pan emeryturę włoską, i we Włoszech miał Pan znajomych, prowadził aktywność społeczną, kulturalną i obywatelską, posiadał Pan ubezpieczenie, konto w banku, oszczędności i kredyty, telefon i inne media. Jednakże, w Polsce ma Pan żonę, z którą podczas Pana pobytów w latach 2021-2023 zamieszkiwał w domu będącym Państwa współwłasnością. Ponadto, w Polsce miał Pan stałe źródło dochodów (pobierał Pan emeryturę).

W takiej sytuacji nie sposób w oparciu o powyższe okoliczności ustalić, w którym z państw w analizowanym okresie znajdowało się Pana centrum interesów życiowych.

Wobec powyższego, Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w latach 2021-2023, należy określić na podstawie art. 4 ust. 2 pkt b) Umowy. Stosownie do tego przepisu, jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa.

Zważywszy na fakt, że od 1996 r. do 31 grudnia 2023 r. mieszkał Pan we Włoszech (dopiero od stycznia 2024 r. jest Pan na stałe w Polsce), to Pana miejscem zamieszkania dla celów podatkowych, ustalonym w oparciu o ww. normy kolizyjne w latach 2021-2023, były Włochy.

W konsekwencji, w latach 2021-2023 podlegał Pan w Polsce jedynie ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. wyłącznie od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Idąc dalej i odnosząc się do Pana wątpliwości, wyjaśniam że w myśl art. 18 ww. umowy polsko-włoskiej:

Z zastrzeżeniem artykułu 19 ustęp 2, emerytury oraz inne podobne świadczenia wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie z tytułu zatrudnienia w przeszłości będą opodatkowane tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym ich odbiorca ma miejsce zamieszkania.

Stosownie do art. 19 ust. 2 tej umowy:

a)  Każda emerytura wypłacana bezpośrednio bądź z funduszy Umawiającego się Państwa lub jego jednostki politycznej, administracyjnej bądź władzy lokalnej każdej osobie fizycznej z tytułu usług, świadczonych na rzecz tego Państwa lub jednostki, lub władzy, będzie opodatkowana wyłącznie w tym Państwie.

b)  Jednakże taka emerytura będzie opodatkowana tylko w drugim Umawiającym się Państwie, jeśli osoba fizyczna jest obywatelem oraz ma stałe miejsce zamieszkania w tym Państwie.

Z powyższego wynika, że co do zasady emerytury oraz inne podobne świadczenia, wypłacane z tytułu zatrudnienia w przeszłości, podlegają opodatkowaniu tylko w państwie zamieszkania osoby, której są wypłacane. Wyjątek od tej zasady może dotyczyć emerytur otrzymywanych przez pracowników państwowych, o których mowa w art. 19 ust. 2 umowy polsko-włoskiej.

Biorąc pod uwagę opisany stan faktyczny oraz przedstawiony powyżej stan prawny, należy uznać, iż dochody z tytułu emerytury otrzymywanej z Włoch podlegały w latach 2021-2023 opodatkowaniu tylko w państwie zamieszkania, tj. we Włoszech. Tym samym nie był Pan zobowiązany do wykazywania dochodów z emerytury z Włoch w zeznaniach podatkowych składanych za lata 2021-2023 w Polsce.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Dodać należy, że organ interpretacyjny nie ma uprawnień do przeprowadzania postępowania dowodowego, a informacje niezbędne do wydania interpretacji może przyjmować wyłącznie z przedstawionego przez Pana opisu zdarzenia. Jeżeli przedstawiony we wniosku opis zdarzenia będzie się różnił od stanu występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Pana w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego zdarzenia. Należy też zauważyć, że to na podatniku spoczywa obowiązek udowodnienia w toku ewentualnego postępowania kontrolnego czy podatkowego okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.