0115-KDIT1.4011.619.2026.2.MK

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Spółka działająca pod firmą: X (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.

W związku z rozwojem prowadzonej działalności Wnioskodawca planuje w przyszłości rozszerzyć jej zakres o usługi z zakresu (...). W ramach rozwijanej działalności gospodarczej Wnioskodawca zamierza podejmować inicjatywy służące budowaniu rozpoznawalności marki oraz dzieleniu się wiedzą branżową ze swoim otoczeniem rynkowym. W tym celu Wnioskodawca planuje zorganizować konferencję branżową, której tematyka będzie obejmowała zagadnienia związane z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością (dalej: „Konferencja”). Konferencja będzie miała charakter otwarty – będzie skierowana do szerokiej publiczności branżowej, a udział w niej będzie odpłatny (na podstawie zakupu biletów). Tematyka Konferencji będzie (...). Formuła Konferencji będzie zakładała prezentację wiedzy i doświadczeń przez specjalistów z danej dziedziny w formie wykładów kierowanych do ogółu uczestników, a także panele dyskusyjne oraz przerwy przeznaczone na dyskusje między uczestnikami Konferencji.

W celu zapewnienia wysokiego poziomu merytorycznego i atrakcyjności Konferencji Spółka zamierza zaprosić do udziału w roli prelegentów uznanych ekspertów i specjalistów z różnych dziedzin związanych z jej tematyką (dalej: „Prelegenci”). W tym celu Wnioskodawca zawrze z tymi osobami szereg umów, których przedmiotem będzie kompleksowe przygotowanie i wygłoszenie wykładu podczas Konferencji (dalej: „Umowy”). Umowy będą zawierane z Prelegentami jako podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą i nie będą stanowiły umów zlecenia ani umów o dzieło.

Wnioskodawca pragnie wskazać, że wniosek dotyczy wyłącznie Umów zawieranych w przyszłości z Prelegentami, którzy podlegają ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „ustawa o PIT”). Zgodnie z wiedzą Wnioskodawcy, na moment złożenia wniosku Prelegenci nie będą posiadać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zakładu, oddziału ani stałej placówki, a ich obecność w Polsce będzie miała charakter incydentalny i będzie ograniczać się do realizacji wystąpienia podczas Konferencji.

Przedmiotem wniosku nie jest ocena zastosowania zwolnienia/obniżonej stawki podatku na mocy właściwych przepisów umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Z perspektywy Wnioskodawcy analiza tych przepisów pozostaje bez znaczenia dla tego postępowania, ponieważ istotą wątpliwości Wnioskodawcy jest wyłącznie kwestia, czy wynagrodzenie Prelegentów będzie podlegało opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych, tj. czy wynagrodzenie z tytułu Umów będzie mieścić się w katalogu przychodów określonym w art. 29 ust. 1 ustawy o PIT.

Zakres obowiązków Prelegentów wynikających z Umów będzie obejmować kilka powiązanych ze sobą elementów. Na podstawie zawartych Umów Wnioskodawca nabędzie usługę kompleksową, której głównym świadczeniem jest przygotowanie i poprowadzenie wykładu przez Prelegentów podczas Konferencji. W ramach świadczenia głównego Prelegenci będą zobowiązani w szczególności do opracowania wykładu wraz z prezentacją na ustalony temat, przekazania Wnioskodawcy prezentacji i planu wystąpienia wraz z ewentualnym wprowadzeniem zmian zgodnie z wytycznymi Wnioskodawcy, wygłoszenia wykładu na żywo podczas Konferencji oraz poprowadzenia sesji eksperckiej (ang. mastermind). Umowy nie będą przewidywać nabycia przez Wnioskodawcę praw autorskich ani praw pokrewnych do treści wykładu, prezentacji lub innych materiałów przygotowanych przez Prelegentów.

Wykłady wygłaszane przez Prelegentów podczas Konferencji będą miały charakter ogólny oraz będą kierowane do szerokiej publiczności – uczestników Konferencji. Treść wykładów będzie dotyczyć zagadnień branżowych o charakterze edukacyjnym i informacyjnym. Wykłady nie będą stanowić usług doradczych względem Wnioskodawcy, jak i względem uczestników Konferencji. Ponadto Konferencja składać się będzie zasadniczo z szeregu wykładów prowadzonych przez Prelegentów, a także z paneli dyskusyjnych oraz przestrzeni przeznaczonej na dyskusje między uczestnikami. Wykład stanowić będzie tym samym jeden z elementów szerszej formuły Konferencji, której celem będzie przede wszystkim wymiana wiedzy, poglądów i doświadczeń między uczestnikami, a nie udzielanie zindywidualizowanych porad. Umowy nie będą zawierać postanowień dotyczących poufności przekazywanych przez Prelegentów informacji.

