0115-KDIT1.4011.338.2026.2.MK

 Interpretacja indywidualna

 – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:

·  nieprawidłowe w części odnoszącej się do Kwoty Dodatkowej oraz

·   prawidłowe w pozostałym zakresie.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

1 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 8 lipca 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1.    Zainteresowany będący stroną postępowania: A A;

2.    Zainteresowana niebędąca stroną postępowania: B A, (...)

Opis zdarzenia przyszłego

17 czerwca 2008 r. Wnioskodawca A A wraz z żoną B A („Kredytobiorcy”) zawarli w bankiem X(dalej jako „X” lub „Bank”) umowę kredytu mieszkaniowego X hipoteczny („Umowa”). Na warunkach określonych Umową X udzielił Kredytobiorcom kredytu mieszkaniowego w kwocie 393.390 EUR z przeznaczeniem na potrzeby własne: nabycie domu jednorodzinnego i refinansowanie poniesionego wkładu własnego wraz z kosztami transakcji. Jednym z zabezpieczeń spłaty kredytu była hipoteka zwykła na nieruchomości będącej własnością Kredytobiorców w kwocie 393.390 EUR oraz hipoteka kaucyjna na tej samej nieruchomości w kwocie 114.090 EUR.

Zgodnie z Umową kredyt został przeznaczony przez Kredytobiorców na wskazany w nim cel. Kredytobiorcy nabyli własność domu jednorodzinnego na podstawie umowy sprzedaży z 23 czerwca 2008 r. na prawach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej.

W ramach realizacji zobowiązania wynikającego z Umowy X wypłacił na rzecz Kredytobiorców kwotę 1.310.812,65 zł (zgodnie z informacją przekazaną przez X).

21 lutego 2022 r. Kredytobiorcy zbyli na podstawie umowy sprzedaży dom jednorodzinny na rzecz osób trzecich.

W okresie od 17 czerwca 2008 r. do 9 lutego 2022 r. Kredytobiorcy spłacili na rzecz X kwotę 2.359.310,92 zł (zgodnie z informacją przekazaną przez X).

W ramach propozycji ugodowej X deklaruje wypłatę na rzecz Kredytobiorców różnicy pomiędzy kwotą wypłaconą Kredytobiorcom (1.310.812,65 zł) a kwotą przez nich wpłaconą (2.359.310,92 zł). W związku z powyższym X deklaruje wypłatę na rzecz Kredytobiorców kwoty w wysokości 1.048.498,27 zł, w tym kwotę 397.749,71 zł jako kwotę wynikającą ze zmiany sposobu rozliczenia Umowy („Kwota z Przeliczenia”) oraz kwotę 650.748,56 zł tytułem kwoty dodatkowej („Kwota Dodatkowa”).

Wypłata zostanie dokonana na podstawie ugody, której projekt został udostępniony Kredytobiorcom do wglądu („Projekt Ugody”).

Zgodnie z art. 917 k.c. przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.

Projekt Ugody zawiera uzgodnione ustępstwa w zakresie zobowiązań wynikających z Umowy. Projekt Ugody rozpoczyna wstęp, w którym zawarto określone oświadczenia stron. W pkt 1 Projektu Ugody wskazano, że Bank i Kredytobiorcę łączyła Umowa kredytu mieszkaniowego nr (...)) z 17 czerwca 2008 r., zwana dalej „Umową”. Kredyt mieszkaniowy rozumiany był jako kredyt udzielony w całości lub w części na finansowanie własnego celu mieszkaniowego Kredytobiorcy. Zgodnie z pkt 2 Projektu Ugody pomiędzy Stronami powstał spór dotyczący skuteczności poszczególnych postanowień umownych i całej Umowy (oraz jej ważności), który zawisł w sprawie za sygn. (...) o zapłatę toczącej się przed Sądem Okręgowym (...), z powództwa Kredytobiorcy przeciwko Bankowi, zwany dalej „Sporem”. Stosownie do pkt 3 Projektu Ugody strony oświadczyły, że 9 lutego 2022 r. Kredytobiorca dokonał przedterminowej spłaty kredytu, na skutek czego w księgach Banku na dzień zawarcia ugody nie będzie figurowało żadne zobowiązanie z tytułu Umowy. W pkt 4 Projektu Ugody wskazano, że zamiarem Banku i Kredytobiorcy jest polubowne zakończenie Sporu i uchylenie stanu niepewności co do roszczeń wynikających ze spłaconej 9 lutego 2022 r. Umowy poprzez przyjęte w Projekcie Ugody rozwiązania, w tym rozliczenie zakończonej Umowy w ten sposób, jakby strony dokonały zmiany Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej. Z pkt 5 Projektu Ugody wynika, że Kredytobiorcy mając pełną świadomość i rozumiejąc skutki dokonywanej czynności prawnej (w tym w szczególności finansowe), dobrowolnie zgodzą się odstąpić od dochodzenia od Banku roszczeń objętych Sporem oraz innych wywodzonych z zarzutu nieważności Umowy lub niedozwolonego charakteru postanowień Umowy w brzmieniu sprzed zmiany Umowy, która dokona się ugodą, w zamian za zmianę postanowień Umowy w zakresie zobowiązań Kredytobiorcy (i odpowiadających im praw Banku) w sposób opisany w § 1 ust. 4 i następne Projektu Ugody. W pkt 6 Projektu Ugody strony potwierdziły, że zgodnym zamiarem Stron jest również zaniechanie dochodzenia w przyszłości roszczeń w zakresie związanym z postanowieniami dotyczącymi zawarcia i wykonywania Umowy w walucie obcej w okresie poprzedzającym zawarcie ugody.

