0115-KDIT1.4011.350.2026.1.MN

Interpretacja indywidualna

 – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną i właścicielem zarejestrowanego znaku towarowego słowno-graficznego „(...)”, objętego prawem ochronnym nr (...), udzielonym przez Urząd Patentowy RP. Znak towarowy stanowi składnik majątku prywatnego Wnioskodawcy i nie jest składnikiem majątku związanym z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Wnioskodawca planuje zawarcie ze spółką z ograniczoną odpowiedzialnością umowy dzierżawy znaku towarowego. Umowa ta będzie miała charakter cywilnoprawnej umowy dzierżawy, w ramach której znak towarowy zostanie oddany do odpłatnego używania. Planowana umowa:

·      nie będzie umową licencyjną,

·      nie będzie zawierała zapisów dotyczących pól eksploatacji,

·      nie będzie przenosiła ani udzielała uprawnień charakterystycznych dla umów o korzystanie z praw majątkowych,

·      nie będzie przewidywała prawa dalszego oddawania znaku do używania osobom trzecim.

Czynsz dzierżawny zostanie ustalony w stałej kwocie pieniężnej, niezależnej od wysokości przychodów, obrotów lub wyników finansowych Dzierżawcy. Czynsz będzie płatny okresowo na podstawie umowy dzierżawy. Wnioskodawca zamierza opodatkować przychody uzyskiwane z tytułu dzierżawy znaku towarowego ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych jako przychody z dzierżawy składnika majątku prywatnego.

Pytanie

Czy przychody uzyskiwane przez Wnioskodawcę z tytułu dzierżawy znaku towarowego, stanowiącego składnik jego majątku prywatnego, mogą zostać zakwalifikowane jako przychody z dzierżawy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i opodatkowane ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, przychody uzyskiwane z tytułu dzierżawy znaku towarowego stanowią przychody z dzierżawy składnika majątku prywatnego, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, i mogą zostać opodatkowane ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, źródłem przychodów jest m.in. najem i dzierżawa, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą. W przedmiotowej sprawie znak towarowy pozostaje w majątku prywatnym Wnioskodawcy i nie stanowi składnika majątku związanego z działalnością gospodarczą. Planowana umowa ma charakter klasycznej umowy dzierżawy w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego. Jej przedmiotem jest oddanie znaku towarowego do odpłatnego używania jako składnika majątku prywatnego, bez elementów charakterystycznych dla umów licencyjnych lub umów o korzystanie z praw majątkowych. W szczególności:

·      umowa nie określa pól eksploatacji,

·      nie przewiduje kontroli jakości ani ingerencji Wnioskodawcy w sposób używania znaku,

·      nie przewiduje dalszego oddawania znaku do używania osobom trzecim,

·      czynsz dzierżawny ma stałą kwotę pieniężną, niezależną od przychodów lub obrotów Dzierżawcy.

Stały charakter czynszu jest typowy dla umów dzierżawy i jednoznacznie odróżnia niniejszą umowę od konstrukcji wynagrodzeń typu royalty, właściwych dla umów licencyjnych lub umów o korzystanie z praw majątkowych. Wnioskodawca zauważa, że w praktyce interpretacyjnej występują rozbieżności co do kwalifikacji podatkowej przychodów uzyskiwanych z udostępniania znaków towarowych.

Jednocześnie, zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądów administracyjnych, decydujące znaczenie dla kwalifikacji źródła przychodu ma charakter prawny zawartej umowy, a nie sam fakt, że jej przedmiotem jest prawo niematerialne. Samo istnienie prawa ochronnego na znak towarowy nie przesądza o kwalifikacji przychodu jako przychodu z praw majątkowych w rozumieniu art. 18 analizowanej ustawy, jeżeli prawo to jest przedmiotem cywilnoprawnej umowy dzierżawy jako składnik majątku prywatnego.

W konsekwencji przychody uzyskiwane przez Wnioskodawcę z tytułu dzierżawy znaku towarowego należy zakwalifikować jako przychody z dzierżawy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy, które mogą zostać opodatkowane ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych:

•  NSA II FSK 796/22 (13.02.2024) – przychód z dzierżawy znaku towarowego może być opodatkowany ryczałtem (8,5% do 100 000 zł, 12,5% nadwyżki), jeśli umowa ma charakter dzierżawy, a znak pozostaje własnością prywatną (Inforlex.pl);

•  NSA II FSK 1284/22 (24.06.2025) – przychód z dzierżawy kwalifikowany jest jako przychód z umowy cywilnoprawnej (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), a nie jako przychód z praw majątkowych (Inforlex.pl).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 ww. ustawy źródłami przychodów są:

•   pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3),

•   najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą (pkt 6),

•   kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c (pkt 7).

