0115-KDIT2.4011.300.2026.2.ŁS

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo – na wezwanie organu – 26 maja 2026 r. (wpływ). Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (dalej też Spółka) – X z siedzibą w A – zatrudnia pracowników na podstawie umów o pracę. Spółka planuje w przyszłości przekazywać pracownikom okazjonalne upominki z okazji ich urodzin.

Upominki będą finansowane wyłącznie ze środków obrotowych Spółki. Jednorazowa wartość upominku będzie wynosiła co do zasady około 1 000 zł.

Upominki będą miały wyłącznie formę rzeczową albo formę konkretnej usługi. Nie będą przekazywane w gotówce ani jako ekwiwalent pieniężny.

Przyznanie upominku nie będzie uzależnione od wyników pracy, jakości pracy, realizacji planów, stażu pracy, zajmowanego stanowiska, absencji, wysokości wynagrodzenia ani jakichkolwiek innych kryteriów związanych z wykonywaniem pracy.

Przekazywane upominki nie będą stanowiły elementu wynagrodzenia za pracę, premii, nagrody za wyniki ani innego składnika polityki płacowej. Nie będą wynikały z umów o pracę, regulaminu wynagradzania, regulaminu premiowania ani innych aktów wewnętrznych.

Pracownik nie będzie miał roszczenia o ich otrzymanie. Przekazanie upominku będzie wynikało wyłącznie z dobrowolnej decyzji Spółki i będzie miało charakter okolicznościowy, związany z urodzinami pracownika, bez związku z wykonywaną pracą lub jej rezultatami.

Po stronie pracownika nie będzie istniał obowiązek jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego w związku z otrzymaniem upominku. Wydatki na nabycie tych upominków nie będą zaliczane przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów.

Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

Upominki będą miały postać rzeczową, np. kosza prezentowego, kwiatów, książki, albumu, zegarka, perfum, zestawu kosmetyków, akcesoriów okolicznościowych lub biletu na wydarzenie kulturalne.

Przez „konkretną usługę” Wnioskodawca rozumie z góry określoną usługę o charakterze okolicznościowym, np. zabieg SPA, masaż, kolację w restauracji, bilet do teatru, kina lub na koncert.

W przypadku świadczeń usługowych będą one polegały na bezpośrednim sfinansowaniu przez Wnioskodawcę z góry określonej usługi świadczonej przez podmiot trzeci na rzecz pracownika.

Co do zasady Wnioskodawca nie planuje przekazywania bonów, voucherów, kuponów, kart podarunkowych ani innych instrumentów pełniących funkcję środka płatniczego. Jeżeli wyjątkowo świadczenie miałoby być realizowane przy użyciu dokumentu uprawniającego do skorzystania z usługi, dokument taki będzie dotyczył wyłącznie jednej, z góry określonej usługi i nie będzie mógł zostać wykorzystany na inne towary lub usługi ani wymieniony na pieniądze.

W przypadku voucherów, bonów, kart podarunkowych lub podobnych świadczeń będą one uprawniały wyłącznie do skorzystania z jednej, z góry określonej usługi.

Obdarowani pracownicy będą mieli nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium RP.

Przekazywanie upominków nie będzie wiązało się z jakimkolwiek świadczeniem wzajemnym ze strony pracowników. Przekazywanie upominków będzie stanowiło formę gratulacji i okazjonalnego uczczenia urodzin pracownika, a nie element gratyfikacji za pracę.

Wnioskodawca nie posiada i nie planuje wprowadzenia regulaminu wynagradzania, regulaminu premiowania ani innego dokumentu, z którego wynikałoby roszczenie pracownika do otrzymania takich upominków.

W odpowiedzi na pytanie z wezwania czy pomiędzy Spółką a pracownikiem dojdzie do zawarcia umowy darowizny w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, tj. czy zamiarem Spółki będzie dokonanie nieodpłatnego przysporzenia na rzecz pracownika kosztem własnego majątku wyjaśniono, że zamiarem Wnioskodawcy będzie dokonanie nieodpłatnego przysporzenia na rzecz pracownika kosztem własnego majątku, bez jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego po stronie pracownika.

Pracownik nie będzie zobowiązany do złożenia jakiegokolwiek oświadczenia ani wykonania jakiegokolwiek działania w celu otrzymania upominku, poza potwierdzeniem odbioru, jeżeli będzie ono wymagane dla celów organizacyjnych lub dowodowych.

