0115-KDIT1.4011.580.2026.2.JG

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 7 października 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

16 czerwca 2026 r. Wnioskodawca został ustanowiony diakonem w Kościele Zielonoświątkowym – Zborze (...). Wnioskodawca pełni funkcję diakona jako osoba duchowna w rozumieniu wewnętrznych przepisów jego związku wyznaniowego. Z tytułu pełnienia tej funkcji Wnioskodawca nie otrzymuje żadnego wynagrodzenia ani świadczenia pieniężnego. Wnioskodawca nie otrzymuje również żadnych opłat, ofiar ani innych przychodów z tego tytułu. Ustanowienie Wnioskodawcy jako diakona skutkowało natomiast zgłoszeniem go do ubezpieczeń społecznych jako osoby duchownej i opłacaniem składek ZUS na zasadach przewidzianych dla osób duchownych.

Wątpliwość dotyczy tego, czy sam fakt posiadania statusu osoby duchownej i pełnienia funkcji diakona, przy jednoczesnym braku jakichkolwiek przychodów związanych z pełnioną funkcją, powoduje obowiązek zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz obowiązek opłacania ryczałtu od przychodów osób duchownych.

Uzupełnienie wniosku

Kościół Zielonoświątkowy jest Kościołem, którego dotyczy ustawa z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do Kościoła Zielonoświątkowego w Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskodawca pełni funkcję diakona w Zborze Kościoła Zielonoświątkowego (...), będącym zborem tego Kościoła.

Wnioskodawca został powołany na funkcję diakona w Zborze (...). Zgodnie z art. 38 ust. 1 Prawa Wewnętrznego Kościoła Zielonoświątkowego duchownymi Kościoła są diakoni i prezbiterzy. Wnioskodawca posiada zatem, z tytułu powołania na funkcję diakona, status osoby duchownej w Kościele. Zgodnie z art. 38 ust. 12 Prawa Wewnętrznego prezbiterzy i diakoni, którzy nie zostali powołani na stanowisko Pastora lub Pastora Pomocniczego i pełnią służbę w Zborze, są duchownymi uprawnionymi do wykonywania czynności kościelnych w zakresie określonym przez Pastora Zboru w porozumieniu z Radą Starszych Zboru. Wnioskodawca nie został powołany na stanowisko Pastora ani Pastora Pomocniczego.

W praktyce Wnioskodawca angażuje się w życie Zboru, w tym wykonuje obecnie następujące czynności:

•      koordynuje nabożeństwa i związane z nimi działania organizacyjne,

•      organizuje i prowadzi cotygodniowe spotkania o charakterze duszpasterskim,

•      doraźnie wspiera inne działania i potrzeby Zboru, zależnie od aktualnej sytuacji.

Zakres tego zaangażowania może zmieniać się w zależności od aktualnych potrzeb Zboru. Wskazane czynności nie są wyszczególnione w akcie powołania na funkcję diakona jako konkretne obowiązki. Są elementem faktycznego zaangażowania w życie Zboru. Czynności o podobnym charakterze mogą być wykonywane również przez osoby niebędące duchownymi.

Wnioskodawca nie jest osobą kierującą Zborem ani członkiem organu kierującego Zborem. Zgodnie z art. 22 ust. 1 Prawa Wewnętrznego kierownictwo Zboru stanowi Rada Starszych, której przewodniczy Pastor. Prawo Wewnętrzne Kościoła Zielonoświątkowego określa diakonów jako osoby duchowne oraz reguluje ich możliwość pełnienia służby w Zborze, natomiast nie wynika z niego, że każda osoba pełniąca funkcję diakona musi otrzymywać wynagrodzenie z tego tytułu.

W Kościele występują zarówno osoby duchowne pełniące określone, formalnie zdefiniowane i odpłatne funkcje, jak i osoby duchowne wykonujące swoją służbę nieodpłatnie. W przypadku Wnioskodawcy pełnienie funkcji diakona jest nieodpłatne. Wnioskodawca nie otrzymuje z tytułu pełnienia funkcji diakona, ani z tytułu wykonywania opisanych wyżej czynności, żadnego wynagrodzenia.