Poza świadczeniem głównym Umowy będą również przewidywać świadczenia o charakterze akcesoryjnym, w tym Prelegenci będą zobowiązani do opublikowania postów na (...) promujących Konferencję, przygotowania i opublikowania filmów promujących Konferencję na (...) i (...) oraz aktywnego wspierania promocji wydarzenia.

Wspomniane świadczenia akcesoryjne pozostają w ścisłym związku funkcjonalnym ze świadczeniem głównym, tj. przygotowaniem i poprowadzeniem wykładu przez Prelegenta podczas Konferencji i ich nabycie przez Wnioskodawcę będzie uzasadnione wyłącznie w kontekście realizacji Konferencji i będzie służyć osiągnięciu jej celów.

Umowy będą ponadto zawierały postanowienia, w myśl których Prelegenci będą wyrażali zgodę na wykorzystanie przez Wnioskodawcę fotografii i nagrań wykonanych w trakcie Konferencji w celach informacyjnych i promocyjnych oraz na udostępnienie tych materiałów uczestnikom Konferencji po zakończeniu wydarzenia. Zgoda ta stanowi również element nieodłącznie związany z udziałem Prelegenta w wydarzeniu i nie ma charakteru samodzielnego świadczenia.

Wynagrodzenie Prelegentów z tytułu Umów będzie miało charakter ryczałtowy i będzie obejmowało całość świadczeń wynikających z Umów, bez wyodrębniania wynagrodzenia za poszczególne świadczenia. Niezależnie od wynagrodzenia Wnioskodawca zapewni Prelegentom bilety wstępu uprawniające do uczestnictwa w Konferencji, a także zakwaterowanie w miejscu odbywania się Konferencji oraz transport do miejsca jej odbywania. Świadczenia te będą miały charakter techniczno-organizacyjny i będą stanowić niezbędny element realizacji Umów, umożliwiając Prelegentom uczestnictwo w Konferencji i wykonanie zobowiązań umownych.

Mając na uwadze przytoczony opis zdarzenia przyszłego Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy wynagrodzenie wypłacane z tytułu Umów Prelegentom, którzy nie są polskimi rezydentami podatkowymi, będzie podlegało w przyszłości opodatkowaniu podatkiem u źródła.

Pytanie

Czy wynagrodzenie wypłacane przez Spółkę Prelegentom z tytułu Umów nie będzie podlegało opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o PIT, a w konsekwencji na Wnioskodawcy nie będą ciążyły obowiązki płatnika, o których mowa w art. 41 ust. 4 ustawy o PIT?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, wynagrodzenie wypłacane przez Spółkę Prelegentom z tytułu Umów nie będzie podlegało opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o PIT, a w konsekwencji na Wnioskodawcy nie będą ciążyły obowiązki płatnika, o których mowa w art. 41 ust. 4 ustawy o PIT.

W myśl art. 3 ust. 2a ustawy o PIT osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Z powyższego przepisu wynika zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, zgodnie z którą państwo ma prawo opodatkować podmiot niebędący jego rezydentem, jeżeli na jego terytorium znajduje się źródło uzyskiwania przychodów przez ten podmiot zagraniczny.

Katalog przychodów osiąganych przez nierezydentów, które podlegają opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym, został określony w art. 29 ust. 1 ustawy o PIT. Uzyskanie tego rodzaju przychodów przez nierezydentów powoduje powstanie obowiązku potrącenia podatku od tych należności. Przedmiotowy obowiązek spoczywa na polskim podmiocie wypłacającym należności, pełniącym funkcję płatnika w rozumieniu art. 41 ust. 4 ustawy o PIT.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o PIT podatek dochodowy od uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez osoby, o których mowa w art. 3 ust. 2a, przychodów:

1)  z działalności określonej w art. 13 pkt 2 i 6-9 oraz z odsetek innych niż wymienione w art. 30a ust. 1, z praw autorskich lub z praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, w tym także środka transportu, oraz za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) - pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu;

2)  z opłat za usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub sportowej, wykonywanej przez osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania za granicą a organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu;

3)  z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu w portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych - pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 10% przychodów;

4)  uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga posiadania biletu lotniczego przez pasażera - pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 10% przychodów;

5)  z tytułu świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze - pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu.

