0115-KDIT1.4011.483.2026.2.JG

Interpretacja indywidualna

  – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 24 lipca 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest polskim obywatelem, który 22 września 2022 r. wyjechał z Polski do Stanów Zjednoczonych Ameryki w związku z podjęciem zatrudnienia na podstawie amerykańskiej wizy i statusu (...). Od momentu wyjazdu do USA Wnioskodawca wykonywał pracę na rzecz amerykańskiego pracodawcy oraz posiadał w Stanach Zjednoczonych centrum interesów życiowych i gospodarczych. Wnioskodawca legalnie przebywał i pracował na terytorium USA na podstawie dokumentu (...). Umowa o pracę Wnioskodawcy była odnawiana cyklicznie i ostatni okres jej obowiązywania kończy się 1 czerwca 2026 r.

W całym okresie pobytu w USA zamiarem Wnioskodawcy było dalsze kontynuowanie życia i pracy na terytorium Stanów Zjednoczonych. Wnioskodawca wynajmował tam mieszkanie wraz z małżonką, wykonywał pracę na rzecz amerykańskiego podmiotu oraz funkcjonował w amerykańskim systemie podatkowym.

Wnioskodawca powrócił do Polski 19 października 2025 r. wyłącznie w celu czasowej wizyty rodzinnej związanej z pogarszającym się stanem zdrowia dziadków, w szczególności chorej babci Wnioskodawcy. Powrót ten miał charakter przejściowy i tymczasowy. Wnioskodawca planował następnie ponownie udać się do USA i kontynuować tam pracę oraz pobyt.

W szczególności należy wskazać, że:

•      status (...) Wnioskodawcy pozostawał ważny,

•      pozwolenie na pracę w USA nie wygasło,

•      amerykański pracodawca oczekiwał dalszego powrotu Wnioskodawcy do Stanów Zjednoczonych,

•      pomiędzy stronami nie doszło do rozwiązania stosunku pracy,

•      Wnioskodawca nadal wykonywał pracę na rzecz amerykańskiego pracodawcy,

•      wynajmowane mieszkanie w USA pozostawało do dyspozycji Wnioskodawcy i jego małżonki.

Przyjazd Wnioskodawcy do Polski nie był związany z koniecznością opuszczenia terytorium USA ani zakończeniem pobytu lub zatrudnienia w Stanach Zjednoczonych. Wnioskodawca przybył do Polski wyłącznie w celu czasowej wizyty rodzinnej.

W związku z wcześniejszym wygaśnięciem wizy uprawniającej do ponownego ubiegania się o wjazd na terytorium USA, po przybyciu do Polski Wnioskodawca odbył 21 października 2025 r. spotkanie w konsulacie USA celem uzyskania nowej wizy. Należy przy tym podkreślić, że sama utrata ważności wizy nie była równoznaczna z utratą statusu pobytowego ani prawa do wykonywania pracy na terytorium USA. W toku procedury wizowej wobec Wnioskodawcy zastosowano procedurę tzw. (...). Na tym etapie zarówno Wnioskodawca, jak i jego pracodawca pozostawali przekonani, że procedura zakończy się wydaniem nowej wizy i umożliwi Wnioskodawcy powrót do Stanów Zjednoczonych.

Wnioskodawca wskazuje, że w tamtym okresie nie podjął jeszcze decyzji o trwałym przeniesieniu miejsca zamieszkania do Polski. Również jego małżonka przebywała nadal w USA do 12 stycznia 2026 r. Dodatkowo umowa najmu mieszkania w USA została zakończona dopiero 6 stycznia 2026 r.

Wnioskodawca oraz jego małżonka pozostawali zatem związani organizacyjnie i życiowo ze Stanami Zjednoczonymi również na przełomie 2025 i 2026 r. Dopiero w pierwszych miesiącach 2026 r., po pewnym okresie pobytu w Polsce oraz wobec przedłużającego się braku decyzji wizowej, Wnioskodawca wraz z małżonką podjęli decyzję o trwałym pozostaniu w Polsce i przeniesieniu tutaj swojego ośrodka interesów życiowych. W konsekwencji Wnioskodawca stoi na stanowisku, że zmiana miejsca zamieszkania dla celów podatkowych nastąpiła dopiero w 2026 r., a nie już w październiku 2025 r.

Wnioskodawca planuje rozpoczęcie prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz rozważa skorzystanie z ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Uzupełnienie wniosku

Wnioskodawca wskazuje, że przed wyjazdem do Stanów Zjednoczonych Ameryki posiadał miejsce zamieszkania na terytorium Polski. Okoliczność ta nie jest jednak przedmiotem wniosku ani nie budzi wątpliwości. Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma bowiem wyłącznie ustalenie momentu ponownego przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski po kilkuletnim pobycie w Stanach Zjednoczonych.

