0115-KDIT2.4011.367.2026.2.DT

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismami z 19 czerwca 2026 r. (wpływ) oraz z 3 lipca 2026 r. (wpływ) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego wraz z jego uzupełnieniem

Planują Państwo zorganizować kilkudniowe wyjazdy integracyjne o charakterze sportowo-rekreacyjnym oraz kulturalno-oświatowym dla wszystkich uprawnionych pracowników, emerytów i rencistów zgodnie z ustawą o Zakładowym Funduszu Świadczeń Socjalnych oraz Państwa Regulaminem ZFŚS.

Głównym celem planowanych wyjazdów jest integracja osób uprawnionych do korzystania z ZFŚS, budowanie i wzmacnianie relacji interpersonalnych, poprawa atmosfery oraz zwiększenie motywacji do pracy.

Zorganizowanie wyjazdów integracyjnych leży przede wszystkim w Państwa interesie (pracodawcy), ponieważ integracja załogi wpływa na lepszą efektywność w pracy oraz polepszenie relacji służbowych.

Wyjazdy zorganizowane zostaną zarówno w kraju jak i za granicą. Wyjazdy zostaną sfinansowane częściowo z ZFŚS. Udziały w wyjazdach będą dobrowolne i powszechnie dostępne dla wszystkich uprawnionych pracowników, emerytów i rencistów.

Wyjazdy zostaną zorganizowane samodzielnie przez Państwa lub przez biuro podróży, które określi koszty wycieczek za uczestnictwo przypadające na jedną osobę. Na koszt wyjazdów składać się będą: koszty dojazdu, koszty ubezpieczenia, koszty zakwaterowania i wyżywienia. Podsumowując, całkowite koszty zorganizowanych wycieczek integracyjnych ustalane będą na podstawie wszystkich wydatków związanych z ich organizacją. Następnie łączne koszty wycieczek dzielone będą przez liczbę uczestników, co pozwoli Państwu ustalić koszty przypadające na jedną osobę. Wartość ta służyć będzie wyłącznie do określenia wysokości dofinansowania ze środków ZFŚS. Na tej podstawie ustalane zostaną kwoty dopłat uczestników, według kryteriów dochodowych uprawnionych, w oparciu o wewnętrzny regulamin ZFSS w Państwa zakładzie pracy.

Nie mają Państwo możliwości ustalenia, czy osoby uprawnione, gdyby wyjazdy nie były organizowane przez pracodawcę, poniosłyby wydatki na udział w podobnych przedsięwzięciach z własnych środków. Okoliczność ta zależy od indywidualnej sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej każdej uprawnionej osoby.

Ponadto planują Państwo zorganizować spotkania i wyjścia integracyjne o charakterze kulturalno-oświatowym oraz sportowo-rekreacyjnym dla uprawnionych pracowników, emerytów i rencistów zgodnie z ustawą o Zakładowym Funduszu Świadczeń Socjalnych oraz Państwa regulaminem ZFŚS.

Spotkania integracyjne połączone będą ze wspólnym wyjściem do kina, teatru, muzeum lub w formie ogniska, czy wspólnego spotkania w restauracji. Wyjścia będą dobrowolne i powszechnie dostępne dla uprawnionych.

Organizacja spotkań i wyjść integracyjnych leży w Państwa interesie (pracodawcy), a nie w interesie osób uczestniczących, ponieważ sprzyjać one będą budowaniu i wzmacnianiu relacji pomiędzy pracownikami, poprawią komunikację oraz współpracę w miejscu pracy. Spotkania i wyjścia integracyjne wpłyną na tworzenie pozytywnej atmosfery w miejscu pracy, co prowadzić będzie do efektywniejszego funkcjonowania jednostki.