Przychody, o których mowa w art. 13 pkt 2 i 6-9, do których odsyła art. 29 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy obejmują:

·      przychody z osobiście wykonywanej działalności artystycznej, literackiej, naukowej, trenerskiej, oświatowej i publicystycznej, w tym z tytułu udziału w konkursach z dziedziny nauki, kultury i sztuki oraz dziennikarstwa, przychody z tytułu udziału w badaniach i eksperymentach prowadzonych przez podmioty tworzące system szkolnictwa wyższego i nauki, jak również przychody z uprawiania sportu, stypendia sportowe przyznawane na podstawie odrębnych przepisów oraz przychody sędziów z tytułu prowadzenia zawodów sportowych;

·      przychody osób, którym organ władzy lub administracji państwowej albo samorządowej, sąd lub prokurator, na podstawie właściwych przepisów, zlecił wykonanie określonych czynności, a zwłaszcza przychody biegłych w postępowaniu sądowym, dochodzeniowym i administracyjnym oraz płatników, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 2 pkt 10, i inkasentów należności publicznoprawnych, a także przychody z tytułu udziału w komisjach powoływanych przez organy władzy lub administracji państwowej albo samorządowej, z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 9;

·      przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych;

·      przychody otrzymywane przez członków Rady Mediów Narodowych;

·      przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:

-     osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,

-     właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora - jeżeli podatnik wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością

-     przedsiębiorstwa w spadku

-     z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz przychodów, o których mowa w pkt 9;

·      przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, w tym przychody z tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej - z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 7.

Z kolei art. 41 ust. 4 ustawy o PIT stanowi, że płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30 ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-17 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-11 oraz 11 b-13, z zastrzeżeniem ust. 4d, 5, 10, 12 i 21.

Mając na uwadze przytoczone przepisy, w przedmiotowej sprawie należy ustalić, czy wynagrodzenie wypłacane przez Spółkę Prelegentom z tytułu Umów mieści się w katalogu przychodów określonym w art. 29 ust. 1 ustawy o PIT, a w konsekwencji, czy wynagrodzenie wypłacane Prelegentom będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem u źródła.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że Wnioskodawca będzie nabywać na podstawie Umów usługę o charakterze kompleksowym, w ramach której świadczeniem głównym jest przygotowanie i wygłoszenie wykładu przez Prelegenta podczas Konferencji. Wynagrodzenie za taką usługę podlega opodatkowaniu według zasad właściwych dla świadczenia głównego oraz ocena prawnopodatkowa takiej usługi powinna być dokonywana łącznie, a nie w odniesieniu do każdego z jej elementów odrębnie.

O świadczeniu kompleksowym mówimy wówczas, gdy na daną usługę składa się kilka czynności, które z ekonomicznego punktu widzenia tworzą jedną, nierozerwalną całość. W takim przypadku czynności tych nie należy sztucznie rozdzielać dla celów podatkowych. O sposobie opodatkowania całości decyduje charakter świadczenia głównego, natomiast świadczenia akcesoryjne dzielą jego los podatkowy. Świadczenie ma charakter akcesoryjny, jeżeli nie stanowi dla nabywcy celu samego w sobie, lecz służy lepszemu wykorzystaniu świadczenia głównego. O akcesoryjnym charakterze świadczenia przesądza to, że nabywca nie zdecydowałby się na jego nabycie, gdyby nie nabywał świadczenia głównego, a jego samodzielne nabycie, w oderwaniu od świadczenia głównego, nie miałoby dla nabywcy znaczenia gospodarczego.

Odnosząc powyższe do opisanego zdarzenia przyszłego, świadczenia akcesoryjne przewidziane w Umowach, tj. działania promujące Konferencję oraz zgoda na wykorzystanie fotografii i nagrań, mają charakter pomocniczy względem świadczenia głównego, tj. poprowadzenia wykładu przez Prelegenta. Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, pozostają one w ścisłym związku funkcjonalnym z wykładem oraz nie stanowią dla Wnioskodawcy celu samego w sobie. Świadczenia akcesoryjne przewidziane w Umowach nie mają dla Wnioskodawcy samodzielnej wartości i w całości podporządkowane są świadczeniu głównemu, a Wnioskodawca nie byłby zainteresowany nabyciem wyłącznie świadczeń akcesoryjnych w oderwaniu od świadczenia głównego. Za kompleksowym charakterem usługi przemawia również sposób ustalenia wynagrodzenia, które ma charakter ryczałtowy i obejmuje całość świadczeń wynikających z Umowy, bez wyodrębniania wynagrodzenia za poszczególne elementy.

Zasada ta znajduje potwierdzenie również w praktyce międzynarodowego prawa podatkowego. Zgodnie z pkt 11.6 Komentarza do art. 12 Konwencji Modelowej OECD, w przypadku umów mieszanych (tzw. mixed contracts), obejmujących zarówno świadczenie główne, jak i elementy o charakterze pomocniczym i drugorzędnym, całość wynagrodzenia powinna być kwalifikowana według zasad właściwych dla świadczenia głównego, bez konieczności sztucznego rozbijania płatności na poszczególne elementy składowe umowy.