Bezsporne pozostaje, że od dnia wyjazdu do USA 22 września 2022 r. Wnioskodawca przeniósł swoje życie osobiste oraz zawodowe do Stanów Zjednoczonych, gdzie wykonywał pracę, zamieszkiwał wraz z małżonką oraz funkcjonował w tamtejszym systemie gospodarczym i podatkowym.

Wnioskodawca wyjechał do Stanów Zjednoczonych z zamiarem długotrwałego pobytu oraz kontynuowania tam życia zawodowego i prywatnego. Wprawdzie podstawą legalnego pobytu był status (...), jednakże od samego początku zamiarem Wnioskodawcy nie był wyjazd krótkotrwały ani czasowa delegacja, lecz kontynuowanie zatrudnienia w USA tak długo, jak pozwalały na to obowiązujące przepisy imigracyjne oraz kolejne przedłużenia programu. Okres zatrudnienia był sukcesywnie przedłużany, natomiast Wnioskodawca wraz z małżonką organizował swoje życie w Stanach Zjednoczonych, wynajmował tam mieszkanie, wykonywał pracę na rzecz amerykańskiego pracodawcy i nie planował powrotu do Polski.

Potwierdzeniem powyższego jest również fakt, że po przyjeździe do Polski w październiku 2025 r. Wnioskodawca nie traktował tego pobytu jako zakończenia pobytu w USA, lecz wyłącznie jako czasową wizytę rodzinną, po której zamierzał wrócić do Stanów Zjednoczonych. Gdyby nie przedłużające się postępowanie wizowe prowadzone przez administrację amerykańską, Wnioskodawca kontynuowałby pobyt i zatrudnienie w USA.

Powyższe jednoznacznie wskazuje, że przyjazd do Polski nie był realizacją wcześniej powziętego zamiaru definitywnego powrotu, lecz był następstwem okoliczności rodzinnych oraz późniejszych zdarzeń niezależnych od Wnioskodawcy.

Wnioskodawca wskazuje, że w okresie pobytu w Stanach Zjednoczonych wykonywał tam pracę na rzecz amerykańskiego pracodawcy, rozliczał się zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa amerykańskiego oraz podlegał obowiązkom podatkowym wynikającym z przepisów obowiązujących w Stanach Zjednoczonych. Ocena, czy na gruncie wewnętrznych przepisów prawa amerykańskiego Wnioskodawca posiadał status rezydenta podatkowego wynika wyłącznie z regulacji prawa amerykańskiego i nie stanowi przedmiotu wniosku. Na początku pobytu Wnioskodawca był tzw. „(...)”. W obydwu przypadkach należy oczywiście płacić podatki w USA.

Jednocześnie Wnioskodawca podkreśla, że dla rozstrzygnięcia przedstawionego zagadnienia kluczowe znaczenie ma moment przeniesienia miejsca zamieszkania dla celów podatku dochodowego zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych, a więc moment faktycznej zmiany ośrodka interesów życiowych. Niezależnie bowiem od kwalifikacji wynikającej z prawa amerykańskiego bezsporne pozostaje, że do końca 2025 r. ośrodek interesów osobistych i gospodarczych Wnioskodawcy pozostawał związany ze Stanami Zjednoczonymi.

Wnioskodawca wskazuje, że uzyskiwał dochody z pracy wykonywanej na rzecz amerykańskiego pracodawcy i rozliczał je zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa amerykańskiego. Jednocześnie Wnioskodawca podkreśla, że niezależnie od charakteru obowiązku podatkowego przewidzianego przez przepisy amerykańskie, przez cały okres pobytu w Stanach Zjednoczonych jego życie zawodowe, osobiste oraz gospodarcze było związane z USA. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w całokształcie przedstawionych we wniosku okoliczności, w szczególności:

•      wykonywaniu pracy wyłącznie na rzecz amerykańskiego pracodawcy,

•      zamieszkiwaniu wraz z małżonką w USA,

•      utrzymywaniu tam mieszkania,

•      planowaniu dalszego pobytu,

•      pozostawaniu w stosunku pracy aż do maja 2026 r.,

•      oczekiwaniu pracodawcy na powrót Wnioskodawcy do Stanów Zjednoczonych,

•      pozostawaniu małżonki w USA jeszcze do stycznia 2026 r.

Powyższe okoliczności wskazują, że do końca 2025 r. centrum interesów życiowych Wnioskodawcy pozostawało poza Polską.

Wnioskodawca wskazuje, że od momentu przyjazdu do Stanów Zjednoczonych posiadał tam stałe miejsce zamieszkania. Wnioskodawca zamieszkiwał wspólnie z małżonką w wynajmowanym mieszkaniu, które stanowiło centrum ich codziennego życia. Lokal ten służył zaspokajaniu bieżących potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawcy i jego małżonki, był miejscem, z którego Wnioskodawca dojeżdżał do pracy oraz prowadził zwykłe życie rodzinne. Tytułem prawnym do korzystania z lokalu była umowa najmu zawarta zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa amerykańskiego.