Akt, na podstawie którego Wnioskodawca został powołany na funkcję diakona zawiera informację o powołaniu go na tę funkcję. Nie określa natomiast konkretnych zadań ani zakresu czynności, które Wnioskodawca ma wykonywać w związku z powołaniem. Akt ten nie zawiera również postanowień dotyczących wynagrodzenia, honorariów, opłat, ofiar, świadczeń niepieniężnych ani innych przychodów związanych z pełnieniem funkcji diakona.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym, jako osoba ustanowiona diakonem Kościoła Zielonoświątkowego, która nie osiąga żadnych przychodów z pełnienia funkcji o charakterze duszpasterskim, Wnioskodawca jest zobowiązany do zawiadomienia właściwego Naczelnika Urzędu Skarbowego o rozpoczęciu pełnienia tej funkcji na podstawie art. 42 ust. 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym oraz do opłacania ryczałtu od przychodów osób duchownych?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, w przedstawionym stanie faktycznym nie powstaje obowiązek opodatkowania ryczałtem od przychodów osób duchownych ani obowiązek zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego o rozpoczęciu pełnienia funkcji duszpasterskiej na podstawie art. 42 ust. 2 ustawy. Wynika to z faktu, że art. 42 ust. 1 ustawy odnosi się do osób duchownych osiągających przychody z opłat otrzymywanych w związku z pełnionymi funkcjami o charakterze duszpasterskim. W Pana sytuacji taki warunek nie jest spełniony, ponieważ nie osiąga Pan żadnych przychodów związanych z pełnioną funkcją. Sam status osoby duchownej oraz zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych jako osoby duchownej nie powinny, w Pana ocenie, powodować powstania obowiązku podatkowego w formie ryczałtu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania.

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

•      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

•      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego.

Zgodnie natomiast z art. 42 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 843 ze zm.):

Osoby duchowne, osiągające przychody z opłat otrzymywanych w związku z pełnionymi funkcjami o charakterze duszpasterskim, opłacają od tych przychodów podatek dochodowy w formie ryczałtu od przychodów osób duchownych, zwany dalej „ryczałtem”.

Osoby, o których mowa w ust. 1, zawiadamiają właściwego naczelnika urzędu skarbowego o rozpoczęciu pełnienia funkcji o charakterze duszpasterskim w terminie 14 dni od dnia objęcia funkcji.

Stosownie do art. 43 ww. ustawy:

Kwartalne stawki ryczałtu od przychodów proboszczów i od przychodów wikariuszy określone są odpowiednio w załącznikach nr 5 i 6 do ustawy.

Kwartalne stawki ryczałtu od przychodów proboszczów i od przychodów wikariuszy, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio do osób duchownych wszystkich wyznań, sprawujących porównywalne funkcje.

Liczbę mieszkańców przyjmuje się według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedzającego rok podatkowy.

Należy zauważyć, że zakres podmiotowy ustawy obejmuje osoby duchowne uzyskujące przychody z działalności duszpasterskiej, zaś przedmiotem opodatkowania są przychody uzyskiwane przez te osoby z ww. działalności. Osobami duchownymi są w pierwszej kolejności proboszczowie i wikariusze oraz wikariusze lub inne osoby duchowne, które działają w zastępstwie proboszcza.

W przepisie art. 42 ust. 1 ww. ustawy określono przesłanki warunkujące opodatkowanie ryczałtem osób duchownych. Do objęcia wskazanym podatkiem osoby duchownej niezbędne jest zatem pełnienie przez taką osobę funkcji duszpasterskiej i osiąganie przychodów z opłat otrzymywanych w związku ze sprawowaniem tej funkcji. Stosownie bowiem do przywołanych regulacji ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne znajduje zastosowanie tylko do osób, które wybrały taką formę opodatkowania (bądź wybierając ją wcześniej nie zrezygnowały z niej) i które mogą potencjalnie uzyskiwać określone przychody.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że został Pan ustanowiony diakonem w Kościele Zielonoświątkowym (...). Pełni Pan funkcję diakona jako osoba duchowna w rozumieniu wewnętrznych przepisów jego związku wyznaniowego. Z tytułu pełnienia tej funkcji Wnioskodawca nie otrzymuje żadnego wynagrodzenia ani świadczenia pieniężnego. Wnioskodawca nie otrzymuje również żadnych opłat, ofiar ani innych przychodów z tego tytułu.

W konsekwencji – w związku z nieuzyskiwaniem przez Pana świadczeń pieniężnych za pełnioną posługę duszpasterską – nie ciąży na Panu obowiązek zawiadomienia właściwego naczelnika urzędu skarbowego o rozpoczęciu pełnienia funkcji o charakterze duszpasterskim w terminie 14 dni od dnia objęcia funkcji oraz opłacania podatku dochodowego w formie ryczałtu od przychodów osób duchownych, tj. od przychodów osiąganych w związku z pełnieniem tej funkcji.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.