Powyższe podejście znajduje również bezpośrednie odzwierciedlenie w praktyce interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na gruncie art. 29 ust. 1 ustawy o PIT. W interpretacji indywidualnej z 19 września 2025 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.616.2025.2.JM, dotyczącej analogicznego stanu faktycznego (świadczenie usług przez prelegentów w ramach kongresów branżowych), organ ocenił łącznie całość obowiązków wynikających z zawieranych umów – obejmujących m.in. wygłoszenie wykładu, prezentację multimedialną, udział i moderowanie paneli dyskusyjnych, prowadzenie sesji Q&A oraz udzielanie wywiadów – jako jedną, spójną kategorię świadczenia podlegającą wspólnej ocenie prawnopodatkowej, bez odrębnego klasyfikowania poszczególnych elementów tego świadczenia.

Ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych, w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 17 czerwca 2020 r., sygn. I SA/Sz 65/20, utrzymanym w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego 9 lutego 2023 r., sygn. II FSK 2103/20, wskazano, że:

Zasada swobody umów nie może bowiem oznaczać aprobaty dla możliwości uniknięcia podatku u źródła. Powyższe znajduje uzasadnienie w przypadku transakcji mieszanych, w których występują świadczenia o charakterze równorzędnym. W ocenie Sądu nie jest jednak dopuszczalne, aby działania takie przekładały się na transakcje mieszane, w których występuje świadczenie główne i towarzyszące jemu świadczenia akcesoryjne. Działanie takie naruszałoby treść art. 21 u.p.d.o.p. obejmujących podatkiem ryczałtowym tylko niektóre płatności oraz określających różne stawki podatkowe dla różnych świadczeń równorzędnych. W ocenie Sądu, w przypadku świadczenia dominującego oraz świadczeń ubocznych (które nie stanowią samoistnych wartości gospodarczych i mają jedynie charakter akcesoryjny) cena łączna podlega opodatkowaniu według zasad właściwych dla świadczenia głównego.

Choć powołany wyrok zapadł na gruncie art. 21 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”), wyrażona w nim zasada zachowuje aktualność również na gruncie art. 29 ustawy o PIT, który stanowi jego odpowiednik w odniesieniu do osób fizycznych.

W konsekwencji ocena, czy wynagrodzenie wypłacane Prelegentom z tytułu Umów będzie podlegać opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych powinna zostać dokonana przez pryzmat świadczenia głównego, tj. poprowadzenia wykładu przez Prelegenta.

Jeżeli wynagrodzenie za to świadczenie nie mieści się w katalogu przychodów określonym w art. 29 ust. 1 ustawy o PIT, to wynagrodzenie z tytułu Umów w całości nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem u źródła, a na Wnioskodawcy nie będą ciążyły obowiązki płatnika w myśl art. 41 ust. 4 ustawy o PIT. W dalszej kolejności należy zatem ustalić, czy przygotowanie i wygłoszenie wykładu odpowiada którejkolwiek z kategorii przychodów wymienionych w art. 29 ust. 1 ustawy o PIT.

Przedmiotowe Umowy będą zawierane z Prelegentami jako podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą oraz nie będą stanowić umów zlecenia ani umów o dzieło. Dlatego też należy uznać, że nie będą one stanowiły przychodu z działalności określonej w art. 13 pkt 2 i 6-9 ustawy o PIT. Przepisy art. 13 ustawy o PIT dotyczą bowiem przychodów z działalności wykonywanej osobiście, stanowiącej zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT źródło przychodów odrębne od pozarolniczej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT.

Stosownie do art. 5a pkt 6 ustawy o PIT za działalność gospodarczą uznaje się działalność zarobkową prowadzoną we własnym imieniu, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych źródeł przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.

Skoro Prelegenci świadczą usługi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, uzyskiwane przez nich przychody należy zakwalifikować do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, a nie do działalności wykonywanej osobiście. Tym samym wynagrodzenie Prelegentów nie mieści się w zakresie przychodów z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT w części odsyłającej do art. 13 ustawy o PIT.

Przychody z tytułu przygotowania i wygłoszenia wykładu nie będą stanowić również pozostałych należności wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT. Przedmiotem Umów będzie świadczenie usługi polegającej na wygłoszeniu wykładu podczas Konferencji, a na ich podstawie Wnioskodawca nie będzie nabywać praw autorskich ani praw pokrewnych.

