0115-KDIT1.4011.523.2026.2.MN

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 11 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 24 sierpnia 2026 r. (wpływ 31 sierpnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną posiadającą miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wnioskodawca jest jedynym wspólnikiem spółki prawa estońskiego działającej w formie osauhing (OU), będącej estońskim rezydentem podatkowym. Spółka nie posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby, zarządu ani zakładu w rozumieniu właściwych przepisów prawa podatkowego.

Spółka prowadzi działalność gospodarczą i osiąga zyski podlegające opodatkowaniu zgodnie z prawem estońskim. Dotychczas zyski wypracowane przez spółkę nie były dystrybuowane do wspólnika. W przyszłości planowane jest podjęcie uchwały o wypłacie dywidendy na rzecz Wnioskodawcy.

Zgodnie z obowiązującym w Estonii systemem opodatkowania dochodów spółek kapitałowych opodatkowanie zysku następuje zasadniczo dopiero w momencie jego dystrybucji. W związku z planowaną wypłatą dywidendy spółka będzie zobowiązana do zapłaty estońskiego podatku dochodowego od dystrybuowanego zysku zgodnie z przepisami obowiązującymi na dzień dokonania wypłaty. Obowiązek zapłaty tego podatku powstanie wyłącznie w związku z podjęciem decyzji o wypłacie dywidendy. W przypadku pozostawienia zysku w spółce i braku jego dystrybucji obowiązek zapłaty tego podatku nie powstałby. Podatek ten stanowi podatek dochodowy objęty zakresem estońskiej ustawy o podatku dochodowym oraz zakresem Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Estońską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

Wnioskodawca będzie rzeczywistym właścicielem otrzymanej dywidendy w rozumieniu postanowień Konwencji. Udziały w spółce estońskiej nie są i nie będą związane z zakładem położonym w Estonii. Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy podatek dochodowy zapłacony w Estonii w związku z wypłatą dywidendy może zostać uwzględniony przy stosowaniu mechanizmu unikania podwójnego opodatkowania przewidzianego w Konwencji polsko-estońskiej oraz ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Uzupełnienie wniosku

Używane we wniosku sformułowania dotyczące podatku należnego i zapłaconego w Estonii przez Spółkę będącą estońskim rezydentem podatkowym w związku z dystrybucją zysku (wypłatą dywidendy na rzecz Wnioskodawcy) odnoszą się do zobowiązania podatkowego Spółki jako podatnika do zapłaty estońskiego podatku dochodowego należnego od osób prawnych, tj. podatku obciążającego Spółkę w związku z dystrybucją przez nią zysku. Tym samym podatek, o którym mowa we wniosku, nie odnosi się do zobowiązania podatkowego Wnioskodawcy jako osoby fizycznej z tytułu otrzymania dywidendy, ani do podatku pobieranego przez Spółkę jako płatnika u źródła od dywidendy należnej Wnioskodawcy.

W konsekwencji użyte we wniosku sformułowania dotyczące podatku „należnego i zapłaconego w Estonii przez Spółkę” należy rozumieć jako odnoszące się wyłącznie do estońskiego podatku dochodowego od osób prawnych należnego od Spółki w związku z dystrybucją przez nią zysku.

Pytanie

Czy podatek dochodowy należny i zapłacony w Estonii przez spółkę będącą estońskim rezydentem podatkowym wyłącznie w związku z wypłatą dywidendy na rzecz Wnioskodawcy, będącego polskim rezydentem podatkowym i rzeczywistym właścicielem tej dywidendy, stanowi podatek zapłacony w Estonii od dochodu, który zgodnie z art. 10 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Estońską może podlegać opodatkowaniu w Estonii, a tym samym podlega uwzględnieniu przy stosowaniu art. 24 tej Konwencji oraz art. 30a ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy odpowiedź na przedstawione pytanie powinna być twierdząca.

Zgodnie z art. 30a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychody z dywidend podlegają opodatkowaniu 19% zryczałtowanym podatkiem dochodowym.