Przekazywanie upominków będzie mogło występować z okazji urodzin pracowników, jednak każdorazowo będzie wynikało z indywidualnej decyzji Wnioskodawcy i nie będzie miało charakteru roszczeniowego. Przekazywanie upominków będzie dokumentowane dla celów wewnętrznych, np. poprzez ewidencję obdarowanych osób, dokument zakupu oraz w razie potrzeby potwierdzenie przekazania upominku.

Celem przekazywania upominków będzie wyłącznie okazjonalne uczczenie urodzin pracownika i złożenie mu gratulacji.

Pytanie

Czy przekazywanie pracownikom z okazji urodzin okolicznościowych upominków o wartości około 1 000 zł, finansowanych ze środków obrotowych Spółki, w formie rzeczowej albo w postaci sfinansowania z góry określonej usługi, niepowiązanych z wykonywaniem pracy, niewynikających z regulaminów ani z roszczenia pracownika, będzie stanowiło dla pracowników przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, a w konsekwencji czy na Wnioskodawcy będą ciążyły obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych?

Państwa stanowisko w sprawie

Państwa zdaniem, opisane świadczenia nie będą stanowiły dla pracowników przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, a na Wnioskodawcy nie będą ciążyły obowiązki płatnika.

Upominki będą miały charakter okolicznościowy i gratulacyjny, nie będą związane z wykonywaniem pracy ani jej rezultatami, nie będą uzależnione od wyników pracy, stanowiska, stażu, absencji, wynagrodzenia ani innych kryteriów związanych z zatrudnieniem. Nie będą stanowiły elementu wynagrodzenia, premii, nagrody ani innego składnika polityki płacowej. Nie będą wynikały z umów o pracę, regulaminów ani innych aktów wewnętrznych, a pracownik nie będzie miał roszczenia o ich otrzymanie. Po stronie pracownika nie wystąpi żadne świadczenie wzajemne.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Stanowi on, że:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Brzmienie tego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Przychodem będzie każde przysporzenie majątkowe, mające konkretny wymiar finansowy, otrzymane jako świadczenie pieniężne, rzeczowe lub też jako świadczenie nieodpłatne lub częściowo odpłatne. Co do zasady o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danego podatnika decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa on aktywa tej osoby. Konsekwencją przyjęcia tezy o charakterze przychodu, jako definitywnego przysporzenia w majątku podatnika, jest że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko te przychody, które nie mają charakteru zwrotnego. W celu określenia, co stanowi przychód podatnika, należy zidentyfikować stosunek prawny leżący u podstaw danej czynności.

Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Stosownie do art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.

Użyty w art. 12 ust. 1 ww. ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakiekolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.

Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie to rodzić obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartych w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jak wynika z art. 12 ust. 3 ww. ustawy:

Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.

Stosownie zaś do art. 11 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Zgodnie z art. 11 ust. 2a cytowanej ustawy:

Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców;

2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;

3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;

4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Na mocy art. 11 ust. 2b ww. ustawy:

Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.

Jednocześnie należy zauważyć, iż przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają legalnej definicji nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 i 2-2b oraz art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Rozumienie tego pojęcia zostało jednak wypracowane w judykaturze.

Kwestia opodatkowania nieodpłatnych świadczeń otrzymywanych przez pracowników od pracodawców budziła wątpliwości po stronie pracowników oraz pracodawców i prowadziła do sporów interpretacyjnych. Orzecznictwo sądów administracyjnych w tej materii również było niejednolite.

Zagadnienie to zostało ostatecznie rozstrzygnięte przez Trybunał Konstytucyjny, w wyroku z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny wskazał, że nie wszystkie świadczenia otrzymywane przez pracowników od pracodawców można uznać za przychód w rozumieniu ustawy.

„W ocenie Trybunału jest oczywiste, że pracodawcy (poza wyjątkowymi sytuacjami) nie dokonują darowizn na rzecz swoich pracowników. Jednocześnie jest oczywiste, że wynagrodzenie za pracę może przybierać nie tylko pieniężną postać, lecz także postać różnego rodzaju świadczeń, które – nawet nieujęte w umowie o pracę – w praktyce są postrzegane, jako jego element. Gdyby się zdarzyło, że pracodawca rzeczywiście chce obdarować konkretnego pracownika, np. z okazji jubileuszu zatrudnienia wręcza mu zegarek, wówczas korzyść tę należałoby potraktować, jako podlegającą ustawie z 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2016 r. poz. 205). A zatem to nie zamiar obdarowania stanowi kryterium odróżnienia świadczeń pracodawcy, o których wartość należy podnieść podlegający opodatkowaniu dochód pracownika, od tych, które jego dochodu nie zwiększają. Kryterium tym musi być obiektywna ocena, czy świadczenie leżało w interesie pracownika, a jest tak wtedy, gdy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku”.