Otrzymają Państwo faktury VAT za całkowite koszty spotkań wyliczone jako iloczyn liczby uczestników i kosztów na jedną uprawnioną osobę. Na koszty wyjść będą się składać bilety wstępu do kin, teatrów, muzeów oraz koszty usług gastronomicznych. Wartość ta służyć będzie wyłącznie do określenia wysokości dofinansowania ze środków ZFŚS. Na tej podstawie ustalane będą kwoty dopłat uczestników, według kryteriów dochodowych uprawnionych, w oparciu o wewnętrzny regulamin ZFSS w Państwa zakładzie pracy.

Nie mają Państwo możliwości ustalenia, czy osoby uprawnione, gdyby spotkania i wyjścia integracyjne nie były organizowane przez pracodawcę, poniosłyby wydatki na udział w podobnych przedsięwzięciach ze środków własnych. Okoliczność ta zależy od indywidualnej sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej każdej uprawnionej osoby.

Pytania

Czy dofinansowania do wyjazdów, spotkań i wyjść integracyjnych o charakterze kulturalno- oświatowym oraz sportowo-rekreacyjnym dla uprawnionych pracowników, emerytów i rencistów ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych stanowią dla osób uprawnionych źródło przychodu, a na Państwu ciążą z tego tytułu obowiązki płatnika?

Jeśli ww. dofinansowania stanowią przychód, to czy korzysta on ze zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 38 i pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Państwa stanowisko w sprawie

Wskazują Państwo, że zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, źródłem przychodów jest: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Art. 12 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Podkreślają Państwo, że w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 (Dz.U. z 2014 r. poz. 947) stwierdzono, że za przychód pracownika może być uznawane świadczenie, które:

-     zostało spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

-     zostało spełnione w interesie pracownika (a nie w interesie pracodawcy) i przynosi pracownikowi korzyść w postaci powiększenia jego aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,

-     korzyść jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi, tj. nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów.

Państwa zdaniem, w opisanej sytuacji wskazane wcześniej przesłanki nie są w pełni spełnione. Udział uprawnionych w organizowanych przez Państwa wyjazdach, spotkaniach i wyjściach, których celem jest integracja zespołu, zwiększenie motywacji do pracy oraz wzmocnienie więzi koleżeńskich, realizowany jest w Państwa interesie (pracodawcy), ponieważ zintegrowany podczas wyjazdów, spotkań, czy wyjść zespół pracowników będzie lepiej i wydajniej pracował, czym przysporzy wymiernych korzyści zakładowi pracy.

Wskazują Państwo, że nawet dobrowolny udział osób uprawnionych w takich wydarzeniach nie skutkuje powstaniem po ich stronie realnego przysporzenia majątkowego, w tym także w formie zaoszczędzonego wydatku. Brakuje bowiem – w Państwa ocenie – elementu indywidualnego otrzymania świadczenia.

W konsekwencji powyższego, stoją Państwo na stanowisku, że udział osób uprawnionych w wycieczkach, spotkaniach i wyjściach integracyjnych organizowanych przez Państwa (pracodawcę) i w Państwa interesie nie oznacza powstania po stronie uprawnionych przychodu. Gdyby pracodawca nie organizował wyjazdów, spotkań i wyjść integracyjnych i nie zapewnił ich współfinansowania, pracownik, emeryt czy rencista nie musiałby takiego wydatku ponosić i najprawdopodobniej nie korzystałby z takiego świadczenia we własnym zakresie.

Mając powyższe na uwadze, uznają Państwo, że dofinansowanie do wycieczek, spotkań i wyjść nie stanowi przychodu osób uprawnionych. W związku z tym nie będzie ciążył na Państwu obowiązek płatnika.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Z przepisu art. 11 ust. 2 ww. ustawy wynika, że:

Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Stosownie do treści art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1)  jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców;

2)  jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;

3)  jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;

4)  w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Na mocy art. 11 ust. 2b cytowanej ustawy:

Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.

Z ogólnej definicji przychodów zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, iż przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Ponieważ za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego – zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika – to wskazać należy, że dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie rozumie się te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie w majątku podatnika mające konkretny wymiar finansowy. Zatem do przychodu należy zaliczyć każdy rodzaj świadczenia, które dana osoba (podatnik) otrzymuje kosztem majątku innej osoby.