Kredytobiorcy wykorzystywali nabyty dom jednorodzinny do własnych celów mieszkaniowych. W związku ze zwrotem ich obciążeń z tytułu rat kredytu w okresie późniejszym Kredytobiorcy zmuszeniu byli przeznaczyć dwa pokoje na wynajem (72 m² ze 182 m²). Kredytobiorcy nie mieli takich planów w dniu zawarcia Umowy. Pokoje te były wynajmowane wyłącznie w okresie dwóch miesięcy w roku. Pokoje wynajmowała żona Wnioskodawcy w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. W pozostałym zakresie dom jednorodzinny w całości wykorzystywany był do własnych celów mieszkaniowych.

Część merytoryczną Projektu Ugody podzielono na paragrafy.

W § 1 ust. 1 i 2 Projektu Ugody Strony potwierdzą, iż miały wolę zawarcia Umowy w dacie jej zawarcia (ust. 1), potwierdzą, iż Bank wypłacił Kredytobiorcy kwotę kredytu przeznaczoną na realizację celu kredytu określonego w Umowie, a Kredytobiorca oświadczy, że wykorzystał kwotę kredytu na realizację tego celu (ust. 2).

W § 1 ust. 3 Projektu Ugody strony potwierdzą poprzez wskazanie konkretnych kwot w walucie EUR wysokość zadłużenia Kredytobiorców w księgach rachunkowych Banku na dzień 9 lutego 2022 r. z tytułu Umowy, w tym z tytułu: kapitału (pozostałej do spłaty kwoty kredytu) podanej w EUR, odsetek skapitalizowanych podanych w EUR, odsetek zapadłych niespłaconych podanych w EUR, odsetek od zadłużenia przeterminowanego podanych w EUR, odsetek zawieszonych podanych w EUR oraz odsetek bieżących podanych w EUR.

Następnie tak ustalona wysokość zadłużenia w księgach Banku na dzień 9 lutego 2022 r. przeliczona zostanie na walutę polską po średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z 9 lutego 2022 r. wskazanym w ugodzie (PLN/EUR). W ten sposób ustalona zostanie kwota zadłużenia Kredytobiorcy na dzień 9 lutego 2022 r. w konkretnej kwocie podanej w walucie złoty polski (PLN), w tym z tytułu: kapitału (pozostałej do spłaty kwoty kredytu) podanej w PLN, odsetek skapitalizowanych podanych w PLN, odsetek zapadłych niespłaconych podanych w PLN, odsetek od zadłużenia przeterminowanego podane w PLN, odsetek zawieszonych podanych w PLN oraz odsetek bieżących podanych w PLN. W następnym postanowieniu podano również zadłużenie Kredytobiorcy z tytułu niezapłaconych kosztów i opłat związanych z Umową w kwocie w PLN.

W § 1 ust. 4 Projektu Ugody strony wskażą, że przedmiotem Ugody jest zakończenie Sporu oraz uchylenie niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy, między innymi poprzez zmianę zasad rozliczenia Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej wynikającej z Umowy. Strony dokonają rozliczenia w oparciu o założenie zmiany waluty zadłużenia, określonej w Umowie, na walutę polską na zasadach określonych w § 1 ust. 5 i następne Projektu Ugody.

W § 1 ust. 5 Projektu Ugody zawarta zostanie informacja, że za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia na dzień 9 lutego 2022 r. Strony przyjmą, iż kredyt udzielony na podstawie Umowy zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia Umowy, tj. od 17 czerwca 2008 r., stanowił kredyt złotowy udzielony na warunkach, o których mowa w § 1 ust. 6, z zachowaniem: (1) pozostałych parametrów kredytu wynikających z Umowy, tj. okresu kredytowania 335 miesięcy licząc od daty zawarcia Umowy oraz formy spłaty kredytu w ratach annuitetowych, z uwzględnieniem § 1 ust. 7, (2) poniesionych opłat, prowizji i składek ubezpieczeniowych.