Jednocześnie art. 30a ust. 9 ustawy przewiduje możliwość odliczenia od podatku należnego w Polsce podatku zapłaconego za granicą, jeżeli dochód podlega opodatkowaniu również poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W analizowanym przypadku źródłem dochodu jest dywidenda wypłacana przez spółkę będącą rezydentem podatkowym Estonii na rzecz polskiego rezydenta podatkowego.

Zgodnie z art. 10 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Estońską dywidendy wypłacane przez spółkę mającą siedzibę w jednym Umawiającym się Państwie osobie mającej miejsce zamieszkania w drugim Umawiającym się Państwie mogą być opodatkowane zarówno w państwie źródła, jak i w państwie miejsca zamieszkania odbiorcy.

W konsekwencji Konwencja przyznaje Estonii prawo do opodatkowania dochodu osiąganego przez Wnioskodawcę z tytułu dywidendy wypłacanej przez estońską spółkę.

Specyfika estońskiego systemu podatkowego polega na tym, że opodatkowanie dochodu spółki następuje zasadniczo dopiero w momencie jego dystrybucji. Obowiązek podatkowy nie jest związany z samym osiągnięciem zysku przez spółkę, lecz z jego przeznaczeniem do wypłaty wspólnikowi. W analizowanym przypadku zapłata podatku dochodowego w Estonii nastąpi wyłącznie dlatego, że spółka podejmie decyzję o wypłacie dywidendy na rzecz Wnioskodawcy. Gdyby zysk nie został przeznaczony do wypłaty, podatek nie powstałby. Między wypłatą dywidendy a obowiązkiem zapłaty podatku istnieje zatem bezpośredni i nierozerwalny związek funkcjonalny oraz ekonomiczny.

Zdaniem Wnioskodawcy dla celów stosowania Konwencji oraz art. 30a ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych znaczenie powinien mieć rzeczywisty charakter podatku oraz jego związek z dochodem podlegającym opodatkowaniu, a nie wyłącznie techniczny sposób jego poboru wynikający z prawa krajowego Estonii. Podatek dochodowy zapłacony przez spółkę w związku z dystrybucją zysku stanowi element opodatkowania dochodu, który zgodnie z art. 10 Konwencji może być opodatkowany w Estonii. Powyższej oceny nie zmienia okoliczność, że zgodnie z prawem wewnętrznym Estonii formalnym podatnikiem tego podatku jest spółka wypłacająca dywidendę, ponieważ obowiązek podatkowy powstaje wyłącznie wskutek podjęcia decyzji o dystrybucji zysku do wspólnika.

Artykuł 24 Konwencji przewiduje eliminację podwójnego opodatkowania poprzez zastosowanie metody odliczenia podatku zapłaconego w drugim państwie. Celem tego przepisu jest uniknięcie sytuacji, w której ten sam dochód podlegałby ekonomicznemu opodatkowaniu zarówno w państwie źródła, jak i w państwie miejsca zamieszkania podatnika. Odmienna interpretacja prowadziłaby do sytuacji, w której dochód dystrybuowany przez estońską spółkę byłby opodatkowany najpierw w Estonii w związku z jego wypłatą, a następnie w pełnym zakresie w Polsce, mimo że Konwencja przewiduje mechanizm eliminacji podwójnego opodatkowania.

W ocenie Wnioskodawcy podatek dochodowy zapłacony w Estonii w związku z wypłatą dywidendy należy uznać za podatek podlegający uwzględnieniu przy stosowaniu art. 24 Konwencji polsko-estońskiej oraz art. 30a ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji Wnioskodawca stoi na stanowisku, że podatek dochodowy zapłacony w Estonii w związku z dystrybucją zysku powinien zostać uwzględniony przy ustalaniu wysokości podatku należnego w Polsce zgodnie z zasadami wynikającymi z powołanych przepisów.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym – zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – podlegają:

wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione z podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia.

Źródłami przychodów – w myśl art. 10 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy – są:

kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c.

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f – zgodnie z art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy – są:

otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się:

dywidendy i inne przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych faktycznie uzyskane z tego udziału.