W świetle art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Z art. 10 ust. 1 pkt 9 wynika, że źródłem przychodu mogą być także „inne źródła”.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Na mocy art. 12 ust. 2 ww. ustawy:

Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych odbiorców – jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy.

Stosownie do art. 12 ust. 3 omawianej ustawy:

Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.

Przy czym, stosownie do art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.

Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

Zgodnie zaś z art. 20 ust. 1 przywołanej wyżej ustawy:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Zastosowanie w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w tym przepisie. W związku z tym, świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b powołanej ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

W art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca sformułował katalog zwolnień podatkowych.

I tak, stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wolne od podatku dochodowego są świadczenia otrzymywane przez emerytów, rencistów lub osoby pobierające nauczycielskie świadczenie kompensacyjne, w związku z łączącym ich uprzednio z zakładem pracy stosunkiem służbowym, stosunkiem pracy lub spółdzielczym stosunkiem pracy, w tym od związków zawodowych - do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 4500 zł.

Przepis ten stanowi zatem, że otrzymane świadczenia korzystają ze zwolnienia, jeśli spełnione są łącznie następujące warunki:

·      beneficjentem tego świadczenia jest emeryt lub rencista,

·      prawo do tego świadczenia wynika z uprzednio łączącego ww. emeryta lub rencistę stosunku służbowego, stosunku pracy lub spółdzielczego stosunku pracy,

·      a wartość świadczenia nie przekroczy w roku podatkowym kwoty 4500 zł.

Natomiast zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wolna od podatku dochodowego jest wartość otrzymanych przez pracownika w związku z finansowaniem działalności socjalnej, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, rzeczowych świadczeń oraz otrzymanych przez niego w tym zakresie świadczeń pieniężnych, sfinansowanych w całości ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych, łącznie do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 1000 zł; rzeczowymi świadczeniami nie są bony, talony i inne znaki, uprawniające do ich wymiany na towary lub usługi.

Z ww. przepisu wynika, że zastosowanie zwolnienia możliwe jest, gdy spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki:

·      świadczenie otrzymuje pracownik,

·      świadczenie ma związek z finansowaniem działalności socjalnej określonej w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych,

·      świadczenie ma charakter świadczenia rzeczowego lub świadczenia pieniężnego,

·      źródłem finansowania są w całości środki z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych,

·      a wartość świadczenia nie przekroczy w roku podatkowym kwoty 1000 zł.

Podkreślenia wymaga również, że analiza treści przepisu art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje, że limit zwolnienia ustalony przez ustawodawcę jest jeden i dotyczy wszystkich świadczeń wypłacanych w danym roku z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych i funduszy związków zawodowych niezależnie od tego, w ilu zakładach dany pracownik jest zatrudniony i od ilu podmiotów uprawnionych (pracodawców i związków zawodowych) otrzymuje świadczenia z ww. funduszy.

Przepisy regulujące finansowanie działalności socjalnej z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych zostały zawarte w ustawie z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 288 ze zm.).

W świetle art. 2 pkt 1 tej ustawy:

Użyte w ustawie określenie działalność socjalna oznacza – usługi świadczone przez pracodawców na rzecz różnych form wypoczynku, działalności kulturalno-oświatowej, sportowo-rekreacyjnej, opieki nad dziećmi w żłobkach, klubach dziecięcych, sprawowanej przez dziennego opiekuna lub nianię, w przedszkolach oraz innych formach wychowania przedszkolnego, udzielanie pomocy materialnej – rzeczowej lub finansowej, a także zwrotnej lub bezzwrotnej pomocy na cele mieszkaniowe na warunkach określonych umową.

W myśl art. 8 ust. 1 ww. ustawy:

Przyznawanie ulgowych usług i świadczeń oraz wysokość dopłat z Funduszu uzależnia się od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej osoby uprawnionej do korzystania z Funduszu.