Co istotne, mieszkanie pozostawało do dyspozycji Wnioskodawcy również po jego przyjeździe do Polski w październiku 2025 r. Umowa najmu została rozwiązana dopiero 6 stycznia 2026 r., co jednoznacznie potwierdza, że sam przyjazd do Polski nie oznaczał definitywnego zakończenia pobytu w Stanach Zjednoczonych.

Wnioskodawca nie zlikwidował miejsca zamieszkania przed wyjazdem do Polski, ponieważ zamierzał do niego powrócić po zakończeniu wizyty rodzinnej. Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla oceny miejsca zamieszkania dla celów podatkowych, gdyż świadczy o utrzymywaniu trwałego zaplecza życiowego na terytorium USA również po 19 października 2025 r.

Wnioskodawca wskazuje, że zgodnie z obowiązującymi w Stanach Zjednoczonych zasadami instytucja meldunku nie funkcjonuje w sposób odpowiadający rozwiązaniom obowiązującym w Polsce. Wnioskodawca posługiwał się adresem wynajmowanego mieszkania jako swoim adresem zamieszkania dla celów związanych z zatrudnieniem, sprawami administracyjnymi oraz bieżącym funkcjonowaniem w Stanach Zjednoczonych. Brak formalnej instytucji meldunku nie może prowadzić do wniosku, że Wnioskodawca nie posiadał tam miejsca zamieszkania. Wnioskodawca miał wpisany w amerykańskim dowodzie amerykański adres mieszkania, potrzebne to też było np. do założenia konta w banku.

Wnioskodawca wskazuje, że poza wykonywaniem pracy na rzecz amerykańskiego pracodawcy jego codzienne funkcjonowanie było związane z gospodarką Stanów Zjednoczonych. W szczególności Wnioskodawca:

•      posiadał rachunek bankowy wykorzystywany do otrzymywania wynagrodzenia oraz bieżących rozliczeń,

•      ponosił koszty utrzymania wynajmowanego mieszkania,

•      regulował bieżące zobowiązania związane z codziennym życiem,

•      funkcjonował w amerykańskim systemie podatkowym,

•      utrzymywał bieżące relacje z pracodawcą,

•      pozostawał związany obowiązującą umową o pracę.

Nadto Wnioskodawca miał oszczędności na koncie amerykańskim. Nie miał kredytu tradycyjnego, ale miał karty kredytowe i ciągle z nich korzystał, by budować w USA tzw. credit score.

Należy podkreślić, że stosunek pracy nie został rozwiązany przed przyjazdem do Polski. Amerykański pracodawca oczekiwał powrotu Wnioskodawcy po zakończeniu procedury wizowej. Nie doszło również do zakończenia projektu zawodowego realizowanego przez Wnioskodawcę. Powyższe świadczy o tym, że również po przyjeździe do Polski więzi gospodarcze ze Stanami Zjednoczonymi nadal istniały.

Jednocześnie Wnioskodawca nie rozpoczął prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, nie podjął tutaj zatrudnienia ani nie przeniósł swojej aktywności zawodowej. W konsekwencji w październiku, listopadzie i grudniu 2025 r. podstawowe powiązania gospodarcze Wnioskodawcy nadal pozostawały związane ze Stanami Zjednoczonymi.

Wnioskodawca potwierdza, że w Stanach Zjednoczonych przebywały najbliższe mu osoby. Najbliższą osobą dla Wnioskodawcy jest jego małżonka. Małżonka Wnioskodawcy pozostawała w Stanach Zjednoczonych aż do 12 stycznia 2026 r. Oznacza to, że nawet po przyjeździe Wnioskodawcy do Polski najważniejsze więzi rodzinne nadal pozostawały związane z USA. Okoliczność ta ma szczególne znaczenie przy ustalaniu ośrodka interesów osobistych. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że miejsce przebywania współmałżonka stanowi jedną z najistotniejszych przesłanek przy ocenie centrum interesów życiowych podatnika. W analizowanym stanie faktycznym małżonka nie wróciła do Polski razem z Wnioskodawcą. Pozostała w USA jeszcze przez blisko trzy miesiące. Fakt ten potwierdza, że przyjazd Wnioskodawcy do Polski miał charakter przejściowy, a nie definitywny.

Wnioskodawca nie prowadził działalności politycznej ani obywatelskiej. Jednocześnie przez cały okres pobytu funkcjonował w lokalnej społeczności, wykonywał pracę zawodową oraz prowadził zwykłe życie prywatne. Brak uczestnictwa w organizacjach społecznych nie oznacza braku ośrodka interesów życiowych. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależniają bowiem miejsca zamieszkania od przynależności do organizacji społecznych lub politycznych. Decydujące znaczenie ma całokształt więzi osobistych oraz gospodarczych. W przypadku Wnioskodawcy więzi te niewątpliwie koncentrowały się w Stanach Zjednoczonych.

