0115-KDIT2.4011.386.2026.2.ŁS

Interpretacja indywidualna

 – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 29 czerwca 2026 r. (wpływ) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pan osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej. 10 października 2008 r. zawarł Pan z bankiem umowę kredytu mieszkaniowego denominowanego do CHF nr (...).

Wyrokiem Sądu Okręgowego (...) z 14 listopada 2025 r., (...), prawomocnie ustalono nieważność w całości ww. umowy kredytu.

Zgodnie z sentencją wyroku na Pana rzecz zasądzono:

­  kwotę 186 717,40 zł oraz 46,24 CHF tytułem zwrotu świadczeń nienależnych,

­  kwotę 45 807,14 zł oraz 11,34 CHF tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie, naliczonych do dnia 11 marca 2026 r.,

­  kwotę 11 817,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

Ponadto, poza kwotami objętymi sentencją wyroku, przysługiwała Panu wierzytelność o zwrot dalszych świadczeń pieniężnych uiszczonych w wykonaniu nieważnej umowy kredytu, nieobjętych wyrokiem, w wysokości 69 853,01 zł.

W dniu 11 marca 2026 r. Strony zawarły porozumienie kompensacyjne. Na potrzeby tego porozumienia wysokość Pana wierzytelności została ustalona na dzień jego zawarcia w następujący sposób:

­  tytuł „zwrot świadczeń nienależnych”: w porozumieniu przyjęto kwoty w tej samej wysokości jak w sentencji wyroku, tj. 186 717,40 zł oraz 46,24 CHF;

­  tytuł „zwrot świadczeń nienależnych”: w porozumieniu uwzględniono kwotę 69 853,01 zł, odpowiadającą świadczeniom pieniężnym uiszczonym przez Pana w wykonaniu nieważnej umowy, które nie były objęte sentencją wyroku.

Razem tytułem „zwrot świadczeń nienależnych” 256 570,41 zł oraz 46,24 CHF.

­  tytuł „odsetki ustawowe za opóźnienie”: w porozumieniu uwzględniono odsetki należne od kwot zasądzonych wyrokiem, naliczone od dat wskazanych w wyroku do dnia 11 marca 2026 r., w łącznej wysokości 45 807,14 zł oraz 11,34 CHF;

­  tytuł „zwrot kosztów procesu”: w porozumieniu przyjęto kwotę 11 817,00 zł, odpowiadającą kwocie zasądzonej wyrokiem.

Suma powyższych składników stanowiła łączną wierzytelność Pana wobec banku na dzień zawarcia porozumienia kompensacyjnego i wynosiła 314 465,71 zł (w tym równowartość świadczeń w CHF (57,58 CHF) przeliczona na PLN według kursu z dnia 10 marca 2026 r. opisanego w porozumieniu kompensacyjnym).

Jednocześnie bankowi przysługiwała wobec Pana wierzytelność o zwrot wypłaconego kapitału kredytu w wysokości 287 000,00 zł.

Na podstawie porozumienia kompensacyjnego dokonano potrącenia wzajemnych, bezspornych wierzytelności do wysokości wierzytelności niższej. W wyniku potrącenia bank zobowiązał się do zapłaty na Pana rzecz kwoty 27 465,71 zł. Porozumienie kompensacyjne nie przewidywało umorzenia kapitału kredytu ani przyznania jakichkolwiek dodatkowych świadczeń.

Uzupełnienie stanu faktycznego

W 2026 r. podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu ze względu na miejsce zamieszkania.

Kwoty określone jako „zwrot świadczeń nienależnych” – (tj. zasądzone wyrokiem o (...) kwoty 186 717,40 zł i 46,24 CHF oraz kwota 69 853,01 zł) to wyłącznie zwrot Pana własnych wpłat z majątku osobistego w wykonaniu nieważnej umowy kredytu nr (...).

Na pytanie z wezwania czy „odsetki ustawowe za opóźnienie” wynikające z porozumienia kompensacyjnego stanowią odsetki ustawowe za opóźnienie w rozumieniu art. 481 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny wyjaśnił Pan, że kwota ta stanowi ustawowe odsetki za opóźnienie w rozumieniu art. 481 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego, przyznane zgodnie z sentencją i uzasadnieniem wyroku. Odsetki te wynikają z wyroku Sądu Okręgowego (...) z dnia 14 listopada 2025 r. ((...)), który nakazał ich naliczanie od dnia 5 grudnia 2023 r. do dnia zapłaty. Kwota 45 807,14 zł to ostateczna wartość wyliczona przez Bank na dzień porozumienia (11 marca 2026 r.).