Na podstawie Umów Wnioskodawca będzie nabywać jedynie usługę polegającą na przygotowaniu i wygłoszeniu wykładu przez Prelegentów w trakcie Konferencji, a także uzyska zgodę na wykorzystanie fotografii i nagrań wykonanych w trakcie Konferencji w celach informacyjnych i promocyjnych, w tym na udostępnienie tych materiałów uczestnikom Konferencji po jej zakończeniu. Wnioskodawca nie nabędzie jednak praw autorskich ani praw pokrewnych do samych wystąpień Prelegentów, ich prezentacji, ani innych materiałów.

Wynagrodzenie z tytułu Umów nie będzie zatem stanowić należności licencyjnych w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, w szczególności Wnioskodawca nie uzyska licencji rozumianej jako prawo do rozporządzania utworem na polach eksploatacji wskazanych w art. 50 czy art. 74 ust. 4 tej ustawy. Wynagrodzenie wypłacane Prelegentowi będzie stanowić zatem zapłatę za wykonanie usługi (wygłoszenie wykładu), a nie należność za przeniesienie praw autorskich bądź prawa do korzystania z nich.

Tym samym przychody Prelegenta nie będą stanowić przychodów z praw autorskich lub praw pokrewnych w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT.

W ocenie Wnioskodawcy wynagrodzenie wypłacane Prelegentom nie będzie stanowić również przychodów za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how). Zgodnie z brzmieniem pkt 11 Komentarza do art. 12 Konwencji Modelowej OECD określenie „wynagrodzenie za informacje związane z doświadczeniem nabytym w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej” odnosi się do przekazywania informacji publicznie nieujawnionych i nie ma zastosowania do wynagrodzenia za nowe informacje otrzymane w wyniku usług wykonywanych na zlecenie osoby wypłacającej wynagrodzenie. Jak wskazano w pkt 11.2 Komentarza, umowa o udostępnienie know-how różni się od umowy o świadczenie usług, według której jedna ze stron stosuje własne umiejętności zawodowe i doświadczenie, wykonując pracę dla drugiej strony.

Odnosząc powyższe do opisanego zdarzenia przyszłego, przedmiotem Umów będzie świadczenie usługi (przygotowanie i wygłoszenie wykładu), w wykonaniu której Prelegent wykorzystuje własną wiedzę, umiejętności i doświadczenie, a nie udostępnienie Wnioskodawcy poufnej wiedzy do wykorzystania na własny rachunek. Wystąpienia Prelegentów będą kierowane do uczestników Konferencji, mają przez to charakter otwarty i publiczny, a Umowy nie będą zawierać postanowień dotyczących poufności przekazywanych informacji, które są cechą charakterystyczną umów o udostępnienie know-how. W konsekwencji wynagrodzenie Prelegentów nie będzie stanowić należności z tytułu know-how w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT.

Pozostałe należności wymienione w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT, w szczególności z tytułu odsetek, praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego oraz za użytkowanie urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, stanowią odrębne kategorie, niemające związku z przedmiotem Umów.

Wynagrodzenie wypłacane Prelegentom w oczywisty sposób nie będzie stanowić również należności, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 ustawy o PIT. Konferencja nie będzie miała charakteru imprezy widowiskowej, rozrywkowej ani sportowej. Jej istotą nie będzie dostarczenie uczestnikom przeżyć artystycznych, emocjonalnych czy rekreacyjnych, lecz przekazanie wiedzy i wymiana doświadczeń o charakterze branżowym, wobec czego wynagrodzenie Prelegentów nie będzie mieściło się w kategorii określonej w pkt 2. Wynagrodzenie to nie będzie stanowiło także przychodów z tytułu opłat za wywóz ładunków i pasażerów przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej (pkt 3) ani przychodów zagranicznych przedsiębiorstw żeglugi powietrznej (pkt 4), z uwagi na całkowicie odmienny charakter tych należności.

Wygłoszenie wykładu nie mieści się także w kategorii świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń ani świadczeń o podobnym charakterze, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o PIT. W szczególności usługa nabywana w przyszłości przez Wnioskodawcę, której głównym świadczeniem jest poprowadzenie wykładu przez Prelegenta, nie będzie stanowić usługi doradczej, ani usługi o podobnym charakterze.

Przepisy ustawy o PIT nie definiują pojęcia usług doradczych, wobec czego zasadne jest odwołanie się do jego znaczenia słownikowego. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN „doradzać" oznacza „udzielić porady, wskazać sposób postępowania w jakiejś sprawie". Istotą usługi doradczej jest zatem udzielenie zindywidualizowanej porady, wskazanie konkretnemu odbiorcy sposobu postępowania w jego indywidualnej sprawie, w odniesieniu do jego osobistej sytuacji.