Niezależnie od powyższego wyjaśnić należy, że w art. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przewidziane zostały sytuacje, w których uzyskanie korzyści majątkowej mieszczącej się w definicji przychodu nie spowoduje powstania obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. Wśród wyłączeń zawartych w tym przepisie, w ust. 1 pkt 3 wskazane zostały przychody podlegające przepisom o podatku od spadków i darowizn.

Stosownie bowiem do art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przepisów ustawy nie stosuje się do przychodów podlegających przepisom o podatku od spadków i darowizn.

Przepis ten dotyczy sytuacji podatników osiągających dochód (przychód), który co do zasady może podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a który uzyskany został przez nich w sposób nieodpłatny, na podstawie jednego z tytułów wymienionych w art. 1 ustawy z 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 478 ze zm.). Jego rolą jest zapobieżenie sytuacji, w której to samo przysporzenie majątkowe powodowałoby powstanie obowiązku podatkowego w dwóch podatkach, czego skutkiem byłoby podwójne opodatkowanie tego samego przysporzenia majątkowego. Przy czym zaznaczyć należy, że wyłączeniu temu podlega jedynie nabycie na podstawie jednego z tytułów wskazanych w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Zastosowanie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymaga zatem uprzedniego ustalenia, że dane nabycie następuje w sposób wskazany w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, w szczególności w drodze umowy darowizny w rozumieniu art. 888 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.) zgodnie z którym:

Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.

Darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego bez ekwiwalentu w postaci świadczenia wzajemnego i polega najczęściej na przesunięciu jakiegoś dobra majątkowego z majątku darczyńcy do majątku obdarowanego. Świadczenie ma charakter nieodpłatny, gdy druga strona umowy nie zobowiązuje się do jakiegokolwiek świadczenia w zamian za uczynioną darowiznę.

Ocena skutków podatkowych Państwa sytuacji

W realiach opisanej przez Państwa sprawy upominki przekazywane będą wyłącznie z dobrowolnej Państwa decyzji dla pracowników z okazji ich urodzin, a po stronie pracownika nie będzie istniał obowiązek jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego w związku z otrzymaniem upominku. Przekazanie upominków będzie stanowiło formę gratulacji i okazjonalnego uczczenia urodzin pracownika. Ponadto, ww. upominki nie będą uzależnione od wyników pracy, jakości pracy, realizacji planów, stażu pracy, zajmowanego stanowiska, absencji, wysokości wynagrodzenia ani jakichkolwiek innych kryteriów związanych z wykonywaniem pracy. Nie będą też stanowiły elementu wynagrodzenia za pracę, premii, nagrody za wyniki ani innego składnika polityki płacowej ani nie będą wynikały z umów o pracę, regulaminu wynagradzania, regulaminu premiowania ani innych aktów wewnętrznych. Pracownik nie będzie miał także roszczenia o ich otrzymanie.

W tych okolicznościach otrzymanie przez pracowników upominków nie będzie pozostawało w związku z wykonywaniem obowiązków pracowniczych, lecz będzie wynikało z zamiaru dokonania przez Państwa nieodpłatnego przysporzenia na rzecz konkretnych pracowników kosztem własnego majątku. Dotyczy to upominków mających formę rzeczową, jak również świadczeń polegających na sfinansowaniu z góry określonej usługi świadczonej przez podmiot trzeci na rzecz pracownika. Brak jest podstaw do różnicowania skutków podatkowych tych świadczeń na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych. Zarówno bowiem powód ich przekazania, jak i cel, warunki przyznania oraz sposób finansowania będą takie same. Świadczenia te nie będą stanowiły dodatkowej formy gratyfikacji za wykonywaną pracę.

W konsekwencji, mając na uwadze powyższe uregulowania prawne, w tym wyłączenie z opodatkowania zawarte w art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stwierdzam, że wartość wręczonych pracownikom upominków zarówno w formie rzeczowej, jak i w postaci sfinansowania z góry określonej usługi, nie będzie stanowić dla nich przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z powyższym z ww. tytułu jako płatnik nie będą Państwo zobowiązani do obliczenia i pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, na podstawie art. 32 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym:

Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.

Wobec tego Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.