Przepis dotyczy przy tym zarówno dywidend i innych przychodów z udziału w zyskach osób prawnych utworzonych na gruncie prawa polskiego, jak i utworzonych na gruncie prawa innych państw. Przychody (dochody) te są opodatkowane na zasadach, które określa art. 30a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie łączy się ich z dochodami opodatkowanymi na zasadach ogólnych według skali podatkowej, o czym stanowi art. 30a ust. 7 ww. ustawy.

Stosownie do art. 30a ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:

Od uzyskanych dochodów (przychodów) z dywidend i innych przychodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych pobiera się 19% zryczałtowany podatek dochodowy (z zastrzeżeniem art. 52a).

Co do zasady zryczałtowany podatek dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów, o których mowa w art. 30a ust. 1 pkt 4 ustawy, pobiera płatnik określony w art. 41 cytowanej ustawy. Jeżeli jednak podatek nie został pobrany przez płatnika, to podatnik sam wykazuje należny podatek w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 lub ust. 1a.

Brak poboru zryczałtowanego podatku, o którym mowa w art. 30a ust. 1 pkt 4 ustawy, ma m.in. miejsce w sytuacji, gdy dywidenda jest wypłacana przez spółkę mającą siedzibą poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Taki podmiot nie podlega bowiem obowiązkom płatnika określonym w polskiej ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ustawodawca szczegółowo uregulował sytuację podatników, którzy uzyskują przychody zagraniczne podlegające opodatkowaniu w trybie art. 30a ustawy. I tak, stosownie do art. 30a ust. 9 ww. ustawy:

Podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, uzyskujący poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej przychody (dochody) określone w ust. 1 pkt 1-5, od zryczałtowanego podatku obliczonego zgodnie z ust. 1, od tych przychodów (dochodów), odliczają kwotę równą podatkowi zapłaconemu za granicą, jednakże odliczenie to nie może przekroczyć kwoty podatku obliczonego od tych przychodów (dochodów) przy zastosowaniu stawki 19%.

Jak wynika z powołanego przepisu podatnik, który uzyskał zagraniczną dywidendę powinien:

1)  obliczyć zryczałtowany podatek dochodowy od dywidendy – według stawki 19%, a następnie

2)  odliczyć od kwoty podatku podatek faktycznie zapłacony od tej dywidendy w państwie źródła, przy czym:

a)  jeśli podatek zapłacony za granicą byłby niższy od kwoty polskiego zryczałtowanego podatku dochodowego albo równy kwocie polskiego podatku, to podlega odliczeniu w całości;

b)  jeśli podatek zapłacony za granicą byłby wyższy niż kwota polskiego zryczałtowanego podatku dochodowego, to odliczeniu podlega podatek zagraniczny do wysokości równej polskiemu podatkowi od tej dywidendy.

Odliczeniu podlega przy tym wyłącznie taki podatek zagraniczny od dywidendy, który został faktycznie zapłacony (uregulowany). Odliczeniu nie podlega natomiast podatek należny, ale jeszcze niezapłacony. Co więcej, podatek zapłacony za granicą od konkretnej dywidendy odlicza się od kwoty polskiego zryczałtowanego podatku dochodowego należnego od tej samej dywidendy. Nie ma możliwości „rozszerzenia” tego odliczenia na inne dochody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych uzyskane z danego państwa lub z innych państw.

Na mocy art. 30a ust. 11 ww. ustawy:

Kwoty zryczałtowanego podatku obliczonego od przychodów (dochodów), o których mowa w ust. 1 pkt 1-5, uzyskanych poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej oraz kwotę podatku zapłaconego za granicą, o której mowa w ust. 9, podatnicy są obowiązani wykazać w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1 lub 1a.

Z opisu okoliczności faktycznych sprawy wynika, że:

·      jest Pan polskim rezydentem podatkowym,

·      jest Pan jedynym wspólnikiem spółki prawa estońskiego, będącej estońskim rezydentem podatkowym,

·      w przyszłości planowana jest wypłata dywidendy.

