0115-KDIT1.4011.80.2026.2.JG
Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem.
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
21 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 24 marca 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej, działającą jako konsument. W latach 2006–2008 zawarł z bankiem (następcą prawnym jest obecnie A) dwie umowy kredytu hipotecznego związane z walutą obcą (CHF).
Umowa kredytu nr 1
18 grudnia 2006 r. Wnioskodawca zawarł umowę kredytu hipotecznego denominowanego do waluty CHF na kwotę 350.000 zł (stanowiącą równowartość 153.802,68 CHF). Kredyt został przeznaczony na zakup działki budowlanej oraz budowę i wyposażenie domu jednorodzinnego, w którym Wnioskodawca zamieszkuje do chwili obecnej. Nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana na potrzeby działalności gospodarczej, ani nie była przedmiotem najmu.
Kredyt został wypłacony w czterech transzach w latach 2006–2007 w złotych polskich, po uprzednim przeliczeniu każdej transzy na CHF według kursu kupna ustalanego przez bank. Spłata kredytu następowała w złotych polskich, przy czym wysokość rat była każdorazowo przeliczana według kursu sprzedaży CHF ustalanego jednostronnie przez bank. Do 20 lipca 2023 r. Wnioskodawca uiścił na rzecz banku z tytułu tej umowy łącznie kwotę 351.006,31 zł.
Umowa kredytu nr 2
9 maja 2008 r. Wnioskodawca zawarł drugą umowę kredytu hipotecznego denominowanego do waluty CHF na kwotę 50.000 zł (równowartość 24.549,52 CHF). Kredyt ten został przeznaczony na wykończenie i wyposażenie domu sfinansowanego przy wykorzystaniu środków z pierwszego kredytu.
Kredyt został wypłacony jednorazowo w złotych polskich, po przeliczeniu na CHF według kursu kupna ustalonego przez bank. Spłata następowała w złotych polskich, przy zastosowaniu kursu sprzedaży CHF ustalanego przez bank. Do 20 lipca 2023 r. Wnioskodawca spłacił z tytułu tej umowy łącznie kwotę 53.886,85 zł.
Spór z bankiem
W związku z wykonywaniem obu umów Wnioskodawca powziął przekonanie, że mechanizm denominacji oraz sposób ustalania kursów walut przez bank prowadził do istotnego zwiększenia zobowiązań finansowych. Wnioskodawca podejmował próby polubownego zakończenia sporu, kierując do banku wezwania do zapłaty, jednakże bank konsekwentnie odmawiał uwzględnienia jego roszczeń.
W konsekwencji Wnioskodawca wytoczył przeciwko bankowi powództwo o ustalenie nieważności obu umów kredytu oraz o zwrot spełnionych świadczeń. Postępowanie sądowe toczy się przed Sądem Okręgowym (...). Postępowanie to pozostaje w toku.
Planowana ugoda
Na etapie trwającego postępowania sądowego strony rozważają zawarcie ugody pozasądowej lub sądowej, w ramach której dojdzie do ostatecznego rozliczenia wzajemnych roszczeń wynikających z obu umów kredytowych. Ugoda może przewidywać w szczególności:
· wzajemne rozliczenie świadczeń spełnionych przez strony,
· częściowe umorzenie zobowiązań Wnioskodawców wobec banku,
· zakończenie wszelkich sporów pomiędzy stronami związanych z przedmiotowymi umowami.
Uzupełnienie wniosku
Interpretacja indywidualna ma dotyczyć rozstrzygnięcia, czy Wnioskodawca jako osoba fizyczna, będąca wraz z małżonką, z którą posiada wspólność majątkową, kredytobiorcami dwóch kredytów mieszkaniowych, będzie zobowiązany do zapłaty podatku od umorzenia zobowiązania przez bank oraz wypłatę nadpłaty w ramach jednej ugody dot. obu tych kredytów. Tak więc interpretacja ma dotyczyć zarówno art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (wypłata nadpłaty), jak i przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (umorzenie pozostałej części kredytu).
Poza Wnioskodawcą kredytobiorcą w umowie kredytu z 2006 r. była żona Wnioskodawcy, z którą Wnioskodawca posiada wspólnotę majątkową. Umowa przewidywała solidarną odpowiedzialność kredytobiorców za zobowiązania kredytowe. Rozliczenie kredytu zawierało poniższe pozycje, które wskazują na wyposażenie: elementy zabudowy łazienkowej – miski sedesowe, bidet, armatura; stała, związana ze ścianą i podłogą wanna, umywalki trwale związane z budynkiem; elementy kuchenne – kuchnia na wymiar, trwale związana z budynkiem; elementy instalacji elektrycznej – gniazdka, włączniki ścienne, elementy instalacji grzewczej – grzejniki, zawory; kocioł gazowy trwale związany z budynkiem.
Poza Wnioskodawcą kredytobiorcą w umowie kredytu z 2008 r. była żona Wnioskodawcy, z którą Wnioskodawca posiada wspólnotę majątkową. Umowa przewidywała solidarną odpowiedzialność kredytobiorców za zobowiązania kredytowe. Rozliczenie kredytu zawierało poniższe pozycje, które wskazują na wyposażenie: elementy zabudowy łazienkowej – miski sedesowe, bidet, armatura; stała, związana ze ścianą i podłogą wanna, umywalki trwale związane z budynkiem, elementy kuchenne – kuchnia na wymiar, trwale związana z budynkiem; elementy instalacji elektrycznej – gniazdka, włączniki ścienne, elementy instalacji grzewczej – grzejniki, zawory; kocioł gazowy trwale związany z budynkiem.