W § 1 ust. 6 Projektu Ugody zostaną zawarte warunki udzielenia kredytu złotowego, o których mowa w § 1 ust. 5 Projektu Ugody. Warunki to zostaną określone w sposób następujący: 1) kwota kredytu (kapitał) stanowić będzie sumę kwot wypłaconych tytułem kredytu i wyniesie 1.310.812,65 PLN; jeśli jakakolwiek część wypłaty nastąpiła w EUR, Bank przeliczy ją na walutę polską po średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z dnia wypłaty, 2) oprocentowanie kredytu według zmiennej stopy procentowej zostanie ustalone jako suma wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M i marży w wysokości 1,44%; w dniu wypłaty kredytu lub pierwszej transzy kredytu oprocentowanie wynosiło 8,03%, zaś wartość wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M z dnia wypłaty kredytu lub pierwszej transzy kredytu wynosiła 6,59%; pierwszy okres obowiązywania wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M obowiązywał od dnia wypłaty kredytu lub pierwszej transzy i mógł być krótszy niż kolejne okresy trzymiesięczne wyznaczane w dniu wymagalności raty kredytu i odsetek; kolejne trzymiesięczne okresy obowiązywania wskaźnika referencyjnego kończyły się w dniu poprzedzającym dzień, który datą odpowiada dniowi, w którym rozpoczął się poprzedni trzymiesięczny okres obowiązywania wskaźnika referencyjnego, z uwzględnieniem zasad liczenia terminów oznaczonych w miesiącach, przewidzianych w przepisach Kodeksu cywilnego, 3) wysokość marży, o której mowa w pkt 2, odpowiada wysokości marży kredytów mieszkaniowych ponad średnią wartość WIBOR dla miesiąca, w którym została zawarta Umowa; informacja o jej wysokości dla poszczególnych miesięcy dostępna jest w tabeli „Marża kredytów mieszkaniowych” w arkuszu „Marża ponad śr. WIBOR-od 2005 r.” w kolumnie „Marża ponad średnią wartość WIBOR 3M”, opublikowanej przez Komisję Nadzoru Finansowego na stronie internetowej www.knf.gov.pl pod tytułem „Dane statystyczne opisujące marżę ponad WIBOR dla potrzeb ugód dotyczących walutowych kredytów mieszkaniowych” (dostęp do strony internetowej aktywny na dzień zawarcia ugody), 4) informacja o wysokości dziennej wartości wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M, o którym mowa w pkt 2, dostępna jest w tabeli „Marża kredytów mieszkaniowych” w arkuszu „Fixing WIBOR (2000-2020)” w kolumnie „Wartość Fixingu WIBOR 3M” w pliku „Dane statystyczne”, o którym mowa w pkt 3; informacja o wysokości dziennej wartości wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M od roku 2021 dostępna jest w tabeli „Dane opóźnione” opublikowanej przez (...).

W § 1 ust. 7 Projektu Ugody zawarte zostanie postanowienie, zgodnie z którym rozliczenie kredytu udzielonego na podstawie Umowy na poczet kredytu w złotych, o którym mowa w § 1 ust. 5 Projektu Ugody, a którego warunki udzielenia zostały określone w § 1 ust. 6 Projektu Ugody, nastąpi w ten sposób, że wartość spłat dokonanych na podstawie Umowy zostanie zaliczona w pierwszej kolejności na poczet rat odsetkowych, a następnie rat kapitałowych kredytu w złotych. Powstała nadwyżka pomniejszy kapitał do spłaty kredytu, o którym mowa w § 1 ust. 6 pkt 1 Projektu Ugody, od którego naliczane były kolejne odsetki, a niedobór powiększał kapitał do spłaty, o którym mowa w § 1 ust. 6 pkt 1 Projektu Ugody, od którego naliczane były kolejne odsetki. Przed zawarciem ugody Bank przedłoży Kredytobiorcy Zestawienie stanowiące podstawę wyliczenia nadpłaty kwoty kredytu w PLN na dzień 9 lutego 2022 r., a Kredytobiorca potwierdzi jego otrzymanie.

W § 1 ust. 8 Projektu Ugody zostanie potwierdzone, że 9 lutego 2022 r. Kredytobiorca dokonał przedterminowej spłaty kredytu we wskazanej konkretnie wysokości w PLN (konkretna kwota w złotych polskich zostanie umieszczona w ugodzie).

W § 1 ust. 9 Projektu Ugody zostanie zawarte oświadczenie, że w celu zakończenia wszelkich sporów dotyczących abuzywności klauzul umownych i ważności Umowy, uwzględniając przyjęty przez Strony w Projekcie Ugody sposób rozliczenia Umowy opisany w § 1 ust. 5-7 Projektu Ugody oraz wpłatę dokonaną przez Kredytobiorcę 9 lutego 2022 r., o której mowa w § 1 ust. 8 Projektu Ugody, Bank zobowiąże się do zwrotu na rzecz Kredytobiorcy kwoty 397.749,71 złotych („Kwota z Przeliczenia”) w tym: kapitału w kwocie podanej w złotych, odsetek w kwocie podanej złotych, w terminie 21 dni od dnia zawarcia Ugody. Bank dokona zapłaty na rachunek Kredytobiorcy. W przypadku braku zapłaty tej kwoty w tym terminie zostaną naliczone odsetki za opóźnienie w wysokości odsetek maksymalnych od następnego dnia po bezskutecznym upływie tego terminu.