Wnioskodawca dodaje, że w USA jeździł co jakiś czas na konferencje związane z wykonywaną w USA pracą, korzystał ze służby zdrowia oraz świadczeń społecznych. Wnioskodawca korzystał z systemu funkcjonującego w Stanach Zjednoczonych w zakresie wynikającym z wykonywanego zatrudnienia oraz bieżących potrzeb życiowych. Stanowi to kolejną okoliczność świadczącą o tym, że jego codzienne życie było związane z USA. Nadto Wnioskodawca miał w USA tzw. SSN (Social Security Number).

Wnioskodawca posiadał środki komunikacji (rower) oraz korzystał z usług niezbędnych do codziennego funkcjonowania w miejscu zamieszkania. W zakresie, w jakim wynikało to z umowy najmu lub zawartych umów z dostawcami usług, Wnioskodawca korzystał z mediów oraz usług telekomunikacyjnych na terytorium Stanów Zjednoczonych. Okoliczności te stanowiły element normalnego funkcjonowania Wnioskodawcy w USA i potwierdzały, że właśnie tam znajdowało się centrum jego codziennego życia.

W latach 2022, 2023, 2024 oraz do 19 października 2025 r. Stany Zjednoczone stanowiły stałe miejsce pobytu Wnioskodawcy. Przyjazd do Polski 19 października 2025 r. nie był równoznaczny z przeniesieniem miejsca zamieszkania. W chwili przyjazdu Wnioskodawca:

•      nadal pozostawał zatrudniony przez amerykańskiego pracodawcę,

•      posiadał ważny status (...),

•      posiadał prawo do wykonywania pracy,

•      zamierzał wrócić do USA,

•      pozostawił w Stanach Zjednoczonych wynajmowane mieszkanie,

•      pozostawił tam małżonkę,

•      oczekiwał jedynie zakończenia procedury odnowienia nowej wizy.

Dopiero wielomiesięczne przedłużanie się postępowania wizowego oraz wynikająca z tego niemożność powrotu do Stanów Zjednoczonych doprowadziły do zmiany planów życiowych i podjęcia decyzji o trwałym pozostaniu w Polsce. W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy nie istnieją podstawy do przyjęcia, że samo przekroczenie granicy Polski 19 października 2025 r. oznaczało automatyczne przeniesienie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych. Wręcz przeciwnie – całokształt okoliczności wskazuje, że w tym okresie centrum interesów osobistych i gospodarczych nadal pozostawało w Stanach Zjednoczonych.

Wnioskodawca wskazał, że w okresie pobytu w Stanach Zjednoczonych przyjazdy do Polski miały charakter incydentalny i były związane wyłącznie z odwiedzinami rodziny oraz sprawami osobistymi. Konkretnie, Wnioskodawca do Polski przyjechał raz w 2023 i raz w 2024 na parę tygodni; potem w 2025 też na parę tygodni, a następnie wyjątkowo w październiku. Żaden z tych pobytów nie był związany z zamiarem trwałego powrotu do Polski ani odbudowaniem tutaj centrum interesów życiowych.

W szczególności przyjazd do Polski 19 października 2025 r. był podyktowany pogarszającym się stanem zdrowia dziadków Wnioskodawcy, w szczególności chorej babci. Wchodząc w szczegóły: dziadek Wnioskodawcy zmarł kilka dni przed planowanym przylotem (planowanym ze względu na zdrowie babci). Jego śmierć była związana ze złym stanem babci i z tym, że zostali rozdzieleni (babcia trafiła do hospicjum). Z tego powodu Wnioskodawca przekładał nawet lot o jeden dzień, żeby zdążyć na pogrzeb dziadka.

Już w chwili przyjazdu Wnioskodawca planował powrót do Stanów Zjednoczonych po zakończeniu wizyty rodzinnej oraz po uzyskaniu nowej wizy umożliwiającej ponowny wjazd na terytorium USA. Precyzując, Wnioskodawca dwa dni po przylocie miał spotkanie wizowe. Nie był to zatem przyjazd związany z definitywnym zakończeniem pobytu za granicą. Wręcz przeciwnie, w chwili przyjazdu Wnioskodawca pozostawał przekonany, że pobyt w Polsce będzie miał charakter wyłącznie przejściowy.

Wnioskodawca wskazał, że:

•      w 2022 r. pobyt w Polsce nie przekroczył 183 dni po wyjeździe do USA,

•      w 2023 r. pobyt w Polsce nie przekroczył 183 dni,

•      w 2024 r. pobyt w Polsce nie przekroczył 183 dni,

•      w 2025 r. pobyt w Polsce nie przekroczył 183 dni.