O kwalifikacji do danego źródła przychodu przesądza treść danej umowy, nie zaś forma zawiązania stosunku prawnego (umowa o dzieło, umowa zlecenia czy umowa dzierżawy). Gdy przedmiotem umowy są prawa autorskie to przychody z tego tytułu zalicza się do praw majątkowych, bez względu na podmiot, z którym zawarta została umowa, jak i na moment jej zawarcia.

Stosownie do art. 5a pkt 6 cytowanej ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:

a)  wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,

b)  polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,

c)  polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych

- prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9

Zgodnie z art. 5b ust. 1 ww. ustawy, za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:

1)  odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności;

2)  są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez zlecającego te czynności;

3)  wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością.

Z powyższych przepisów wynika, że aby dane przychody zostały zaliczone do źródła, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, muszą być łącznie spełnione trzy warunki:

·   zaistniały przesłanki pozytywne, o których mowa w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych;

·   nie wystąpiły przesłanki negatywne, o których mowa w art. 5b ust. 1 ww. ustawy oraz

·   wykluczono, że uzyskane przychody są zaliczane do jednego z pozostałych źródeł przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 – stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – uważa się:

 kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Przepis art. 14 ust. 2 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że przychodem z działalności gospodarczej są również:

przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.

Z przedstawionych regulacji wynika, że najem i dzierżawa stanowią odrębne od działalności gospodarczej źródło przychodu (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), choć mogą także wystąpić najem lub dzierżawa, które prowadzone są w ramach działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Co do zasady wybór kwalifikacji i sposób rozliczenia przychodów z najmu bądź dzierżawy ustawodawca pozostawił osobie oddającej rzecz w najem.

Z kolei przychody z praw majątkowych, zaliczane do źródła przychodu wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, definiuje przepis art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym za przychód z praw majątkowych uważa się w szczególności:

przychody z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, praw do projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 1170):

Ustawa normuje stosunki w zakresie wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych i topografii układów scalonych.

W myśl art. 6 ust. 1 ww. ustawy:

Na warunkach określonych w ustawie udzielane są patenty oraz dodatkowe prawa ochronne na wynalazki, prawa ochronne na wzory użytkowe i znaki towarowe, a także prawa z rejestracji na wzory przemysłowe, topografie układów scalonych oraz oznaczenia geograficzne.

Stosownie do art. 120 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy:

Znakiem towarowym może być każde oznaczenie umożliwiające odróżnienie towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa oraz możliwe do przedstawienia w rejestrze znaków towarowych w sposób pozwalający na ustalenie jednoznacznego i dokładnego przedmiotu udzielonej ochrony.

Znakiem towarowym, w rozumieniu ust. 1, może być w szczególności wyraz, włącznie z nazwiskiem, rysunek, litera, cyfra, kolor, forma przestrzenna, w tym kształt towaru lub opakowania, a także dźwięk.

W myśl art. 121 ustawy Prawo własności przemysłowej:

Na znak towarowy może być udzielone prawo ochronne.

Artykuł 153 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej stanowi, że:

Przez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się prawo wyłącznego używania znaku towarowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.

Natomiast zgodnie z art. 162 ust. 1 tej ustawy:

Prawo ochronne na znak towarowy jest zbywalne i podlega dziedziczeniu. Przepisy art. 67 ust. 2-5 stosuje się odpowiednio.

Tak więc przychód z korzystania przez podatnika z posiadanego znaku towarowego (w tym także ze znaku, na który udzielono prawo ochronne), a zatem także z odpłatnego udostępniania praw do korzystania z tego znaku innym podmiotom, stanowi przychód z praw majątkowych, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, niezależnie od rodzaju umowy, na podstawie której udostępnienie to nastąpi (np. umowa dzierżawy na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego).

Skoro więc znak towarowy, który będzie przedmiotem umowy dzierżawy, będzie stanowił Pana majątek prywatny, a umowa dzierżawy nie będzie zawarta w ramach działalności gospodarczej, to czynsz z umowy dzierżawy znaku towarowego uzyskiwany przez Pana będzie stanowić dla Pana przychód z praw majątkowych, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychody te podlegają opodatkowaniu według skali podatkowej określonej w art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Brak będzie zatem możliwości zakwalifikowania ww. przychodu do przychodów z najmu i dzierżawy, tj. do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy.

Wobec powyższego, w przedmiotowej sprawie uzyskany poza działalnością gospodarczą przychód wynikający z umowy odpłatnego korzystania ze znaku towarowego nie może być opodatkowany ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy  z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·    Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

•   w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

•   w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.