Jako osoby mającej miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce Pana obowiązek podatkowy powstaje zarówno w sytuacji, gdy uzyskuje Pan przychody na terytorium Polski, jak i za granicą. Całość Pana przychodów jest objęta tym obowiązkiem (nieograniczony obowiązek podatkowy). Na gruncie omawianej ustawy dywidendy uzyskiwane ze spółki w Estonii co do zasady są więc Pana przychodem objętym nieograniczonym obowiązkiem podatkowym w Polsce, tj. przychodem z kapitałów pieniężnych, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy.

Przepis o nieograniczonym obowiązku podatkowym stosuje się z jednak z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ww. ustawy). Wobec tego ostateczny kształt Pana obowiązków, które będą wynikały z uzyskania przychodów z dywidendy od podmiotu z siedzibą w Estonii będzie zależał od uregulowań umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Estońską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Tallinie dnia 9 maja 1994 r. (Dz.U. z 1995 r. Nr 77 poz. 388), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę dnia 7 czerwca 2017 r. oraz przez Estonię dnia 29 czerwca 2018 r.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 i 2 ww. umowy:

Dywidendy, wypłacane przez spółkę mającą siedzibę w Umawiającym się Państwie osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Umawiającym się Państwie.

Dywidendy te mogą być opodatkowane także w Umawiającym się Państwie i zgodnie z prawem tego Państwa, w którym spółka wypłacająca dywidendy ma swoją siedzibę, ale gdy odbiorca dywidend jest ich właścicielem, to podatek ten nie może przekraczać:

a)  5 procent kwoty dywidend brutto, jeżeli ich właścicielem jest spółka (inna niż spółka osobowa), której udział w kapitale spółki wypłacającej dywidendy wynosi co najmniej 25 procent,

b)  15 procent kwoty dywidend brutto we wszystkich pozostałych przypadkach.

Właściwe władze Umawiających się Państw mogą, w drodze wzajemnego porozumienia rozstrzygnąć sposób stosowania tych ograniczeń. Postanowienia niniejszego ustępu nie naruszają opodatkowania spółki w odniesieniu do zysków, z których dywidendy są wypłacane.

W myśl art. 10 ust. 4 ww. umowy:

Postanowienia ustępów 1 i 2 nie mają zastosowania, jeżeli właściciel dywidend, mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, wykonuje w drugim Umawiającym się Państwie, w którym znajduje się siedziba spółki wypłacającej dywidendy, działalność gospodarczą poprzez zakład w nim położony bądź wykonuje w tym drugim Państwie wolny zawód w oparciu o stałą placówkę, która jest w nim położona, i gdy udział, z tytułu którego wypłaca się dywidendy, faktycznie wiąże się z działalnością takiego zakładu lub stałej placówki. W takim przypadku, w zależności od konkretnej sytuacji, stosuje się postanowienia artykułu 7 lub artykułu 14.

Zatem dywidendy uzyskane przez polskiego rezydenta podatkowego z Republiki Estonii podlegają opodatkowaniu zarówno w Polsce jak i w Estonii, jednakże kwota podatku w Estonii nie może przekroczyć 15% kwoty dywidendy brutto.

Z opisu sprawy wynika, że w związku z dystrybucją zysku na Pana rzecz spółka będzie zobowiązania jako podatnik do zapłaty estońskiego podatku dochodowego od osób prawnych – nie będzie to jednak Pana zobowiązanie podatkowe w związku z otrzymaniem dywidendy, ani zobowiązanie spółki jako płatnika do pobrania podatku u źródła od dywidendy Panu wypłaconej.

Powyższe oznacza, że nie zapłaci Pan podatku u źródła w Estonii w związku z wypłatą Panu dywidendy. To spółka jako podatnik podatku dochodowego od osób prawnych zapłaci swoje zobowiązanie podatkowe. Nie wystąpi zatem po Pana stronie podwójne opodatkowanie dywidendy. W świetle art. 30a ust. 9 analizowanej ustawy nie jest możliwe odliczenie podatku, którego Pan nie zapłaci. Nie może Pan również od podatku zapłaconego w Polsce odliczyć zapłaconego przez spółkę estońską podatku, będącego jej zobowiązaniem podatkowym.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

•      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

•      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.