Jednocześnie Wnioskodawca podkreśla, że kryterium długości pobytu ma jedynie charakter pomocniczy. Nawet bowiem w sytuacji przekroczenia 183 dni pobytu nie dochodzi automatycznie do powstania miejsca zamieszkania w Polsce, jeżeli centrum interesów osobistych i gospodarczych pozostaje w innym państwie. W analizowanej sprawie decydujące znaczenie ma fakt, że do końca 2025 r. Wnioskodawca nadal pozostawał związany życiowo i zawodowo ze Stanami Zjednoczonymi.

Wnioskodawca wskazał, że po wyjeździe do Stanów Zjednoczonych nie utrzymywał w Polsce stałego miejsca zamieszkania stanowiącego centrum jego życia osobistego. Podczas krótkotrwałych pobytów w Polsce korzystał z gościnności członków rodziny i przyjaciół albo przebywał w miejscach o charakterze czasowym. Miejsca te nie stanowiły dla Wnioskodawcy stałego miejsca zamieszkania. Nie organizował on w Polsce swojego codziennego życia, nie prowadził tutaj gospodarstwa domowego ani nie planował pozostania na stałe. Również po przyjeździe do Polski w październiku 2025 r. sytuacja ta początkowo nie uległa zmianie. Wnioskodawca traktował pobyt jako przejściowy i oczekiwał możliwości powrotu do Stanów Zjednoczonych.

W Polsce przebywali członkowie dalszej rodziny Wnioskodawcy, w szczególności dziadkowie, których pogarszający się stan zdrowia był przyczyną czasowego przyjazdu do Polski. Jednakże najbliższą osobą dla Wnioskodawcy pozostawała jego małżonka. Małżonka do 12 stycznia 2026 r. przebywała w Stanach Zjednoczonych. Oznacza to, że najistotniejsze więzi rodzinne Wnioskodawcy nadal pozostawały związane z USA. Okoliczność ta jednoznacznie przemawia przeciwko uznaniu, że już w październiku 2025 r. doszło do przeniesienia ośrodka interesów osobistych do Polski.

Wnioskodawca nie posiadał na terytorium Polski nieruchomości służącej zaspokajaniu jego potrzeb mieszkaniowych. Tym samym po wyjeździe do Stanów Zjednoczonych nie utrzymywał w Polsce zaplecza mieszkaniowego, które mogłoby świadczyć o pozostawaniu tutaj centrum interesów życiowych.

Wnioskodawca wskazał, że posiadanie rachunku bankowego, oszczędności lub innych składników majątku w Polsce miało charakter wyłącznie techniczny i nie świadczyło o utrzymywaniu w Polsce ośrodka interesów gospodarczych. Nie posiadał kredytu ani dodatkowego źródła dochodu w Polsce. Orzecznictwo sądów administracyjnych jednolicie wskazuje, że samo posiadanie rachunku bankowego czy majątku nie przesądza o miejscu zamieszkania dla celów podatkowych. Decydujące znaczenie ma miejsce, w którym koncentruje się aktywność zawodowa oraz codzienne życie podatnika. W analizowanym okresie działalność zawodowa Wnioskodawcy była wykonywana wyłącznie w Stanach Zjednoczonych. Tam osiągał dochody, wykonywał pracę oraz planował dalszą aktywność zawodową.

Wnioskodawca nie prowadził w Polsce działalności społecznej, politycznej ani obywatelskiej. Całość jego aktywności zawodowej oraz życiowej koncentrowała się w Stanach Zjednoczonych. Wnioskodawca nie należał do organizacji ani klubów mogących świadczyć o utrzymywaniu trwałych więzi społecznych z Polską.

Na pytanie, czy korzystał w Polsce ze służby zdrowia lub świadczeń społecznych Wnioskodawca wskazał, że nie korzystał w Polsce ze świadczeń w sposób wskazujący na przeniesienie ośrodka interesów życiowych. Ewentualne korzystanie z pojedynczych świadczeń zdrowotnych podczas czasowych pobytów w Polsce miało charakter incydentalny i wynikało wyłącznie z bieżących potrzeb. Nie świadczyło ono o przeniesieniu miejsca zamieszkania do Polski.

Na pytanie, czy miał w Polsce zarejestrowany telefon lub samochód, podpisane umowy dotyczące mediów Wnioskodawca wskazał, że ewentualne utrzymywanie numeru telefonu, rachunku bankowego lub innych elementów organizacyjnych w Polsce miało charakter wyłącznie pomocniczy i wynikało z zachowania ciągłości kontaktów z rodziną oraz spraw administracyjnych. Wnioskodawca posiadał zarejestrowany w Polsce telefon, ale nie posiadał samochodu, ani umów dotyczących mediów. Okoliczności te nie stanowią przesłanki decydującej o miejscu zamieszkania dla celów podatkowych. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się bowiem, że tego rodzaju więzi mają znaczenie wyłącznie pomocnicze i nie mogą przesądzać o lokalizacji ośrodka interesów życiowych, jeżeli podstawowe więzi osobiste i gospodarcze pozostają związane z innym państwem. W analizowanym stanie faktycznym do końca 2025 r. podstawowe więzi Wnioskodawcy pozostawały związane ze Stanami Zjednoczonymi.