Zdaniem Wnioskodawcy, wygłoszenie wykładu podczas Konferencji nie będzie odpowiadało tak rozumianej usłudze doradczej. Wykłady będą miały charakter ogólny i będą kierowane do szerokiego, nieoznaczonego z góry grona uczestników Konferencji, a ich treść będzie dotyczyć zagadnień branżowych i nie będzie zawierać indywidualnych porad, opinii ani rekomendacji odnoszących się do konkretnego podmiotu lub konkretnego stanu faktycznego, zarówno wobec Wnioskodawcy, jak i wobec uczestników Konferencji. Istota wykładu polega na jednokierunkowym przekazaniu wiedzy określonej publiczności, a nie na analizie indywidualnej sytuacji konkretnego uczestnika Konferencji i udzieleniu mu wiążącej porady co do sposobu postępowania. Brak kluczowego dla usługi doradczej elementu indywidualizacji w sposób zasadniczy odróżnia wygłoszenie wykładu od świadczenia usług doradczych.

Wystąpienia Prelegentów nie będą mieć również cech pozostałych świadczeń wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o PIT, ani świadczeń o podobnym charakterze. Za „świadczenia o podobnym charakterze” należy uznać świadczenia równorzędne pod względem prawnym do świadczeń wprost wymienionych w tym przepisie, tj. takie, które posiadają cechy istotne dla któregokolwiek z nich. Wygłoszenie wykładu o charakterze edukacyjnym i informacyjnym takich cech nie posiada i nie może być uznane za świadczenie o podobnym charakterze do katalogu usług wymienionych w cytowanym przepisie.

Na marginesie, w ocenie Wnioskodawcy świadczenia akcesoryjne, obejmujące zgodnie z opisem zdarzenia przyszłego publikację postów i filmów promujących Konferencję na (...) i (...) oraz aktywne wspieranie promocji wydarzenia, rozpatrując je w oderwaniu od świadczenia głównego, nie podlegałyby opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w szczególności samodzielnie nie stanowiłyby usługi reklamowej (lub usług o podobnym charakterze) w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o PIT.

Przepisy ustawy o PIT nie definiują pojęcia usług reklamowych. Pojęcie „reklama” według Słownika Języka Polskiego PWN to działanie zachęcające potencjalnych klientów do korzystania z usług lub zakupu towarów.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przy wykładni przepisów ustawy dotyczących reklamy przeważa wykładnia gramatyczna. W wyroku z 12 czerwca 1997 r., sygn. akt I SA/Ka 192-193/97 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że reklama to działanie mające kształtować popyt poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o towarach w celu zachęcenia ich do nabycia towarów od tego właśnie, a nie innego podmiotu gospodarczego. Reklama musi zawierać elementy wartościujące towar lub zachęcające do jego kupna, a za reklamę należy uznać wszystko, co zawiera informacje, które nie są niezbędne do zawarcia umowy (I. Konieczna, J. Ruszyński, Problematyka kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w podatku dochodowym od osób prawnym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Poznań 1997, s. 29-30).

Według J. Kamińskiego i W. Maruchina za reklamę należy uznać wszystko to, co zawiera informacje dodatkowe, które nie są niezbędne do złożenia oferty czy zawarcia umowy (J. Kamiński, W. Maruchin, Ustawa o VAT. Komentarz, Wyd. 2, Warszawa 1996, s. 52-53). Natomiast autorzy „Komentarza do podatku dochodowego od osób prawnych” B. Brzeziński i M. Kalinowski (B. Brzeziński, M. Kalinowski, Komentarz do podatku dochodowego od osób prawnych, Warszawa 1996, s. 143-144) uznają za reklamę działania, których celem jest kształtowanie popytu poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o towarach bądź usługach, ich cechach i przeznaczeniu w celu zachęcenia ich do nabywania towarów bądź usług od tego właśnie, a nie innego podmiotu gospodarczego. Technicznym sposobem reklamy może być ogłoszenie prasowe, radiowe lub telewizyjne, a także plakat czy afisz stały, a ponadto rozsyłanie folderów i innych informacji handlowych nabywcom. Nie znaczy to jednak, że tylko te media mogą być wykorzystane do rozpowszechniania informacji i reklamy.

Ponadto pod pojęciem usług reklamowych rozumie się wszelką działalność promocyjną, w wyniku lub w trakcie której następuje przekazywanie treści mających za zadanie informować o istnieniu lub cechach oferowanych towarów lub usług w celu zwiększenia sprzedaży tych produktów. Usługi reklamowe mogą być wykonywane zarówno przez podmioty, które profesjonalnie zajmują się świadczeniem usług reklamowych, jak i podmioty, dla których wykonanie usługi reklamowej nie jest realizowane w ramach ich podstawowej działalności gospodarczej.