Kwota 11 817,00 zł to zasądzony przez sąd zwrot kosztów procesu i stanowi refundację wydatków ponoszonych przez Pana na prowadzenie sprawy sądowej. Kwota ta (11 817,00 zł) nie przewyższa faktycznie poniesionych przez Pana całkowitych wydatków związanych z tym procesem.

Kwota 27 465,71 zł została przelana przez bank na Pana rachunek w A. w dniu 25 marca 2026 r.

Pytania

1)  Czy rozliczenie pomiędzy Panem a bankiem, dokonane w drodze porozumienia kompensacyjnego (obejmujące potrącenie wzajemnych wierzytelności wynikających z nieważności umowy kredytu oraz wypłatę przez bank na Pana rzecz kwoty 27 465,71 zł), skutkuje powstaniem po Pana stronie przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

2)  Czy w sytuacji, gdy w ramach powyższego rozliczenia wyodrębniono kwoty z tytułu odsetek ustawowych za opóźnienie oraz zwrotu kosztów procesu zasądzonych wyrokiem sądu, kwoty te – odpowiednio – korzystają ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o PIT (odsetki) oraz pozostają podatkowo neutralne (zwrot kosztów procesu)?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, opisane rozliczenie skutków nieważności umowy kredytu nie skutkuje powstaniem przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Rozliczenie dokonane na podstawie wyroku oraz porozumienia kompensacyjnego stanowi restytucję świadczeń pieniężnych spełnionych przez Pana w wykonaniu nieważnej umowy kredytu oraz świadczeń ubocznych związanych z opóźnieniem w ich zwrocie.

Wypłata kwoty 27 465,71 zł była jedynie elementem technicznym rozliczenia wzajemnych wierzytelności stron, a nie nowym przysporzeniem majątkowym.

Stoi Pan na stanowisku, że zwrot świadczeń uiszczonych w wykonaniu nieważnej umowy jest neutralny podatkowo (brak przychodu). Odsetki ustawowe za opóźnienie, jako świadczenia uboczne wynikające z orzeczenia sądu i rozliczenia nieważnej umowy, korzystają ze zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zwrot kosztów procesu stanowi jedynie rekompensatę poniesionych przez stronę wydatków, zatem nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w aktualnej linii orzeczniczej organów podatkowych (m.in. interpretacje Dyrektora KIS o sygn. 0113-KDIPT2- 2.4011.312.2024.3.KR oraz 0115-KDIT2.4011.168.2024.1.MM).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Stanowi on, że:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.

Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.

Źródła przychodów zostały określone w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednym z nich są „inne źródła”, czyli źródła inne niż wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ustawy (art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy).

W myśl art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” oznacza, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z tym, każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

Ocena skutków podatkowych Pana sytuacji

Na tle przedstawionego opisu zdarzenia powziął Pan wątpliwość czy dokonane z bankiem rozliczenie, obejmujące potrącenie wzajemnych wierzytelności wynikających z nieważności umowy kredytu oraz wypłatę przez bank na Pana rzecz wskazanej w opisie zdarzenia kwoty, skutkuje powstaniem po Pana stronie przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, jak też czy wyszczególnione w ramach tego rozliczenia, odsetki ustawowe za opóźnienie oraz zwrot kosztów procesu, odpowiednio korzystają ze zwolnienia z opodatkowania oraz pozostają podatkowo neutralne.

W pierwszej kolejności wyjaśniam zatem, że instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.). Zgodnie z art. 69 ust. 1 ustawy Prawo bankowe:

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Z kolei art. 69 ust. 2 pkt 1-4 ustawy Prawo bankowe stanowi, że:

Umowa kredytu powinna być zawarta na piśmie i określać w szczególności:

1) strony umowy;

2) kwotę i walutę kredytu;

3) cel, na który kredyt został udzielony;

4) zasady i termin spłaty kredytu.

Podkreślam przy tym, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej jest obojętne podatkowo.

Z kolei na podstawie art. 58 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 795 ze zm.):

Czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek, w szczególności ten, iż na miejsce nieważnych postanowień czynności prawnej wchodzą odpowiednie przepisy ustawy.

Natomiast stosownie do treści art. 58 § 2 Kodeksu cywilnego:

Nieważna jest czynność prawna sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.

W myśl art. 385¹ Kodeksu cywilnego:

§ 1. Postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny.

§ 2. Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie.

§ 3. Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta.

§ 4. Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje.