Postanowienia ugody – kredyt z 2006 r. oraz 2008 r.: w treści ugody bank nie uznaje roszczeń Kredytobiorców zgłoszonych w postępowaniu sądowym. Bank wprost wskazuje, że roszczenia te uznaje za bezzasadne. Ugoda przewiduje natomiast:
· wzajemne zrzeczenie się wszelkich roszczeń wynikających z obu umów kredytu,
· zobowiązanie Kredytobiorców do cofnięcia pozwu i zrzeczenia się roszczeń. Strony nie zobowiązują się do zwrotu wszystkich świadczeń spełnionych na podstawie umów kredytu (brak rozliczenia według teorii dwóch kondykcji lub salda).
Ugoda nie zawiera zgodnego oświadczenia stron o potwierdzeniu ważności umów kredytu. Bank podtrzymuje stanowisko, że umowy są ważne i skuteczne, jednak strony postanawiają rozwiązać umowy kredytu oraz definitywnie zakończyć spór, zrzekając się wszelkich roszczeń (także związanych z ewentualną nieważnością).
Ugoda nie przewiduje ponownego przeliczenia kapitału kredytu, odsetek ani innych należności za cały okres obowiązywania umowy według nowych zasad (np. jak dla kredytu złotowego). Ugoda przewiduje jedynie ustalenie wysokości zadłużenia na określony dzień i wypłatę na rzecz Kredytobiorców kwoty 4.000 zł (dot. kredytu z 2008 roku) oraz 10.000 zł (dot. kredytu z 2006 roku), określonej jako nadpłata. Kwota ta odpowiada wartości środków nadpłaconych przez Kredytobiorców ponad rzeczywiście należne zobowiązanie wobec banku, jej zwrot następuje w wykonaniu ugody, nie ma ona charakteru uznaniowego.
Ugoda przewiduje całkowite umorzenie zobowiązania Kredytobiorców wynikającego z umów kredytu (2006 i 2008). Umorzenie obejmuje całość pozostałego kapitału kredytu i całość należnych odsetek. Ugoda nie przewiduje odrębnego rozliczenia prowizji i innych opłat związanych z zawarciem umowy.
Wnioskodawca nie korzystał z zaniechania poboru podatku na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
Pytanie (sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
Czy jako osoba fizyczna, będąca wraz z małżonką, z którą posiada wspólność majątkową, kredytobiorcą dwóch kredytów mieszkaniowych zaciągniętych na jeden cel mieszkaniowy, Wnioskodawca będzie zwolniony z zapłaty podatku od osób fizycznych od umorzenia zobowiązania przez bank oraz wypłaty nadpłaty (zwrotu nadpłaconych środków) w przypadku podpisania ugody (jedna ugoda dotycząca obu kredytów)?
Pana stanowisko w sprawie (sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
Zdaniem Wnioskodawcy, zawarcie ugody z bankiem nie rodzi konieczności zapłaty podatku od osób fizycznych, ponieważ wynika to z przepisów podatkowych, które regulują opodatkowanie obu świadczeń, tj. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe – dla świadczenia polegającego na umorzeniu kwoty pozostałej do spłaty, oraz art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – dla świadczenia polegającego na zwrocie nadpłaty środków przez bank.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
Zgodnie z jego treścią:
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są inne źródła.
Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.
Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:
Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
Kwotę umorzenia należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Z opisu sprawy wynika, że bank, w którym zaciągnął Pan wspólnie z żoną kredyt, zaproponował zawarcie ugody, na mocy której umorzona ma zostać część zobowiązania kredytowego. Zatem umorzenie to spowoduje powstanie po Pana stronie przychodu z innych źródeł podlegającego, co do zasady, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności została uregulowana w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2025 r. poz. 1672).
Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia:
1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy:
a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz
b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.
2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.
3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163, z późn. zm.), zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
1) jednego gospodarstwa domowego albo
2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2024 r. poz. 1837 oraz z 2025 r. poz. 769 i 1064).
6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
Z § 3 ust. 1 rozporządzenia wynika, że:
Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został:
1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W myśl § 4 ww. rozporządzenia:
Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2 ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
Art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na:
a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego
– - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.
Z przytoczonych przepisów wynika, że zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia). Istotne jest, żeby osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia).
W Pana sytuacji przy umorzeniu przez bank zadłużenia kredytowego zostały spełnione warunki do skorzystania z zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, o których mowa w cytowanym rozporządzeniu Ministra Finansów. Tym samym do uzyskanego przez Pana przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu znajdzie zastosowanie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych. Wobec tego nie będzie Pan zobowiązany do opodatkowania tego przychodu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
W odniesieniu natomiast do kwoty zwrotu nadpłaty kredytu, skoro wypłacona Panu kwota będzie zwrotem części zapłaconych przez Pana rat kredytowych to jej otrzymanie nie spowoduje uzyskania dodatkowej korzyści ekonomicznej. W konsekwencji pieniądze te nie będą Pana przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i ich uzyskanie nie będzie skutkować po Pana stronie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego.
Taki zwrot nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika – ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po stronie kredytobiorcy nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z powrotem zwrot swoich własnych środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty zaciągniętego kredytu ponad roszczenie, które przysługiwało Bankowi.
Taka wypłata jest więc dla kredytobiorcy neutralna podatkowo – po jego stronie nie powstaje przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Tym samym nie będzie ciążył na Panu obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, ta interpretacja dotyczy tylko Pana sytuacji prawnopodatkowej i nie wywołuje skutków prawnych dla Pana żony.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.