W § 1 ust. 10 Projektu Ugody zostanie zawarte oświadczenie Kredytobiorcy, że przyjmuje do wiadomości, że w wyniku wypłaty odsetek od nadpłaty, wykazanych w ust. 9 (w wysokości odsetek maksymalnych) powstanie po jego stronie przychód, a na Banku ciążyć będzie wypełnienie obowiązku informacyjnego (tj. sporządzenie informacji PIT-11).

W § 2 ust. 1 Projektu Ugody zostanie zawarte oświadczenie Kredytobiorców, że są świadomi przysługujących im roszczeń oraz zapadających w sądach rozstrzygnięć.

W § 2 ust. 2 Projektu Ugody Kredytobiorcy zostanie zawarte oświadczenie, że zapoznali się z treścią informacji udzielonej w § 2 ust. 1 Projektu Ugody i rozumieją ją, a ich wątpliwości w tym zakresie zostały wyjaśnione na etapie poprzedzającym zawarcie ugody.

W § 2 ust. 3 Projektu Ugody zostanie zawarte oświadczenie Kredytobiorców, iż są świadomi, że: 1) wskutek zawarcia ugody wyeliminowaniu ulegną dotychczasowe postanowienia Umowy, dotyczące zasad ustalania kursu waluty, klauzuli ryzyka walutowego i zasad denominacji lub indeksacji; 2) powyższe postanowienia Umowy zostaną zastąpione postanowieniami Ugody w przedmiocie zmiany Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej.

W § 2 ust. 4 Projektu Ugody Kredytobiorcy oświadczą, iż godzą się na zawarcie ugody w celu: (i) potwierdzenia dotychczasowego związania postanowieniami Umowy, o których mowa w § 2 ust. 3 pkt 1 Projektu Ugody, oraz (ii) wyrażenia zgody na zastąpienie tych postanowień Umowy, w celu rozliczenia się przez Strony, postanowieniami Projektu Ugody w zakresie zmiany waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej, i potwierdzą, że rozumieją, iż czynności te są dokonywane w celu dalszego niepowoływania się na ewentualnie niedozwolony charakter postanowień Umowy w brzmieniu sprzed zawarcia ugody i niedochodzenia roszczeń z tego tytułu.

W § 2 ust. 5 Projektu Ugody Kredytobiorcy potwierdzą, że mając na względzie oświadczenia złożone w § 2 ust. 2, 3 i 4 Projektu Ugody, oraz zdając sobie sprawę z przysługujących im uprawnień na wypadek braku związania określonymi postanowieniami Umowy, w tym w szczególności na wypadek stwierdzenia trwałej bezskuteczności Umowy, świadomie decydują się zawrzeć ugodę w celu potwierdzenia wiążącego charakteru Umowy.

W § 3 Projektu Ugody strony wskażą, że zawarcie ugody nie będzie stanowić odnowienia w rozumieniu art. 506 Kodeksu cywilnego (ust. 1). Strony zgodnie oświadczą, iż nie będą występować w przyszłości względem siebie z roszczeniami wywodzonymi z postanowień Umowy, jej zawarcia oraz wykonywania w walucie obcej, w brzmieniu sprzed zmiany zasad rozliczenia Umowy dokonanej ugodą, ze względu na przyjęte w ugodzie rozwiązania, w tym zmianę Umowy w zakresie waluty, wysokość i zasady spłaty wierzytelności kredytowej (ust. 2). Ugoda wyczerpie wszelkie wzajemne roszczenia Stron w zakresie objętym Sporem i określonym w § 3 ust. 2 Projektu Ugody, a zarazem wszelkie wzajemne roszczenia Stron objęte procesem, w którym ugoda jest zawierana (ust. 3).

Kredytobiorcy oświadczą, że przed zawarciem ugody nie przenieśli, ani nie zobowiązali się do przeniesienia na rzecz jakiejkolwiek osoby trzeciej jakiegokolwiek roszczenia lub prawa dotyczącego lub związanego z Umową i zobowiązują się nie dokonywać tego rodzaju czynności do dnia uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu postępowania mającego za przedmiot Spór na skutek zawarcia niniejszej Ugody (ust. 4). Kredytobiorcy wyrażą zgodę na zniszczenie przez Bank weksli i deklaracji wekslowej stanowiących zabezpieczenie kredytu udzielonego na podstawie Umowy (ust. 5). W § 4 Projektu Ugody Kredytobiorcy zobowiążą się, w ciągu 7 dni od dnia podpisania Ugody, do złożenia pisma w ramach postępowania sądowego toczącego się przed Sądem Okręgowym (...), sygn. akt: (...), w sprawie z powództwa Kredytobiorców przeciwko X, w którym cofną powództwo oraz zrzekną się roszczenia w całości (ust. 1). Bank oświadczy, że wyrazi zgodę na cofnięcie powództwa ze zrzeczeniem się roszczenia w całości (ust. 2). Bank zobowiąże się do zwrotu kosztów procesu poniesionych przez Kredytobiorcę w związku ze Sporem w wysokości 15.000 PLN oraz połowy opłaty od pozwu w wysokości 500 PLN (ust. 3) („Zwrot Kosztów Procesu”). Zapłata kwot wskazanych w ust. 3 zostanie dokonana przez Bank w terminie 21 dni od dnia zawarcia Ugody na rachunek należący do Kredytobiorców (ust. 4). W odniesieniu do innych kosztów związanych z prowadzeniem Sporu Strony oświadczą, że poza kwotami wskazanymi w ust. 3 każda ze nich poniesie koszty procesu we własnym zakresie i nie będą dochodzić od siebie ich zwrotu (ust. 4).