Na pytanie, czy posiada certyfikat rezydencji podatkowej wydany przez Stany Zjednoczone Ameryki, który potwierdzałby jego rezydencję podatkową w tym kraju w okresie pobytu Wnioskodawca wskazał, że nie posiada certyfikatu rezydencji podatkowej wydanego przez właściwy organ Stanów Zjednoczonych. Jednocześnie brak certyfikatu nie oznacza, że Wnioskodawca nie posiadał miejsca zamieszkania w USA. Przepisy art. 21 ust. 43 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależniają możliwości zastosowania ulgi wyłącznie od przedłożenia certyfikatu rezydencji. Rezydencja podatkowa może zostać wykazana również innymi dowodami, w szczególności:

•      umową o pracę,

•      dokumentem (...),

•      dokumentacją wizową,

•      umową najmu mieszkania,

•      dokumentami potwierdzającymi zatrudnienie,

•      dokumentacją podatkową,

•      innymi dokumentami potwierdzającymi miejsce wykonywania pracy oraz centrum interesów życiowych.

Wnioskodawca dysponuje dokumentacją potwierdzającą wieloletni pobyt i wykonywanie pracy na terytorium Stanów Zjednoczonych.

Wnioskodawca odkąd wyjechał do USA nie miał dochodu w Polsce. Przeniósł „centrum interesów życiowych” z Polski do USA, więc nie składał w Polsce żadnych deklaracji podatkowych. Jednocześnie Wnioskodawca podkreśla, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest ocena prawidłowości wcześniej złożonych zeznań podatkowych, lecz ustalenie momentu przeniesienia miejsca zamieszkania dla celów podatku dochodowego na potrzeby zastosowania ulgi określonej w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Niezależnie od treści składanych deklaracji podatkowych ocena miejsca zamieszkania podatnika następuje na podstawie rzeczywiście istniejących więzi osobistych i gospodarczych, o których mowa w art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. To właśnie rzeczywisty ośrodek interesów życiowych przesądza o miejscu zamieszkania dla celów podatkowych, a nie sam sposób oznaczenia rezydencji w deklaracji podatkowej.

Wnioskodawca wskazał, że wiza umożliwiająca ponowny wjazd do Stanów Zjednoczonych utraciła ważność przed planowanym powrotem do USA. Wygaśnięcie wizy nie oznaczało jednak zakończenia programu (...) ani utraty prawa do wykonywania pracy wynikającego z dokumentu (...). Z tego względu po przyjeździe do Polski Wnioskodawca 21 października 2025 r. zgłosił się do Konsulatu Stanów Zjednoczonych celem uzyskania nowej wizy umożliwiającej ponowny wjazd na terytorium USA. W toku postępowania wobec Wnioskodawcy zastosowano procedurę określaną jako administrative processing na podstawie § 221(g) Immigration and Nationality Act. Na etapie wszczęcia tej procedury zarówno Wnioskodawca, jak i jego pracodawca pozostawali przekonani, że procedura zakończy się wydaniem nowej wizy, umożliwiając Wnioskodawcy powrót do Stanów Zjednoczonych i kontynuowanie zatrudnienia. Dopiero przedłużający się brak rozstrzygnięcia w postępowaniu wizowym oraz wynikająca z tego niemożność powrotu do USA doprowadziły do zmiany planów życiowych i podjęcia przez Wnioskodawcę oraz jego małżonkę decyzji o trwałym pozostaniu w Polsce.

Wnioskodawca dodaje, że do dziś nie wie, dlaczego nie odnowiono mu wizy. Natomiast samo wygaśnięcie wizy nie nastąpiło wcześniej, jak sugeruje treść pytania organu. Wnioskodawca odnawiał wizę w standardowym trybie, mniej więcej raz w roku, równolegle z przedłużaniem umowy o pracę. Wiza wygasała zgodnie z okresem jej obowiązywania, który – podobnie jak w latach poprzednich – był powiązany z terminem obowiązywania kontraktu o pracę i kończył się przed jego odnowieniem na kolejny rok. Okoliczność ta ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W chwili przyjazdu do Polski Wnioskodawca nie zamierzał bowiem przenosić miejsca zamieszkania do Polski. Zmiana planów życiowych nastąpiła dopiero po upływie pewnego czasu, w następstwie zdarzeń pozostających całkowicie poza kontrolą Wnioskodawcy.