Pojęcie usług reklamowych było również przedmiotem wykładni Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na gruncie przepisów dotyczących miejsca świadczenia usług reklamowych (wyroki z 17 listopada 1993 r. w sprawach C-68/92 Komisja przeciwko Francji, C-69/92 Komisja przeciwko Luksemburgowi oraz C-73/92 Komisja przeciwko Hiszpanii). Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Trybunał, pojęcie usług reklamowych należy rozumieć jako wszelką działalność promocyjną, której celem jest informowanie odbiorców o istnieniu firmy oraz o jakości oferowanych przez nią towarów lub usług, w celu zwiększenia ich sprzedaży. Informacje te są zazwyczaj rozpowszechniane za pomocą standardowych mediów (radio, prasa, telewizja), co nie oznacza jednak, że wyłącznie te środki przekazu mogą służyć rozpowszechnianiu reklamy. Według Trybunału dla uznania danej czynności za usługę reklamową wystarczające jest, by wiązała się ona z rozpowszechnianiem wśród odbiorców informacji o istnieniu firmy oraz jakości oferowanych produktów lub usług w celu zwiększenia ich sprzedaży.

Powyższa wykładnia pojęcia usług reklamowych, wywodząca się bezpośrednio z orzecznictwa TSUE, znajduje zastosowanie również w praktyce organów podatkowych przy ocenie zakresu przedmiotowego art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o PIT (oraz odpowiednio art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT), niezależnie od uchylenia z dniem 1 stycznia 2022 r. art. 15e ustawy o CIT, do którego odnosiły się wcześniejsze objaśnienia Ministerstwa Finansów opierające się na tym samym orzecznictwie.

Biorąc pod uwagę przytoczone definicje usługi reklamowej, publikacje dokonywane przez Prelegentów nie będą miały charakteru takich usług. Będą one dotyczyć własnego udziału Prelegenta w Konferencji, a nie towarów czy usług oferowanych przez Wnioskodawcę jako takich. Ich celem nie będzie zwiększenie sprzedaży Wnioskodawcy lub przeprowadzenie kampanii reklamowej na rzecz Spółki, lecz będzie nim poinformowanie osób obserwujących Prelegenta o jego udziale w Konferencji.

Dodatkowym argumentem przemawiającym za brakiem kwalifikacji publikacji dokonywanych przez Prelegentów jako usług reklamowych jest brak kontroli Wnioskodawcy nad grupą odbiorców oraz treścią tych publikacji. W przeciwieństwie do typowej usługi reklamowej, w ramach której zleceniodawca definiuje grupę docelową, przekaz kreatywny oraz plan medialny podejmowanych działań, publikacje Prelegentów będą kierowane do ich własnych obserwujących w mediach społecznościowych – grona zbudowanego niezależnie od udziału w Konferencji i pozostającego poza kontrolą Wnioskodawcy. Umowy nie będą przewidywać obowiązku uzyskania akceptacji Wnioskodawcy dla treści publikacji, ani stosowania się do wytycznych kreatywnych czy sprzedażowych (np. wezwań do zakupu biletu), lecz jedynie poinformowanie o udziale Prelegenta w wydarzeniu.

Powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącym rozróżnienia usług reklamowych od innych świadczeń, w ramach których pojawiają się elementy o charakterze informacyjno-promocyjnym. W wyroku z 12 kwietnia 2023 r., sygn. akt II FSK 2470/20, NSA wskazał, że sama okoliczność podejmowania przez dany podmiot działań zmierzających do przedstawienia pozytywnych cech towarów czy usług – w tym poprzez aktywność na platformach biznesowych czy udzielanie informacji – nie przesądza jeszcze o reklamowym charakterze takiego świadczenia, jeżeli pozostaje ono organizacyjnie, technicznie i funkcjonalnie odrębne od świadczenia głównego. Analogicznie, incydentalna aktywność informacyjna Prelegentów w mediach społecznościowych, stanowiąca naturalny element budowania własnej marki eksperckiej, nie przekształca się w usługę reklamową tylko z tego powodu, że wywołuje pewien efekt promocyjny dla Konferencji.

Faktem przemawiającym za prawidłowością stanowiska Wnioskodawcy jest również brak wyodrębnionego wynagrodzenia z tytułu świadczenia usługi reklamowej, przeciwnie, zawierane w przyszłości Umowy będą przewidywały ryczałtowe wynagrodzenie z tytułu nabycia usługi kompleksowej.

Mając na uwadze powyższe, omawiane świadczenia akcesoryjne nie będą wypełniać elementów definicji usługi reklamowej. Nie będą one dotyczyć towarów lub usług oferowanych przez Wnioskodawcę, lecz własnego udziału Prelegenta w Konferencji, ponadto nie będą również stanowić poszerzenia wiedzy odbiorców o ofercie Wnioskodawcy w rozumieniu przywołanego wyroku NSA. Ich celem nie będzie kształtowanie popytu na towary lub usługi Wnioskodawcy ani zachęcenie odbiorców do skorzystania z jego oferty, a nie z oferty innego podmiotu gospodarczego. Publikacje te nie będą zawierać również elementów wartościujących ofertę Wnioskodawcy ani informacji dodatkowych, wykraczających poza fakt udziału Prelegenta w Konferencji.