W § 4 ust. 6 Projektu Ugody zawarto zobowiązanie, zgodnie z którym X, w terminie 21 dni od daty podpisania ugody, wypłaci na rzecz Kredytobiorców kwotę dodatkową w wysokości 650.748,56 zł na wskazany rachunek bankowy Kredytobiorców („Kwota Dodatkowa”).

Przed miejscem na podpisy Stron w Projekcie Ugody zawarto informację, że zgodnie z interpretacją Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 29 listopada 2024 r., 0112-KDIL2-1.4011.676.2024.2.TR wypłata kwoty dodatkowej nie stanowi przychodu, o ile nie przekroczy zwrotu wpłaconych przez kredytobiorcę środków pieniężnych ponad udostępniony kapitał.

W związku z zawarciem ugody Kredytobiorcy nie otrzymają kwoty większej, niż udostępniony im kapitał. Innymi słowy łączna suma wypłat (1.048.498,27 zł), na którą składa się Kwota z Przeliczenia (397.749,71 zł) oraz Kwota dodatkowa (650.748,56 zł), nie przekroczy różnicy pomiędzy kwotą wpłaconą przez Kredytobiorców na rzecz X (2.359.310,92 zł) a kwotą wypłaconą Kredytobiorcom przez X (1.310.812,65 zł). Łączna suma wypłaty na podstawie ugody będzie równa różnicy pomiędzy kwotą wpłaconą przez Kredytobiorców na rzecz X, a kwotą wypłaconą Kredytobiorcom przez X.

Pod Projektem Ugody umieszczono miejsce na podpisy Kredytobiorców oraz Banku.

Uzupełnienie wniosku

Ugoda będzie ugodą pozasądową.

Kwota Dodatkowa będzie wypłacona tytułem realizacji roszczenia restytucyjnego przysługującego Kredytobiorcom w związku z brakiem związania Kredytobiorców postanowieniami Umowy Kredytu, które ich nie wiążą na podstawie art. 385¹ § 1 k.c. Jak wynika z art. 385¹ § 2 k.c. jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie.

Z powyższego wynika, że realizacja roszczenia restytucyjnego nie musi być oparta o całkowitą nieważność umowy kredytu. Dopuszczalne są również inne rozwiązania.

Na sposób realizacji roszczenia restytucyjnego i charakter świadczeń spełnianych przez X na rzecz Kredytobiorców wskazują m.in. § 2 ust. 3 i 4 Projektu Ugody.

W § 2 ust. 3 Projektu Ugody zostanie zawarte oświadczenie Kredytobiorców, iż są świadomi, że: 1) wskutek zawarcia ugody wyeliminowaniu ulegną dotychczasowe postanowienia Umowy, dotyczące zasad ustalania kursu waluty, klauzuli ryzyka walutowego i zasad denominacji lub indeksacji; 2) powyższe postanowienia Umowy zostaną zastąpione postanowieniami Ugody w przedmiocie zmiany Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej.

W § 2 ust. 4 Projektu Ugody Kredytobiorcy oświadczą, iż godzą się na zawarcie ugody w celu: (i) potwierdzenia dotychczasowego związania postanowieniami Umowy, o których mowa w § 2 ust. 3 pkt 1 Projektu Ugody, oraz (ii) wyrażenia zgody na zastąpienie tych postanowień Umowy, w celu rozliczenia się przez Strony, postanowieniami Projektu Ugody w zakresie zmiany waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej, i potwierdzą, że rozumieją, iż czynności te są dokonywane w celu dalszego niepowoływania się na ewentualnie niedozwolony charakter postanowień Umowy w brzmieniu sprzed zawarcia ugody i niedochodzenia roszczeń z tego tytułu.

Podkreślić przy tym należy, że Kredytobiorcy zgodzili się zawrzeć Ugodę tylko z tego powodu, że otrzymają od X na swoją rzecz określone świadczenia („Kwota z Przeliczenia”, „Kwota Dodatkowa” oraz „Zwrot Kosztów Procesu”). Wskazać należy, że suma Kwoty z Przeliczenia oraz Kwoty Dodatkowej prowadzi do osiągnięcia przez Kredytobiorców ekonomicznie tożsamego rezultatu z tym, jaki uzyskaliby na podstawie prawomocnego wyroku sądowego. Nie sposób zatem dyskryminować Kredytobiorców z powodu formy zakończenia sporu. Ponadto, jak się wydaje, organy państwowe powinny faworyzować polubowne rozwiązanie sporu z największym polskim bankiem.