Niezależnie od odpowiedzi na poszczególne pytania Wnioskodawca pragnie podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest ustalenie, czy 19 października 2025 r. fizycznie przebywał na terytorium Polski. Okoliczność ta pozostaje bezsporna. Istota sprawy sprowadza się natomiast do ustalenia, czy już w tej dacie doszło do przeniesienia miejsca zamieszkania dla celów podatkowych, o którym mowa w art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W ocenie Wnioskodawcy odpowiedź na to pytanie powinna być przecząca. Na dzień przyjazdu do Polski Wnioskodawca:

•      pozostawał zatrudniony przez amerykańskiego pracodawcę,

•      posiadał ważny status (...) oraz dokument (...),

•      utrzymywał miejsce zamieszkania w USA,

•      pozostawił tam małżonkę,

•      planował niezwłoczny powrót do Stanów Zjednoczonych po uzyskaniu nowej wizy,

•      nie podjął żadnych działań świadczących o zamiarze trwałego osiedlenia się w Polsce.

Wnioskodawca pragnie jednocześnie podkreślić, że również po przyjeździe małżonki do Polski 12 stycznia 2026 r. nie zapadła jeszcze definitywna decyzja o trwałym pozostaniu w Polsce. Zarówno Wnioskodawca, jak i jego małżonka nadal liczyli na zakończenie postępowania wizowego i możliwość powrotu do Stanów Zjednoczonych oraz kontynuowania dotychczasowego życia. Dopiero przedłużający się brak rozstrzygnięcia sprawy wizowej oraz podjęcie działań świadczących o trwałym organizowaniu życia w Polsce, w szczególności zawarcie 11 marca 2026 r. umowy najmu mieszkania w Biłgoraju, przesądziły o rezygnacji z planów powrotu do USA i ostatecznym przeniesieniu centrum interesów życiowych do Polski.

Dopiero wielomiesięczne przedłużanie się procedury wizowej, brak realnych perspektyw uzyskania nowej wizy oraz podjęcie przez Wnioskodawcę i jego małżonkę działań świadczących o trwałym organizowaniu życia w Polsce, w szczególności wznowienie przez małżonkę działalności gospodarczej oraz zawarcie 11 marca 2026 r. umowy najmu mieszkania, doprowadziły do definitywnej rezygnacji z planów powrotu do Stanów Zjednoczonych i przeniesienia centrum interesów życiowych do Polski.

W konsekwencji nie można utożsamiać czasowego pobytu w Polsce z przeniesieniem miejsca zamieszkania dla celów podatkowych, gdyż prowadziłoby to do pominięcia podstawowej przesłanki wynikającej z art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jaką jest rzeczywiste położenie centrum interesów osobistych lub gospodarczych podatnika.

Pytanie

Czy w opisanym w stanie faktycznym Wnioskodawca będzie uprawniony do skorzystania z tzw. ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przy założeniu, że zmiana miejsca zamieszkania na terytorium Polski nastąpiła dopiero w 2026 r.?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, w przedstawionym stanie faktycznym będzie on uprawniony do skorzystania z ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy PIT wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Polski, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, pod warunkiem spełnienia przesłanek określonych w ustawie.

Jednym z warunków zastosowania ulgi jest brak miejsca zamieszkania na terytorium Polski:

•      w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym podatnik przeniósł miejsce zamieszkania do Polski,

•      oraz od początku roku, w którym nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania do Polski, do dnia poprzedzającego dzień zmiany miejsca zamieszkania.

W ocenie Wnioskodawcy kluczowe znaczenie ma prawidłowe ustalenie momentu zmiany miejsca zamieszkania dla celów podatkowych. Przepisy ustawy PIT odwołują się bowiem do pojęcia miejsca zamieszkania rozumianego przez pryzmat centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodka interesów życiowych), a nie wyłącznie fizycznego pobytu na terytorium danego państwa. Sam czasowy pobyt Wnioskodawcy w Polsce od 19 października 2025 r. nie może automatycznie prowadzić do uznania, że już w tym momencie nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania na terytorium Polski.

Wnioskodawca podkreśla, że:

•      jego pobyt w Polsce miał początkowo charakter przejściowy,

•      nadal posiadał ważny status pobytowy oraz możliwość legalnej pracy w USA,

•      pozostawał zatrudniony przez amerykańskiego pracodawcę,

•      pracodawca oczekiwał jego powrotu do Stanów Zjednoczonych,

•      małżonka Wnioskodawcy nadal przebywała w USA,

•      mieszkanie w USA pozostawało do dyspozycji Wnioskodawcy i jego małżonki,

•      brak było w tamtym czasie definitywnej decyzji o trwałym osiedleniu się w Polsce.

Dopiero w 2026 r., wobec przedłużającego się postępowania wizowego oraz faktycznej zmiany planów życiowych, Wnioskodawca podjął decyzję o trwałym przeniesieniu ośrodka interesów życiowych do Polski.

W konsekwencji należy uznać, że:

•      zmiana miejsca zamieszkania dla celów podatkowych nastąpiła dopiero w 2026 r.,

•      Wnioskodawca nie posiadał miejsca zamieszkania na terytorium Polski w latach 2023–2025,

•      oraz nie posiadał miejsca zamieszkania na terytorium Polski od początku 2026 r. do dnia poprzedzającego moment przeniesienia ośrodka interesów życiowych do Polski.