Zaś stosownie do art. 8 ust. 2 powołanej wyżej ustawy:

Zasady i warunki korzystania z usług i świadczeń finansowanych z Funduszu, z uwzględnieniem ust. 1-1b, oraz zasady przeznaczania środków Funduszu na poszczególne cele i rodzaje działalności socjalnej określa pracodawca w regulaminie ustalanym zgodnie z art. 27 ust. 1 albo art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz.U. z 2022 r. poz. 854 ). Pracodawca, u którego nie działa zakładowa organizacja związkowa, uzgadnia regulamin z pracownikami, o których mowa w art. 4 ust. 3.

Z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:

Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.

Stosownie do art. 38 ust. 1 powyższej ustawy:

Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.

Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:

Od dochodów (przychodów) pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy z tytułu świadczeń otrzymanych przez emerytów, rencistów lub osoby pobierające nauczycielskie świadczenie kompensacyjne, w związku z łączącym ich uprzednio z zakładem pracy stosunkiem służbowym, stosunkiem pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunkiem pracy, w tym od związków zawodowych, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 1 pkt 26 i 38 – w wysokości 10% należności.

Na gruncie art. 41 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30 ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-17 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-11 oraz 11b-13, z zastrzeżeniem ust. 4d, 5, 10, 12 i 21.

W świetle zaś art. 42 ust. 1 tej ustawy:

Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art. 30a ust. 2a, płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego podatku na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.

Z powodu niejednolitości stanowisk sądowych dotyczących kwestii „nieodpłatnego świadczenia”, zasadniczego znaczenia nabrał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 (Dz.U. z 2014 r., poz. 947), w którym to Trybunał dokonał ustalenia, jakie kryteria statuują nieodpłatne świadczenie do zakwalifikowania go jako przychodu z tytułu stosunku pracy.

Definiując pojęcie „innych nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu, w rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Trybunał Konstytucyjny wskazał, że za przychód pracownika mogą być uznane takie świadczenia, które:

•      po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

•      po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,

•      po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

Aby można było uznać, że pracownik otrzymał nieodpłatne świadczenie, powyższe przesłanki muszą być spełnione łącznie.

Nieodpłatne świadczenie jest więc przychodem pracownika ze stosunku pracy – gdy świadczenie to powoduje wystąpienie po stronie pracownika przysporzenia: w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej lub w postaci również wymiernego zaoszczędzenia wydatku. Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy zostanie spełnione za zgodą pracownika, tj. gdy pracownik skorzysta z niego w pełni dobrowolnie. Zatem, pracodawca spełni określone świadczenie na rzecz pracownika, gdy będzie dysponował uprzednią zgodą pracownika na jego przyjęcie. Przychód pracownika będzie obejmował nieodpłatne świadczenie, gdy świadczenie to zostanie spełnione w interesie pracownika (a nie w interesie pracodawcy) i przyniesie pracownikowi korzyść w postaci powiększenia jego aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść. W zakresie tego kryterium należy wskazać, że chodzi o realny charakter przysporzenia, jako warunku objęcia nieodpłatnego świadczenia podatkiem dochodowym.

Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy korzyść jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi, tj. nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów.

Powyższe przesłanki mają charakter uniwersalny i mogą być odpowiednio stosowane także w celu dokonania oceny wystąpienia przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń również u osób innych niż pracownicy.

Jak zauważył Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyżej wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13:

Obiektywne kryterium – wystąpienia po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści) – nie jest natomiast spełnione, gdy pracodawca proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, choćby organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe).

Integracyjny charakter zorganizowanego dla pracowników, emerytów i rencistów wydarzenia, chociażby wydarzenie to przyjęło formę wyjazdu (wycieczki), spotkania lub wyjścia, wpływa zatem na ocenę, że biorący w nim udział pracownicy, emeryci i renciści nie uzyskują przysporzenia majątkowego, które należałoby uznać za ich przychód.