W ocenie Wnioskodawcy świadczenia akcesoryjne przewidziane w Umowach nie stanowiłyby usług reklamowych ani świadczeń o podobnym charakterze w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o PIT nawet wówczas, gdyby były rozpatrywane odrębnie od świadczenia głównego. Powyższe stanowi dodatkowe, niezależne od argumentacji dotyczącej usługi kompleksowej, potwierdzenie, że wynagrodzenie wypłacane Prelegentom z tytułu Umów nie będzie podlegać opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Mając na uwadze powyższe, świadczenie główne nabywane w przyszłości przez Wnioskodawcę na podstawie Umów, tj. przygotowanie i wygłoszenie wykładu przez Prelegenta podczas Konferencji, nie mieści się w żadnej z kategorii przychodów wymienionych w art. 29 ust. 1 ustawy o PIT. Skoro jak wykazano powyżej świadczenia akcesoryjne dzielą los podatkowy świadczenia głównego, całość wynagrodzenia wypłacanego Prelegentom z tytułu Umów nie będzie podlegać opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o PIT. W konsekwencji na Wnioskodawcy nie będą ciążyły obowiązki płatnika, o których mowa w art. 41 ust. 4 ustawy o PIT, w zakresie poboru tego podatku od należności wypłacanych Prelegentom.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”):

•      Interpretacji DKIS z 25 września 2025 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.661.2025.2.JM, w której organ podatkowy potwierdził stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym przychody otrzymywane przez Speakerów/agencje reprezentujące Speakerów w zamian za świadczenie na rzecz wnioskodawcy usługi, na którą składają się wygłoszenie wykładu lub przemówienia, prezentacja multimedialna, udział lub moderowanie paneli dyskusyjnych, prowadzenie sesji Q&A, udzielanie wywiadów mediom itp., nie podlegają opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a na wnioskodawcy nie ciążą obowiązki płatnika tego podatku;

•      Interpretacji DKIS z 31 marca 2023 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.914.2022.3.MKA, w której uzasadnieniu organ wskazał, że:

Odnosząc się do zapisu wyżej cytowanego art. 29 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychody uzyskiwane przez Spikerów/agencje reprezentujące Spikerów nie sposób zaliczyć do przychodów wymienionych w tym przepisie. W szczególności w związku z tym, że umowy zawierane ze Speakerami/agencjami reprezentującymi Speakerów są zawierane z tymi podmiotami jako osobami fizycznymi prowadzącymi działalność gospodarczą oraz nie są to umowy zlecenia lub o dzieło, zatem należy uznać, że nie będą one stanowiły przychodu z działalności określonej w art. 13 pkt 2 i 6-9 ustawy. Ponadto na podstawie tych umów nie dochodzi do przeniesienia na Państwo praw autorskich do wykładów czy treści zawartych w materiałach czy prezentacjach Speakerów, zatem przychody przez nich uzyskiwane nie będą stanowić przychodów z praw autorskich i praw pokrewnych. Ponadto Kongresy - zgodnie z Państwa wyjaśnieniem - nie są wydarzeniami o charakterze widowiskowym czy rozrywkowym,

zatem przychodów Spikerów nie można zaliczyć do przychodów z tytułu opłat za usługi w zakresie działalności widowiskowej. Przychodów uzyskiwanych przez Spikerów nie można tez zakwalifikować do innych przychodów wymienionych w art. 29 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem mając na uwadze opis przedstawiony we wniosku oraz powołane przepisy prawa stwierdzić należy, że skoro usługi wykonywane przez Spikerów/agencje reprezentujące Spikerów będą świadczone przez nierezydenta w ramach prowadzonej działalności gospodarczej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i usługi te nie stanowią usług wymienionych w treści art. 29 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to przepis art. 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie będzie miał zastosowania.

•      Interpretacji DKIS z 19 września 2025 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.616.2025.2.JM,

•      Interpretacji DKIS z 5 listopada 2019 r., sygn. 0114-KDIP3-3.4011.398. 2019.2.MJ.

Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy wynagrodzenie wypłacane przez Spółkę Prelegentom z tytułu Umów nie będzie podlegało opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o PIT, a w konsekwencji na Wnioskodawcy nie będą ciążyły obowiązki płatnika, o których mowa w art. 41 ust. 4 ustawy o PIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

•      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

•      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.