Kwota Dodatkowa formalnie nie będzie zwrotem nienależnych świadczeń – będzie to dodatkowa kwota pieniężna wypłacona Kredytobiorcom przez X SA, aby zakończyć spór wokół Umowy Kredytu (skalkulowana w oparciu o wartość wpłaconych przez Kredytobiorców rat, pomniejszona o wartość udzielonego kredytu i Kwoty z Przeliczenia, ale formalnie niebędąca na gruncie ugody zwrotem środków). Jednocześnie Kwota Dodatkowa będzie realizacją roszczenia restytucyjnego nieopartą o całkowitą nieważność umowy kredytu, a o rozwiązania przyjęte w Ugodzie, które zastąpiły niedozwolone postanowienia umowne.

Ekonomicznie jednak Kwota Dodatkowa będzie dla Kredytobiorców zwrotem świadczeń, które wyrównają dokonane w przeszłości pomniejszenie majątku Kredytobiorców. Na gruncie prawa podatkowego nie jest istotny aspekt formalny, a ekonomiczny świadczenia. Kwota dodatkowa nie będzie ani darowizną X na rzecz Kredytobiorców, ani innego rodzaju nieodpłatnym świadczeniem, skoro X spełni ją na rzecz Kredytobiorców aby uniknąć całkowitego stwierdzenia nieważności Umowy Kredytu.

Pytania

1.  Czy otrzymanie przez Wnioskodawcę wypłaty tytułem Kwoty z Przeliczenia, w okolicznościach opisanych w zdarzeniu przyszłym, spowoduje po stronie Wnioskodawcy powstanie przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

2.  Czy otrzymanie przez Wnioskodawcę wypłaty tytułem Kwoty Dodatkowej, w okolicznościach opisanych w zdarzeniu przyszłym, spowoduje po stronie Wnioskodawcy powstanie przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

3.  Czy otrzymanie przez Wnioskodawcę wypłaty tytułem Zwrotu Kosztów Procesu, w okolicznościach opisanych w zdarzeniu przyszłym, spowoduje po stronie Wnioskodawcy powstanie przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1

W ocenie Wnioskodawcy otrzymanie przez Wnioskodawcę wypłaty tytułem Kwoty z Przeliczenia, w okolicznościach opisanych w zdarzeniu przyszłym, nie spowoduje po stronie Wnioskodawcy powstanie przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Ad 2

W ocenie Wnioskodawcy otrzymanie przez Wnioskodawcę wypłaty tytułem Kwoty Dodatkowej, w okolicznościach opisanych w zdarzeniu przyszłym, nie spowoduje po stronie Wnioskodawcy powstanie przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Ad. 3

W ocenie Wnioskodawcy otrzymanie przez Wnioskodawcę wypłaty tytułem Zwrotu Kosztów Procesu, w okolicznościach opisanych w zdarzeniu przyszłym, nie spowoduje po stronie Wnioskodawcy powstanie przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Uzasadnienie

Ad 1 i 2

Jak wskazano w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 29 listopada 2024 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.676.2024.2.TR, z którą Wnioskodawca się zgadza, definicja przychodu podatkowego zawarta w art. 11 ust. 1 wskazuje, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego. Wypłata kwot tytułem Kwoty z Przeliczenia oraz Kwoty Dodatkowej takiego charakteru nie ma. W uzasadnieniu przywołanej interpretacji czytamy, że: „(...) wypłata Dodatkowej Kwoty nigdy nie doprowadzi do sytuacji, w której na skutek zmiany waluty zadłużenia i przeprowadzonych opisanych wyżej operacji (tj. wynikającego ze zmiany waluty zadłużenia zwrotu Klientowi wpłaconych przez niego kwot i/lub zwolnienia z długu w stosunku do całości/części istniejącego zadłużenia oraz Dodatkowej Kwoty) Klient uiściłby do Banku mniej, niż opisana powyżej pierwotna wartość wypłaconego mu finasowania. Oznacza to, że po dokonaniu operacji związanych ze zmianą waluty zadłużenia i Dodatkową Kwotą, Klient w związku z daną umową finansowania hipotecznego walutowego spłaca do Banku nie mniej niż otrzymana przez niego wartość finansowania, a więc Dodatkową Kwotą objęte są tylko i wyłącznie środki wpłacone uprzednio Bankowi przez Klienta w celu wypełnienia wiążącej go umowy finansowania hipotecznego walutowego, które przekraczają wartość spłat przypadających na wypłacony mu kapitał finansowania - w uproszczeniu można określić, że Dodatkowa Kwota jest formą zwrotu Klientowi wpłat, które dokonał on w trakcie „życia” umowy finansowania z tytułu odsetek i spłaty kapitału w części wywołanej deprecjacją złotówki. Dodatkowa Kwota obejmuje zazwyczaj jedynie część, a maksymalnie całą nadpłatę dokonaną przez Klienta ponad nominalną wartość kapitału wypłaconego Klientowi przez Bank” oraz że „Wypłata świadczenia z tytułu Dodatkowej Kwoty jest zwrotem na rzecz Klienta środków pieniężnych, które wcześniej, na mocy umowy finansowania hipotecznego walutowego, Klient przekazał na rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego finansowania. (...) Finalnie raz jeszcze wymaga podkreślenia, że bez względu na sposób określenia wypłacanego świadczenia w treści zawieranych ugód, czy treści przepisów wewnętrznych Banku, w ujęciu ekonomicznym wypłacane świadczenie stanowi zwrot Klientowi świadczeń, które uprzednio wpłacił do Banku i nie powoduje faktycznego przyrostu w jego majątku, a jedynie „wyrównanie” wcześniejszego zmniejszenia tego majątku”.