Stwierdzenie nieważności powoduje usunięcie z obrotu prawnego wadliwej czynności prawnej polegającej na zawarciu umowy kredytu hipotecznego. Nieważność umowy kredytu oznacza, że zobowiązania stron umowy, banku i klienta, nigdy nie powstały, a strony zobowiązane są zwrócić to, co świadczyły w związku z nieważną umową jako świadczenia nienależne. Kredytodawca powinien zatem zwrócić wszystkie świadczenia pobrane od kredytobiorcy, a kredytobiorca powinien zwrócić kwotę faktycznie otrzymanego kredytu. W przypadku stwierdzenia nieważności umowy przez sąd skutki prawne na gruncie cywilnym występują ex tunc (wstecz), a więc od momentu zawarcia umowy dotkniętej wadliwością (przesłanką nieważności), co oznacza, że umowa kredytu jako nieważna już od chwili jej zawarcia nie wywołuje skutków prawnych. Mamy do czynienia z sytuacją jakby w ogóle nie doszło do jej zawarcia.

Z kolei zasady i skutki dokonywania kompensaty (potrącenia) reguluje przepis art. 498 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z tym przepisem:

§ 1. Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym.

§ 2. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej.

Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami. Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej strony. Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły pieniężnych), prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w ten sposób do zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na skutek potrącenia wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania, do którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.

Natomiast przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Przychód bowiem jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, realną korzyścią majątkową podatnika. Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:

1)  pieniądze i wartości pieniężne, które:

·      zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

·      zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika;

2)  wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:

·      świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);

·      nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

W analizowanej sprawie dokonane przez Pana i bank rozliczenie wynikało z uznania przez Sąd nieważności umowy kredytu. W ramach zawartego porozumienia dokonującego rozliczenia doszło do potrącenia wierzytelności banku z tytułu zwrotu wypłaconego kapitału kredytu z przysługującą Panu wierzytelnością obejmującą zwrot świadczeń nienależnych, odsetki ustawowe za opóźnienie oraz zwrot kosztów procesu. Jak wynika z przedstawionego opisu zdarzenia, kwoty określone jako „zwrot świadczeń nienależnych” stanowiły wyłącznie zwrot Pana własnych wpłat dokonanych w wykonaniu nieważnej umowy kredytu.

Zatem, środki pieniężne wypłacone przez bank jako różnica pomiędzy wzajemnymi wierzytelnościami stron, w części odpowiadającej zwrotowi świadczeń nienależnych spełnionych uprzednio przez Pana na rzecz banku, nie stanowią przysporzenia majątkowego, a tym samym nie skutkują powstaniem przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Otrzymanie przez Pana zwrotu własnych środków pieniężnych, uprzednio przekazanych bankowi w wykonaniu nieważnej umowy kredytu, jest bowiem podatkowo neutralne.

Odnosząc się natomiast do odsetek ustawowych za opóźnienie wyjaśniam, że instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym:

§ 1. Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

§ 2. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy.

Odsetki za zwłokę w wypłacie świadczeń stanowią – co do zasady – przychód w rozumieniu cytowanego wyżej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednakże, nie każde odsetki otrzymane przez osoby fizyczne podlegają opodatkowaniu. Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach w odniesieniu do odsetek możliwość zwolnienia od podatku dochodowego. Takie zwolnienie przysługuje tylko wówczas, gdy przepis omawianej ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie.

Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Jak wynika z brzmienia tego przepisu, zwolnienie to obejmuje tylko takie odsetki, które spełniają równocześnie dwa warunki:

1)  są naliczane z tytułu nieterminowej wypłaty należności,

2)  świadczenia, od których są naliczane nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, są wolne od podatku dochodowego lub na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano od nich poboru podatku.

Zatem, skoro w opisanej sytuacji odsetki ustawowe za opóźnienie zostały naliczone od należności stanowiących zwrot świadczeń nienależnych spełnionych przez Pana w wykonaniu nieważnej umowy kredytu, które, jak wskazano powyżej, nie stanowią przysporzenia majątkowego i nie skutkują powstaniem po Pana stronie przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to odsetki ustawowe za opóźnienie – wynikające z opisanego rozliczenia – korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b omawianej ustawy.

Natomiast, w kwestii zwrotu kosztów postępowania, wskazuję, że zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 468 ze zm.):

Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).

Stosownie do art. 98 § 2 cytowanej ustawy:

Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu prowadzącego postępowanie.

Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:

Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:

Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.

Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego) mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez powoda. Zwrot ten nie rodzi więc obowiązku podatkowego w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania nie przewyższała faktycznie poniesionych przez powoda wydatków.

W konsekwencji, otrzymanie przez Pana zwrotu kosztów procesu, które poniósł Pan i nie przewyższają one faktycznie poniesionych przez Pana wydatków związanych z tym procesem, w ramach opisanego rozliczenia dokonanego z bankiem, pozostaje neutralne podatkowo i nie skutkuje powstaniem po Pana stronie przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Wobec powyższego Pana stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zaznaczenia również wymaga, że jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia. Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez Pana w przedmiotowej sprawie. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy  z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.