W opisie zdarzenia przyszłego wskazali Państwo, że planują zorganizować kilkudniowe wyjazdy integracyjne (krajowe i zagraniczne) o charakterze sportowo-rekreacyjnym oraz kulturalno-oświatowym dla wszystkich uprawnionych pracowników, emerytów i rencistów. Wyjazdy te będą dofinansowane ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych według kryterium dochodowego osób biorących udział w wyjeździe. Udział w wyjazdach będzie dobrowolny i dostępny dla wszystkich uprawnionych. Wskazali Państwo, że zorganizowanie wyjazdów leży przede wszystkim w Państwa interesie (pracodawcy), ponieważ głównym celem planowanych wyjazdów jest integracja osób uprawnionych do korzystania z ZFŚS, budowanie i wzmacnianie relacji interpersonalnych, poprawa atmosfery oraz zwiększenie motywacji do pracy. Wyjazdy będą zorganizują Państwo samodzielnie lub przez biuro podróży, które określi koszty wycieczek za uczestnictwo przypadające na jedną osobę.

Ponadto planują Państwo także zorganizować dla uprawnionych pracowników, emerytów i rencistów spotkania i wyjścia integracyjne o charakterze kulturalno-oświatowym oraz sportowo-rekreacyjnym. Spotkania integracyjne połączone będą ze wspólnym wyjściem do kina, teatru, muzeum lub w formie ogniska, czy wspólnego spotkania w restauracji. Wyjścia będą dobrowolne i powszechnie dostępne dla uprawnionych. Organizacja spotkań i wyjść integracyjnych leży w Państwa interesie (pracodawcy), a nie w interesie osób uczestniczących, ponieważ sprzyjać one będą budowaniu i wzmacnianiu relacji pomiędzy pracownikami, poprawią komunikację oraz współpracę w miejscu pracy. Spotkania i wyjścia integracyjne wpłyną na tworzenie pozytywnej atmosfery w miejscu pracy, co prowadzić będzie do efektywniejszego funkcjonowania jednostki. Na koszty spotkań i wyjść będą się składać bilety wstępu do kin, teatrów, muzeów oraz koszty usług gastronomicznych. Kwota dofinansowania zostanie wyliczona po otrzymaniu przez Państwa faktur VAT, według kryterium dochodowego uprawnionych, w oparciu o wewnętrzny regulamin Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych w Państwa zakładzie pracy.

Przenosząc poczynione wyżej rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzam, że dobrowolny udział w wyjazdach, a także spotkaniach i wyjściach o charakterze integracyjnym, które będą dofinansowane ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych i których głównym celem jest integracja osób uprawnionych, co wpłynie na lepszą efektywność w pracy oraz polepszenie relacji służbowych, a także sprzyjać będzie budowaniu i wzmacnianiu relacji pomiędzy pracownikami, co poprawi komunikację oraz atmosferę i współpracę w miejscu pracy, a także zwiększy motywację do pracy – nie będzie stanowić dla Państwa pracowników, emerytowanych pracowników i rencistów przysporzenia majątkowego. Tym samym dofinansowanie do wyjazdów oraz wyjść i spotykań integracyjnych nie będzie stanowić dla tych osób nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji powyższego, dofinansowanie z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych wyjazdów integracyjnych, a także wyjść i spotkań o charakterze integracyjnym Państwa pracownikom, emerytowanym pracownikom i rencistom nie spowoduje powstania u tych osób przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń. Tym samym nie będą na Państwu ciążyć obowiązki płatnika wskazane w art. 32 ust. 1 i w art. 41 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a więc obowiązki obliczenia, pobrania i przekazania zaliczek na podatek dochodowy ani zryczałtowanego podatku.

Mając powyższe na uwadze, Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

Wobec tego, że ww. dofinansowanie do wyjazdów oraz spotkań i wyjść integracyjnych nie będzie stanowiło dla uprawnionych przychodu, bezprzedmiotowe pozostaje pytanie o możliwość zastosowania zwolnień, o których mowa art. 21 ust. 1 pkt 38 i pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.