Jak podsumowano w interpretacji podatkowej: „(...) wobec powyższego, skoro „Dodatkowa kwota” wypłacana przez Bank w wyniku zawarcia ugody mieścić się będzie w kwocie wpłacanej przez drugą stronę ugody (klientów/podatników) podczas spłaty finansowania hipotecznego, jej wypłacenie nie spowoduje po stronie danego klienta (podatnika) dodatkowego przysporzenia majątkowego. Tym samym wypłata ta będzie dla klientów (podatników) – (...) podatkowo neutralna”.

Dodatkowo co do Kwoty Dodatkowej wskazać należy, że będzie wypłacona tytułem realizacji roszczenia restytucyjnego przysługującego Kredytobiorcom w związku z brakiem związania Kredytobiorców postanowieniami Umowy Kredytu, które ich nie wiążą na podstawie art. 385¹ § 1 k.c. Jak wynika z art. 385¹ § 2 k.c. jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie.

Z powyższego wynika, że realizacja roszczenia restytucyjnego nie musi być oparta o całkowitą nieważność umowy kredytu. Dopuszczalne są również inne rozwiązania. Na sposób realizacji roszczenia restytucyjnego i charakter świadczeń spełnianych przez X na rzecz Kredytobiorców wskazują m.in. § 2 ust. 3 i 4 Projektu Ugody. Kredytobiorcy zgodzili się zawrzeć Ugodę tylko z tego powodu, że otrzymają od X na swoją rzecz określone świadczenia („Kwota z Przeliczenia”, „Kwota Dodatkowa” oraz „Zwrot Kosztów Procesu”). Suma Kwoty z Przeliczenia oraz Kwoty Dodatkowej prowadzi do osiągnięcia przez Kredytobiorców ekonomicznie tożsamego rezultatu z tym, jaki uzyskaliby na podstawie prawomocnego wyroku sądowego. Kredytobiorcy oceniają taki stan rzecz jako dla nich korzystny.

Kwota Dodatkowa formalnie nie będzie zwrotem nienależnych świadczeń – będzie to dodatkowa kwota pieniężna wypłacona Kredytobiorcom przez X SA, aby zakończyć spór wokół Umowy Kredytu (skalkulowana w oparciu o wartość wpłaconych przez Kredytobiorców rat, pomniejszona o wartość udzielonego kredytu i Kwoty z Przeliczenia, ale formalnie niebędąca na gruncie ugody zwrotem środków). Jednocześnie Kwota Dodatkowa będzie realizacją roszczenia restytucyjnego nieopartą o całkowitą nieważność umowy kredytu, a o rozwiązania przyjęte w Ugodzie, które zastąpiły niedozwolone postanowienia umowne.

Ekonomicznie jednak Kwota Dodatkowa będzie dla Kredytobiorców zwrotem świadczeń, które wyrównają dokonane w przeszłości pomniejszego majątku Kredytobiorców. Na gruncie prawa podatkowego nie jest istotny aspekt formalny, a ekonomiczny świadczenia. Kwota dodatkowa nie będzie ani darowizną X na rzecz Kredytobiorców, ani innego rodzaju nieodpłatnym świadczeniem, skoro X spełni ją na rzecz Kredytobiorców aby uniknąć całkowitego stwierdzenia nieważności Umowy Kredytu.

Mając na uwadze powyższe, wskutek otrzymania przez Kredytobiorców Kwoty Dodatkowej, w sensie ekonomicznym, nie powstanie po ich stronie żaden przychód. Kredytobiorcy nie otrzymają bowiem żadnego świadczenia, które powiększyłoby ich majątek ponad to, co w przeszłości z niego wyszło.