Tym samym spełnione zostały warunki określone w art. 21 ust. 43 ustawy PIT, uprawniające Wnioskodawcę do zastosowania ulgi na powrót.

Wnioskodawca wskazuje również, że celem przedmiotowych regulacji było objęcie preferencją podatników faktycznie powracających do Polski po długotrwałym pobycie za granicą. W przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca niewątpliwie przez okres kilku lat posiadał ośrodek interesów życiowych poza Polską oraz funkcjonował w zagranicznym systemie podatkowym. W konsekwencji odmowa prawa do ulgi wyłącznie z uwagi na czasowy i przejściowy pobyt w Polsce pod koniec 2025 r. pozostawałaby sprzeczna zarówno z celem przedmiotowych przepisów, jak i z zasadą wykładni uwzględniającej rzeczywisty charakter relacji życiowych i gospodarczych podatnika.

Dodatkowo należy podkreślić, że organ interpretacyjny nie jest uprawniony do dokonywania oceny subiektywnej celowości decyzji życiowych Wnioskodawcy, lecz powinien ocenić przedstawiony stan faktyczny przez pryzmat rzeczywistego miejsca położenia ośrodka interesów życiowych oraz całokształtu okoliczności wskazujących na moment faktycznego przeniesienia rezydencji podatkowej.

W związku z powyższym Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie, że w przedstawionym stanie faktycznym będzie uprawniony do skorzystania z ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania  na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:

a)  ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy,

b)  z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,

c)  z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych,

d)  z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

- w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.

Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy:

Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 21 ust. 43 ww. ustawy:

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:

1)  w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz

2)  podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:

a)  trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

b)  okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

3)  podatnik:

a)  posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub

b)  miał miejsce zamieszkania:

-     nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub

-     na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz

4)  posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz

5)  nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia – w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ww. ustawy:

Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.

W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót”, spełnione muszą być wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 43 ustawy. Przy czym w świetle przepisów regulujących omawiane zwolnienie znaczenie ma takie przeniesienie miejsca zamieszkania, w wyniku którego podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce (zmiana rezydencji podatkowej). Wprost stanowi o tym art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne m.in. aby podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na Polskę, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jak wynika z art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynika to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Tym samym określona osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe czy też gospodarcze w Polsce, a całą rodzinę i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Ponadto zauważyć należy, że wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Kwestie rezydencji podatkowej w Polsce zostały obszernie przedstawione w Objaśnieniach podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Zgodnie z Objaśnieniami, centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej itp. W praktyce czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.

W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

Z analizy sprawy wynika, że do Polski przyjechał Pan 19 października 2025 r., przy czym przyjazd ten nie wiązał się jeszcze ze zmianą Pana rezydencji podatkowej. Do momentu zakończenia umowy najmu mieszkania w USA i powrotu Pana małżonki do Polski (oba zdarzenia miały miejsce w styczniu 2026 r.) nie można mówić o zmianie ośrodka Pana interesów życiowych. Tym samym przeniesienie przez Pana miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nastąpiło w styczniu 2026 r. i od tego momentu jest Pan polskim rezydentem podatkowym, tj. podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został więc spełniony.

Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika, że w okresie 3 lat kalendarzowych poprzedzających rok 2026, w którym zmienił Pan rezydencję podatkową, oraz w okresie od początku 2026 r. do momentu zmiany rezydencji nie miał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Polski, bowiem w tym okresie ośrodek Pana interesów życiowych mieścił się w Stanach Zjednoczonych. Tak więc zrealizował Pan także wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 2 ustawy.

Jako polski obywatel spełnił Pan również wymóg z art. 21 ust. 43 pkt 3 ww. ustawy.

Kolejnym istotnym kryterium umożliwiającym zastosowanie „ulgi na powrót” jest – stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy – posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.

Zgodnie z art. 5a pkt 21 ww. ustawy:

Ilekroć w ustawie mowa jest o certyfikacie rezydencji - oznacza to zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.

Z treści ww. regulacji wynika, że dokumentowanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do „ulgi na powrót” może alternatywnie nastąpić posiadanym przez podatnika certyfikatem rezydencji lub innym dowodem. Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego miejsce zamieszkania w innym państwie, niemniej muszą być to dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Takimi dokumentami mogą być np. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie przedstawić również inne dowody.

Z treści wniosku wynika, że posiada Pan dokumentację potwierdzającą wieloletni pobyt i wykonywanie pracy na terytorium Stanów Zjednoczonych. Spełnia Pan zatem warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podsumowując, przysługuje Panu prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przedmiotowe zwolnienie z opodatkowania obejmuje przychody do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym przeniósł Pan to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy  z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.