Ad 3

Jak wskazano również w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 29 listopada 2024 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.676.2024.2.TR, której wnioski Wnioskodawca podziela w pełni, zwrócone na rzecz kredytobiorców koszty zastępstwa procesowego nie stanowią przysporzenia po stronie kredytobiorców i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ w związku z dokonanym zwrotem kosztów postępowania sądowego nie nastąpiło realne przysporzenie majątkowe. Kwota ta stanowi jedynie zwrot poniesionych wcześniej wydatków – nie jest więc dochodem podlegającym opodatkowaniu. Dla celów podatkowych otrzymana kwota tytułem kosztów zastępstwa procesowego jest obojętna podatkowo. Zatem nie należy łączyć kwestii powstania przychodu z tytułu otrzymania zwrotu kosztów zastępstwa procesowego z poziomem wpłat kredytobiorców do Banku i zwrotu tych wpłat przez Bank. Analogiczne argumenty należy odnieść do zwrotu połowy opłaty od pozwu w wysokości 500 zł.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega.

Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:

•      dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz

•      dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Wskazać również należy, że dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Przychód rozpoznaje się zatem według tzw. zasady kasowej. Ustawodawca wprowadził także odrębne reguły rozpoznawania przychodu – w ramach przepisów wymienionych jako zastrzeżenia od art. 11 ustawy.

W odniesieniu do środków pieniężnych, ich faktyczne uzyskanie nie zawsze musi wiązać się z realnym przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika. Może ono bowiem – przykładowo:

•      mieć charakter czasowy z obowiązkiem późniejszego zwrotu (np. depozyt, przechowanie),

•      mieć charakter czasowy z obowiązkiem wykorzystania ich w sposób określony przez przekazującego te środki (np. w ramach umowy zlecenia albo w ramach umowy powiernictwa),

•      mieć charakter niedefinitywny, a definitywność wejścia tych środków do majątku podatnika może być uzależniona od spełnienia określonych warunków (np. otrzymanie zaliczki bądź zadatku na poczet płatności),

•      może być zwrotem na jego rzecz środków, które przekazał komuś czasowo z obowiązkiem późniejszego zwrotu (np. zwrot pożyczki/kredytu),

•      może być zwrotem na jego rzecz środków, które przekazał komuś omyłkowo bądź na podstawie czynności prawnej, która była wadliwa.

W takich sytuacjach sam fakt przekazania środków pieniężnych do podatnika nie oznacza, że uzyskał przychód podatkowy.

Ponadto środki pieniężne mogą być również uzyskiwane w ramach czynności bądź zdarzeń, które ustawodawca traktuje wprost jako neutralne podatkowo na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Tym samym, aby określić, czy środki pieniężne przekazywane przez Bank w ramach ugody z kredytobiorcami są ich przychodami, należy zbadać charakter prawny tych świadczeń.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Źródłami przychodów są inne źródła.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Wskazać należy na art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38), zgodnie z którym:

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

W analizowanej sprawie po Państwa stronie w związku z zawarciem ugody nie dojdzie do powstania przysporzenia majątkowego z tytułu zwrotu przez Bank środków pieniężnych (Kwota z Przeliczenia), które wcześniej na mocy umowy przekazali na rzecz Banku w ramach spłaty rat udzielonego kredytu. Otrzymają Państwo środki będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z Państwa własnych środków. Kwota zwrotu otrzymana na podstawie ugody z Bankiem nie spowoduje więc faktycznego przyrostu w Państwa majątku. Nie ma zatem podstaw, aby zwrócone kwoty uznać za dochód podlegający opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki jest obojętny podatkowo.

W uzupełnionym opisie zdarzenia wskazali Państwo, że Kwota Dodatkowa formalnie nie będzie zwrotem nienależnych świadczeń – będzie to dodatkowa kwota pieniężna wypłacona Państwu przez Bank, aby zakończyć spór wokół umowy kredytu.

Celem tego świadczenia Banku nie jest więc zwrot dokonanych przez Państwo wpłat tytułem spłaty kredytu tylko zamiar Banku zakończenia sporu związanego z tym kredytem. Świadczenie to w żadnym wypadku nie jest tożsame ze zwrotem wcześniejszych wpłat. Kwota dodatkowa jest świadczeniem wypłacanym z tytułu odstąpienia przez Państwa od dochodzenia dalszych roszczeń związanych z umową kredytu.

Wypłata Kwoty Dodatkowej spowoduje więc powstanie przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Odnosząc się do kwestii ewentualnego opodatkowania zasądzonego zwrotu kosztów procesu należy zauważyć, że zgodnie z art. 98 § 1-3 ustawy z 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego:

Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).

Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu prowadzącego postępowanie.

Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

Jak wynika z powyższych przepisów, zwrot kosztów procesu ma charakter zwrotu wydatków poniesionych przez powoda.

Zwrócone na Państwa rzecz koszty procesu (w kwocie faktycznie przez Państwa poniesionych wydatków) nie będą stanowić przysporzenia po Państwa stronie i nie będą podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ w związku z dokonanym zwrotem nie nastąpi realne przysporzenie majątkowe. Kwota ta będzie stanowić jedynie zwrot poniesionych wcześniej przez Państwa wydatków – nie będzie więc dochodem podlegającym opodatkowaniu. Tym samym nie będą Państwo mieli obowiązku zapłaty podatku z tego tytułu.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Zainteresowany będący stroną postępowania – (art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

•      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

•      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.